Soms zitten gevoelens hoog en wil je even je hart luchten

Zwaan met kleintje

Naar aanleiding van een reactie op mijn blog heb ik besloten om een nieuwe categorie aan te maken met de naam Lucht Je Hart!

Op deze plek kun je een berichtje achterlaten over iets dat jou gevoelsmatig bezig houdt wat betreft het ouderschap ( van een moeilijk opvoedbaar kind) of wat de relatie met je eigen ouders (moeilijk opvoedbare ouders) betreft.

Het kan een hartenkreet zijn of iets wat je je kinderen (of je ouders of ander familielid) altijd al had willen zeggen maar niet durfde, iets wat je bijvoorbeeld al heel lang dwars zit. Het mag uiteraard ook een bedankje zijn of iets anders van dien aard.

Ik wil een soort van ‘platform’ zijn voor:

Moeders van (moeilijk opvoedbare) kinderen maar…..

Ook voor de ‘ moeilijk opvoedbare ‘ kinderen zelf (omdat ik er zelf ook één was) 😉

Als je last hebt van ‘ moeilijk opvoedbare ‘ ouders dan kun je hier ook terecht. 

Onder Moeders Vleugels mag wat mij betreft best een plek worden waar we onze gemeenschappelijke problemen (die onherroepelijk ontstaan als je een (moeilijk opvoedbaar) kind hebt of bent ) gezamenlijk kunnen bespreken. Of als je problemen hebt met je ouders. 

Door een plek te hebben waar je in ieder geval al eens je hart kunt luchten kunnen we elkaar misschien vooruit helpen.

Ik weet het, in de maatschappij rust nog steeds een groot taboe op het uiten van onze diepste emoties. We houden met zijn allen het liefst de schijn mooi op maar toch helpt het vaak om bepaalde gevoelens met anderen te delen.

Vooral die dingen die we niet zouden mogen voelen of denken, we horen het allemaal maar binnen te houden want het hoort er nu eenmaal bij.

Mensen die wel openlijk voor hun gevoel durven uitkomen worden al snel als ‘ klagers ‘ bestempeld. Natuurlijk lost het ‘ klagen ‘ niets op maar alleen al het gevoel dat je ergens niet alleen in staat doet vaak al wonderen !

Onthoud één ding, je kunt als ouders je duisterste gevoelens nog zó goed weten weg te stoppen en te verdringen, ze nog zo goed voor jezelf en je omgeving verborgen weten te houden, maar er is altijd iemand die deze gedachten en gevoelens (weliswaar onbewust) van jou oppikt en dat is jouw kind.

Kinderen voelen hun ouders feilloos aan.

Ouders en hun kinderen zullen altijd tegenstrijdige behoeften hebben, en het vergt nu eenmaal zelfinzicht om de behoefte van het kind voor te laten gaan.

Het kind met al zijn kinderlijke behoeften roept ons op om terug te keren ‘naar huis ‘. Het kind wil dat we tot ons ZELF komen, dat we ons ZELF zijn!

Het kind heeft ons lief zoals alleen een kind kan lief hebben: onbevreesd, intens, zonder terughoudendheid en zonder een spoor van sarcasme.

Nu wij nog.

Schrijven over onze diepste gevoelens kan ons daarbij helpen.

Ik maak deze rubriek aan omdat ik heel veel reacties krijg van mensen (van ouders maar ook van ‘moeilijk opvoedbare kinderen ‘) die zeggen dat ze zoveel waarde hechten aan de herkenning die ze op mijn blog vinden.

Die ervaring heb ik zelf ook. Door bepaalde reacties van mensen op mijn berichten, krijg ik voor mezelf bepaalde dingen (meestal gevoelens) duidelijk die ik tot aan dat moment nog niet duidelijk had.

Dus lieve mensen willen jullie mij helpen om elkaar de spiegel voor te houden zodat we van elkaar kunnen leren?

Stel het loopt goed dan ben ik er nu al over aan het denken om een aparte categorie aan te maken namelijk een: Lucht je Hart Plek voor (moeilijk opvoedbare) kinderen.

Wat zouden we dan veel van elkaar kunnen leren, wij van de ware gevoelens van deze kinderen en zij van de ware gevoelens van ons.

Als voorbeeld plaats ik hieronder een paar voorbeelden van reacties die ik zoal van mensen krijg (ik zet er bewust ook een reactie van een jong iemand bij om te laten zien wat ik bedoel) 😉

Plaats datgene wat jij graag kwijt wilt ( eventueel tegen iemand wilt zeggen zoals je kind of het kindje dat je nooit hebt gekregen, je ouders, je omgeving of de maatschappij) door even op het hartje rechtsboven in dit artikel te klikken).

Let op! Als je je naam vermeld bij jouw hartenkreet, kan deze gevonden worden in de zoekmachines van het internet. Als je dit niet wilt, plaats jouw reactie dan onder Anoniem of een schuilnaam! 

Voorbeeld 1

Het bodemloze put-syndroom.

Terwijl je als kind bezig bent de bodemloze put van je ouder te vullen, blijf je zelf met lege handen staan.
Met twee lege handen.

Eén omdat je zelf te weinig gehad hebt en de tweede omdat je harde werk voor je ouder ongezien blijft.
De ouder kan zelfs boos en verdrietig worden als je jezelf op de eerste plek gaat zetten.

Omgekeerde wereld. En o zo moeilijk voor de eigen-weg-zoeker.
Je hebt het nooit geleerd, je bent daarin zelfs ontmoedigt en nu wordt er zelfs negatief op gereageerd.
Vervolgens wordt je op een dag zelf ouder.

Alle verdriet, boosheid en verongelijktheid komt weer naar boven, je wilt het beter doen, maar je hebt geen goed voorbeeld gehad en je zit je zelf zo dwars.
Onderwijl sporen schoonmoeders en consult-mensen je aan om je kind te laten huilen, je moet duidelijk zijn.
En dat weet je wel van hoe dat moet, maar eigenlijk wil je dat niet. En heb je dan weer verdriet over de valse start die je je weerloze kind geeft.
Pfff het is even een ‘dat moet ik kwijt dagje’.

Voorbeeld 2

Hier op internet ben ik best wel open 🙂 Waarschijnlijk toch doordat ik me hier wat anoniemer voel.
Wat je schrijft over de omgekeerde ouder-kindrol, dat herken ik best wel.
Qua voeding heb ik alles zelf uitgezocht en ik kook bij het avondeten vaak ook iets voor mezelf erbij.

Soms wou ik dat mijn ouders dezelfde denkbeelden deelden over gezond eten, dat ze ook kookten naar die inzichten en dat ik niet alles zelf hoefde te doen.
Wat dat betreft mis ik wel een stukje zorg. Ik ben aardig zelfstandig, maar heb er nog niet altijd behoefte aan om al zo zelfstandig te zijn.

Ik voel me eigenlijk ook inderdaad schuldig over mijn niet zo heel geweldige band met mijn ouders… maar dat is doordat ik naar hen toe ook niet open ben (net zoals zij naar mij toe dat niet zijn) over wat ik voel. Hoewel, ze vragen er ook niet naar…
Verder vind ik het trouwens een heel interessant stukje wat je daar geschreven hebt over ouders en kinderen 🙂

En wat verveling betreft, dat vind ik ook hoor. Ik had de eerste helft van de basisschool nog geen computer en mijn vrije tijd werd dan ook voornamelijk gevuld met buitenspelen, lezen en knutselen. Dat laatste gebeurde vooral als ik me verveelde, dan kreeg ik allerlei creatieve ideeën om van alles en nog wat te maken/bouwen/schrijven :). Ik ben erg dankbaar voor het feit dat ik niet van jongs af aan ben opgegroeid met de computer en de tv, dat ik pas later die apparaten ging gebruiken. Want nu ontkom je er bijna niet meer aan, ook als klein kind niet meer.

Voorbeeld 3

Als ik me echt rot voel, ben ik eerder geneigd dit met een paar vriendinnen van internet of vriendinnen uit ‘real life’ te delen, dan mijn ouders in te lichten. En daarin ben ik niet de enige volgens mij.

Eigenlijk best vreemd als ik er zo over nadenk. Dat ik mijn ouders blijkbaar minder vertrouw dan mijn vriendinnen. Maar het is ook zoveel makkelijker, gevoelsmatig dan, om je zorgen op een toetsenbord te tikken dan een serieus gesprek met je familie/ouders aan te gaan. Vind ik dan. Eigenlijk is het gewoon ‘de makkelijke weg’.

Mijn familie vindt mij inderdaad (soms) best vreemd vanwege mijn ‘rare eetgewoonten’ en dergelijke. Dan voel je je toch minder op je gemak.
Bij mijn vriendinnen kan ik veel meer mezelf zijn. Ik denk dat het maar goed is dat ik in elk geval een paar echt goede vriendinnen heb, waarmee mijn band erg sterk is.
Alleen de band tussen mij en mijn ouders is nog niet zo geweldig. Zij zijn totaal niet open en mede daarom ben ik dat ook helemaal niet.

Ik heb laatst wat meer gevraagd over hun jeugd, want daar wist ik eigenlijk helemaal niets over! Dit is nog een puntje waar ik echt aan kan werken: mijn band met mijn ouders.

Voorbeeld 4

Ow ow ow wederom herkenbaar …..in het heetst van de strijd …..explosiegevaar met alle gevolgen van dien en naderhand twee mensen met gevoelens van onmacht, verdriet en teleurstelling.
Hier is het erg heet momenteel, ik (we) zitten op de wip en het wiebelt erger en erger lijkt het wel.
Als de boel geëxplodeerd is dan is er boosheid, onmacht, frustratie, verdriet, onbegrip en woede.
Dan is er schaamte, verdriet, schuldgevoel en eenzaamheid bij alle partijen.
Contact maken en behouden is het moeilijkste wat er is, als het zo heet wordt, dat je vervalt in oude gevoelens, vervallen in oude woorden, vervallen in ….en de cirkel is weer rond.

Het niet meer in de hand hebben…..en dan is er weer die wip, het blijft hier behoorlijk wiebelig.
Vast zitten hoort er ook bij denk ik dan, zolang ik niet loslaat…..kan ik niet vallen.

Ik ben ik
Jij bent jij
Ik ben jij

Afbeelding zwaan gekopieerd van rammelaars2.blogspot.nl

Advertisements