De status van het kind voor het jaar 1760

kind 1760

Voor 1760 telde het kind in het gezin nauwelijks mee, het werd eerder als een last gezien.

In het gunstigste geval was zijn status onbeduidend en in het ongunstigste geval riep het kind zelfs angst op. 
Het kind werd namelijk gezien als symbool van de macht van het kwaad en als een onvolmaakt schepsel dat zwaar belast was met de erfzonde….. ūüė¶

Het kinderlijke zoals onwetendheid, hartstochtelijkheid en wispelturigheid had een louter negatieve waarde in de ogen van de ouders.
De opvoeding ging dan ook dwars tegen alle behoeftes van het kind in.

Alle dreigementen, vernederingen en ‘ klappen ‘ ¬†waren in de ogen van de ouders gerechtvaardigd, omdat de natuur in het kind zo verdorven was en alleen maar op die manier hersteld kon worden.
Geweld en harde tucht werden in het gezin (maar ook op school) niet geschuwd.

Kinderen werden in die tijd grotendeels ‘ opgevoed ‘ volgens de denkbeelden van de ‘ Heilige ‘ Augustinus. Deze denkbeelden hebben lange tijd de geschiedenis van de pedagogie beheerst.

  • De ouders werd geadviseerd hun kinderen koel te bejegenen lees:¬†liefdeloos, onvriendelijk, onverschillig,¬†gevoelloos, hardvochtig en harteloos.

  • De ouders moesten ervoor zorg dragen dat ze de aangeboren¬†slechtheid van hun kinderen niet zouden ondersteunen.

  • Moeders mochten hun kinderen vooral niet vertroetelen want dan gaf je ze een slappe opvoeding! Vermaningen ( preken, uitbranders en verwijten), kastijding ( pak slaag) en tranen moesten de kinderen vrees bijbrengen.

  • Lichaam en geest moesten zich beteren met behulp van een strenge hand en sobere (bekrompen en armoedige) voeding.

Bovendien werd de slechtheid van de hele mensheid voor een groot deel op het bordje van de moeders geschoven.

Moeders zouden hun kinderen bedorven en gevaarlijke ideeen bijbrengen en ze tot duivelse daden aanzetten.
Ze zouden hun kinderen liever rijk en ‘ werelds ‘ (mondain, ijdel en losbandig) zien dan rechtschapen (eerlijk, fatsoenlijk en betrouwbaar).¬†Nog maar te zwijgen over die moeders die van een verdorven, drankzuchtig en onbezonnen kind hielden.

Koestering en welwillende aandacht (door de moeder gegeven) werd niet gewaardeerd of op prijs gesteld, dat duidde op slapheid en zonde.
Het zou de natuurlijke ondeugden in het kind alleen maar versterken.

Tederheid getuigde van een afkeurenswaardige zwakheid bij de moeder, omdat zij daarmee (uit egoisme) haar persoonlijke genot zou verkiezen boven het welzijn van haar kind. De moeders zouden hun kinderen bederven met hun misdadige toegeeflijkheid en hun blinde liefde.

Nee, het lijf moest getuchtigd en gekastijd worden om de ziel van het kind te verlossen van zijn zonden.

‘ So hey, ben ik even blij dat we nu in de 21ste eeuw leven ‘……..

Bron: Mythe van de moederliefde van Elisabeth Badinter.

Afbeelding

Advertisements

Een knap staaltje Moederliefde

Gisteren samen met mijn man en mijn zoon een dagje Amsterdam ‘ gedaan ‘.

Mijn zoon wilde natuurlijk een bezoekje brengen aan het stralend nieuw verbouwde Rijksmuseum, om daar met eigen ogen de Nachtwacht te aanschouwen…..
Maar mijn oog viel op een heel ander schilderij….

De Bedreigde Zwaan van Jan Asselijn (nooooit van gehoord overigens).

Zwaan

Deze zwaan beschermt haar nest voor een naderend dreigend onheil, namelijk een hond die naderbij zwemt en het op haar eieren heeft gemunt.

Kijk eens wat een imposante dreigende houding ze aanneemt…..
Ze is woest en klappert energiek en agressief met haar vleugels….

bedreigdezwaan

Luid sissend haalt ze uit naar het griezelige beest met zijn kroesharige kop dat haar nest bedreigd.
Omdat haar nest gevaar loopt, vertoont deze (moeder) zwaan een enorme agressiviteit.
Wanneer haar waarschuwing in de wind wordt geslagen zal ze aanvallen ( en dat is ook haar goed recht vind ik).

Wat ik nou eigenlijk niet snap is, dat het van de dierenwereld wel algemeen wordt geaccepteerd dat moeders hun kroost met hand en tand verdedigen en/of beschermen.
Maar wanneer een mensen-moeder ‘ gevaar ruikt ‘ en ongeveer hetzelfde gedrag vertoont als een wilde zwaan dan wordt ze nog net niet in haar gezicht uitgelachen…..

Dan zijn daar meteen de kreten zoals: je maakt je veel teveel zorgen, je moet ze loslaten, je zit er te zeer bovenop, je moet ze zelfstandig maken (wat tegenwoordig net zoveel betekend als dat je ze als baby in een cr√®che stopt, ¬†ze uren achtereen (op hun kamer inclusief internet) alleen laat ‘rondsurfen ‘ en dat ze zich, het liefst al op de leeftijd van vijf jaar, geheel zelfstandig moeten kunnen verzorgen.
 
Je mag je kinderen niet missen als ze het nest verlaten, je mag niet met je ziel onder de arm lopen wanneer je weet dat ze ongelukkig zijn en je mag zich al helemaal niet om hun bekommeren als er ¬†‘gevaar ‘ dreigt want dan ben je in andermans ogen een zeikmoeder…..

Van minder zou je al aan jezelf gaan twijfelen….

Het voelt voor mij dan ook alsof je tegen die Zwaan hierboven roept: ¬†‘ Pak die eieren toch op joh en gooi ze naar die rot-hond, dan hoef je zich er verder ook niet meer over op te winden, weer een zorg minder…..
Wat zou die zwaan zich ge√Įntimideerd, overdonderd en ontmoedigd hebben ¬†gevoeld.

Deze rationele en vooral empathieloze raad van andere zogenaamde vol-van-vertrouwen- ouders, jaagt me soms de stuipen op het lijf , het¬†maakt het beest in mij los en het¬†liefst zou ook ik dan willen gaan sissen en woest agressief met mijn vleugels om me heen beginnen te slaan ( wat ik uiteindelijk dan toch maar weer niet doe want daarvoor ben ik te zeer geciviliseerd) ¬†ūüėČ
Het voelt vaak (net als bij het lelijke jonge eendje) alsof de hele eendenvijver zich tegen mij keert…..

Maar…..het lelijke jonge eendje is bezig een zwaan te worden en laat zich (binnenkort) niet meer ¬†‘ overrulen ‘ door andere schreeuwers die het altijd beter menen te weten…… ūüôā

Ik ben in ieder geval blij dat de dieren hun aangeboren instinct wel nog mogen behouden en zij zich ten opzichte  van hun natuurlijke reacties tegenover niemand hoeven te verdedigen.

Nu snappen jullie natuurlijk meteen waarom uitgerekend deze afbeelding mijn aandacht trok, en waarom ik hem een plaatsje op mijn blog wil geven ūüėČ

 

 

 

 

 

Koester de zorgen om je kinderen

‘ Maak je geen zorgen om je kinderen ‘

Hoe vaak ik dat al niet heb gehoord in mijn leven, ik kon en kan er als moeder (nog steeds) niks mee.

Volgens mij is het namelijk heel NORMAAL dat je zich als moeder zorgen maakt om je kinderen en is het juist een goed teken.

Het is een gevoel dat jou vertelt dat je zeer betrokken bent bij alles wat jouw kinderen aangaat en dat je betrokken bent bij hun (opgroei) processen.

Het gaat hier tenslotte niet om de eerste de beste maar om jouw kinderen waar je heel erg op gesteld bent, om wie je heel veel geeft en die je heel dierbaar zijn.

Stel dat je zich geen zorgen maakt of dat je niets ‘ onbehaaglijks ‘ zou voelen, dat zou pas zorgelijk zijn. Het zou weleens kunnen betekenen dat het je niets kan schelen wat je kinderen doen.

Daarom ben ik geneigd te zeggen: ‘ maak je vooral zorgen, dat is gezond ‘!

Het ‘ zich zorgen maken ‘ houdt je alert, daardoor blijf je op je kinderen gefocust, dat nare gevoel heeft een functie en moet het waard zijn om erop te vertrouwen.

Het is een duidelijk (natuurlijk) signaal dat wordt afgegeven wanneer je voelt dat je kinderen bezig zijn met dingen te doen waar ze nog niet aan toe zijn en die hun schade kunnen berokkenen.

Dit oerinstinct heeft tot doel je kinderen in bescherming te nemen voor datgene waar zij als kind nog niet aan bloot zouden moeten staan.

Ik heb dat gevoel altijd heel serieus genomen. Ik was er ook niet echt blij mee en wilde er het liefst zo snel mogelijk vanaf, maar het bleef maar (steeds harder en harder) op mijn deur (lees hart) bonzen. 

De ervaring leerde mij dat, zolang ik dit gevoel had, het ook echt niet pluis was. Daarom wilde ik er op een bepaald moment niet eens meer vanaf komen, want het werd mijn trouwe metgezel inzake de opvoeding van mijn kinderen. Ik ging de mensen negeren die steeds maar riepen: maak je geen zorgen of nog erger: ‘ laat je kinderen los ‘.

En ik ging dit onbehaaglijke gevoel bovendien constructief gebruiken:

Dit gevoel zorgde ervoor dat ik de situatie ging onderzoeken (dat deed ik door heel goed naar de verhalen van mijn kinderen te luisteren).

Ik probeerde datgene ( wat er zich in de wereld van mijn kinderen afspeelde ) te begrijpen en er vat op te krijgen (ook weer door heel goed naar hun te luisteren).

Mijn oerinstinct (een heel diep geworteld ‘ weten wat je moet doen ‘ gevoel)¬†¬†zorgde er vervolgens voor dat ik mijn gezond verstand ging gebruiken (want door al dat luisteren kon ik de situatie meestal redelijk goed inschatten en voelde ik wat op dat moment nodig was).

Daardoor kon ik al mijn liefde in de strijd gooien om mijn kinderen zo goed mogelijk te begeleiden en te beschermen (want als je heel goed naar ze luistert, hoor je tussen de regels door dat de kinderen zelf ook niet blij zijn met de dingen die ze doen, waarvan ze weten dat het hun op de lange duur schade kan berokkenen).

Door heel goed naar mijn intu√Įtie te luisteren leerde ik op een hele andere manier tegen de situatie aan te kijken en kon ik er op een andere manier (mijn eigen unieke manier) mee omgaan (en dat bereik je weer door heel goed naar jezelf te luisteren) ūüėČ

Dus mijn advies als je zich zorgen maakt om je kinderen (als je al op adviezen zit te wachten)…… maak weer contact met dat oerinstinct in jezelf, neem je de tijd en de rust om ernaar te luisteren, neem het serieus en heb de moed om ernaar te handelen. Wij moeders zijn niet voor niets begenadigd met het talent om ons uitzonderlijk veel zorgen te maken, ik denk dan ook serieus dat dit een functie heeft.

We mogen wel eens wat meer eerbied en respect gaan krijgen voor deze signalen ( talenten) in onszelf.

Dus…..koester je zorgen en laat je kinderen vooral niet (te vroeg) los.

Juist de kwetsbaarste kinderen moeten maximale bescherming krijgen.

vader en zoon

Afbeelding trouw.nl

Wilde Kinderen

Even een ode aan de universele (moeder) Liefde.

Op dit moment volg ik de serie Feral Children (wilde kinderen) op Discovery World.

Antropologe Mary-Ann-Craig onderzoekt kinderen die door dieren zijn grootgebracht en onder de meest bizarre omstandigheden zijn opgegroeid. 

Een kind kan een Feral Child (ook wel wolfskind genoemd) worden doordat hij of zij in de vroege jeugd door de ouders (al dan niet opzettelijk) wordt verlaten.

Wanneer je het hebt over wolfskinderen kun je deze ruwweg onderdelen in vier categorie√ęn:

Wolfskinderen alleen in het wild: Deze kinderen hebben de kleinste kans op overleving, ze zijn helemaal op zichzelf aangewezen. Ze zijn afhankelijk van het gebied waar ze leven en een gemakkelijke prooi voor roofdieren. Meestal komen ze pas in het wild terecht als ze al kunnen lopen en zich al bewust zijn van hun behoefte naar voedsel (meestal pas na het zevende levensjaar). Ze kunnen dan al praten maar omdat ze het nooit hoeven te gebruiken en het niet verder ontwikkelen, verleren ze dat. Als ze terug worden gevonden kunnen ze meestal wel nog een taal leren spreken.

Wolfskinderen tussen dieren: Zij zijn meestal veel jonger als ze bij de dieren terecht komen. Omdat ze nog zo jong zijn zien de dieren hun niet snel als bedreiging, daardoor worden ze vaak moeiteloos opgenomen door de groep. De kleine kindjes worden getolereerd, krijgen restjes eten waardoor ze kunnen overleven.¬†Deze wolfskinderen hebben een redelijk besef van sociaal gedrag, dieren onderling hebben vaak een duidelijke hi√ęrarchie, het kind leert dan wie welke rol speelt in de groep en hoe daar mee omgegaan dient te worden. Wanneer een wolfskind daadwerkelijk wordt opgenomen door een groep dieren zal het kind ook (moeder) liefde kunnen herkennen.

Wolfskinderen in isolement: Wanneer een kind in isolement zit, zoals Sujit Kumar, de jongen die in een kippenhok werd opgesloten, kan dat het kind ook veranderen in een wolfskind, door een gebrek aan socialisatie zal het kind weinig of niet kunnen praten. Wolfskinderen in isolement zijn vrijwel altijd een gevolg van mishandeling, de ouders willen het kind niet, maar geven het ook niet weg. Deze wolfskinderen hebben een redelijke kans op het terug veranderen naar een normaal kind, zij horen af en toe een menselijke stem of zien een menselijke expressie waardoor het kind emotie, hoewel gebrekkig, leert herkennen.

En de meest voorkomende maar niet altijd erkende categorie: de moderne wolfskinderen: Deze kinderen zijn ook het gevolg van mishandeling of nalatigheid en worden door hun ouders vaak aan hun lot over gelaten. Deze soort is controversieel (omstreden) omdat het niet lijkt op de andere gevallen, vaak wonen deze kinderen in een stad maar raken toch vervreemd van hun omgeving.

Wanneer er geen interactie plaats vind met dieren dan is de naam ‘ wolfskinderen ‘ niet echt van toepassing, we spreken dan van vervreemde kinderen!

Bron Wikipedia.

Ik zou natuurlijk Onder Moeders Vleugels niet zijn als deze verhalen mij niet aan het hart zouden gaan.

Het verhaal dat mij tot nu toe het meest heeft geraakt is het verhaal van John de Aap-jongen (nee, niet Tarzan want dit is een fictief verhaal, alhoewel….).

Kleine John had geen moeder meer, zij was namelijk al op jonge leeftijd gestorven en alsof dat niet al erg genoeg was werd John ook nog eens ernstig mishandeld door zijn vader. Daardoor liep hij al op drie (of vierjarige) leeftijd weg en vluchtte hij het oerwoud in.

Daar is hij grootgebracht door apen. John heeft drie jaar in de wildernis geleefd, zijn leven in het bos moet heel traumatisch zijn geweest. Toen iemand hem uiteindelijk vond was hij zijn vertrouwen in de mensen helemaal kwijt (wat ik niet verwonderlijk vind) ūüė¶

Wat mij vanaf dit moment tijdens de documentaire zeer heeft verbaasd is het feit dat de mensen om hem heen zo weinig geduld hadden met deze (ogenschijnlijk) driftige, verwilderde, onhandelbare ¬†‘snotaap ‘.¬†

Er was niemand die zich ook maar een beetje kon inleven in het kind en ze zagen hem dan ook alleen maar als extreem moeilijk. Natuurlijk was hij dat ook wel maar goh, hoe zou dat nou toch komen?

Hij werd een beetje van hot naar haar gestuurd, tot overmaat van ramp ook nog gepest en buitengesloten totdat……hij op een andere school een lerares (een beschermengel) tegenkwam (Daisy) die zich over hem ging ontfermen…..

Zij was uiteindelijk diegene die dit zwaar getraumatiseerde kind (die zich niet meer wilde wassen, niet meer wilde praten, eigenlijk helemaal niets meer wilde en alleen maar doodsbang was) wist te bevrijden uit zijn lijden.

Hoe heeft ze dat gedaan?

Iedereen zei dat John, de Aap-jongen, nooit meer normaal zou kunnen functioneren, maar daar wilde zij niet aan. Zij wilde perse het tegendeel bewijzen en ging voor hem zorgen.

Daisy (de lerares) voorspelde dat zij ervoor zou gaan zorgen dat John ooit weer zou kunnen praten, zich weer zou gaan wassen en dat hij ooit zijn naam zou kunnen schrijven. Dat is haar ook gelukt. John vertrouwde de lerares meer dan wie ook en de eerste woordjes die hij sprak waren dan ook: ‘ Auntie Daisy ‘ (tante Daisy).

De antropologe Mary-Ann (die haar heeft ge√Įnterviewd) wilde weten waarop haar hoop, die ze al die tijd heeft gehad, gebaseerd was.

Daisy antwoordde: ‘ ik zag iets goeds in John, John was nieuwsgierig naar dingen, ik ben simpelweg van hem gaan houden ‘. Ze zag het als haar opdracht om dat verwilderde kind te temmen. Haar enige wapens waren geduld, (moeder)liefde en zorg. Ze heeft hem al die tijd liefdevol aangemoedigd en sprak lieve woordjes tot hem: ‘ Goed zo John, goed gedaan jongen ‘. Ze zei: ‘ ik hoefde alleen maar als een moeder voor hem te zijn √©n hem met alles te helpen ‘ (en dit alles zonder materi√ęle beloningen, wauw) ūüôā

Ze zei: ‘ ik was het nooit beu, want hij is een mens net zoals alle andere mensen’.¬†

Toen de antropoloog haar een compliment gaf wilde ze daar niets van weten. Ze vond dat de liefde al het werk had gedaan. Al die tijd had John geen liefde gehad van zijn moeder, zij heeft hem alsnog die moederliefde gegeven, volgens haar had de moederliefde John genezen en niet zijzelf.

Daisy heeft John drie jaar les gegeven voordat hij ging praten. Deze vrouw heeft bewezen dat je zelfs een verwilderd, onhandelbaar, driftig en agressief kind veel kunt leren. Liefde, geduld en moederlijke zorg zijn daarvoor wel de eerste vereisten.

Ik heb diep respect voor dit soort verhalen. Verhalen waarin mensen door (op het eerste oog) vrij eenvoudige, ingetogen, nederige, niet opdringerige, onopvallende, pretentieloze en doodnormale zaken als het geven van oprechte universele (moeder) liefde tot dit soort grootse resultaten komen. 

Daisy was (w√©√©r) die bekende broodnodige (bescherm)engel op John’s pad.

Afbeelding afkomstig van channel.nationalgeographic.com.

De Moederlijke Zielspotentie

Mechthild Scheffer schrijft in haar boek:

De Universele moederenergie, de moederlijke zielspotentie die in iedere man of vrouw aanwezig is, lijkt te verdwijnen uit het bewustzijn van de westerse mens.

Als deze krachtige Moeder energie in positieve banen wordt geleid kan betrokkene putten uit een onophoudelijke stromende Bron van liefde, en kan hij of zij onzelfzuchtig geven zonder tegenprestaties te verwachten of te eisen. Deze mens zet zich vol toewijding in voor andere mensen en spreidt beschermende vleugels van warmte, hartelijkheid en geborgenheid uit over allen in zijn omgeving.

Persoonlijk vroeg ik me af : ” Hoe kan ik deze krachtige Moeder energie, deze moederlijke zielspotentie in mij, ¬†in goede banen leiden? Hoe kan ik onzelfzuchtiger worden in deze zelfzuchtige maatschappij? Een maatschappij waarin het moederen wordt verkettert als oudbollig, saai, truttig en geestdodend? Een maatschappij die uitdraagt dat je wel iets moet mankeren als je voor het thuisblijfmoederschap kiest?

Het antwoord op mijn persoonlijke vraag was empathie. Zowel naar mezelf toe als naar mijn kinderen. Door empathie voor mezelf te voelen en in te zien dat ik met de opvoeding van de kinderen een Hoger doel diende, een doel dat niets te maken had met materi√ęle zaken, kon de liefde in mij groter worden. Ze stroomde precies daar naartoe waar het het hardst nodig was.¬†Ik moest gaan inzien dat het moederschap allesbehalve geestdodend, saai en truttig was. Dat al mijn persoonlijke eigenschappen ook aan bod konden komen als ik stopte met werken en mijn ambitie op mijn kinderen richtte. Ambities zoals leiderschap want kinderen hebben goede leiding nodig. Zelfs kwaliteiten die niet zouden hebben misstaan in de politiek, want er viel heel wat te debatteren tijdens de opvoeding. Ik had bijna ¬†kunnen gaan solliciteren bij het leger want tjonge, jonge wat werd er af en toe oorlog gevoerd. Ik moet waarheidsgetrouw toegeven dat dit niet mijn sterkste eigenschappen waren voordat ik aan kinderen begon. Opkomen voor mezelf vond ik al moeilijk. Van leiding had ik nog nooit gehoord, mijn leven was voordien dan ook een warboel waarin iedere structuur ontbrak. Door de komst van de kinderen heb ik deze eigenschappen aardig ontwikkelt.

Ik zie kinderen dan ook als de leermeesters van hun ouders. Zij leiden ons naar precies datgene wat goed voor ons is. Dat is de liefde die van de kinderen naar de ouders stroomt.

De natuur zoekt altijd naar evenwicht. Alles moet in balans zijn. We trekken precies die kinderen aan die voor onze groei op dat moment nodig zijn.