Ruggenspraak houden

72143-rugpijn-door-stress

Het zal jullie wel zijn opgevallen dat ik al weken niets meer heb gepost. De reden daarvoor is dat ik een zenuw klem had zitten in mijn onderrug, die zenuw is bovendien ook nog eens gaan ontsteken aldus de osteopaat. Nu gaat het gelukkig weer wat beter.

Dit was een zeer pijnlijke aangelegenheid die ik had kunnen voorkomen. Ik voelde namelijk al een tijdje aan mezelf dat het vele computeren (is toch stress voor het lichaam) mijn lijf geen goed deed. Blijkbaar zit ik ook nog eens veel te verkrampt achter dat ding. Zoals ik al eens in een eerder blog aangaf heb ik een haat-liefde verhouding met de computer.

Naast het feit van die klem zittende zenuw is er in de tussentijd ook nog eens een ‘koetsiershand ‘geconstateerd (de ziekte van Dupuytren). Het zou erfelijk zijn, mijn vader heeft het inderdaad ook. Ik merk dat het vele typen geen positieve invloed uitoefent op deze ziekte. Doordat ik nu vier weken niets heb gedaan (wat de computer betreft) lijkt het wel alsof mijn hand wat meer tot rust is gekomen (zijn er lezers bekend met deze ziekte, ik zou namelijk graag wat tips willen want ik zit niet te wachten op een operatie).

Enfin, als je vier weken niet kunt computeren blijft er ineens heel veel tijd over om in het hier en nu te zijn, wat me overigens heel goed is bevallen. Maar wel pas nadat er van tevoren heel wat ‘vuilnis ‘ naar buiten is gekomen.

Van de osteopaat moest ik rusten, wat ik opvatte als: ‘ ik moet gewoon alles blijven doen maar dan wat rustiger aan ‘. Op internet had ik gelezen dat je met rugklachten vooral moet blijven bewegen. Fout!!!!! Na een week letterlijk en figuurlijk door het huis te hebben gekropen van de pijn (ik zat op een gegeven moment zelfs klem tussen de w.c pot en de muur omdat ik zo nodig met een natte doek achter de w.c pot moest wrijven), kreeg ik toch het gevoel dat ik iets niet goed deed.

Terug naar de osteopaat die mij bijna moest uittekenen wat er aan de hand was om mij maar te overtuigen dat ik hiermee moest rusten. Ik vroeg wat zijn definitie van rusten was want blijkbaar zaten we niet op één lijn. Volgens hem moest ik echt in bed gaan liggen en mocht ik tussendoor een beetje bewegen. Dat had hij nou net niet moeten zeggen van dat tussendoor bewegen. Ik draaide het om en probeerde weer (stijfkoppig als ik ben) te blijven bewegen (lees: alles zelf te doen) en tussendoor een beetje te ‘rusten ‘.

Je zult begrijpen dat ook dit niet werkte, de pijnen werden erger en erger, de stijf (koppig) heid trouwens ook (rugpijnen ontstaan doordat je zo star en stijfkoppig bent heb ik gelezen in het boek: Sleutel tot zelfbevrijding van Christiane Beerlandt).

Weer terug naar de osteopaat. Hij legde me (deze keer met klem) uit dat ik deze symptomen serieus moest nemen want volgens hem zat ik tegen een hernia aan 😦

Daarna hees hij mij op zijn behandeltafel. Ik weet niet hoe hij het deed maar tijdens de behandeling werd het me zo klaar als een klontje! Ik moest me overgeven en aan mezelf toegeven dat ik echt niet(s) meer kon. Ik vond het echt knap want hij legde alleen maar heel zacht een hand op mijn onderrug. Het voelde zo, hoe moet ik het zeggen? Liefdevol. Ik brak, eindelijk ging de beerput open…..

De tranen stroomden over mijn wangen en vielen door het gat van de behandelstoel (gemengd met de zwarte mascara) op zijn kraakheldere vloer. De osteopaat liet mijn emotionele breakdown stilzwijgend over zich heen komen en toonde veel respect voor dit proces. Ik kan niet vertellen wat die zachte hand op dat moment met me deed, het was alsof ik toestemming kreeg om te mogen uitrusten van al die turbulente jaren. Vanaf dat moment werd mijn motto: een dag niet gehuild is een dag niet geleefd. Tjonge er kwam me toch wat uit, volgens mij alles wat ik de afgelopen 20 jaar (zo oud als mijn zoon nu is) had opgekropt.

Het voelde alsof ik eindelijk mededogen met mezelf mocht hebben. Ik kon voelen wat de afgelopen jaren aan spanning in mijn lijf teweeg hadden gebracht en dat het nu klaar was. Nu mocht (moest) ik aan mezelf gaan denken. Het voelde echt als een onderwerping aan het lot (klinkt misschien wat dramatisch maar zo voelde het op dat moment wel), alsof het lot het heft nu in handen nam (letterlijk en figuurlijk, vandaar misschien die koetsiershand)? Ik geef er maar een positieve draai aan 😉

Nadat het verdriet over het feit dat ik voorlopig niets mocht doen (en dat betekende, waar ik al bang voor was,  dus ook echt NIETS volgens de osteopaat) eruit was, raakte ik alsnog in paniek. Wat moest ik in Godsnaam overdag (plat liggend op mijn rug) in bed gaan zoeken? Iets wat ik me, zolang als ik kinderen heb, nog nooit ook maar één moment heb toegestaan? Zeker de hele dag naar het plafond gaan staren…….????

Thuisgekomen ging ik nog steeds ietwat tegensputterend, met knikkende knieën, afhangende schouders en véééél pijn in mijn rug, al kruipend, als een geslagen hond de trap op naar de eerste verdieping alwaar mijn bed al op mij stond te wachten.

Verbeeldde ik het mij nu alleen maar of ging er ineens een golf van genot door mij heen? Stak daar ineens een heel oud verlangen de kop op? Want o wat had ik hier vaak naar verlangd…..om als druk-doenerige moeder gewoon eens ‘ eruit te mogen stappen ‘ en de regie uit handen te kunnen geven. Yes, ik begon me er zowaar op te verheugen, nu mocht het.

En waar ik zo bang voor was geweest (hele dagen naar het plafond te moeten staren) werden de twee heerlijkste dagen van mijn leven. Twee dagen maar, dat is inderdaad heel kort, maar  die twee dagen waren blijkbaar voldoende om de beklemming in mijn onderrug (en mijn geest) op te heffen.

Tijdens dat staren naar het plafond, en (door mijn tranen heen) alle soorten wolken voorbij te zien komen die je maar kunt bedenken, kon ik heel goed voelen hoezeer ik toe was aan stilte en rust. Vooral die stilte. Even totaal geen prikkels van wie of wat dan ook. Uiteindelijk viel ik sinds jaren in een echt ontspannen slaap. Tussendoor werd ik af en toe wakker en kon ik de opgehoopte spanning uit mijn lijf voelen stromen, zo ontspannen heb ik mij in jaren niet meer gevoeld.

Beneden hoorde ik mijn man (die gelukkig drie dagen vrij had) aanrommelen in de keuken, het voelde zo veilig en ineens wist ik dat dit het was waar ik al jaren naar uitkeek, namelijk dat er ook eens een keertje voor mij gezorgd zou worden.

Ik voelde al heel lang dat ik (emotioneel gezien) aan mijn max zat en dat een beetje rust mij goed zou doen, maar ja, wat is rust hè? Als ik blog is dat toch rust? Als ik lees is dat toch rust? Van poetsen, boodschappen doen, koken en tuinieren is ook nog niemand dood gegaan, dus tja, wat is rust nemen?

Nu weet ik wel beter. Het is niet te beschrijven wat een beetje geestelijke rust met een mens kan doen. Waarschijnlijk dwingt het leven mij in een nieuwe richting. Eerst moest ik de voeding aanpakken (het lichamelijke) en nu is blijkbaar het geestelijke aan de beurt.

Geestelijke rust heb ik mij nog nooit genomen, ik ben altijd wel iets aan het doen (vooral leren vind ik heerlijk). Maar nu voelde het alsof ik helemaal vol zat, er kon echt helemaal niets meer bij. Mijn mind gaf al heel lang signalen af dat ik eens een beetje gas te-RUG moest nemen, maar hoe harder de bellen gingen rinkelen des te harder ik ervoor vluchtte…..

Mijn hoofd (en lijf) wilden (na die woelige opvoedjaren) wel eens een pauze, maar ik vond dat onzin, ik dacht dat ik tijd voor mezelf nam als ik ging bloggen. Mooi niet dus, het afgelopen drukke blog- en facebook-jaar heeft er waarschijnlijk nog een schepje bovenop gedaan. Ik houd niet van half werk en zoals met alles heb ik het waarschijnlijk weer een beetje overdreven (want ik wilde ook veel LIKES) ik ben in ieder geval over mijn grenzen gegaan.

Mijn hart wil wel maar mijn ziel heeft geen reserves meer, die zijn voorlopig even opgebruikt. Nu breekt een nieuwe levensfase aan. Een leven waarin mijn kinderen volwassen zijn en mijn zoon op het rechte pad zit. Dat veroorzaakt een lichte vorm van paniek in mijn lijf. Mijn taak zit erop en wat nu? Ik wilde het natuurlijk weer allemaal direct ingevuld hebben, totdat mijn lichaam mij een halt toe riep en zei: STOP, nu even helemaal niets en dan bedoel ik ook echt even helemaal niets. Als je niet luistert stuur ik je een hernia en wordt het allemaal nog erger, minstens zes weken plat liggen (stiekem verheug ik me er al op).

Nee, alle gekheid op een stokje, ik heb even een time-out nodig om te kunnen transformeren. Eerst heb ik een heel proces doorgemaakt van moeder zijn volgens de boekjes, naar een moeder zijn van vlees en bloed en nu moet ik transformeren naar, ja…. naar wat eigenlijk? De tijd zal het leren……maar nu eerst even bijtanken. Wordt in ieder geval vervolgd.

Advertisements