La Tête Haute

Gisteravond hebben we een prachtige Franse speelfilm gezien over een kind dat met zes jaar uit huis wordt geplaatst. De film schets een zeer realistisch beeld van de levensloop van zo’n kind en wat dat voor gevolgen kan hebben op zijn verdere ontwikkeling. We konden amper geloven dat het hele zaakje geacteerd was want man…. wat konden die acteurs ‘spelen’, we gingen er helemaal in op.

Een meedogende kinderrechter ( Catherine Deneuve), die zich de pijn en het lijden van dit kind enorm aantrekt en een empathische hulpverlener, met een heel hoog gehalte aan emotionele intelligentie, weigeren door de jaren heen, om de jongen helemaal aan zijn lot over te laten wat uiteindelijk vruchten gaat afwerpen (letterlijk en figuurlijk want het kind wordt met 16 jaar vader maar meer verklap ik niet).

Voor mij liet deze film  goed zien dat de enige weg om een ‘onhandelbaar’ kind te bereiken gaat via het begrijpen van zijn emoties en door met hem in contact te blijven (hartencontact welteverstaan). Door hem het gevoel te geven: ‘je staat er niet alleen voor, we begrijpen je, we accepteren je zoals je bent, we beschermen je’. Als je ook maar iets met dit thema hebt is deze film een echte aanrader.

‘Als iemand zich gedraagt op een manier die ons ergert denken we dat hij slecht is, en we weigeren het feit onder ogen te zien dat zijn vervelende gedrag het gevolg is van voorafgaande oorzaken die, als je ze lang genoeg volgt, teruggaan tot voor zijn geboorte, en dus tot gebeurtenissen waarvoor hij op geen enkele wijze verantwoordelijk kan worden gehouden’. Bertrand Russel

Want laten we eerlijk zijn, wat hebben deze ‘onhandelbare’ kinderen vaak meegemaakt. Soms lopen ze zelfs al trauma’s op in de baarmoeder doordat de moeder medicijnen heeft moeten slikken (in mijn geval), of heeft gerookt, alcohol heeft gebruikt of ergere dingen zoals drugs (ja, wiet is ook een drug) en niet al te gezond heeft gegeten (‘junkfood’). Of dat de moeder tijdens de zwangerschap heeft bloot gestaan aan enorme stress door bijvoorbeeld een traumatische ervaring zoals een scheiding, de dood van een geliefd persoon, een ziekenhuisopname of enorme familieruzies (in mijn geval), you name it!

Genen spelen ook een hele belangrijke rol in de hersenontwikkeling van het nog ongeboren kindje. Vaak zie je dan ook bij deze kinderen een familiegeschiedenis waarin overmatig alcoholgebruik, nicotinegebruik, drugsgebruik, verslaving aan medicijnen, een slechte voeding-en levensstijl een grote rol hebben gespeeld. Ik wist op het moment dat ik zwanger werd ook niet dat de levensstijl van mij, mijn familie, mijn oerfamilie en mijn oer, oerfamilie zoveel invloed zouden hebben op het uiteindelijke gedrag van mijn zoon. Achteraf realiseerde ik me dat gelukkig wel waardoor ik hem veel ‘foute keuzes’ heb kunnen vergeven. Mocht je hier meer over willen lezen dan raad ik je het boek aan van Dick swaab. Ons creatieve brein.

Deze hersenonderzoeker schrijft ook over het feit hoe belangrijk het is dat het kind in een stimulerende, inspirerende omgeving opgroeit zodat de hersencellen voortdurend nieuwe verbindingen kunnen aanmaken ( nee, de hele dag voor de computer laten zitten of op zijn of haar telefoon want dat is ook een computer, valt niet onder stimulerend en al helemaal niet onder inspirerend). Deze meneer zegt dat op de leeftijd van vier jaar alle volwassen hersencellen al in het brein aanwezig zijn, er komen er niet meer bij, wel gaan die hersencellen onderling steeds nieuwe verbindingen aanmaken. Daaruit trok ik de conclusie dat, wanneer ik (en trouwens ook mijn zoon) het moeten doen met de hersencellen die we tot aan ons vierde levensjaar hebben ontwikkeld, we daar wel heel zuinig op mogen zijn want wat eenmaal beschadigd raakt (door alcohol, drugs, nicotine, slechte levensstijl, teveel straling e.d) krijgen we niet meer terug en dat is dan weer nadelig voor de hersenontwikkeling van mijn zoon’s nageslacht. Pffff…..wat is ouderschap toch een verantwoordelijke baan 😉

Diegenen die het voorrecht hebben te weten, hebben de plicht te handelen. Albert Einstein.

Advertisements

Buiten de boot vallen door eigen grenzeloosheid?

Grenzeloze generatie en de eeuwige jeugd van hun opvoeders Grenzeloze geeratie bv ik

Naar aanleiding van hier en daar weer wat ‘ incidentjes ‘ tussen mijn zoon en mij ben ik toch maar weer eens op zoek gegaan naar wat ‘ antwoorden ‘  voor zijn niet altijd rationele gedrag.

Die antwoorden moeten er gewoon zijn vind ik want ik weiger (nog steeds) te geloven dat hij eenvoudigweg ‘ niet deugd ‘ om het zo maar eens uit te drukken…..

Dat klinkt natuurlijk allemaal wat zwaar uit mijn mond maar dat doet het al gauw als een moeder weer een paar ‘slopende’ weken en een aantal slapeloze nachten achter de rug heeft.

Hoogstwaarschijnlijk is er niet eens echt iets aan de hand maar die beren op de weg hè?
Ik zie ze al verschijnen nog vóór er misschien werkelijk reden tot zorg is.
Het is weer zomer zullen we maar zeggen, dan valt de structuur weg en dat is bij deze groep  jongvolwassenen niet oké!

‘s Zomers lijken de problemen tussen hem en ons thuisfront meestal groter dan door de rest van het jaar heen.

Dat is mijn gevoel (altijd al geweest) en hoe waar blijkt dat achteraf te zijn.

Dit gevoel kreeg ik bevestigd door het lezen van bovenstaande boeken.
Als ik de schrijvers moet geloven (en dat doe ik na het lezen van deze boeken) behoort mijn zoon tot de grenzeloze generatie (geboren na 1986) en wat specifieker tot de groep ‘structuurzoekers’.
Deze groep heeft een sterke behoefte aan duidelijke grenzen en structuur (eigenlijk wist ik dit al maar toch….het is fijn om het nog eens bevestigd te krijgen).

Dat geldt voor hun thuissituatie, voor hun onderwijs, voor hun baan en eigenlijk voor alle situaties in hun leven.
Structuurzoekers hebben behoefte aan leiding en helderheid, aan directe, duidelijke instructies en feedback.
Meer dan de helft van de grenzeloze generatie houdt van een georganiseerd en regelmatig leven (maar kunnen zichzelf dat niet geven).

Structuur is voor hun dus van essentieel belang!!!

Mijn zoon roept dan ook vaak: ‘wees nu eens duidelijk, wat wil je nou van me , zeg het rechtuit want anders weet ik niet wat er van me verwacht wordt ‘.
Ik heb namelijk nogal de neiging om ‘om de hete brei heen te draaien ‘ als ik iets van hem wil, omdat ik het vervelend vind om hem te ‘commanderen’ (dat stamt nog uit mijn eigen jeugd).
Ik wil liever dat iets vreedzaam word opgelost en ik wil het liefst dat hij de dingen uit zichzelf doet (maar dan kan ik zoals uit deze boeken blijkt nog lang wachten).

Structuurzoekers hebben dringend stimulans en discipline nodig (maar dan wel op een liefdevolle manier gebracht, dit zeg ik even uit mezelf omdat ik heb gemerkt dat dat nou eenmaal het beste werkt).
Met macht uitoefenen bereik je bij deze groep helemaal niets.
Als ze niet worden gestimuleerd, geïnspireerd of gedisciplineerd (m.a.w als je ze niet achter de vodden aanzit) vervallen ze al snel in een enorme passiviteit en krijgen ze een houding van ‘ laat maar waaien ‘.
Ze kunnen zichzelf  moeilijk motiveren of tot ‘ iets praktisch ‘ aanzetten. Feesten wil wel nog net lukken 😉

Ik moet in de toekomst dus niet precies vertellen wat hij moet doen maar wèl heel duidelijk zijn over het eindresultaat dat ik verwacht, dáár moet ik heel specifiek over zijn anders vliegt hij alle kanten op (in ons geval vooral in de zomer dus: Booch, Pukkelpop en vele andere ‘festiviteiten’ die het waard zijn om gevierd te worden) 🙂

De komende tijd aan mij de taak dus om hem zover te krijgen dat hij weer enthousiast aan het werk wil gaan.

De raad van de schrijvers is:
‘probeer ze te boeien, ze hebben duidelijke rolmodellen nodig ‘!!!
‘Probeer hun kijk op: werk, geld verdienen en presteren te achterhalen’.
‘Zoek uit wat hun competenties zijn en in welke richting zij zich willen ontwikkelen’.
‘Laat ze veel dingen zelf oplossen maar blijf hun op afstand volgen ‘.

Hopelijk zijn de schrijvers zich ervan bewust dat het opvoeden van een ‘structuur-zoeker ‘ die daarnaast ook nog eens heel eigenwijs is (en het liefst van niemand raad aanneemt) een enorme inzet vergt van zijn ouders en dat die inzet vaak veel verder reikt dan wat haalbaar is.
Dat denk ik zelf wel want ze doen geloof ik al meer dan 25 jaar onderzoek naar deze grenzeloze generatie.

Toch wil ik me de moeite (nog steeds) nemen om het heft zelf in handen te nemen (van de maatschappij hoef ik in deze immers niet zoveel te verwachten) dat is mijn eigen ervaring en ook de conclusie van de schrijvers van dit boek.
Omdat ik nu eenmaal de mening ben toegedaan dat ik niet alleen recht heb op een kind maar dat ik ook de plicht heb om ervoor te zorgen (hoewel die zorg steeds meer in een ander licht komt te staan).
Niet alleen de lusten maar ook de lasten dus !
Maar wat wil ik ook anders, ik hoor nog bij de groep ‘ plichtsgetrouwen ‘ die uit het milieu van de ‘ Traditionele Burgerij ‘ stamt ( daarover lees je allemaal in deze boeken).

Mijn normen en waarden zijn: respect (vooral voor de ouders), harmonie (vooral binnen het gezinsleven), plichtsgetrouwheid (vooral naar mijn kinderen toe), discipline, rechtvaardigheid en (financiële) zekerheid (sparen voor later…..).
In mijn leven neemt het gezinsleven met een traditionele man-vrouwtaakverdeling en ‘ familiegezelligheid ‘ dan ook een prominente plaats in.
Ik ben erg gesteld op regelmaat, netheid en voorspelbaarheid en mijn motto is (of beter gezegd was) : ‘ je mag pas genieten als het verdiend is ‘ (door de opvattingen van mijn zoon ben ik hier wel een beetje anders in geworden).
In mijn ogen is zuinigheid een deugd want ‘overdaad schaadt ‘.
Mijn opvattingen zijn dus heel anders dan die van mijn zoon die waarschijnlijk tot het milieu van ‘ Gemaks-georiënteerden ‘ behoort:

Zij streven naar een zorgeloos, plezierig en comfortabel leven.
Ze houden van een ongedwongen levensstijl (met de nadruk op ongedwongen), want zij laten zich niet dwingen tot iets.
Ze stellen geen hoge eisen aan zichzelf en streven niet naar verheven materiële doelen.
De meesten prefereren een gezinssituatie met kinderen want dat is reuze-gezellig (die mening deel ik wel hoewel het er echt niet altijd reuze-gezellig aan toe gaat met een structuurloze structuurzoeker aan boord) 😦
Werk is niet zo belangrijk, je probeert het juist te vergeten als je klaar bent.
Het calvinistische idee dat je pas mag genieten als daarvoor hard is gewerkt, is bij deze groep vervaagd.
Verdiend of beschikbaar gekomen geld wordt meestal direct uitgegeven (aan sparen wordt, zonder de begeleiding van een spaarzame mama, weinig waarde gehecht 😉
Ze houden van groepsactiviteiten met een hoge gezelligheidsuitstraling (Go where the action is!).

Hij heeft ‘ gelukkig ‘ ook nog iets van een ander ‘milieu ‘ in zich:

Onafhankelijk en impulsief in het hier en nu willen staan.
Steeds persoonlijke keuzes willen maken ook al gaan die in tegen de heersende maatschappelijke norm.
Hij laat anderen met rust en wil zelf ook met rust gelaten worden.
Houdt vast aan zijn eigen principes.
Werk is welkom maar niet heilig, je werkt om te leven en niet andersom, activiteiten in de vrijetijdssfeer kunnen immers ook voldoening geven.
Heeft een voorkeur voor afwisselend werk.
Hij geniet van kunst en cultuur.
Hij onderneemt creatieve activiteiten zoals muziek maken en schrijven.

Zoals ik uit al die onderzoeken heb ik begrepen dreigt mijn zoon nogal een beetje ‘ buiten de boot te vallen ‘ door zijn eigen grenzeloosheid en dat botst af en toe tussen ons (vooral ‘s zomers).

Eigenlijk stond ik net op het punt om hem los te laten maar…….

Volgens de schrijvers van deze boeken blijft persoonlijke aandacht en begeleiding geven de enige remedie voor jongeren die buiten de boot dreigen te vallen.

Tja, wat wil ik dan anders dan er maar weer eens de schouders onder te zetten…..volgens mij wordt het weer de hoogste tijd voor een serieus maar bovenal respectvol gesprek tussen ons beiden.

Lees hier een fragment uit de grenzeloze generatie.

Persoonlijk vind ik deze boeken echte aanraders!

Als mijn kind verdwaald is in de duisternis hoelang moet ik hem dan zoeken?

Dan zoek ik hem totdat ik hem gevonden heb.

Ik zoek hem geen week, geen maand, geen jaar, geen zes jaren.

Nee, ik blijf zoeken tot ik hem gevonden heb, ik kap nooit met zoeken.

Ik wil dat mijn kind weet dat als hij ooit verdwaald is in de duisternis, ik hem zal blijven zoeken tot ik hem gevonden heb of tot ik doodga!

Ik hoop dat mijn zoons daarvan doordrongen zijn, daarvoor zet ik alles op alles.

Dat wil niet zeggen dat ze mijn auto mogen stelen, of mijn huis kort en klein mogen slaan maar ik zal blijven zoeken tot ik ze vind.

Omdat ik denk dat een kind in wezen goed is.

God heeft dat kind gemaakt en God maakt geen troep!

Hij is boven alles een goed mens.

dr.phil3

Dr.Phil.

 

 

 

Raising Boys

huilend jongetje

Even vrij vertaald 😉 

Emoties laten zien hoe we met de wereld omgaan.

Als kleine jongetjes, ondanks onze inspanningen, toch iets verschrikkelijks zien of horen, zullen ze onze steun hard nodig hebben om te mogen snikken, huilen en schokken (van verdriet).

We moeten dicht bij hun blijven en laten merken dat dat okay is.

Verdriet is een onderdeel van wennen aan het leven in een wereld die zowel mooi en verschrikkelijk tegelijk is.

Sommige jongens hebben deze kans nooit gekregen, daardoor zijn hun harten op een verschrikkelijke manier ‘ afgehard ‘.

Als wij jongens kunnen laten weten dat gevoelens okay zijn, dan groeien ze met een heel ander soort kracht op.
Dan blijven ze met een open hart in de wereld staan.

Steve Biddulph heeft een aantal boeken geschreven waaronder Jongens Hoe Voed Je Ze Op.

jongens hoe voed je ze op

Toneelvoorstelling (knellende) Banden

theater parkstad

Banden is een verhaal over de liefde tussen een moeder en zoon, liefde tussen vader en zoon, liefde tussen zoon en zijn aanstaande.
Maar ook liefde tussen man en vrouw, een vader en moeder die totaal verschillend zijn in het uiten van hun liefde naar hun zoon.


Wat is moederliefde?
Hoe ver gaat een moeder in de liefde voor haar zoon?
Is hier wel sprake van liefde?
Brengt deze liefde voor haar zoon hem dichterbij zijn moeder of duwt ze hem steeds verder weg?
Hoeveel liefde kan een zoon van zijn moeder hebben of is de grens bereikt?
Banden neemt u mee naar een liefdesverhaal, maar dan anders.

Gisteravond naar dit geweldige (serieuze) toneelstuk geweest over een (op zijn zachtst uitgedrukt) nogal problematische verhouding tussen een moeder en haar zoon.
Het stuk speelde behoorlijk in op de emoties.
Gelukkig had ik al deze ellende, leed, smart en verdriet al zien aankomen en had ik voor gezorgd. Mijn tas puilde dan ook uit van de papieren zakdoekjes, ik heb behoorlijk wat traantjes moeten wegpinken en gelukkig was ik niet de enige.

Het is blijkbaar nogal een universeel thema gezien de grote opkomst van (hoofdzakelijk) vrouwelijk publiek (met hier en daar een zoon) 🙂

Bepaalde ‘dialogen’ (zeg maar liever ruzies) tussen moeder en zoon waren heel herkenbaar, hebben me erg geraakt en veel bij mij losgemaakt.
Al hoop ik stiekem dat ik het bij mijn zoon niet zo erg verknald heb als die moeder het bij haar zoon heeft gedaan 😉
Deze moeder heeft er ook wel echt een potje van gemaakt, weliswaar vanuit de beste bedoelingen maar zo kwam het bij zoonlief blijkbaar niet echt over…..

Begrijp me niet verkeerd, ze was dol op haar kind, dat kon een blinde nog zien, maar ze is daar ‘ietwat’ te ver in doorgeschoten…..Ze probeerde haar zoon in een vorm te kneden die haar het beste beviel en dat mag je natuurlijk nooit doen.
Alles en iedereen wat ook maar een beetje te dicht in zijn buurt kwam, zag zij als een potentiële bedreiging en paste niet in haar straatje.

Die situaties en/of personen, zoals o.a haar schoondochter, voedden haar angsten en bezorgdheid, die ze al om hem had, alleen nog maar meer.
Over iedere kleinigheid maakte ze een enorme drukte.
In plaats van met haar zoon in gesprek te gaan en haar angst om hem te benoemen, projecteerde ze alles buiten zichzelf.


Toch kon ik ook heel erg met haar meevoelen…..
Vooral de gevoelens van onmacht die haar parten speelde toen ze inzag dat haar ‘ goede intenties ‘ (haar zoon zo goed mogelijk te willen beschermen), door niemand op waarde werd geschat, op zijn allerminst door haar eigen zoon 😦

Alle dialogen werden recht vanuit het hart en met heel veel passie gespeeld, knap hoor!

Ik voelde me tijdens dit prachtige toneelstuk (dat je bijna een soort van therapievorm zou kunnen noemen) echt getuige van het feit hoe moeilijk het voor een zoon (kind) moet zijn om zich los te moeten maken van een (tegen beter weten in) dominante, verstikkende moeder.

Zo’n moeder wil toch niemand zijn……. 😉

Het toneelstuk werd afgesloten met een moderne dans waarin de verschillende (knellende) banden tussen gezinsleden op non-verbale wijze werd uitgedrukt.
De choreografie voor deze dans kwam van een heel jong meisje (daarvoor nogmaals mijn oprechte complimenten).
Nou…… ik heb in ieder geval heel erg genoten en veel bijgeleerd,  ik weet nu weer wat mij de komende tijd te doen staat, namelijk samen met mijn man weer eens een romantische reis plannen (maar om dit te snappen moet je het toneelstuk gezien hebben ) 🙂

Voor alle moeders en zonen met bepaalde ‘issues’ kan ik dit stuk dan ook van harte aanbevelen.

Het speelt vandaag nog in het Cultuurhuis in Heerlen.

Dit zijn de productiemedewerkers van ‘ Banden ‘.

Banden productiemedewerkers

Ze hebben ook een Facebook-pagina.

 

De Woede Voorbij

laatst heb ik me toch een mooie (en zeer herkenbare) film gezien…… 

antwone

Antwone Fisher is een jonge marinier met een opvliegend temperament. Hij heeft veelvuldig last van woede uitbarstingen.

Een klein voorvalletje kan hem al tot enorme razernij brengen….(dit herkende ik bij mijn zoon zoals hij vroeger was).

Om die reden wordt Antwone, tot zijn grote ongenoegen, naar een psychiater gestuurd ( deze rol wordt vertolkt door Denzel Washington).

Gedurende de sessies met deze arts wordt Antwones pijnlijke verleden blootgelegd, waardoor hij de kans krijgt om een nieuwe start te maken.

Het is deze psychiater gelukt om de, op het eerste gezicht zéér gesloten Antwone, te bereiken.

Wat was het dat Antwone nodig had?

Iemand met geduld.

Iemand die oprecht in hem geïnteresseerd was.

Iemand die de tijd voor hem vrij maakte om naar zijn verhalen te luisteren.

Iemand met empathie.

Iemand die de gave bezat om door Antwone’s (woedende) gedrag heen te prikken.

Iemand met een dikke huid, die bestand was tegen zoveel woede.

Iemand die bereid was al die woede over zich heen te krijgen.

Iemand met een groot hart waarin nog een klein plekje over was voor een ogenschijnlijk rot joch.

Iemand die weet dat onder woede vaak heel veel verdriet verborgen zit.

Iemand die woedend is, is meestal verontwaardigd en verbolgen over iets waar hij of zij op dat moment niet de vinger op kan leggen.

Er wordt iets getriggert en dat ontaard in een woede aanval.

Het verdriet ontstaat meestal vanuit een gevoel van:

Niet begrepen worden,

Niet gezien en gehoord worden.

Niet geaccepteerd worden.

Niet serieus genomen worden.

Het gevoel hebben dat er voortdurend over je grenzen heen wordt gegaan, waardoor iemand zich eenzaam, verlaten en in de steek gelaten kan voelen.

Antwone miste het gevoel dat er op zijn minst één iemand was die hij kon vertrouwen, op wie hij kon bouwen, die altijd achter hem stond en wiens liefde hij nooit kon verliezen.

Als deze basisvoorwaarden niet aanwezig zijn in het leven van een kind dan verliest het zijn eigenwaarde.

Antwone voelde zich hoofdzakelijk verlaten door zijn moeder (zijn vader was dood, vermoord).

Antwone kwam steeds in de problemen omdat hij eerlijk was, veel eerlijker dan de meeste mensen. Zelfs als hij kwaad was (dit herken ik ook bij mijn zoon).

Het enige wat hij moest doen om helemaal te genezen was aan zichzelf toegeven dat hij zijn familie nodig had, hij was verbitterd door alles wat hij had meegemaakt.

Hij was kwaad omdat ze hem niet geholpen hadden, hem niet hadden beschermd tegen de grote boze buitenwereld (waar hij heel veel nare mensen is tegengekomen die misbruik van hem konden maken).

Maar misschien wist zijn familie helemaal niet dat hij hulp nodig had? opperde de psychiater.

Antwone kon dat niet begrijpen. Hij kon het maar niet vatten dat zijn familie niet naar hem op zoek was gegaan. Dat zijn familie al die tijd niet in de gaten had gehad dat hij hulp nodig had.

De psychiater raadt Antwone dan ook aan om zelf op zoek te gaan naar zijn familie. Zodat hij hun persoonlijk kon vragen waarom ze er niet voor hem waren op het moment dat hij hun het hardst nodig had. Dat was een belangrijke stap in zijn therapie. Antwone kon namelijk pas genezen als hij zijn familie kon vergeven.

Antwone begrijpt echter niet waarom hij zijn familie, die hem (voor zijn gevoel) zo erg in de steek heeft gelaten, zou moeten kunnen vergeven.

Daarop antwoord de psychiater:

‘ voor jezelf Antwone, zodat je verder kunt met je leven ‘.

‘ Oordelen zonder bitterheid, ongeacht wat jou is aangedaan, dat is vergeving ‘.

Deze film laat ook weer eens duidelijk zien dat iedere jongen zijn vader hard nodig heeft (en jongens die vol woede zitten blijkbaar nog meer).

Door het intensieve contact en het delen van al zijn herinneringen met zijn psychiater gaat Antwone hem zien als de vaderfiguur die hij nooit heeft gehad.

Antwone Fisher is een mooi verhaal over overleven en triomf.

Antwone schrijft tijdens zijn therapie een gedicht voor de psychiater:

Wie huilt om de kleine jongen, eenzaam en verdwaald?

Wie huilt om de kleine jongen die alleen in de wereld staat?

Wie huilt om de kleine jongen die zichzelf in slaap huilt?

Wie huilt om de kleine jongen die telkens weer wordt ingeruild?

Wie huilt om de kleine jongen die liep over het zand?

Wie huilt om de kleine jongen verscholen in de man?

Wie huilt om de kleine jongen die pijn en verdriet zo goed kent.

Wie huilt om de jongen die stierf, keer op keer.

Wie huilt om de jongen die braaf probeerde te zijn?

Wie huilt om de jongen die binnen in mij huilt…….?

Ik, telkens weer!

Wie verwacht nou zo’n mooi en gevoelig gedicht van een ogenschijnlijk rot joch?

IK, keer op keer !!!!! 🙂

Zijn alle gevoelige jongens Mama Boys?

Zo, de feestdagen zijn voorbij en ik heb weer genoeg tijd gehad om me te bezinnen (vooral over de relatie tussen mij en mijn zoon).

De vraag die me bezig houd is deze:

Wordt mijn zoon bedolven onder al mijn moederlijke liefde? Wordt hij daar te ‘soft’ van? 

Ik geloof daar eigenlijk zelf absoluut niet in, ik vraag me dan ook af waar die overpeinzing vandaan komt.
Waarschijnlijk door een reactie die iemand laatst gaf op mijn blog.

Stel dat het inderdaad zo is, so what????
Misschien wordt hij daardoor wel een begripvolle vader, liefdevolle ziekenverzorger, begripvol Maatschappelijk Werker, leider op een crèche of romantisch schrijver, wie zal het zeggen.

Moet ik dan maar zeggen: ‘ ik heb iets fout gedaan ‘ ?

Nee, volgens mij heb ik niets anders gedaan dan hem de ruimte geven om zichzelf te mogen zijn (namelijk gevoelig, zeer empathisch en volgens mij ook nog altruïstisch).
Het laatste is volgens mij de reden waarom hij (als puber) zo beïnvloedbaar was.

Als altruïst offer je zichzelf vaak op, reageer je zonder eigenbelang, hoor je de ‘ noodkreet ‘ van de groep en wil je helpen (al is het door zelf mee ten onder te gaan) 😉

Er rust nog steeds een taboe op gevoeligheid, zachtaardigheid en  zorgzaamheid bij jongens (volgens mij), ik merk het zo om me heen.

Als jongens zulk gedrag vertonen moeten ze meteen verantwoording afleggen of ze worden bestempeld als homo, terwijl ‘ vrouwen met ballen ‘  wel algemeen worden geaccepteerd.
Vrouwen moeten juist steeds mannelijker worden.

Vrouwelijke automonteurs, vrachtwagenchauffeurs, piloten en  politieagenten zijn stoer, gevoelige mannen zijn ‘ softies  ‘.

Zou het zo simpel zijn, dat gevoelige, zachtaardige, zorgzame mannen  teveel bemoederd ( en beschermd) zijn geworden, dat ‘zoiets’ enkel door de opvoeding ontstaat?

Ik kan me dat niet voorstellen.
Laat ik mezelf eens als voorbeeld nemen: Ik ben in mijn leven altijd meer be-vaderd dan bemoederd geworden, ben ik een stoere meid die op haar toekomst is voorbereid? Nee!!!!
Als het allemaal aan de opvoeding zou liggen moest ik nu beschikken over ballen zo groot als tennisballen 🙂 maar ik ben zo soft als wat.

Ik denk dat het gewoon de aard van het beestje is, gevoeligheid en empathisch vermogen is iets wat je hebt of niet.

Laatst zag ik een documentaire waarin een (uiterst gevoelige) man op zoek ging naar de oorsprong van het altruïsme (voortdurend gericht zijn op het welzijn van anderen, menslievend dus).

Daarbij kwam hij uit bij de Bonobo apen.
Van alle levende diersoorten op aarde zouden deze apen het dichtst bij de mens staan (zelfs nog dichterbij dan de chimpansees).
Het is een hele vredelievende soort , ze beschikken over een groot empathisch vermogen en kunnen zich dus in anderen verplaatsen, voelen snel medelijden en tonen medeleven.

Ze vermaken zich het liefst met chillen en lossen ieder conflict op door te knuffelen in plaats van te vechten 🙂

En o ja, bij Bonobo’s is de rangorde van een mannetje dan ook vaak afhankelijk van de rangorde van zijn moeder, meer dan van het hebben van de juiste vrienden onder de andere mannetjes zoals bij de agressieve chimpansees 😉

Bonobo’s leren hun jongen voedsel tot zich te nemen door zelf het goede voorbeeld te geven.

Ik weet het nu zeker, mijn zoon en ik stammen af van de Bonobo apen en niet van de agressievere soort (de chimpansee).

Misschien is het empathische gedrag van mijn zoon wel het begin van een (iets chillere) wereld waarin iedereen zichzelf niet voortdurend voorbij hoeft te rennen.
Een wereld waar mensen nog oog hebben voor elkaar.

Dus stoere of softe mannen: het schuilt wel degelijk in de aard van het beestje, je kan er achteraf dus  niet je moeder de schuld  van geven.

Voel jij zich meer verwant met de (iets agressievere, stoere) chimpansee of met de zachtaardige, relaxte, empathische Bonobo (die heel veel behoefte heeft aan knuffelen)?

Ik zag in ieder geval dat mijn zoon het (als kind, puber en nu als jong volwassene soms ook nog) moeilijk had met zichzelf en kon niet anders doen dan die signalen oppakken en hem alle hulp en steun bieden die hij nodig had.

Bloedverwantschap is het motief voor mijn moederliefde ( mijn nageslacht voorzien van gezond voedsel, liefde en bescherming).
Plus het feit dat  ‘ mijn medemens helpen ‘  waarschijnlijk (door die Bonobo apen) in mijn bloed zit.
Ik zie het dan ook als mijn menselijke plicht om dat te doen, want wat een aap kan dat kan ik toch zeker ook?

Ooit komt de aap misschien nog uit de mouw  en zal blijken dat ik wel de oorzaak ben van mijn zoon’s zachtaardige, gevoelige, empathische kant.
Dan ben ik mooi in de aap gelogeerd, maar weet wel dat ik mij daardoor in het geheel niet voor aap voel staan 🙂

Voor alle moeders van ‘mama boys’ een leuke (dvd) tip:

Mama's Boy

Afbeelding boven aan dit artikel komt van accordingtodana.com.