‘ Koninklijk Banket ‘ tijdens W.K voetbal.

DSCN2110

De barbeque was 1 groot feest (een beetje een rommelig feest dat wel omdat Nederland op een bepaald moment van Mexico dreigde te verliezen).
Tjonge,jonge wat een stressvol gebeuren is dat voetbal toch!

Als ik tijd had gehad om het spontaan plaatsvinden van een ‘ nervous breakdown‘  te filmen hadden we nou het mooiste reclamespotje gehad van hoe een trouwe fan zich niet hoort te gedragen.
Ik wist trouwens niet dat er zoveel verschillende scheldwoorden bestonden voor het woord kluns (lamzak, geitenbreier, eikel, Jan met de korte achternaam en dan steeds erger in de overtreffende trap).

Mijn dochter en ik waren de enige vrouwen in huis en overgeleverd aan de adrenaline van al die mannen, tot overmaat van ramp ging mijn dochter van de weeromstuit ook nog meedoen en vloekte zij op het laatst net zo hard mee (en misschien nog wel erger)….

Op het moment supreme (toen Nederland die penalty kreeg) ben ik van alle ellende maar op het toilet gaan zitten omdat dat nog het enige rustige plekje in huis was.
Met mijn handen mijn oren toedekkend bedacht ik mij hoe het feest verder zou verlopen als Nederland zou verliezen, en o hel, daarbij moet iets mis zijn gegaan want ineens lag de wc-verfrisser in de toiletpot en moest ik dat ding er met mijn handen weer uit zien te vissen (lang leve de desinfecterende zeep).

Gelukkig kreeg ik daardoor toch nog mee (aan de positieve geluiden te horen die vanuit de woonkamer opstegen) dat mijn zorgen ongegrond waren geweest, 2-1 yes we hadden gewonnen!!!!

We konden weer met een gerust hart verder vieren en genieten van al het lekkers dat de jongens hadden meegebracht, ze hadden zich echt uitgesloofd, wat dat betreft komen er steeds meer onontdekte talenten aan het licht 🙂 ( en daardoor wordt deze moeder steeds enthousiaster).

DSCN2102 DSCN2107  DSCN2105

 

Feestgedruis! Reden voor een Feestelijke Dis

Vanochtend heb ik mijn warme nestje al heel vroeg moeten verlaten omdat ik vandaag heel wat hongerige monden heb te voeden!

babyvogeltje

Een paar vrienden van de kinderen komen op bezoek ter ere van de verjaardag van mijn zoon ( nu niet allemaal massaal beginnen te feliciteren hoor want hij is pas volgende week jarig) 😉 en van mijn dochter, zij heeft haar pleidooi voor haar opleiding (zeer) succesvol afgerond.

Eigenlijk doen we niet meer aan verjaardagen maar ach, hij wordt 21.

De bedoeling is dat we wat vlees bruin en gaar gaan roosteren boven gloeiend hete kooltjes. 
We hebben afgesproken dat wij het (biologisch) vlees doen (en hier en daar nog wat kleine dingetjes) en dat zij ieder een bijgerechtje maken, dat is mij de vorige keer heel goed bevallen 🙂 

Barbecuen met biologisch (wildernis)vlees is anders niet te betalen (althans niet voor mij) dat is gewoon zo.
 
Aanvankelijk was het de bedoeling om eerst een flinke wandeling te gaan maken door een onherbergzaam, afgelegen, onbewoonbaar, ruig, woest en verlaten gebied maar gezien de weergoden ons vandaag behoorlijk in de steek laten zien we daar maar vanaf, ik zie mijn geest namelijk al door de modder kruipen 😦

De voorbereidingen voor de barbecue zijn dus in volle gang:

DSCN2087

de kipfilet en zalm staan al in de marinade………

DSCN2058 DSCN2055 DSCN2072

 en de banaan/kokosmelk- en oranje (want Nederland moet vandaag voetballen) sinaasappel-ijsjes zijn ook al klaar.

DSCN2063

Het wordt een lange dag die waarschijnlijk tot in de late uurtjes blijft voortduren dus ook nog maar snel een duizelingwekkend lekker toetje in elkaar geflanst.

De recepten van de marinades volgen nog want ik heb hier en daar maar wat geëxperimenteerd, ik moet ze dus eerst zelf  nog even proeven.

Het recept voor het toetje komt er uiteraard ook aan….

Brrrr….wat een weer 😦
Gelukkig beschikken we over een afdakje waar we vandaag lekker droog en beschut kunnen vertoeven…….

 

Nieuwe eethoek?

eethoek

Die moest natuurlijk ingewijd worden, dus…..reden voor een (eet) feestje…..

Maar helaas geen zin om uren in de keuken te staan kokkerellen, het zal nog wel met mijn stemming van de laatste tijd te maken hebben.
Hormonen, volle nestsyndroom of, astrologisch gezien, een zeer moeilijke transit wie zal het zeggen.

We hadden een paar vrienden van onze kinderen uitgenodigd want, hoe meer zielen hoe meer vreugd natuurlijk (en hoe meer bewonderaars voor mijn nieuwe eethoek) 😉 Bah, wat een ego…..
Ik had ze mijn dilemma voorgelegd en gevraagd of iedereen wat lekkers wilde klaarmaken en meenemen. Zo zouden we de rollen eens voor één keertje omdraaien.

In plaats dat Onder Moeders Vleugels (zoals altijd) in haar eentje (met man) de catering zou verzorgen zouden de schatjes nu zelf in actie komen en hun eigen steentje bijdragen.
Ze hoefden geen superprestatie te leveren waarvan we na één hap al in de zevende hemel zouden geraken, nee hoor, gewoon leuk wat hapjes…..
Ik geef het toe, het was een beetje een wanhopige poging een oplossing te vinden voor mijn(overgangs) problemen maar ik zit wat dat betreft nog middenin een zoekproces.
En als ik me niet vergis hoopt iedereen hier dat het maar tijdelijk is….maar dat kan ik nu nog niet beloven 😉

Al met al is het een hele gezellige dag geworden, ik stond verbaasd van de gerechten die de jongelui hadden meegenomen. De liefde spatte er dan ook vanaf .
Niks geen kant-en klare hapjes maar alles puur natuur.

Om dat puur nature te bekrachtigen zijn we na afloop nog een lange wandeling gaan maken in de Brunssummer-heide en zittend in een kring,  op een paar grote keien, werd unaniem besloten dat het een zeer geslaagde en voor herhaling vatbare dag was.

Door het mooie weer hebben we, hoe hilarisch, niet al te lang aan de nieuwe eethoek gezeten maar lekker buiten in het zonnetje……

Deze gerechten verschenen op tafel:

tomatensoepDSCN1912DSCN1917DSCN1914DSCN1920

En nog een lekkere cheesecake, maar daar ben ik helaas vergeten een foto van te maken dus…. die houden jullie nog tegoed.

Kortom…..genieten, de dag van deze moederkloek kon weer eens even niet meer stuk.

P.S De afbeelding van de eethoek komt trouwens van Vincent Sheppard.com.
Voordat ik een foto van mijn eigen eethoek kan maken moet ik eerst alle ‘troep’ opruimen.
Hij ligt namelijk bezaait met kookboeken/tijdschriften, laptops, goocheltrucs van mijn zoon, zakjes met zaaigoed, boeken over (moes)tuinieren enz.
Tja, dat is het nadeel van een grote eettafel, nog meer ruimte voor  ‘ rommel ‘  maar het kan ook best wel een gezellige toestand zijn….zo af en toe! 

 

Even Bij Bomen

DSCN1648

Langdurig en uitgebreid praten over minder belangrijke zaken moet ook even kunnen, ik hoop dat jullie er ook zo over denken want vandaag gaat het over mijn kerstboom.

Sint heeft zijn kont nog niet gekeerd of mijn hele woonkamer veranderd in een opslagplaats voor kerstdecoratie (soms zelfs al ervoor).
Overal waar je kijkt staan dozen, liggen lichtkettingen en struikel je over kerstdecoratie (en het wordt ieder jaar erger want ik ben gek op kerstmis).

Ik geniet me suf en streef ieder jaar weer opnieuw naar het ultieme kerstgevoel.
Dat gaat zo ver, dat ik het zelfs al eens heb gepresteerd om met een reeds opgetuigde boom door de woonkamer ben gaan slepen.
Het idee had namelijk postgevat dat hij (de boom) in de andere hoek van de kamer beter zou staan.
Dat resulteerde natuurlijk daarin dat ik met boom en al ondersteboven kwam te liggen en nee dat was geen leuk gezicht, waarbij de kapotte ballen nog wel het minst erg waren….

Och, dit soort dingen leveren natuurlijk wel weer leuke kerstherinneringen op 🙂

Het liefst tuig ik de boom in mijn eentje op (mijn man mag/moet wel de lampjes erin hangen want daar heb ik een gruwelijke hekel aan).
Gezien mijn verleden is dat ook niet zo verwonderlijk want mijn ouders sloegen zich zowat de koppen in alleen al bij het ontwarren van de feestverlichting.
Daarna hadden ze dan geen zin meer en mocht ik de klus verder in mijn eentje klaren, dus mijn kerst-boom-versier-carrière duurt nu al ongeveer 45 jaar.

Als ik het zo lees valt dat best nog mee, 45 keer een kerstboom versieren is te doen en voor mij  mogen er nog zeker 45 keren bijkomen.
Ik vind die kerst-tradities echt geweldig en ik hoop dan ook nog lang van ze te mogen genieten want wat is het toch een gezellige tijd.

Ik streef er in mijn leven na om alles wat ik doe heel bewust te doen, dus ook het versieren van mijn boom.
Ik vind het heerlijk om één keer per jaar met kerst-prullaria te zijn omringd.
Het optuigen van de boom wil ik niet zien als iets dat moet, het heeft voor mij dan ook echte emotionele waarde (waarschijnlijk door mijn eigen KerstMIS in het verleden) 😦 Kerstmuziek op de achtergrond en warme chocolademelk (met slagroom) horen er helemaal bij en verhogen voor mij de kerstpret.

Toen de kinderen nog klein waren gaf het bewust en in alle rust optuigen van de boom nog weleens problemen.
Zij wilden dan helpen (tenminste mijn dochtertje, mijn zoon vond de doos waar de kerstboom in had gezeten veel interessanter) ze hielpen mij inderdaad mee, maar dan wel van de wal in de sloot. Ik moest mijn beeld van ‘ hoe het zou moeten zijn ‘ dan ook al snel loslaten en beseffen dat het zeker en vooral ook hun feest was.
Geen gemakkelijke opgave voor zo’n controlefreak als ik die dus nogal van de precieze is….maar ik had er iets op gevonden;

De avond van tevoren deed mijn man alvast alle lichtjes in de boom (want mijn eigen jeugd-trauma wilde ik mijn kinderen uiteraard besparen).
De volgende ochtend hing ik dan de breekbare spulletjes hoog in de top en daarna mochten de kinderen ‘beneden’ lekker aanrommelen, weg kerst-boom-versier-stress!

Dit alles gebeurde onder het toeziend oog van ons (toen nog in leven zijnde) hondje.
Hetzelfde hondje dat nooit kon wachten tot Heilige Avond met het open maken van haar kerstcadeautjes, en daar dus ‘s nachts, als wij allemaal al lang in diepe slaap waren verzonken, maar alvast mee begon.
Echt hilarisch hoe ze dat voor elkaar kreeg, blijkbaar rook ze al het lekkers al door de verpakking heen.

Kerstmis zie ik als een beetje vrede sluiten met mezelf, ik word in de periode naar kerstmis toe altijd milder en (nog) sentimenteler.

Enfin, ik zou het over het versieren van mijn boom gaan hebben:

Ik stel geen hoge eisen aan de versieringen voor de kerstboom, behalve dan dat ze de traditionele kerstkleuren moeten bevatten en dat er aan ieder ornamentje een verhaal kleeft.
Ter illustratie: een gouden trompetje omdat mijn zoon trompet speelt, een ballerina als herinnering aan de periode dat mijn dochter nog op ballet zat, twee kerstbeertjes die ik borduurde toen ik zwanger was, een kerstklokje met Mickey Mouse ter herinnering aan Disney Land Parijs….en zo kan ik nog wel even doorgaan (maar ik hoor je al denken: doe maar niet) 😉

Voor mij dus geen blauwe en paarse ballen (alleen al bij het opschrijven ervan krijg ik van die ongemakkelijke associaties). 

Dus……

Is mijn boom vooral heel bont versierd, hoewel een kerstboom van origine eigenlijk helemaal niet overdadig versierd zou mogen zijn maar juist heel sober, helaas kan ik me daar nooit aan houden, mijn boom is dan ook net zo druk als ik zelf ben.

DSCN1567

Wat de kerstverlichting van de boom betreft?
Als de kerstboom ‘aan’ is hoeft er verder in huis (bijna) geen lamp meer te worden ontstoken dus dat zegt denk ik al genoeg, oogverblindend en eigenlijk veel te overdreven maar ach….Licht is Liefde toch?

DSCN1552 DSCN1574 DSCN1550

De lichtjes in de boom (en overal in en rondom mijn huis) herinneren mij eraan dat de menselijke liefde rond de kersttijd opnieuw naar ons toe mag stromen.
Kerstmis is voor mij het antwoord op mijn verlangen naar Liefde, het verwarmt mijn ziel, ik kan het niet anders uitleggen maar het doet iets met me.
Ik word er blij van, het schenkt me innerlijke rust (ook niet altijd hoor want gisteren had ik nog een flinke aanvaring met mijn zoon) en Kerstmis stimuleert me om iets goeds te doen.

Wat dat goeds vervolgens zou moeten zijn weet ik niet precies want ik ben alleen maar druk bezig met het treffen van de kerstvoorbereidingen voor ons gezin (misschien is dat voorlopig ook al ‘ goeds ‘ genoeg dat ik in deze wereld breng).

Het volgende punt vinden jullie waarschijnlijk Gods-geklaagd want in ons huis pronkt namelijk geen verse, frisse boom met stevige kluit in een doorhangende zak, want dat verhoogt mijn kerst-boom-opzet-plezier geenszins.
Ik vind een echte boom maar afgezaagd (en ik vind het zielig voor de boom).

Ik heb geen zin om een maand lang (ja, onze boom staat een maand op en dan nog moet ik huilen als hij weer terug in zijn doos moet) te moeten toekijken hoe die arme boom daar staat te verhongeren, steeds slapper wordt omdat hij te weinig voeding krijgt, steeds meer ontworteld raakt en van alle ellende zijn naalden begint te verliezen.

Een echte kerstboom in de woonkamer heeft het behoorlijk moeilijk en tegen zoveel (stervend) kerstbomenleed is mijn tere ziel niet bestand.
Vervolgens wordt de boom dan ook nog afgedankt en bij het vuilnis gezet of erger nog hij wordt versnippert of verbrand. 

Zeker na het lezen van Het Sparreboompje van Hans Christian Andersen, werd ik me enorm bewust van al het leed dat wij zo’n lief onschuldig boompje berokkenen.

Als de boom opstaat eet ik het liefst een hele maand in de woonkamer in plaats van in de keuken, na het eten lekker na-bomen bij de kerstboom, zalig vind ik dat.
Ieder jaar weer kijk ik vanaf een afstandje verliefd naar onze boom die daar al zijn liefde staat uit te stralen….en het verwonderd me keer op keer dat zoiets eenvoudigs mij zoveel vreugde kan schenken.

Heerlijk dat ik dit soort verhalen op mijn blog kwijt kan ( ik hoop dat jullie er ook zo over denken anders slaan jullie dit maar over).

Als echte kerst-lover moet ik natuurlijk toch ergens mijn inspiratie vandaan halen en dat doe ik (tot grote schaamte van mijn gezinsleden) door ‘s avonds te gaan wandelen, op een tijdstip dat de mensen hun rolluiken nog niet naar beneden hebben, zodat ik lekker ongegeneerd overal naar binnen kan loeren.

Dus mensen als jullie binnenkort iemand (watertandend) en héééél langzaam voorbij jullie huis zien sluipen, dan ben ik dat waarschijnlijk.

Als afsluiter nog enkele sfeer impressies:

 DSCN1665 DSCN1514

 DSCN1630

 DSCN1578 DSCN1636

 

I Am Back

Onder Moeders Vleugels is weer ‘in de lucht’.
Ik heb toch maar besloten om door te blijven gaan met bloggen.

Voor de mensen die het hebben gemist:

Gisteren werd mijn blog door WordPress.com geschorst. De reden was mij volstrekt onduidelijk.

Ik begreep nog net (want alles stond in het Engels geschreven), dat ik één of andere regel zou hebben overtreden.

Van dit soort dingen kan ik erg overstuur raken omdat ik me van geen kwaad bewust ben/was.

Daarom besloot ik (iets te impulsief misschien) om er dan maar helemaal mee te stoppen.

Gisteravond laat ontving ik opnieuw een bericht waarin stond dat WordPress een foutje had gemaakt waarvoor hun excuses.

Na een nacht wikken en wegen, toch maar besloten om door te gaan.
Ik weet het, ik ben net zo veranderlijk als het weer (altijd geweest ook trouwens).
Het past ook wel een beetje bij de tijd van het jaar vind ik, want kijk eens naar buiten?
Midden oktober en hoogzomer. 
Dus als het weer het al niet meer weet, hoe moet ik het dan nog weten? (wat ik wil)?
Het weer geeft nu eenmaal geen garantie (en ik ook niet).
Het kan vriezen, het kan dooien met mij!
Toch kan ik daar persoonlijk goed mee leven.
Mocht het voor jullie ook geen bezwaar zijn (dat ik niet altijd weet wat ik wil) dan zie ik jullie (hoop ik) weer regelmatig op mijn blog.
Iedereen maar dan ook echt IEDEREEN is welkom in Onder Moeders Vleugels.

P.S Bedankt lieve mensen voor al jullie hartelijke en oprechte reacties, telefoontjes, mailtjes en facebook-berichtjes, met de uitdrukkelijke wens dat ik maar niet zou gaan stoppen met schrijven.

Jullie gebeden zijn verhoord 😉

Tot gauw.

Afbeelding gekopieerd van plazilla.com

Lekker t(r)utten

DSCN1033

Gisteren een beetje rond get(r)ut. We zijn even naar Ikea geweest. Eigenlijk voor iets heel anders dan waar we mee thuisgekomen zijn, maar zo gaat dat meestal. Boven mijn keukentafel hing een veel te klein plankje, dat heb ik nu vervangen door dit ‘ schatje ‘. Binnenkort nog wat leuke mokken gaan kopen om eraan te hangen (maar dat zal wel weer een even een tijdje gaan duren ben ik bang).

DSCN1029DSCN1028DSCN1027DSCN1026 

Mijn seizoentafel-poppetjes (en andere spulletjes om mijn seizoentafel mee op te leuken) eens fijn geordend en in handige opbergdozen gedaan, zodat ze niet meer door het hele huis slingeren. 

DSCN1030DSCN1031

Ik heb ‘de rotzooi ‘ maar meteen onderverdeeld in vier seizoenen. Dan kan ik meteen zien welke doos ik moet hebben.Zeg nou zelf, ziet dat er niet veel beter uit? Mijn man is er in ieder geval heel erg blij mee.

Nu de kaarten nog zucht…………

DSCN1041 DSCN1039

                           LENTE                                                                                     ZOMER

DSCN1037 DSCN1038

                              HERFST                                                                               WINTER

DSCN1042

en…………..        ALLERLEI

Snuisterijtjes

Ik houd erg van snuisterijtjes. Ze maken Onder Moeders Vleugels nog gezelliger en helaas soms ook wat rommeliger 😉 Dit handdoekje voor aan mijn keukenkastje vond ik in een kado-winkeltje in Middelburg. Ik vind het mooie inspirerende woorden. Als je op de foto klikt kun je de tekst beter lezen.

DSCN0916