Identiteitscrisis?

Zal het mij de komende tijd gaan lukken om trouw te blijven aan mijn gevoel?
Ik ben met mijn blog begonnen om die reden dat ik iets voor mezelf wilde hebben, ik verlangde naar iets dat uitdrukking kon geven aan mijn ziel.
Iets dat als een duidelijke vorm kon dienen voor mijn eigen vormloosheid.

Een soort dagboek waarin ik uiting kon geven aan alle emoties rondom het bewust moederschap van de afgelopen jaren.
Een pad dat niet over rozen is gegaan maar wat dankzij ‘ het bewust erin blijven staan’ (tot nu toe) tot hele mooie resultaten heeft geleid.
Dat wilde ik delen, ik wilde een andere kant van het moederschap belichten.

Maar omdat ik werkelijk ALLES in mijn leven heel bewust wil doen kom ik (door mijn blog en natuurlijk Facebook) in de knel met alle andere zaken en mensen om mij heen die ook aandacht vragen.
(Laat ik nou toevallig ook nog zo iemand zijn die alle noden en behoeften van iedereen aanvoelt en zich daar onophoudelijk verantwoordelijk voor voelt).

Op de eerste plaats mijn gezin en het huishouden.
Op de tweede plaats mijn ouders en andere familieleden.
Op de derde plaats mijn vrienden en daarnaast de vrienden van mijn kinderen (die alsmaar meer gebruik maken van mijn luisterend oor) 🙂

Al die jaren is dat goed gegaan, ik kon naast al die ‘ dingen ‘ ook nog gewoon ‘ mijn dingen ‘ blijven doen zoals astrologie beoefenen, lezen en leren (vooral veel leren) over voeding en gezondheid….,

Datgene wat ik daarover leerde wilde ik natuurlijk ook in praktijk brengen (want al die gezondheid komt me natuurlijk niet zomaar aanwaaien).
Iedereen die beweert dat gezond leven geen tijd en moeite kost liegt overigens alsof het gedrukt staat.

Alleen al ervoor zorgen dat al die gezonde voeding in huis komt is tijdrovend en nog maar te zwijgen over het bereiden ervan.

Daar wil ik niet over klagen, maar wat ik wel heel erg vind is dat ik blijkbaar nog steeds niet van mezelf kan zien hoezeer ik me voor mijn gezin (e.a) heb ingezet en dat nog steeds doe…….en daar zelf geen waardering voor kan opbrengen.
Ik vind het nog steeds erg dat ik voor de maatschappij (maar de maatschappij dat ben ikzelf)  ‘ niets ‘ anders ben dan moeder.

Keer op keer betrap ik mezelf erop dat ik nog steeds ‘ iets’ wil zijn wat een interessante naam heeft, die aangeeft dat ik iets heel interessants doe, waardoor ik vanzelfsprekend in andermans ogen ook heel interessant ben.

Nog steeds dat laag gevoel van eigenwaarde dus.

Tegenwoordig lijkt het wel alsof al die dingen die ik in het verleden heb gedaan me niet meer bevredigen (au,het doet pijn om dit aan mezelf te moeten bekennen).

Misschien druk ik me ook wel alleen maar verkeerd uit.

Ik voel nog steeds dat zoveel zaken (en mensen) aan mij trekken die mijn aandacht opeisen, terwijl mijn aandacht daar op een of andere manier niet meer naar uit kan gaan.

Het voelt alsof ik mijn eigen wezen zou moeten opofferen als ik daarmee door blijf gaan……..

Ik heb altijd alles met heel veel liefde (maar ook met de nodige frustratie) gedaan, ik vond dat de normaalste zaak van de wereld. Enfin mijn mening daarover staat hier en daar verspreid op mijn blog.

Nu trekt en duwt voortdurend  ‘ iets anders’ aan me, het laat me niet met rust. Ik zal ernaar moeten gaan kijken.

Het komt erop neer dat ik alle aspecten van mijn leven eens goed onder de loupe moet gaan nemen, en moet gaan her-organiseren.
Waar verval ik in oude gewoontes, waarin houd ik mezelf tegen?
Nieuwe prioriteiten gaan stellen heet dat tegenwoordig.

Momenteel merk ik aan mezelf dat alles wat maar met gezin, huishouden en alle plichten daaromheen te maken heeft, me de neus uitkomt.
Zodra ik mij daarmee moet gaan bezighouden blokkeert er iets in mij.

Nadenken over het eten, de boodschappen, de was? Bij het idee alleen al ga ik (bijna) over mijn nek.
Vandaar waarschijnlijk laatst ook die blokkade in mijn rug, ik zet mezelf soms zo klem.

Ik wil vluchten voor deze gevoelens.
Mijn verantwoordelijkheidsgevoel naar iedereen in mijn omgeving is zo groot, veel groter dan mijn eigen kleine ikje…….of is dat nou juist de bedoeling van het leven?

Steeds vaker voel ik de behoefte om volledig vrij te zijn, op zijn minst vrij te  zijn van verplichtingen.

Een tijd lang dacht ik dat mijn blog een vluchtpoging was van mezelf, om aan mijn verantwoordelijkheden te ontsnappen, maar steeds vaker vraag ik mezelf af, zijn het (nog) wel mijn verantwoordelijkheden?

Heel veel ‘ verplichtingen’ komen voort uit het feit dat mijn ‘ kinderen’ nog thuis wonen. Als ik mijn frustratie daarover (in mezelf) uit voel ik me direct schuldig en een slecht mens omdat ik zo kan denken…

Blijkbaar ben ik toch niet die moederkloek waarvan ik altijd dacht dat ik dat was?
Of kan ik het nu gewoon even niet meer opbrengen?
Misschien is het iets tijdelijks, ik hoop het maar want ik voel me afgesneden van mezelf, alsof ik mezelf niet meer ben.

Het liefst wil ik dat niemand ook nog maar iets van me vraagt, erover nadenken kost me nog teveel moeite.
Misschien is het ook wel een hele natuurlijke en gezonde ontwikkeling en komt mijn wilde natuur weer naar boven 😉

Het voelt inderdaad vaak alsof iets in gang is gezet dat de komende jaren alleen nog maar in kracht zal gaan toenemen.
Ik voel sinds lange, lange tijd de vrijheid lonken, het is geen onprettig gevoel.

Toch vind ik het moeilijk dit gevoel te volgen omdat ik van mening ben dat niemand alleen voor zichzelf leeft.
Dat je toch ook leeft om het leven van de mensen in je omgeving zo aangenaam mogelijk te maken.

Waar ligt de grens tussen aan de ene kant je eigen impulsen volgen en aan de andere kant niemand tekort doen?

Moet je de dingen doen, alleen maar omdat het voor jou goed voelt om te doen, of heb ik als mens gewoon maar de plicht om voor iedereen in mijn omgeving klaar te staan?
Ben ik, als ik mijn impulsen volg, niet gewoon alleen maar heel egoistisch bezig?
Mijn innerlijke balans is op dit punt behoorlijk zoek.

Soms denk ik: verstand op nul, gewoon gaan bloggen en ervan genieten….
Toch voelt het als tijdverspilling, en dat er andere (belangrijkere) zaken (en mensen) zijn waar ik mijn tijd in kan en moet (of misschien wil????) steken.
Vaak vraag ik me af waar ik mee bezig ben om alles en iedereen maar te ‘ verwaarlozen’ voor dat ene, dat me niet eens iets oplevert (of levert het me wel iets op)?

Waarschijnlijk levert het mij een goed gevoel op over mezelf, omdat ik dan voor de buitenwereld toch nog enigszins van waarde ben.
Wil ik dat? Is dat mijn oprechte gevoel?

Zolang ik over mijn ware oprechte gevoelens kan schrijven vind ik bloggen leuk, maar als ik voel dat ik ervoor moet gaan stressen (om aan goede thema’s te komen) ervaar ik het bloggen als druk en dwang.
Maar ik kan toch niet alleen maar over mijn gevoel gaan schrijven? Wie zit daar nou op te wachten?

De komende tijd ga ik hier eens flink op zitten broeden.
Trouw blijven aan mijn gevoel, hoe moeilijk is dat wel niet (vooral als er steeds zo’n gemeen stemmetje fluistert dat dat niet mag).

Ik heb zoveel zin in het leven, ik wil de tijd dat ik hier ben nog zoveel doen.
En so what als ik het alleen maar leuk vind om een uur lang naar buiten te zitten staren, om te zien dat een dikke duif het hele vogelhuis bezet houdt, waardoor de kleine koolmeesjes geen ruimte meer over houden.
Het geeft blijk van hoe ik me op dit moment voel, weinig ruimte voor mezelf.

Het wordt tijd dat ik me opgewassen ga voelen tegen alle dikke duiven in mijn leven. Aan de kant dus, ik heb ook recht op een eigen leven!!!

Mijn blog moet en zal mijn uitlaatklep blijven.

spreuk

Afbeelding komt van Facebook.

 

Persoonlijk Assistent.

Vandaag plaatste iemand het volgende berichtje en filmpje op mijn tijdlijn:

Marion, dit is geweldig en past helemaal bij jou. 
Je bent een geweldig moeder, voor je eigen kids en voor alle moeders die je steunt in het moederschap.
Ga door met Onder Moeders Vleugels.
Moeder zijn is een job.
Je leven lang…

Dit wil ik dan ook even delen met alle moeders die mijn blog lezen (als hart onder de riem)…….

Het onderstaande filmpje is een sollicitatiegesprek voor ‘s werelds zwaarste en waarschijnlijk ook meest belangrijke beroep, namelijk Persoonlijk Assistent.

Het is een functie propvol verantwoordelijkheden, een baan waarin je constant op de been bent.
365 dagen per jaar, 7 dagen in de week en 24 uur per dag.
Geen pauzes!
Lunchen mag pas als de werkgevers klaar zijn met hun lunch.

De persoon moet uitblinken in geneeskunde en verstand hebben van financiële zaken.
Regelmatig 35 kilo kunnen tillen.

De werkzaamheden moeten staand of gebukt worden uitgevoerd.

De ‘ werkgevers ‘ hebben constant aandacht nodig, er is dus weinig tijd om te slapen, vaak gaat het werk ‘s nachts dan ook gewoon door. Je werkt in een chaotische omgeving……

Als je een privéleven hebt vragen we je om dat op te geven, je hebt namelijk geen vakanties, sterker nog: tijdens kerstmis, nieuwjaar en op alle andere feestdagen loopt de werkdruk zelfs nog hoger op.

Je kunt nooit weten of het werk dat je doet werkelijk van belang is, dat is namelijk onmeetbaar, en o ja, deze functie levert je geen geld op, je doet het allemaal gratis.

Momenteel zijn er biljoenen mensen die deze functie vervullen….
24 uur (door dik en dun) ALTIJD beschikbaar zijn, nooit je geduld verliezen en dat zonder salaris…..?????

Met een verrassend mooi en ontroerend einde.

Proost.

Ik wens jullie een prettige jaarwisseling, een goed begin en heel veel kracht voor het nieuwe jaar.

Enne….blijf vooral aan-Mother-en ( lees: aan-modderen ). Want het maakt helemaal niet uit hoe je het doet, als je het maar doet 🙂

Het-is-de-week-voor-Kerst-recept (zonder granen).

kerstrecept zonder granen

De Ren-Je-Rot-Voor Kerst-week is (weer) begonnen. 

Het mooiste geschenk dat wij moeders het hele jaar door aan ons gezin geven, namelijk onze tijd, wordt helaas maar al te vaak over het hoofd gezien, zeker rond de feestdagen (en dat voelt niet altijd leuk).

Ons gezin heeft ons nodig, wij zijn de spil waar alles om draait en dat valt vooral in de ‘feest’ maand extra goed te merken.

Dus neem ik het je niet kwalijk dat je deze week geen tijd, zin en energie overhoudt om ook nog eens (iedere dag) te koken.

Vandaar dit gemakkelijke, oergezonde recept zonder granen (dat scheelt in ieder geval alweer koolhydraten) want de feestdagen worden al verleidelijk genoeg.

Maar laten we eerst eens samen kijken waar wij moeders zoal zorg voor dragen (en tijd in stoppen) in de periode rond de feestdagen:

  • Sinterklaas-surprises maken met de kinderen voor op school en misschien ook nog voor thuis (inclusief de gedichten van en voor iedereen) 😉

  • Met de kinderen naar de stad gaan voor nieuwe kleren want papa heeft daar geen kijk op (en geen tijd voor want hij moet van zijn werk nog even een cursusje volgen).

  • Cadeautjes kopen (en inpakken), alleen al het denkwerk is slopend.
    Je kunt je er natuurlijk gemakkelijk vanaf maken, door iedereen een envelop met geld toe te stoppen of een cadeaubon, toch fluistert het moederhart jou in je oor dat dat niet echt de bedoeling is.
    Van de kerstgedachte blijft op deze manier niet veel meer over (niet dat het om de cadeau’s draait) maar toch….
    Het grote verlangen, de verwachting, de nieuwsgierigheid van de kinderen, je wilt ze niet teleurstellen. 

  • Het kerstdiner bedenken en verzorgen (weer dat denkwerk).

  • Alle boodschappen voor dat kerstdiner in huis halen (en dan bedoel ik ook ALLE boodschappen).
    Niets mag vergeten worden (ons hoofd loopt inmiddels over).
    We zouden ervoor kunnen kiezen om uiteten te gaan, maar wéér laat het gevoel van zich spreken: thuis is toch veel gezelliger en intiemer, wat is er nu leuker dan samen eten rond de boom ?

  • Dan het poetswerk, de was, de strijk.

  • Boom optuigen.

  • Adventskrans maken.

  • Kerststukjes maken voor opa en oma.

  • Kerstkaarten zelf maken (want dat is veel persoonlijker).

  • Koekjes bakken met de kinderen ( verhoogt de sfeer).

  • Samen met oma naar de stad samen de cadeautjes uitzoeken voor de kinderen.

  • Samen met tante naar de stad, ook weer cadeautjes uitzoeken voor de kinderen.

  • Samen met de kinderen naar de stad, cadeautjes uitzoeken voor tante’s, opa(s), oma(s), papa en de rest van de familie…. 

  • Daarnaast willen de gezinsleden allemaal nog even geknipt en goed verzorgd voor de dag komen, dus afspraak maken bij de kapper.

  • Het haar van dochterlief belieft nog een kleurtje (dat doe je natuurlijk zelf om de kosten, die toch al de pan uitrijzen, een beetje te beperken)……

Dit is nog maar een handjevol (misschien best wel stomme) voorbeelden, maar in werkelijkheid doen we nog veel en veel meer.
Het is natuurlijk ook vanzelfsprekend dat we het doen maar het is niet fijn als niemand het schijnt te zien 😉

Maar ik zie het wel 🙂 vandaar als beloning een gemakkelijk en voedzaam recept om de komende week voor jou iets lichter te maken (en als het moet varieer je gewoon iedere dag met een andere soort groenten 😉

Scheelt een hoop denkwerk!

Hier volgt ‘ Het-is-de-week-voor kerst-recept ‘ :

Ingrediënten

  • Verse schoongemaakte groenten (hoeft niet veel te zijn en hoeft niet moeilijk te zijn, neem gewoon wat je lekker vind). Ik heb een halve witte kool gebruikt die ik met de keukenmachine heb klein gehakt.

  • 2 zoete aardappelen in blokjes.

  • 6 eieren, zachtjes los geklopt.

  • 200 ml. zure room, crème fraîche of slagroom.

  • 60 ml melk.

  • 60 gram geraspte kaas.

  • 2 teentjes knoflook (geperst).

  • 2 dikke uien gesnipperd.

  • 3 eetlepels olijfolie.

  • 1 eetlepel roomboter.

  • zout en peper naar smaak.

  • 1 theelepel paprikapoeder.

  • 2 theelepels  gedroogde Italiaanse kruiden (of een ander kruidenmengsel wat je lekker vind).

  • Optioneel een klein scheutje Japanse sojasaus.

Bereidingswijze:

  • Verhit roomboter en olijfolie in een hapjespan.

  • Fruit de uien totdat ze glazig zijn.

  • Voeg de kruiden toe en verwarm ze zodat de smaken goed vrij komen.

  • Doe de geperste knoflook erbij en fruit een klein minuutje mee. De knoflook mag niet aanbranden.

  • Vervolgens de groenten en de blokjes zoete aardappel toevoegen. 

  • Laat dit geheel ongeveer 20 tot 30 minuten gaar stoven.

  • Meng de eieren, zure room, geraspte kaas, melk, zout, peper en eventueel een scheutje sojasaus onder elkaar en giet het over de gare groenten heen.

  • Laat alles ongeveer 15 minuten op een getemperd vuur en met een deksel op de pan garen.

  • Zet de pan (uiteraard zonder deksel) nog even 5 minuten onder een hete grill zodat het eimengsel bovenop ook gaar wordt.

Zet het gerecht met pan en al op tafel en verdeel het in gelijke stukken. Schep het vanuit de pan op een bordje en stop het in je mond (hahaha..nee, geintje).

Ik wens alle moeders deze week weer heel veel bezieling, kracht, ‘ opofferings ‘- gezindheid en liefde toe om er voor hun gezin weer een gezellige tijd van te maken, want tenslotte moet toch iemand het doen.

Natuurlijk moet de rest van het gezin ook wat offertjes brengen om er iets gezelligs van te maken maar mama heeft hierin toch wel het grootste aandeel. Daarom verdienen alle mama’s in mijn ogen (engelen) vleugels.

Maar nu moet ik stoppen, ik moet nog boodschappen gaan doen. (Weer) iets te lang aan mijn blog gewerkt en dat nog wel voor kerstmis, dat wordt verder de hele dag vliegen hahaha….) de vleugels komen vandaag dan ook extra goed van pas 🙂

Afbeelding komt hier vandaan.

 

Een Liefdevolle Brief van een Moeder aan haar Kind

Omdat het bijna kerstmis is en ik dat bij uitstek de periode vind om eens stil te staan bij het moederschap (want in deze periode ben ik nog sensibeler en sentimenteler dan ‘normaal’), plaats ik hier een link naar een website waarop een brief staat  die een moeder aan haar kind heeft geschreven.

Ik kan alleen maar zeggen: respect!

Vooral dit stuk ontroerde mij omdat het zo herkenbaar is, alleen betreft het hier een meisje:

Op het voortgezet onderwijs veranderde je plotseling. Je had voor jezelf besloten dat je niet meer zou toestaan dat een ander jou in een hoek zou drukken.

Je werd assertiever, een beetje rebels. Hiermee kwam je ook in een groep populaire meiden terecht waar wij niet blij mee waren.

Jouw gedrag liet soms behoorlijk te wensen over en wij hadden er onze handen vol aan. Naarmate je ouder werd werd het almaar moeilijker. Je kwam in weer een ander groep vrienden terecht waar wij helemaal niet blij mee waren.

Ik heb mijn knieën kaal gebeden voor jou. Ik heb God gevraagd om jou vast te houden, jou te beschermen. Mijn armen waren niet lang genoeg, maar waar mijn armen te kort waren namen Zijn armen het van mij over.

Hij droeg jou door de moeilijke tijden heen. Hij beschermde jou wanneer dat nodig was. Hij gaf mij de kracht om door te gaan want weet je lieverd, soms was ik zo wanhopig!

Ik heb bittere tranen van verdriet en onmacht gehuild om jou en dat doe ik nog. Want jij bent soms onbereikbaar voor mij. Ik zie jou, ik weet dat jij mijn kind bent maar soms ken ik jou niet meer.

Ik zie dat je niet goed in je vel zit, ik zie dat je worstelt met jouw gevoelens. Je doet dingen waarvan ik weet dat het niet goed is voor jou.

Vrienden van ons willen helpen. Ze zeggen dat wij jou je eigen fouten moet laten maken. Anderen zeggen weer: Nee, je moet leiding geven aan haar.

Allemaal goed en wel maar hoe moet je dat doen met een kind dat overal tegenaan schopt? Dat ervan overtuigd is dat zij het allemaal wel weet? Dat boos en opstandig reageert iedere keer als jij wat probeert te zeggen, hoe lief je dat ook doet?

Ik weet zeker dat deze moeder de antwoorden op haar vragen (die rechtstreeks uit haar liefdevolle moederhart komen), gaat krijgen als zij zich op deze manier blijft open stellen voor haar kind. Ze blijft namelijk (liefdevol) zoeken naar een manier om het hart van haar kind te bereiken. Dat is de weg van de Liefde. Op deze manier is het mij althans gelukt om mijn zoon niet te verliezen. 

Tegen zoveel moederliefde (lees warmte, genegenheid, affectie, bezieling, kortom karakter) is een (tijdelijk) kil, verward en radeloos, opstandig (puber)hart niet bestand.

Ooit komt er een dag dat ze (net als ik gisteren) weer (samen met haar opstandige kind) dagen kan beleven met een gouden randje 😉

We zijn namelijk samen (mijn zoon met twee van zijn beste vrienden, die bij ons kind aan huis zijn) gaan kerstshoppen. We hebben er verder nog een heerlijke dag van gemaakt met alles erop en eraan (tot aan mama’s erwtensoep en bordspelletjes spelen aan toe) 🙂

Wie had dat ooit durven dromen???

Klik hier als je de hele brief van die moeder wilt lezen.

Kerstboodschap

  

Laatst schreef ik een artikeltje over : De Nieuwe Autoriteit.

Een moeder gaf daar een uitgebreide reactie op waarop ik ook weer een uitgebreide reactie terug gaf.

Waarom laat het gemis van een hechte familieband zich meestal rond de kersttijd zo duidelijk voelen?
Is dat toeval?
Of heeft het toch te maken met het sterke beeld van de Heilige familie?

A kindje jezus groot

Het beeld dat de innige liefde tussen ouders en kind benadrukt, maar ook de kwetsbaarheid laat zien in de verantwoordelijkheid die er op de schouders van de ouders rust!

Het beeld toont ook de allesomvattende behoefte aan bescherming , koestering en liefde van dat kleine hulpeloze kindje in Maria’s armen en hoe afhankelijk het van zijn ouders is.

Het gemis aan een hechte familieband laat zich het hele jaar door redelijk goed compenseren door het zoeken van afleiding in spullen, mensen en situaties, maar met kerstmis valt dat om de één of andere duistere reden weg.
We voelen ons (weer) op elkaar aangewezen.

Met Kerstmis laat het thema ‘familiebanden’ (of het gemis daaraan) weer duidelijk van zich horen. 

‘Het’ wil gezien worden.

Al is het maar door een traantje (of twee) weg te pinken bij het programma All You Need Is Love (en hoe waar is dat)!

Of we horen en zien een prachtige melodie, tekst of film die ons raakt, waardoor bepaalde herinneringen aan vroeger weer naar boven komen.

Soms kan het gemis van een hecht gezinsleven en/of familieband, ondanks dat we dachten dat we die gaatjes goed hadden dichtgestopt, toch weer beetje bij beetje door wat openstaande kiertjes naar buiten sijpelen.

Een melancholisch gevoel kan zich van ons meester maken door het besef dat, ondanks dat we zo ontzettend veel van elkaar houden, we (uit zelfbescherming) steeds meer afstand van elkaar nemen. 

En weer worden we bang dat het misschien wel voor altijd zo zal blijven…..

Meestal komt het gevoel van afgescheiden zijn voort uit onbegrip voor elkaars unieke eigenschappen, en maken woorden daarin meer kapot dan ons lief is.

Dat vind ik heel jammer want ik weet dat wanneer alles om je heen wegvalt (spullen, mensen en situaties) het de (liefdevolle) familie is die je (diep in je hart) het hardst nodig hebt.

Daarom wil ik als kerstboodschap mijn reactie aan die moeder hier neerzetten als een soort van goed woordje doen voor ‘ Het veilige) Gezin ‘ of zo u wilt De Heilige Familie 😉

Mijn reactie aan deze moeder:

Zelf denk ik (en weet ik ook uit ervaring) dat, begrip voor het kind op kunnen brengen, momenteel het allerbelangrijkste (en het allermoeilijkste) is.
Op die manier voelt jouw dochter zich in ieder geval door jullie gezien en gehoord.
Als de wereld waarin een (moeilijk opvoedbaar) kind verkeert ‘ duister ’ is, kun je daar als ouder alleen maar heel veel licht tegenover stellen.
Met veel licht bedoel ik:
Een gezellige thuissituatie creëren (waarbij de gezelligheid voorlopig niet vanuit het kind moet of kan komen, want het kind heeft het veel te druk met zich in deze wereld overeind te houden).
Opbouwende woorden gebruiken zoals zeggen dat jij er voor haar bent en haar volgt, omdat je van haar houd (beter nog dan het te zeggen is het, om deze woorden ook echt in de praktijk te brengen).

Helaas hebben we als ouders geen invloed op de omstandigheden zoals die zich op dit moment buiten de deur afspelen, maar wat thuis gebeurd bepalen we zelf.
Wij kunnen proberen zoveel mogelijk gezelligheid te bieden, geborgenheid te scheppen en rust voor het kind te creëren.
Gezonde maaltijden gebruiken in een aangename sfeer hoort daar ook bij, want gezonde voeding heeft een gunstige uitwerking op emotionele problemen.
Veel kleur- geur- smaak-en bewaarstoffen in de voeding, prikkelen namelijk in ernstige mate het zenuwstelsel van kinderen waardoor onrust nog eens extra wordt gestimuleerd.

Het kind weet zich momenteel duidelijk geen raad met zichzelf en slaagt er blijkbaar zelf niet in om tot rust te komen, daarom moeten wij, als hun ouders, hun baken van rust zijn.
Een baken van rust zijn wordt natuurlijk erg moeilijk als er een opstandige puber in huis is, dus kom je al snel in een vicieuze cirkel terecht :-(

Mede door alle Social Media lukt het onze kinderen niet om hun hoofden leeg te maken en zich op zaken zoals schooltaken e.d te concentreren.
Ook daarin ligt voor ons een zeer zware en verantwoordelijke taak, vooral de Social Media beperken is een grote opgave.
Het kind geeft duidelijk het signaal af dat ze bloot staat aan teveel stress, dat ze problemen ondervindt en niet aan haar trekken komt zeg maar……

Tijdens mijn opleiding heb ik geleerd dat de meest voorkomende oorzaken van stress bij kinderen ligt, in het gemis aan een warm nest (waarmee ik niet wil oordelen).
Ik zeg dit meer om aan te geven dat ouders zich vaak (onnodig) machteloos voelen ten opzichte van hun situatie, terwijl ze zoveel voor het kind kunnen betekenen.
Ouders hebben vaak niet in de gaten welk een machtig wapen zij in handen hebben, wat betreft de strijd tegen alle problemen die zich ‘buiten’ (hun) afspelen.
Het gezin is bij uitstek de plaats waar kinderen tot rust willen (en moeten) komen.
Kinderen staan tegenwoordig zoveel bloot aan stress (ook al denken wij dat ze een luizenleventje hebben).
De stress die onze kinderen tegenwoordig hebben is van een geheel andere aard dan vroeger maar het zijn net zo goed zeer gevaarlijke dingen en situaties die op de loer liggen.
Daarom is een plek waar zij zich kunnen ontspannen (zonder Social Media),nieuwe krachten op kunnen doen, en waar ze hun stress even kunnen loslaten, hard nodig.
Kinderen kunnen ons jachtige leven niet meer aan. Leuke dingen met ze gaan doen of dure vakanties lossen de problemen niet op, structuur wel!

Kinderen zijn en blijven (tot aan een bepaalde leeftijd) afhankelijk van hun ouders wat betreft rust, regelmaat en gezonde voeding.
Ouders denken vaak dat ze niet in kunnen grijpen wat de problemen van hun kinderen betreft, maar als je aan bovenstaande voorwaarden hebt voldaan, dan heb je je liefdevolle plicht als ouders vervult lijkt mij (en dat is tegenwoordig al moeilijk genoeg).
Door onze liefdevolle plicht te doen laten wij aan een kind (en zeer zeker aan een moeilijk opvoedbaar kind) merken dat we hun graag zien, hun de moeite waard vinden, dat we ze op de eerste plaats zetten en dat we ze zoveel mogelijk willen beschermen.
Hoe jonger het kind is hoe meer het zich hiertegen zal afzetten, maar dat mag voor ons ouders geen reden zijn om dan maar niet meer aan deze voorwaarden te voldoen.
Als het kind ouder wordt gaat het je (reuze) dankbaar zijn voor dat warme veilige nestgevoel (ik spreek uit ervaring en o, wat was het zwaar) ;-)

Ik zie de puberteit (vooral van een moeilijk opvoedbaar kind) als: een storm op zee, met hevige rukwinden die van alle kanten aan het kind trekken…..( zie alle verleidingen).
Met vooral Noord-westenwinden die maar op het kind blijven inbeuken (Social media).
Het kind probeert (vaak totaal onbeschermd) koers te houden in deze warboel van bedreigende golven, en is naarstig op zoek naar een stevig baken om veilig op te kunnen navigeren.
Voorlopig moeten wij ouders dat stevig baken zijn want van de ‘maatschappij’ hoeven wij in deze niets te verwachten.

Zoals ik in jouw reactie kan lezen probeer jij van alle kanten dat stevige baken voor jouw kind te zijn.
Je neemt je dochter serieus, maakt tijd voor haar vrij, helpt en beschermd haar en boven alles houd je van haar.
Waarom???? Inderdaad, omdat je haar moeder bent, daarom!!!!!!!
Mijn complimenten en een welgemeend hart onder de riem.
Heel veel liefs, sterkte en kracht van een collega-moeder (die ongeveer met hetzelfde te kampen heeft gehad).
Blijf steeds zien hoe belangrijk het werk is dat jij doet :-)

En dat geldt eigenlijk voor alle ouders.
Kinderen verzorgen, koesteren, ze in bescherming nemen tegen zichzelf ( en de moderne wereld), de verantwoordelijkheid die je als ouders hierin hebt serieus nemen, dit alles is echt een Heilig Offer.
Daar mogen we niet te licht over denken en ik vind dat we daar (zeker met Kerstmis) eens even bij stil mogen staan, want een ontwricht gezin ontstaat (tegenwoordig) sneller 
dan je denkt.

Eerste Advent en Alles Behalve Rust In De Tent

Vanaf nu nog vier weken te gaan tot aan kerstmis. Van mij wordt in deze periode een basishouding verwacht van openheid en verwachting.

Ik leef inderdaad met een grote verwachting en tevens met een enorme onzekerheid over wanneer die verwachting vervuld zal gaan worden.

Snel steek ik het eerste kaarsje op de adventsschaal aan, want ik ben bang dat ik de komende weken wel wat extra licht kan gebruiken.
Het rommelt en stommelt hier in huis en de ( luidruchtige) emoties zijn dan ook niet van de lucht, dus ik ben alles behalve in de stemming 😦

Flarden van moeilijke gesprekken met mijn dochter passeren de revue, in mijn hoofd is het een snelweg van voorbijrazend verkeer.

Schuldgevoelens, twijfel: ‘ doe ik hier wel goed aan ‘ ?

Nu het er naar uitziet dat de perikelen rondom het (moeizame) gedrag van mijn zoon eindelijk naar de achtergrond verdwijnen, staan ineens de persoonlijke problemen van mijn dochter weer centraal.
Deze problemen doen, zoals altijd, mijn moederhart weer op haar grondvesten beven.

Wanneer houdt het ‘me zorgen maken’ nou eens eindelijk op?
Zoals het een goede moeder betaamt stel ik me keer op keer deze vraag terwijl ik het antwoord al lang weet.
Nooit, nooit houdt het op!!!! 

Het voelt soms alsof er geen ‘schot ‘ in de zaak komt, dat er alleen maar stilstand is en dat dit alles nog jaren zal blijven voortduren.
Een licht gevoel van paniek maakt zich dan ook langzaam van mij meester.

De situatie verwacht van ons dat we duidelijke grenzen gaan aangeven, iets waar we helemáál niet goed in zijn (vandaar gisteravond de moeilijke gesprekken met onze dochter).

Ze schijnt niet van haar fouten te leren (dat mag) maar moeten wij dan maar lijdzaam toezien?
Wat is onze rol hier nog in ?
De stemmen in mijn hoofd roepen (nee, schreeuwen) wel honderd keer per dag dat we moeten loslaten, dat we niets mogen verwachten, dat ze haar eigen keuzes moet maken en dat ze volwassen is, maar waar blijft het volwassen gedrag?

Hoe meer kaarsen de komende tijd worden ontstoken hoe lichter het zal worden (God dank).
Ik hoop dat ik de rust kan vinden, om me in deze tijd open te stellen en vertrouwen te blijven houden in ‘dat wat is ‘, en dat ik niet te ver vooruit kijk naar dat wat nog moet komen.
Ik hoop dat ik de storm, die momenteel in mij woedt, kan trotseren.
Ik hoop dat ik alle (onvervulde) verwachtingen los kan gaan laten. 

Mijn hoofd zit vol en mijn moederhart doet pijn, de hele situatie benauwd mij, ik word er zelfs een beetje misselijk van.
Gelukkig heb ik af en toe de tijd om te schrijven.
Ik zucht een paar keer diep door… Gewoon even accepteren dat de moeilijke gesprekken met mijn dochter deze heftige gevoelens bij me oproepen, en dat het normaal is.
Deze gevoelens horen blijkbaar bij het duidelijk aangeven van mijn (onze) grenzen. 

Mijn eigen grens aangeven vind ik moeilijk.
Ik heb het vroeger altijd alleen moeten uitzoeken, desondanks (of misschien dankzij dat) is het met mij toch redelijk goed gekomen!

Maar het voelde wel kil, eenzaam en verlaten en dat willen wij niet voor onze kinderen, dat ze zich kil, eenzaam en verlaten voelen.
Voorlopig blijf ik nog wel even op twee benen hinken en in kringetjes ronddraaien ben ik bang, en zal het moeilijk blijven om het onze dochter alleen te laten uitzoeken.

Gelukkig hoeft dit probleem ook niet van vandaag op morgen te worden opgelost.
De komende tijd is de mooiste tijd van het jaar voor bezinning en inkeer en om met mijn innerlijke processen aan de gang te gaan.
Misschien is het al voldoende dat ik geloof blijf houden in het leven zelf.
Dat het leven zich toch wel ontvouwt zoals het zich ontvouwen moet, of  dat nou met een gerust of een ongerust (moeder en vader) hart is.
Zolang onze kinderen hun plekje in de wereld nog niet hebben gevonden, voelt het voor ons niet goed en dat mag, want het maakt ons tot wie we zijn, daar zijn we tenslotte ouders voor.

Goh, ik wilde een gezellig adventsstukje op mijn blog gaan zetten en moet je zien wat er nu weer naar boven komt. 

Laat ik proberen het gezellig stukje toch maar even af te schrijven anders heb ik ook weer zo het gevoel dat ik zeur 😉

DSCN1546

Zoals je ziet hebben (de zwangere) Maria en Jozef vandaag hun tocht ingezet en vertrekken ze, vergezeld door hun engel en door de barre kou, richting Bethlehem.
De mooiste stenen vormen de weg voor Maria.

Ik weet zeker dat Maria, door de barre omstandigheden waarin ze verkeerde, ook verschillende keren in tranen moet zijn uitgebarsten, dus wat zou het mij toch eigenlijk beter vergaan dan haar 😉 Ondanks vreugde en dankbaarheid over het moederschap kun je zich tijdens je tocht blijkbaar toch behoorlijk (geen vieze woorden gebruiken nu) voelen.

Er op deze manier naar te kijken haalt voor mij (gelukkig) weer de scherpe randjes van de hele situatie af.

DSCN1557 DSCN1573

Ook kun je zien, dat het lege stalletje op mijn seizoenstafel er al op wacht om bewoond te gaan worden.
Het zachte (sterren) licht verdrijft de nachtelijke duisternis en maakt het Maria en Jozef gemakkelijker om hun weg naar het stalletje te vinden.
Het Kerstkind kijkt vanaf een wolkje naar de aarde en verheugd zich er al op om geboren te worden. 

Advent is denk ik de tijd waarin wij waakzaam moeten blijven, waarin wij de moed moeten hebben om te durven veranderen (als dat het gezin ten goede komt).
De tijd is aangebroken om niet maar steeds op de oude voet door te blijven leven……
Kortom Advent is bij uitstek de periode waarin wij flink wakker geschud kunnen worden.
A propos wakker schudden, ik moet gaan, de voorbereidingen voor de adventslunch wachten….

Ik wens jullie ‘ook ‘ een fijne eerste advent. 

DSCN1540