Pleidooi voor het thuisblijfmoederschap

vrouwe justitia

Het doet me veel verdriet te lezen(en te horen) dat thuisblijfmoeders (of werkende moeders die voor het thuisblijfmoederschap willen kiezen) zich vaak zo ondergewaardeerd voelen, inclusief ikzelf in de periode dat ik ben gestopt met werken.

Vandaar dat ik een pleidooi voor het thuisblijfmoederschap heb geschreven:

Lieve thuisblijfmoeder:

Stop ermee om het oerinstinct, het wezenlijk vrouwelijke in jezelf, te minachten, juich het liever toe. Onderdruk niet langer de wijze vrouw in jezelf. Draag het thuisblijfmoederschap met trots.

Als je ‘alleen maar ‘ thuisblijfmoeder wilt zijn, begin er dan mee om dat van jezelf te accepteren. Stop met te denken dat ‘ thuisblijfmoeder zijn ‘ onbelangrijk is.

Volg je instinct en weet dat het normaal is om zo goed mogelijk voor je kinderen te willen zorgen, het is de natuur die jou dat influistert. Dat heet moederliefde.

Roei alle gedachten, die beweren dat een thuisblijfmoeder zwak zou zijn, uit! Je hebt geen idee hoeveel wijsheid je als thuisblijfmoeder nog zult gaan vergaren. Met die wijsheid kun je dan vervolgens de wereld later altijd nog van dienst zijn. Maar denk daar voorlopig nog maar niet (te groots) over na, want jouw kinderen zijn nog klein en hebben jou veel harder nodig. De wereld die red zich wel. Vooral als er steeds meer moeders in hun kracht gaan staan.

Wees trots op die enorme felheid waarmee jij jouw kinderen wilt beschermen voor alles waartegen zij nog niet opgewassen zijn. Koester juist die kleine dingen zoals iedere dag een gezonde maaltijd klaarmaken, samen aan tafel eten, het huis gezellig maken en voldoende tijd nemen om naar hun verhalen te luisteren. Kleine dingen maken een groot verschil en ze doen er wel degelijk toe.

Laat jouw innerlijke wijsheid, je ge-WETEN de boventoon voeren bij alle beslissingen die je omtrent je kinderen moet nemen. Wat betreft voeding, wat betreft begeleiding en bescherming bieden, wat betreft ‘aanwezig zijn ‘. Gebruik ten alle tijden je Gezond Verstand.

Moeders doen zoveel meer dan alleen maar voor het huishouden en de kinderen zorgen. We vergeten vaak dat een moeder, mits ze daar de tijd voor neemt, een enorme schat aan wijsheid, medemenselijkheid en normen en waarden doorgeeft aan haar kinderen.

Thuisblijfmoeder zijn is een vorm van liefde uiten voor je kinderen, je maakt hen tot je eerste prioriteit, onderschat dat alstublieft niet.

Als ‘ thuisblijfmoeder zijn’ jouw passie is, heb dan de moed om achter die passie te staan. Als dat de (maatschappelijke) rol is die jij wilt spelen in de samenleving, doe dat dan, heb het lef daarvoor.

Draag de ‘offertjes’ die de gevolgen van jouw keuze met zich meebrengen met opgeheven hoofd, en vraag jezelf steeds af wat je hier en nu kunt doen om de situatie waarin je (met je kinderen) zit positief om te buigen.

Beleef bewust het avontuur en de uitdaging van het thuisblijfmoederschap. Het is een emotionele, intellectuele en spirituele reis naar je ware zelf!

Als jouw gezin de plek is waar je hart naar uit gaat en waar je de meeste passie voelt, geniet daar dan van.

Als je voelt dat het zorgen voor een THUIS jouw roeping is, handel er dan naar.

Misschien weet je nu nog niet waarom die innerlijke stem zo sterk van zich laat horen, maar tegen de tijd dat je oud en grijs bent weet je de reden daarvoor en zie je gegarandeerd de zin ervan in.

Geloof me als ik zeg dat die dag onherroepelijk aanbreekt, het kan even duren en misschien zie je het pas als je kinderen hun vleugels allang hebben uitgeslagen. Maar er komt een dag waarop je zegt:

Wat ben ik blij dat ik mijn kinderen (in deze chaotische wereld) een stabiele basis heb gegeven.

 bomen 2

Afbeelding

Advertisements

Aan het hoofd van de kookpot staan

aan de kookpot staan

Het hele huis ruikt al zalig naar de kippenbouillon die op het vuur staat te trekken .

Straks opa’s kippensoep ervan maken en weer een gedeelte invriezen voor de feestdagen.
Zo, dat schiet al lekker op.
Het geeft een voldaan gevoel om zo voor mijn gezin bezig te kunnen zijn.
Ik voel me als moeder niet minderwaardig omdat ik ‘ alleen maar ‘ als hoofd aan de kookpot sta.
Ik neem mijn werk aux serieux.
Aan de eettafel worden namelijk de normen en waarden van generatie op generatie doorgegeven (zoals gezonde of ongezonde eetgewoonten).
Wat geef ik nog meer door met mijn gerechten?
Respect voor je eigen lichaam en voor mens, dier en milieu door voor pure en (h)eerlijke producten te kiezen (het is namelijk een biologisch kippetje waarvan ik de bouillon maak).
Gezondheid en vitaliteit.
Ik werk mee aan een sterk nageslacht want ziekte zit niet in de genen maar wel in slechte leef-en eetgewoonten van generaties.
Ik smeed een hechte familieband want een heerlijke met liefde bereide maaltijd is de lijm die gezinnen met elkaar verbindt.
Ik geef een stukje wijsheid door want aan tafel gaan de gesprekken vaak over het feit dat méér en groter niet altijd beter is.
Ik zorg voor een stukje ontspanning en onthaasting.
Ik zie hoeveel ‘ macht ‘ ik kan uitoefenen over zoveel verschillende zaken.
Ik kan bijvoorbeeld de gezondheid van mijn gezin maken of breken en bepalen of mijn kinderen een gezond of ongezond gewicht hebben.

Zo, dit gezegd hebbende heb ik mezelf er (weer eens) van overtuigd dat een thuisblijfmoeder OOK belangrijk is.

Zonder Beroep

DSCN0894

Dit tegeltje vond ik op een gezellig klein rommelmarktje in Veere.

Zonder beroep

Een huisvrouw is de spil

van heel haar huisgezin.

Voor ‘t licht wordt ligt zij wakker

en slaapt als laatste in.

En gaat ze eens de deur uit,

dan jammert heel de troep.

Ze wordt door iedereen gemist,

al heeft ze geen beroep.

Ze goochelt met de centen

en draait de guldens om.

Poetst neuzen en droogt tranen

en werkt zich bijna krom.

Zij is de troost der kinderen

en pappa’s liefste schat.

De spoelbak is haar altaar,

de koekepan haar wierookvat.

Zij is in ‘t daag’lijks leven

het rustpunt voor haar troep.

Haar lijfspreuk is steeds Liefde.

Toch heeft ze geen beroep.

Emancipatie of Demancipatie

Vandaag wat aandacht voor jonge vrouwen die nog moeder moeten worden. 

Zoals mijn dochter.
Ze is 25 jaar en worstelt met het feit dat ze aan zichzelf merkt dat ze het liefst een thuisblijfmoeder zou willen worden.
Vanaf haar twintigste droomt ze hier al van, maar….. ze moet van zichzelf een Hbo-opleiding gaan volgen omdat ze anders het gevoel heeft dat ze voor de maatschappij heeft ‘afgedaan’ of heeft gefaald.
Ze voelt op dit moment geen enkele ambitie om een werkende moeder te worden. Wel voelt ze een natuurlijke drang om moeder te zijn.
Is dat dan zo raar vraag ik me af?

Ik vind het in ieder geval een gezond teken en ik kan haar beweegredenen heel goed begrijpen.

Na veel omzwervingen heeft ze uiteindelijk toch een opleiding gevonden die qua inhoud goed bij haar aansluit, maar ondanks dat blijft ze aan zichzelf voelen dat ze haar ‘draai’ niet kan vinden.
Tijdens de stage van deze opleiding heeft ze de pech (of het geluk) dat ze dagelijks wordt geconfronteerd met de gevolgen van kinderverwaarlozing in de breedste zin van het woord, dat werkt ook niet echt motiverend om ‘later’ een werkende moeder te worden.

Haar situatie staat niet op zichzelf.
Ik weet namelijk dat veel vriendinnen van haar met hetzelfde probleem te kampen hebben.
Zij ervaren ook dat gevoel van “geen andere keus te hebben” en voelen ook de de druk van de maatschappij die constant in hun nek hijgt.

Op deze manier is het toch helemaal niet meer leuk om ” geëmancipeerd “ te zijn?

Als je als vrouw MOET gaan werken voor de hoge hypotheek, de boodschappen die steeds duurder worden, de ziektekosten die de pan uitrijzen, de torenhoge studieschuld die nog moet worden afbetaald kan je dat als jonge vrouw een behoorlijk benauwd gevoel gaan opleveren.
Dan kan het wel eens zo zijn dat je klem komt te zitten tussen je gevoel en je verstand.
Ik ken persoonlijk jonge vrouwen die op dit moment al depressief zijn over de toekomst die hen te wachten staat nog vóórdat het begonnen is….

Veel van die jonge vrouwen dromen weer van een moestuin, eigen kippen, biologische voeding en zelfs van een woongroep die uit gelijkgestemden bestaat.
Een woongroep waar moeders elkaars kinderen helpen opvoeden en waar een eigen schooltje aanwezig is waar kinderen les krijgen in iets wat “ertoe doet”.
Waar ze bijvoorbeeld les krijgen in gezonde voeding  😉 of leren hoe ze zichzelf kunnen ” bedruipen ” zodat ze niet meer afhankelijk zijn van een hoge opleiding, een dikke baan en veel geld.
Ze dromen van Natuurlijk Ouderschap.

Deze jonge vrouwen willen hun kinderen niet achterlaten bij de opvang, ze voelen daar niets voor.
Ze willen niet tot ‘s avonds laat werken om vervolgens thuis te komen en doodmoe neer te ploffen op bank.
Ze willen in hun vrije weekend niet eerst nog van alles moeten doen voordat ze tijd en aandacht aan de kinderen kunnen schenken.
Misschien komt dit schrikbeeld voort uit hun eigen ervaringen daar ze zelf kind zijn van een werkende moeder?

Deze jonge vrouwen durven absoluut niet voor hun gevoel uit te komen, ze schamen zich voor hun moedergevoelens, dat raakt mij heel diep.
Het valt me trouwens op dat, ondanks dat deze jonge mensen zijn opgegroeid met heel veel luxe, zij daar zelf heel weinig waarde aan hechten.
Velen van hun hebben andere normen en waarden.
Zij zien “rust en vrije tijd” als luxe. ” Rijk zijn” heeft voor hen een hele andere betekenis gekregen.

Mijn dochter heeft wel eens gezegd; ” Welke man wil tegenwoordig nog een vrouw die alleen maar thuisblijfmoeder wil zijn “?
Dat is toch erg als je met zo’n beeld rondloopt?
Aan de andere kant hoor ik ook steeds meer geluiden van jonge mannen die zeggen dat ze “gewoon een lieve meid zoeken “.
Iemand die niet perse carrière wil maken. Dit thema leeft blijkbaar onder jonge mensen. Het houdt mijn dochter in ieder geval erg bezig.
En of dat al niet moeilijk genoeg is heeft ze ook nog een moeder die een boek kan schrijven over ‘de stress in haar leven toen zij nog een werkende moeder was’.

Ik ben wel van mening dat als je niet tevreden bent met een situatie, je oplossingsgericht moet denken, want aan ‘klagers’ hebben we niks.
Ik heb daarom een oplossing bedacht voor de toekomstige moeders van de maatschappij.
Het is natuurlijk weer zo’n utopisch beeld van mij maar ik ben en blijf nou eenmaal een romantische ziel.

Dus als ik het voor het zeggen had, waar ik met dit beeld waarschijnlijk nooit meer op hoef te rekenen, zou het er voor meisjes in de toekomst als volgt uitzien:

Als meisjes van de middelbare school afkomen krijgen diegenen, die absoluut zeker weten dat ze later kinderen willen, eerst een soort ” moederschaps-training “.
Die training wordt gegeven door gepensioneerde moeders zoals ikzelf (bijna) ben.
Die moeders doen dat werk vrijwillig en stellen zich dienstbaar op ten behoeve van de maatschappij. Zoiets als vroeger de huishoudschool misschien?
Als dat te duur wordt hoeft er eventueel niet eens een gebouw aan te pas te komen want er zitten genoeg gepensioneerde moeders thuis die in afwachting van kleinkinderen wel iets nuttigs met hun tijd willen doen.
Dan wordt het een kleinschalige training van maar een paar jonge vrouwen per keer.

De training is niet alleen gericht op het huishouden alhoewel dat wel een belangrijk onderdeel zal vormen ( ik vermoed namelijk dat de toekomstige nieuwe moeders twee linker handen hebben wat het huishouden betreft) maar richt zich ook op Natuurlijk Ouderschap (wat weer goed is voor het milieu, biologisch eten enzovoorts).
Op die manier bespaart dat ons, gepensioneerde moeders, weer een hulp in de huishouding uit.
We hoeven dan geen gebruik te maken van de Thuiszorg (waar we dadelijk toch al geen recht meer op hebben) dus slaan we twee vliegen in één klap 😉
Tijdens deze training kunnen jonge vrouwen met een kinderwens leren hoe je een ware “opvoedkunstenaar ” wordt, en natuurlijk leren ze ook veel over de emotionele aspecten van een kind en over ‘ het hebben van een kind’.

Wanneer ze “geslaagd ” zijn mogen en kunnen ze zich met een gerust hart op het moederschap storten.
Als ze uit “gemoederd” zijn, en die tijd dat ze er hun neus van vol hebben komt absoluut, krijgen ze van de overheid alsnog studiefinanciering en kunnen ze een opleiding naar keuze gaan doen.
Daarna nemen ze dan hun welverdiende plek in de maatschappij in. Als ze daar tenminste nog energie voor over houden na het opvoeden van die ” koters “.

Dan zouden deze vrouwen ongeveer de leeftijd hebben van 35 jaar als ze gaan studeren.
Een leeftijd waarop de meeste vrouwen pas echt weten wat ze willen, dat gold althans voor mij.
Tijdens deze levensfase ga je namelijk vaak pas ontdekken wie je echt bent.
Enfin, deze nieuwe studenten zijn in ieder geval heel gemotiveerd, veel gemotiveerder dan de meeste jonge meiden van 18 jaar.
Daardoor haken ze niet af want ze zijn veel ” hongeriger ” om hun horizon te verbreden en ze hebben meer levenservaring.
Want tijdens het thuisblijfmoederschap hebben ze uiteraard ook niet stilgezeten.
Het bloed kruipt namelijk waar het niet gaan kan dus hebben zij cursussen en workshops gevolgd ten bate van hun innerlijke groei zoals Natuurlijk Ouderschap, voeding e.d 😉

Hun menselijkheid is daardoor met het verstrijken der jaren enorm gestegen, want je moet wel een hele koude kikker zijn als dat bewust opvoeden niets met je doet.
Nu kunnen deze vrouwen nog heel wat jaren productief zijn.

Financieel gezien lost dit voor het gezin natuurlijk niets op. Want de moeder verdient in de periode dat ze thuis bij de kinderen is namelijk geen geld.
Misschien vind je dat zielig. Het woord zielig betekent tenslotte ook armoede.

Maar bedenk dit: 

Vrouwen zijn gaan werken voor een bepaalde luxe. Het ironische is echter dat al die luxe een economische crisis (armoede dus) in de hand heeft gewerkt. Waardoor vrouwen nu zogenaamd verplicht zijn om te gaan werken omdat ze het gevoel hebben dat ze anders niet kunnen overleven.

Weg keus, weg emancipatie, we zijn weer terug bij af!!!

Thuisblijfmoeder kunnen of mogen zijn is nu weer een ongekende luxe, niet zielig of armoedig.

Dus zie ik een toekomstbeeld van: hoe kleiner het huis, hoe kleiner de auto(s)?, des te groter de moestuin en gezonder de kinderen en hoe meer aanzien en status dat gezin krijgt. En moet je eens kijken hoe gezellig het dan weer wordt.

 

Het Kind Niet Met Het Badwater Weggooien

Om te bewijzen dat niet alleen ik, “oude doos”, wensdromen heb over moeders die hun plek in huis weer gaan waarderen, plaats ik hier een bericht dat ik las op een forum.Dit meisje had een topic geopend over het thuisblijfouderschap. Ik heb haar gemaild en toestemming gevraagd om haar woorden op mijn blog te mogen plaatsen:

Ik ben slechts 18 lentes jong maar de laatste tijd denk ik veel na over het ouderschap.

Het krijgen van kinderen zie ik als een inherent egocentrisch besluit. Een (echt)paar wil immers kinderen om hun eigen bestaan te verrijken. Kinderen hebben helemaal geen inspraak of ze wel of niet in deze grillige en lelijke wereld willen leven. Ze kunnen ook niet kiezen wie hun ouders zijn. Ze worden nou eenmaal geboren. Bij de geboorte van het kind staat dus als het ware een schuld open die de ouders terug moeten betalen. In het thuisblijfouderschap is genoeg tijd en ruimte om een warm en geborgen nest voor de kinderen te creëren, elke dag een gezonde maaltijd voor ze te koken, ze bij hun schoolwerk te helpen en nog zoveel meer. Het hoofddoel is om van je kinderen gezonde sociale en intelligente burgers te maken.

In mijn optiek ligt het voor de hand dat de moeder thuisblijft omdat zij nou eenmaal een speciale rol in de voortplanting heeft en hierdoor een speciale connectie met het kind heeft (het 9 maanden dragen, baren, borstvoeding geven) en in het verlengde hiervan het leeuwendeel van de zorg (en het huishouden) op zich neemt, terwijl de man de kostwinner is. Echter vind ik het verschijnsel van de thuisblijfvader prima,waarbij de vrouw dan de kostwinner is.

Als ik mijn visie aan vrouwen/feministen probeer uit te leggen kijken ze me meestal verbouwereerd aan. ”Maar dan moet ik mijn carrière opgeven! Hoe zit het dan met onze ontplooiing? Het lijkt me zo saai en geestdodend om de hele dag met dat snottekind door te brengen!”, is wat ik doorgaans te horen krijg. Zo’n reactie verbaast me niet. Het is nogal tekenend voor de tijd waarin we leven. Carrière maken, salarissen en materialisme zijn belangrijker dan de opvoeding en het welzijn van onze kinderen (wat geresulteerd heeft in het hoge aantal depressieve en ontspoorde jongeren!)

Zodra de vrouw neerbuigend naar haar baarmoeder, de voortplanting en het moederschap kijkt is een beschaving gedoemd te mislukken.

Vinden jullie dit geen prachtig geschreven tekst? Zoveel wijsheid al op die leeftijd. Laten we deze woorden ter harte nemen en het kind niet met het badwater weggooien.

Het recht van het aanrecht

Het recht van het aanrecht

De problemen in mijn bestaan als werkende moeder stapelden zich zo hoog op, zoals de vaat zich opstapelde op een Zondagmiddag, na het eten bij mijn schoonmoeder ( in een gezin met twaalf kinderen).

Ik had me mijn leven als  moeder zo anders voorgesteld. Ik kreeg een dochter en ik weet nog dat ik dacht:” leuk een meisje, daar kan ik later leuke dingen mee gaan doen zoals shoppen en samen leuke kleren kopen”. En ” nu zijn we met kerstmis nooit meer met ons tweetjes maar met ons drietjes, gezellig “. Ik had altijd zo’n geromantiseerd beeld van het moederschap. Gaandeweg kwam ik erachter dat ik van het beeld Moeder zijn ” hield. De realiteit was echter heel anders. De realiteit van het werkende moederschap al helemaal ! Deze begon zich stapje voor stapje aan mij op te dringen door de slapeloze nachten, het eeuwige tijdgebrek, het gestress en gejaag, en vooral de chronische vermoeidheid.

Het vergde meer van me dan ik had verwacht en ik vroeg me al gauw af of ik het werkende moederschap nog wel zo leuk vond.

Ik kreeg allerlei signalen dat er iets niet goed zat maar ik pikte ze niet op. Er gingen allemaal alarmbellen rinkelen maar ik zette oorkleppen op, ik wilde het niet horen. Mijn hart was onrustig, ik was aan het overleven, ik ging concessies doen. Helaas niet altijd  in het voordeel van mijn kinderen. Maar ik moest wel want anders faalde ik in de ogen van de maatschappij, in de ogen van mijn familie en vrienden, ja zelfs in de ogen van mijn kinderen.

De gevolgen van het onderdrukken van mijn oerinstincten was ziekte door teveel stress en slechte voeding. Een ander gevolg was: lastige kinderen. Vanwege een hoge hypotheek en behoefte aan luxe dacht ik dat ik MOEST blijven werken en geen keuze had.Dat voelde helemaal niet goed. Op een dag kon ik het niet meer ontkennen, ik voelde het zo sterk: 

Ik wilde weer een keuze hebben. Ik wilde weer terug naar het recht van het aanrecht!

Ik wilde geen slaaf meer zijn van mijn ego dat mij constant wijs maakte dat ik zonder al die luxe niet kon leven. Mijn ego was een ” evil ” stemmetje dat zei: ” Je kinderen? Die redden zich wel. Ze hebben toch alles en mogen toch alles? Wat willen ze nog meer? Geef ze wat ze vragen, geef ze alle vrijheid om te doen en laten wat ze willen en het komt goed. En komt het niet goed dan is er nog altijd Ritalin of de maatschappij die het wel oplost. Focus jij je nu maar op jezelf en houd je bezig met wat jou blij maakt. Vakanties, hobby’s, concerten, socializen, dat is pas belangrijk. Je kinderen? Die voeden zichzelf wel op”.

Ik kreeg een visioen van de toekomst en zag een ander beeld. Dit keer veel minder geromantiseerd.

Ik zag mezelf als iemand die alles wat er te beleven was had mee gemaakt. Alles wat erover te zeggen was had gezegd. Alles wat er te doen was had gedaan. Maar ik zag ook een leven waarin de “vuile vaat” zich inmiddels zo hoog had opgestapeld dat er geen doorkomen meer aan was. Ik zag kinderen die zich aan hun lot voelden overgelaten en zich nooit gesteund en begeleid hadden gevoeld. Ik zag kinderen die zich boos van mij hadden afgewend nadat we het ene conflict na het andere hadden gehad. Ik zag liefdeloosheid, ruzies en frustraties.

Ik vroeg me af of al dat geld en al die luxe dat wel waard was.

Het geromantiseerde beeld van ” Werkende Moeder Zijn” was als een zeepbel uit elkaar gespat. Er kwam een realistischer beeld voor in de plaats. Met als hoogtepunt mijn” keuken” met daarin een aanrecht waar de vuile vaat geen tijd meer kreeg om zich tot ongekende hoogten op te stapelen en aan te koeken. Het werd weer een mooi opgeruimd en overzichtelijk geheel, waar ik met veel plezier en in alle rust de scepter zwaaide.

De vintage Retro Magische Keuken van de jaren '50  Wenskaarten

Als ik mijn kinderen niet goed opvoed maakt het niet uit wat ik verder nog bereik!

jackie Kennedy

Ik was altijd heel perfectionistisch, ik wilde me altijd voor de volle 100% geven bij alles wat ik deed en ik kon goed leren.
Ik wilde werken, reizen, de wereld veranderen, iets bereiken in mijn leven en nog zoveel dingen meer…..
Maar ik had ook een hele grote kinderwens, die liep als een rode draad door mijn leven…….

Ik heb achteraf niet het gevoel dat ik mijn dromen heb opgegeven voor mijn kinderen, er is gewoon een andere droom voor in de plaats gekomen.
Het gezond zien opgroeien van mijn kinderen en ze het beste meegeven aan zorg, aandacht, liefde en veiligheid.

Voorlopig ben ik nu dus nog even de verandering die ik in de wereld wil zien op kleine schaal bij mij thuis.

Gewoon MAMA  zijn, ook dan kunnen al mijn individuele eigenschappen en kwaliteiten aan bod komen.

Mama’s laten we onze allerbeste kwaliteiten in dienst stellen van onze kinderen.

We willen vrouwen zijn die de maatschappij organiseren! Maar doen we dat niet op de best mogelijke manier met het opvoeden van onze kinderen?

Ik houd me nu gewoon bezig met de dingen waarvan ik voel dat een MAMA zich bezig ‘moet’ houden, niets meer niets minder.
Ik doe die dingen waarvan ik voel dat ze gedaan moeten worden puur en alleen omdat het nodig is, omdat dit nu eenmaal in het voordeel is van mijn gezin.
Ik heb daar zelf voor gekozen maar ook als ik geen keuze had gehad had ik uiteindelijk toch voor mijn kinderen gekozen, omdat kinderen nu eenmaal niet vragen om geboren te worden.
Ik vind dat ze het waard zijn om de best mogelijke, optimale verzorging te krijgen die maar mogelijk is.

Ik weet niet onder welke ‘ stroming ‘  ik nu val?
Waarschijnlijk onder de stroming  (bloggende) HUISMUTS , maar ik ben blij met de titel die ik heb bereikt 🙂

bloggende huismuts