Driekoningen

DSCN1766

Wat veel mensen niet weten is dat na Heilige nacht nog 12 heilige nachten volgen.
Het zijn de dertien Heilige nachten tussen kerstavond en Driekoningen.

Alles wat we tijdens deze nachten dromen zal echt in vervulling gaan…..

Deze Heilige Nachten zijn donker en stil…..Met Nieuwjaar proberen we de ‘ duistere krachten en demonen ‘ dan ook te verjagen met veel knallen en vuurwerk .

Nieuwjaar geeft ons de gelegenheid om opnieuw te beginnen.
Het is een periode van bezinning en rust om nieuwe krachten op te doen en ideeën te verzamelen voor het nieuwe jaar. We zien dit in de natuur terug: de velden zijn nog kaal, het is grijs, de grond breekt (door het vriezen) en vernieuwt zich. 

Het is een tijd om geestelijk geïnspireerd te worden door de goddelijke vonk, die met Kerstmis in ons ontstoken is.
Ook is het een periode om te overdenken wat geweest is en hoe nieuwe ideeën de komende tijd ingevuld kunnen gaan worden.
Dit jaar viel Oud en Nieuw samen met de nieuwe maan en was de impuls om te vernieuwen en goede voornemens te bedenken nog sterker aanwezig.

Na de heilige nachten is het op 6 januari Driekoningen.

De Driekoningen worden ook wel de drie wijzen genoemd.
In voorchristelijke tijden waren de leiders van een volk ook vaak koningen en ingewijde priesters: wijzen dus.
Volgens oude afbeeldingen en beschrijvingen gelden voor de gewaden van de koningen speciale kleuren.

  • Rood voor koning Melchior die het goud offerde. Hij vertegenwoordigt het denken, de macht en de wijsheid.

  • Blauw voor koning Balthasar, die wierook bracht. Hij representeert het voelen, het liefdevolle hart.

  • Groen voor koning Casper, de Moor, die mirre aanbood. Hij is het willen, bestendigt en overwint de dood.

De offergaven van de drie koningen kan men ook als symbolische gaven zien.

  • Zo wordt het goud verbonden met een inzicht in de goddelijke geestelijke wereld.

  • Wierook met de offerbereidheid en de menselijke deugd.

  • Mirre voor de verbinding van de mensenziel met het eeuwige, onsterfelijke.

Elke gave past bij zijn koning. 

Driekoningen is een belangrijk feest.

Met dit feest gaan we zelf op weg met de nieuw geschonken kracht of het licht die we met Kerstmis in ons geboren hebben laten worden en waar we de afgelopen dagen ideeën, inspiratie en kracht voor hebben opgedaan.
De tijd van werken en uitvoeren komt er (bijna) aan, het gewone leven komt weer op gang!

Kinderen en Driekoningen

Op de Vrije School bakken de klassenmoeders een Driekoningenbrood voor de kinderen.
Daarin wordt een witte boon verstopt, het kind dat de boon in zijn plakje brood terugvind mag zich op deze dag de hele dag als een koning gedragen.
Hij of zij wordt op die bijzondere dag door zijn onderdanen (de andere kinderen van de klas) op zijn of haar wenken bediend, dat is natuurlijk dolle pret.

Recept Driekoningenbrood:

driekoningenbrood

Driekoningenbrood

  • 500 gram bloem

  • 2 zakjes gist

  • 1 tl zout

  • 2 el suiker

  • 2 dl melk

  • 1 eierdooier

  • 100 gram boter

  • 50 gram geconfijte citroenschil

  • rasp van 1 sinaasappel

  • evt. 1 tl oranjebloesemwater

  • 50 gram spijs

  • 1 gedroogde boon

  • poedersuiker

Bereidingswijze:

  • Giet de lauwe melk op de gist en suiker en laat 10 minuten staan.

  • Smelt de boter.

  • Zeef bloem en zout op het aanrechtblad en maak er een kuiltje in.

  • Giet hier de melk, eidooier, boter, oranjebloesemwater, citroenschil en rasp in en vermeng alles.

  • Kneed het deeg 10 minuten en vorm er een bol van.

  • Laat het deeg, afgedekt met plastic (ik gebruik hiervoor de douchemutsen die je in hotels krijgt) 45 minuten rijzen tot verdubbeld in volume.

  • Kneed het deeg hierna nog eens door en voeg de in kleine stukjes gesneden spijs toe.

  • Druk ook de boon in het deeg.

  • Vorm vervolgens een bol, druk die iets plat en knip de randen in als een kroon.

  • Laat het deeg nogmaals 45 minuten rijzen en bak het vervolgens 30 minuten op 200°C.

  • Laat het brood afkoelen op een rooster, maak van papier een stersjabloon en bestuif het brood daarna met poedersuiker zodat je een stervormige uitsparing krijgt. 

 Recept komt van hungryhistorian.wordpress.com.

Driekoningen is bij uitstek de periode om veel met de kinderen te doen zoals voorlezen, zingen, knutselen, en gezelschapsspelletjes spelen.
Het brengt gezelligheid, intimiteit en warmte en dat zorgt voor een hechte band tussen mensen.
Het zijn bezigheden die op latere leeftijd zijn vruchten afwerpen en voor fijne herinneringen zorgen. 

Mijn kinderen hebben de steeds terugkerende rituelen, zoals die bij de jaarfeesten van de Vrije School horen, dan ook als zeer prettig ervaren, het gaf hun vertrouwen en een gevoel van geborgenheid. 

In het boek Leven met het jaar van Christiane Kutik en Eva Maria Ott Heidman kun je nog meer ideeën opdoen over hoe je de jaarfeesten met kinderen kunt vieren.

Het boek is o.a hier verkrijgbaar.

leven met het jaar

Op de seizoenstafel staat nog steeds de kerststal, maar de herders hebben inmiddels het veld geruimd voor de Driekoningen. 

DSCN1691 DSCN1769

Nog even en dan gaan ze op terugreis, waarna ook Jozef en Maria vertrekken, elke dag ietsje verder weg.

Ongeveer een week later mogen de kerststal en de figuren worden weggehaald waarna ze worden vervangen door koning Winter, sneeuw, ijskristallen en andere witte en ijsblauwe winterse dingen. 

Bron: Antroposofiekind.nl.

driekoningen

Advertisements

The Day After

DSCN1688 DSCN1691

Heilige Avond is voorbij, het kindje is geboren.

Nu is het Kerstmis, het feest waar héél veel mensen ieder jaar weer zó vreselijk tegen op zien.
Kerstmis, het feest dat bol staat van de emoties omdat velen zich dan pijnlijk realiseren wat er mis is in hun (gezins-of familie) leven.

Kerstmis is een prachtig feest  maar toch kiezen veel familieleden er bewust voor om tijdens die dagen niet in elkaars aanwezigheid te zijn.   

Achteraf voelt het ‘niet samen zijn met familie’ dan toch weer als een groot gemis dat door geen andere gebeurtenis en door geen andere mensen kan worden opgevangen.
Het gevoel dat we het ook  liever anders hadden gezien maakt zich van ons meester, maar toch….we hebben geen zin om mee te doen met al die ‘schone schijn ‘.
Er heerst innerlijke onrust en meer duisternis in onze ziel tijdens deze dagen, dan we ooit bereid zijn aan onszelf toe te geven.

We gaan op zoek naar iets om dat lege gevoel van: er mist iets, te compenseren…we willen dat onbehaaglijke gevoel het liefst het zwijgen opleggen.

Alles is voorhanden, de prachtigste boom, de mooiste kerststal, het heerlijkste eten staat uitgestald op een perfect gedekte tafel.
Binnen is het lekker warm en het ruikt er verrukkelijk naar gebraden kalkoen (nog maar te zwijgen over de dure cadeaus die op de één of andere manier weer niet aan ieders wensen voldoen).

Wat ontbreekt er dan vraag ik mij af?……

Volgens mij het gevoelscontact, het wederzijds respect, het zich proberen te verplaatsen in die ander, hem of haar proberen echt te zien maar dan vanuit je hart.
We missen het vermogen om door de buitenkant van die ander heen te prikken, we laten ons misleiden door die perfect zittende kleding en het masker wat een mens (vaak uit zelfbescherming) draagt.

Zo groeien sommige gezinnen steeds verder uit elkaar en blijft van de tradities vaak niets meer overeind. 

Waarom krijgen (veel mensen) deze vicieuze cirkel niet doorbroken?

Zijn we zo dom? Integendeel, denken is onze sterkste kant, we zijn rationeel heel goed geschoold, kennis is macht wordt ons dan ook geleerd!

Willen we het misschien niet echt? Gezien de talloze ontwrichtte gezinsverhoudingen, de problemen en het verdriet die daardoor ontstaan, kan ik me dat haast niet voorstellen.

Nee, we zijn bang, bang om iets van ons gevoelsleven te laten zien, we zijn namelijk al zo vaak gekwetst geworden, we zullen daar wel even gek wezen…..
We steken ons hoofd wat dat betreft, liever niet meer boven het maaiveld uit, we houden onze diepste zielenroerselen angstvallig binnen en voelen ons nog liever ‘ alleen ‘.

Aan de andere kant schreeuwen we om het hardst voor een beetje aandacht en willen we met alles opvallen, in de hoop door anderen gezien en gehoord te worden.
We zijn jammer genoeg onwetend en niet geschoold op emotioneel vlak.

Ons is niet geleerd hoe je elkaar in je waarde kunt laten, hoe je op een ‘ gezonde ‘ manier ruzie kunt maken, hoe je voor jezelf kunt opkomen en je mening kunt geven zonder anderen daarbij te kwetsen.

Ons wordt geleerd: ‘ laat kinderen zich maar de koppen inslaan, dan leren ze wel hoe ze met elkaar om moeten gaan, daar worden ze hard van ‘.
Dit is dan ook wat de meeste mensen blijven doen als ze later volwassen zijn, ze blijven zich hard voordoen en slaan zich, figuurlijk gesproken dan, keer op keer weer de koppen in.
Ze hebben wel geleerd hoe je elkaar kunt kwetsen maar niet hoe je van elkaar kunt houden.
Helaas wordt hier de (familie-en gezins) band niet sterker door en al helemaal niet hechter van, de resultaten van ‘ het afharden ‘  in de opvoeding wordt nu langzaam aan wel duidelijk.

Laten we stoppen met elkaar wijs te maken dat we geen ruzie mogen maken en dat we alles binnen moeten houden (met als gevolg dat we, als we veertig, vijftig of zestig jaar zijn, elkaar nog steeds verwijten blijven maken over wat er gebeurde toen we tien jaar oud waren).

Laten we onze kinderen leren hoe ze ruzie kunnen maken op een gezonde manier namelijk door naar elkaar te luisteren als de ander zijn mening geeft of met bepaalde ideeën komt (ook al wijken ze totaal af van jouw eigen mening en/of ideeën).

Laten we erover discussiëren met elkaar…..laten we ervoor uit durven komen wie we zijn.
Laten we een klimaat scheppen waarin we elkaars kwetsbaarheid durven laten zien, zonder dat daar direct een oordeel over wordt geveld…..de kop in wordt gedrukt….of erger nog…..wordt afgekraakt.

Ik ging er ook vaak teveel vanuit dat een prettige gezinssfeer vanzelf ontstaat, maar dat is natuurlijk niet zo, net zoals een goed huwelijk óók niet vanzelf ontstaat, daar moet je keihard voor werken.

In gezinsverband is het niet anders, daar kom ik steeds meer achter, iedereen zal offertjes moeten brengen om goed met elkaar overweg te kunnen, daar moeten we als gezin samen aan werken.

Het is een keiharde job, maar ik blijf mezelf voorhouden dat het méér dan de moeite waard is.

Er is, denk ik, niets in de wereld dat de pijn van een ontwricht gezin kan verzachten, dat zie ik dagelijks om me heen, en dat weet ik uit eigen ervaring!

Geen materialistische dingen, vakanties, of véél geld kunnen de pijn verzachten! Ontwrichte gezinssituaties blijven aan iemands ziel knagen.

Het zijn lapmiddelen die helpen de pijn te onderdrukken, maar de pijn blijft op de achtergrond altijd aanwezig, het gaat nóóit weg.

Met wat meer geduld, begrip, offerbereidheid, inlevingsvermogen, en samenspraak kom je al een héél eind merk ik vaak.

Maar daarvoor moet er eerst licht en vrede in ons hart, in onze ziel zijn!

DSCN1640

Ik wens jullie allemaal een vredig kerstfeest.

P.S Dit kaartje van Maria met haar kindje kreeg ik van een vriendin. Daarvoor wil ik ik haar vanaf deze plek nog eens heel hartelijk bedanken 😉

De Dikkie Dik Dagen zijn weer aangebroken!

Lezende poes

Gisteravond zaten we met ons hele gezin gezellig onderuit gezakt op de bank nadat ik van tevoren nog snel even wat verantwoord snoep had gemaakt voor bij de (kerst) film.
Gehakte noten in pure chocolade (een soort pindarotsjes). 

Het recept zet ik onderaan dit bericht want dat is nu eigenlijk even van ondergeschikt belang.

Toen ik zowat aan mijn vijfde ‘pindarotsje ‘ begon zei mijn zoon: ‘lukt het mam, straks ben je weer aan het klagen dat je teveel hebt gegeten ‘, waarop ik schuldbewust antwoordde : ‘ och, het is toch ook een beetje feest vandaag ( 22 december) ‘. 😉
Daarop zei hij weer: ‘ nou, wat vieren we volgens jou dan vandaag? De Dikkie Dik Dagen soms, want het is nog geen kerstmis hoor.. 🙂

Hij had natuurlijk groot gelijk en ik zie de bui dan ook al (weer) hangen….als ik eenmaal begin lijk ik niet meer te kunnen stoppen.
Eens verslaafd altijd verslaafd (aan suiker), als ik ook maar weer een klein beetje suiker binnen krijg blijft mijn lichaam om meer schreeuwen 😦

Ik kan nou twee dingen doen: of ik sluit mezelf op tot na de kerst of ik probeer de schade zoveel mogelijk te beperken (zei ze nadat ze haar tweede sneetje spelt-kerst-brood op had).

Ik heb voor het laatste gekozen, ik beperk de schade van al dat schransen tijdens de feestdagen (en ervoor) als volgt:

  • Iedere ochtend zorg ik dat ik mijn dag begin met een glas lauw water en het sap van een uitgeperste citroen. Dit helpt de lever bij het afvoeren van de afvalstoffen van de vorige dag.  Hier kun je er nog iets meer over lezen.

  • Natuurlijk mag ik de Sole niet vergeten ( om het maagzuur te verbeteren).

  • Ontbijten doe ik nooit. In de ochtend vast ik altijd (tot minstens 12:00) om mijn organen wat rust te gunnen (vooral de alvleesklier heeft het tijdens deze dagen weer zwaar te verduren) daarmee geef ik mijn lichaam de tijd om te ontgiften. Ik drink hooguit wat kruidenthee gedurende de ochtend (vooral brandnetelthee reinigt goed).

  • Om 12:00 drink ik een groot glas kefir. Kefir zit boordevol voedingsstoffen (extra vitaminen), het vult en ik heb me laten vertellen dat de goede bacteriën in kefir helpen om de onverteerde zetmeel (suiker)resten op te eten (een beetje ‘ kort door de bocht ‘ uitgedrukt misschien, maar een beeld zegt meer dan 1000 woorden) 😉 Kefir verbetert in ieder geval de darmwerking.

Daarna voel ik me weer redelijk schoon en vervolgens kan het feest weer beginnen (brunch, diner, dessert, wijntje).
Het hele jaar door probeer ik  zo gezond mogelijk te leven maar wat dat met kerst is, ik weet het niet!
Of ja, eigenlijk weet ik het wel!
Stilzitten is niet zo mijn ding, als ik veel moet zitten ga ik me al snel vervelen en als ik me verveel ga ik eten….

Het is niet zo dat ik het niet gezellig vind hoor, helemaal niet, maar ik word onrustig als ik rust, zoiets moet het zijn.
Als ik bezig ben denk ik niet aan eten ( als je volgens de richtlijnen van Weston Price eet heb je sowieso (bijna) geen hongergevoel meer).

Maar als ik veel stil ‘ moet ‘ zitten dan eet ik voor de gezelligheid, of ik nou honger heb of niet.
Een goede remedie zou dan zijn dat ik tijdens de feestdagen wat meer zou gaan bewegen (maar daar heb ik eerlijk gezegd niet zoveel zin in).
Dus voordat het geweten aan mij begint te knagen (en ik weer verteerd wordt door schuldgevoelens), berust ik er dit jaar maar gewoon in dat De Dikkie Dik Dagen weer zijn aangebroken!

Als jullie nog tips hebben hoe ik deze dagen zo ongeschonden mogelijk kan doorkomen dan hoor ik het graag.

Het recept van de ‘ pinda-rotsjes ‘ (maar bezint eer ge begint): 

DSCN1695

  • 150 gram gemengde noten grof hakken (eventueel ook wat rozijnen erdoor mengen).

  • 200 gram pure (70%) chocolade smelten (au bain marie).

  • Gehakte noten door de gesmolten chocolade roeren.

  • Bakplaat bekleden met bakpapier.

  • Koekvormpjes erop leggen en vullen met het chocolade-notenmengsel (hoeft niet perse , je kunt ook met een dessertlepel rechtstreeks hoopjes van het chocolade-notenmengsel op het bakblik scheppen).

  • Het bakblik in een koele ruimte wegzetten zodat de chocolade hard kan worden.

Het-is-de-week-voor-Kerst-recept (zonder granen).

kerstrecept zonder granen

De Ren-Je-Rot-Voor Kerst-week is (weer) begonnen. 

Het mooiste geschenk dat wij moeders het hele jaar door aan ons gezin geven, namelijk onze tijd, wordt helaas maar al te vaak over het hoofd gezien, zeker rond de feestdagen (en dat voelt niet altijd leuk).

Ons gezin heeft ons nodig, wij zijn de spil waar alles om draait en dat valt vooral in de ‘feest’ maand extra goed te merken.

Dus neem ik het je niet kwalijk dat je deze week geen tijd, zin en energie overhoudt om ook nog eens (iedere dag) te koken.

Vandaar dit gemakkelijke, oergezonde recept zonder granen (dat scheelt in ieder geval alweer koolhydraten) want de feestdagen worden al verleidelijk genoeg.

Maar laten we eerst eens samen kijken waar wij moeders zoal zorg voor dragen (en tijd in stoppen) in de periode rond de feestdagen:

  • Sinterklaas-surprises maken met de kinderen voor op school en misschien ook nog voor thuis (inclusief de gedichten van en voor iedereen) 😉

  • Met de kinderen naar de stad gaan voor nieuwe kleren want papa heeft daar geen kijk op (en geen tijd voor want hij moet van zijn werk nog even een cursusje volgen).

  • Cadeautjes kopen (en inpakken), alleen al het denkwerk is slopend.
    Je kunt je er natuurlijk gemakkelijk vanaf maken, door iedereen een envelop met geld toe te stoppen of een cadeaubon, toch fluistert het moederhart jou in je oor dat dat niet echt de bedoeling is.
    Van de kerstgedachte blijft op deze manier niet veel meer over (niet dat het om de cadeau’s draait) maar toch….
    Het grote verlangen, de verwachting, de nieuwsgierigheid van de kinderen, je wilt ze niet teleurstellen. 

  • Het kerstdiner bedenken en verzorgen (weer dat denkwerk).

  • Alle boodschappen voor dat kerstdiner in huis halen (en dan bedoel ik ook ALLE boodschappen).
    Niets mag vergeten worden (ons hoofd loopt inmiddels over).
    We zouden ervoor kunnen kiezen om uiteten te gaan, maar wéér laat het gevoel van zich spreken: thuis is toch veel gezelliger en intiemer, wat is er nu leuker dan samen eten rond de boom ?

  • Dan het poetswerk, de was, de strijk.

  • Boom optuigen.

  • Adventskrans maken.

  • Kerststukjes maken voor opa en oma.

  • Kerstkaarten zelf maken (want dat is veel persoonlijker).

  • Koekjes bakken met de kinderen ( verhoogt de sfeer).

  • Samen met oma naar de stad samen de cadeautjes uitzoeken voor de kinderen.

  • Samen met tante naar de stad, ook weer cadeautjes uitzoeken voor de kinderen.

  • Samen met de kinderen naar de stad, cadeautjes uitzoeken voor tante’s, opa(s), oma(s), papa en de rest van de familie…. 

  • Daarnaast willen de gezinsleden allemaal nog even geknipt en goed verzorgd voor de dag komen, dus afspraak maken bij de kapper.

  • Het haar van dochterlief belieft nog een kleurtje (dat doe je natuurlijk zelf om de kosten, die toch al de pan uitrijzen, een beetje te beperken)……

Dit is nog maar een handjevol (misschien best wel stomme) voorbeelden, maar in werkelijkheid doen we nog veel en veel meer.
Het is natuurlijk ook vanzelfsprekend dat we het doen maar het is niet fijn als niemand het schijnt te zien 😉

Maar ik zie het wel 🙂 vandaar als beloning een gemakkelijk en voedzaam recept om de komende week voor jou iets lichter te maken (en als het moet varieer je gewoon iedere dag met een andere soort groenten 😉

Scheelt een hoop denkwerk!

Hier volgt ‘ Het-is-de-week-voor kerst-recept ‘ :

Ingrediënten

  • Verse schoongemaakte groenten (hoeft niet veel te zijn en hoeft niet moeilijk te zijn, neem gewoon wat je lekker vind). Ik heb een halve witte kool gebruikt die ik met de keukenmachine heb klein gehakt.

  • 2 zoete aardappelen in blokjes.

  • 6 eieren, zachtjes los geklopt.

  • 200 ml. zure room, crème fraîche of slagroom.

  • 60 ml melk.

  • 60 gram geraspte kaas.

  • 2 teentjes knoflook (geperst).

  • 2 dikke uien gesnipperd.

  • 3 eetlepels olijfolie.

  • 1 eetlepel roomboter.

  • zout en peper naar smaak.

  • 1 theelepel paprikapoeder.

  • 2 theelepels  gedroogde Italiaanse kruiden (of een ander kruidenmengsel wat je lekker vind).

  • Optioneel een klein scheutje Japanse sojasaus.

Bereidingswijze:

  • Verhit roomboter en olijfolie in een hapjespan.

  • Fruit de uien totdat ze glazig zijn.

  • Voeg de kruiden toe en verwarm ze zodat de smaken goed vrij komen.

  • Doe de geperste knoflook erbij en fruit een klein minuutje mee. De knoflook mag niet aanbranden.

  • Vervolgens de groenten en de blokjes zoete aardappel toevoegen. 

  • Laat dit geheel ongeveer 20 tot 30 minuten gaar stoven.

  • Meng de eieren, zure room, geraspte kaas, melk, zout, peper en eventueel een scheutje sojasaus onder elkaar en giet het over de gare groenten heen.

  • Laat alles ongeveer 15 minuten op een getemperd vuur en met een deksel op de pan garen.

  • Zet de pan (uiteraard zonder deksel) nog even 5 minuten onder een hete grill zodat het eimengsel bovenop ook gaar wordt.

Zet het gerecht met pan en al op tafel en verdeel het in gelijke stukken. Schep het vanuit de pan op een bordje en stop het in je mond (hahaha..nee, geintje).

Ik wens alle moeders deze week weer heel veel bezieling, kracht, ‘ opofferings ‘- gezindheid en liefde toe om er voor hun gezin weer een gezellige tijd van te maken, want tenslotte moet toch iemand het doen.

Natuurlijk moet de rest van het gezin ook wat offertjes brengen om er iets gezelligs van te maken maar mama heeft hierin toch wel het grootste aandeel. Daarom verdienen alle mama’s in mijn ogen (engelen) vleugels.

Maar nu moet ik stoppen, ik moet nog boodschappen gaan doen. (Weer) iets te lang aan mijn blog gewerkt en dat nog wel voor kerstmis, dat wordt verder de hele dag vliegen hahaha….) de vleugels komen vandaag dan ook extra goed van pas 🙂

Afbeelding komt hier vandaan.

 

Even Bij Bomen

DSCN1648

Langdurig en uitgebreid praten over minder belangrijke zaken moet ook even kunnen, ik hoop dat jullie er ook zo over denken want vandaag gaat het over mijn kerstboom.

Sint heeft zijn kont nog niet gekeerd of mijn hele woonkamer veranderd in een opslagplaats voor kerstdecoratie (soms zelfs al ervoor).
Overal waar je kijkt staan dozen, liggen lichtkettingen en struikel je over kerstdecoratie (en het wordt ieder jaar erger want ik ben gek op kerstmis).

Ik geniet me suf en streef ieder jaar weer opnieuw naar het ultieme kerstgevoel.
Dat gaat zo ver, dat ik het zelfs al eens heb gepresteerd om met een reeds opgetuigde boom door de woonkamer ben gaan slepen.
Het idee had namelijk postgevat dat hij (de boom) in de andere hoek van de kamer beter zou staan.
Dat resulteerde natuurlijk daarin dat ik met boom en al ondersteboven kwam te liggen en nee dat was geen leuk gezicht, waarbij de kapotte ballen nog wel het minst erg waren….

Och, dit soort dingen leveren natuurlijk wel weer leuke kerstherinneringen op 🙂

Het liefst tuig ik de boom in mijn eentje op (mijn man mag/moet wel de lampjes erin hangen want daar heb ik een gruwelijke hekel aan).
Gezien mijn verleden is dat ook niet zo verwonderlijk want mijn ouders sloegen zich zowat de koppen in alleen al bij het ontwarren van de feestverlichting.
Daarna hadden ze dan geen zin meer en mocht ik de klus verder in mijn eentje klaren, dus mijn kerst-boom-versier-carrière duurt nu al ongeveer 45 jaar.

Als ik het zo lees valt dat best nog mee, 45 keer een kerstboom versieren is te doen en voor mij  mogen er nog zeker 45 keren bijkomen.
Ik vind die kerst-tradities echt geweldig en ik hoop dan ook nog lang van ze te mogen genieten want wat is het toch een gezellige tijd.

Ik streef er in mijn leven na om alles wat ik doe heel bewust te doen, dus ook het versieren van mijn boom.
Ik vind het heerlijk om één keer per jaar met kerst-prullaria te zijn omringd.
Het optuigen van de boom wil ik niet zien als iets dat moet, het heeft voor mij dan ook echte emotionele waarde (waarschijnlijk door mijn eigen KerstMIS in het verleden) 😦 Kerstmuziek op de achtergrond en warme chocolademelk (met slagroom) horen er helemaal bij en verhogen voor mij de kerstpret.

Toen de kinderen nog klein waren gaf het bewust en in alle rust optuigen van de boom nog weleens problemen.
Zij wilden dan helpen (tenminste mijn dochtertje, mijn zoon vond de doos waar de kerstboom in had gezeten veel interessanter) ze hielpen mij inderdaad mee, maar dan wel van de wal in de sloot. Ik moest mijn beeld van ‘ hoe het zou moeten zijn ‘ dan ook al snel loslaten en beseffen dat het zeker en vooral ook hun feest was.
Geen gemakkelijke opgave voor zo’n controlefreak als ik die dus nogal van de precieze is….maar ik had er iets op gevonden;

De avond van tevoren deed mijn man alvast alle lichtjes in de boom (want mijn eigen jeugd-trauma wilde ik mijn kinderen uiteraard besparen).
De volgende ochtend hing ik dan de breekbare spulletjes hoog in de top en daarna mochten de kinderen ‘beneden’ lekker aanrommelen, weg kerst-boom-versier-stress!

Dit alles gebeurde onder het toeziend oog van ons (toen nog in leven zijnde) hondje.
Hetzelfde hondje dat nooit kon wachten tot Heilige Avond met het open maken van haar kerstcadeautjes, en daar dus ‘s nachts, als wij allemaal al lang in diepe slaap waren verzonken, maar alvast mee begon.
Echt hilarisch hoe ze dat voor elkaar kreeg, blijkbaar rook ze al het lekkers al door de verpakking heen.

Kerstmis zie ik als een beetje vrede sluiten met mezelf, ik word in de periode naar kerstmis toe altijd milder en (nog) sentimenteler.

Enfin, ik zou het over het versieren van mijn boom gaan hebben:

Ik stel geen hoge eisen aan de versieringen voor de kerstboom, behalve dan dat ze de traditionele kerstkleuren moeten bevatten en dat er aan ieder ornamentje een verhaal kleeft.
Ter illustratie: een gouden trompetje omdat mijn zoon trompet speelt, een ballerina als herinnering aan de periode dat mijn dochter nog op ballet zat, twee kerstbeertjes die ik borduurde toen ik zwanger was, een kerstklokje met Mickey Mouse ter herinnering aan Disney Land Parijs….en zo kan ik nog wel even doorgaan (maar ik hoor je al denken: doe maar niet) 😉

Voor mij dus geen blauwe en paarse ballen (alleen al bij het opschrijven ervan krijg ik van die ongemakkelijke associaties). 

Dus……

Is mijn boom vooral heel bont versierd, hoewel een kerstboom van origine eigenlijk helemaal niet overdadig versierd zou mogen zijn maar juist heel sober, helaas kan ik me daar nooit aan houden, mijn boom is dan ook net zo druk als ik zelf ben.

DSCN1567

Wat de kerstverlichting van de boom betreft?
Als de kerstboom ‘aan’ is hoeft er verder in huis (bijna) geen lamp meer te worden ontstoken dus dat zegt denk ik al genoeg, oogverblindend en eigenlijk veel te overdreven maar ach….Licht is Liefde toch?

DSCN1552 DSCN1574 DSCN1550

De lichtjes in de boom (en overal in en rondom mijn huis) herinneren mij eraan dat de menselijke liefde rond de kersttijd opnieuw naar ons toe mag stromen.
Kerstmis is voor mij het antwoord op mijn verlangen naar Liefde, het verwarmt mijn ziel, ik kan het niet anders uitleggen maar het doet iets met me.
Ik word er blij van, het schenkt me innerlijke rust (ook niet altijd hoor want gisteren had ik nog een flinke aanvaring met mijn zoon) en Kerstmis stimuleert me om iets goeds te doen.

Wat dat goeds vervolgens zou moeten zijn weet ik niet precies want ik ben alleen maar druk bezig met het treffen van de kerstvoorbereidingen voor ons gezin (misschien is dat voorlopig ook al ‘ goeds ‘ genoeg dat ik in deze wereld breng).

Het volgende punt vinden jullie waarschijnlijk Gods-geklaagd want in ons huis pronkt namelijk geen verse, frisse boom met stevige kluit in een doorhangende zak, want dat verhoogt mijn kerst-boom-opzet-plezier geenszins.
Ik vind een echte boom maar afgezaagd (en ik vind het zielig voor de boom).

Ik heb geen zin om een maand lang (ja, onze boom staat een maand op en dan nog moet ik huilen als hij weer terug in zijn doos moet) te moeten toekijken hoe die arme boom daar staat te verhongeren, steeds slapper wordt omdat hij te weinig voeding krijgt, steeds meer ontworteld raakt en van alle ellende zijn naalden begint te verliezen.

Een echte kerstboom in de woonkamer heeft het behoorlijk moeilijk en tegen zoveel (stervend) kerstbomenleed is mijn tere ziel niet bestand.
Vervolgens wordt de boom dan ook nog afgedankt en bij het vuilnis gezet of erger nog hij wordt versnippert of verbrand. 

Zeker na het lezen van Het Sparreboompje van Hans Christian Andersen, werd ik me enorm bewust van al het leed dat wij zo’n lief onschuldig boompje berokkenen.

Als de boom opstaat eet ik het liefst een hele maand in de woonkamer in plaats van in de keuken, na het eten lekker na-bomen bij de kerstboom, zalig vind ik dat.
Ieder jaar weer kijk ik vanaf een afstandje verliefd naar onze boom die daar al zijn liefde staat uit te stralen….en het verwonderd me keer op keer dat zoiets eenvoudigs mij zoveel vreugde kan schenken.

Heerlijk dat ik dit soort verhalen op mijn blog kwijt kan ( ik hoop dat jullie er ook zo over denken anders slaan jullie dit maar over).

Als echte kerst-lover moet ik natuurlijk toch ergens mijn inspiratie vandaan halen en dat doe ik (tot grote schaamte van mijn gezinsleden) door ‘s avonds te gaan wandelen, op een tijdstip dat de mensen hun rolluiken nog niet naar beneden hebben, zodat ik lekker ongegeneerd overal naar binnen kan loeren.

Dus mensen als jullie binnenkort iemand (watertandend) en héééél langzaam voorbij jullie huis zien sluipen, dan ben ik dat waarschijnlijk.

Als afsluiter nog enkele sfeer impressies:

 DSCN1665 DSCN1514

 DSCN1630

 DSCN1578 DSCN1636

 

Kerstboodschap

  

Laatst schreef ik een artikeltje over : De Nieuwe Autoriteit.

Een moeder gaf daar een uitgebreide reactie op waarop ik ook weer een uitgebreide reactie terug gaf.

Waarom laat het gemis van een hechte familieband zich meestal rond de kersttijd zo duidelijk voelen?
Is dat toeval?
Of heeft het toch te maken met het sterke beeld van de Heilige familie?

A kindje jezus groot

Het beeld dat de innige liefde tussen ouders en kind benadrukt, maar ook de kwetsbaarheid laat zien in de verantwoordelijkheid die er op de schouders van de ouders rust!

Het beeld toont ook de allesomvattende behoefte aan bescherming , koestering en liefde van dat kleine hulpeloze kindje in Maria’s armen en hoe afhankelijk het van zijn ouders is.

Het gemis aan een hechte familieband laat zich het hele jaar door redelijk goed compenseren door het zoeken van afleiding in spullen, mensen en situaties, maar met kerstmis valt dat om de één of andere duistere reden weg.
We voelen ons (weer) op elkaar aangewezen.

Met Kerstmis laat het thema ‘familiebanden’ (of het gemis daaraan) weer duidelijk van zich horen. 

‘Het’ wil gezien worden.

Al is het maar door een traantje (of twee) weg te pinken bij het programma All You Need Is Love (en hoe waar is dat)!

Of we horen en zien een prachtige melodie, tekst of film die ons raakt, waardoor bepaalde herinneringen aan vroeger weer naar boven komen.

Soms kan het gemis van een hecht gezinsleven en/of familieband, ondanks dat we dachten dat we die gaatjes goed hadden dichtgestopt, toch weer beetje bij beetje door wat openstaande kiertjes naar buiten sijpelen.

Een melancholisch gevoel kan zich van ons meester maken door het besef dat, ondanks dat we zo ontzettend veel van elkaar houden, we (uit zelfbescherming) steeds meer afstand van elkaar nemen. 

En weer worden we bang dat het misschien wel voor altijd zo zal blijven…..

Meestal komt het gevoel van afgescheiden zijn voort uit onbegrip voor elkaars unieke eigenschappen, en maken woorden daarin meer kapot dan ons lief is.

Dat vind ik heel jammer want ik weet dat wanneer alles om je heen wegvalt (spullen, mensen en situaties) het de (liefdevolle) familie is die je (diep in je hart) het hardst nodig hebt.

Daarom wil ik als kerstboodschap mijn reactie aan die moeder hier neerzetten als een soort van goed woordje doen voor ‘ Het veilige) Gezin ‘ of zo u wilt De Heilige Familie 😉

Mijn reactie aan deze moeder:

Zelf denk ik (en weet ik ook uit ervaring) dat, begrip voor het kind op kunnen brengen, momenteel het allerbelangrijkste (en het allermoeilijkste) is.
Op die manier voelt jouw dochter zich in ieder geval door jullie gezien en gehoord.
Als de wereld waarin een (moeilijk opvoedbaar) kind verkeert ‘ duister ’ is, kun je daar als ouder alleen maar heel veel licht tegenover stellen.
Met veel licht bedoel ik:
Een gezellige thuissituatie creëren (waarbij de gezelligheid voorlopig niet vanuit het kind moet of kan komen, want het kind heeft het veel te druk met zich in deze wereld overeind te houden).
Opbouwende woorden gebruiken zoals zeggen dat jij er voor haar bent en haar volgt, omdat je van haar houd (beter nog dan het te zeggen is het, om deze woorden ook echt in de praktijk te brengen).

Helaas hebben we als ouders geen invloed op de omstandigheden zoals die zich op dit moment buiten de deur afspelen, maar wat thuis gebeurd bepalen we zelf.
Wij kunnen proberen zoveel mogelijk gezelligheid te bieden, geborgenheid te scheppen en rust voor het kind te creëren.
Gezonde maaltijden gebruiken in een aangename sfeer hoort daar ook bij, want gezonde voeding heeft een gunstige uitwerking op emotionele problemen.
Veel kleur- geur- smaak-en bewaarstoffen in de voeding, prikkelen namelijk in ernstige mate het zenuwstelsel van kinderen waardoor onrust nog eens extra wordt gestimuleerd.

Het kind weet zich momenteel duidelijk geen raad met zichzelf en slaagt er blijkbaar zelf niet in om tot rust te komen, daarom moeten wij, als hun ouders, hun baken van rust zijn.
Een baken van rust zijn wordt natuurlijk erg moeilijk als er een opstandige puber in huis is, dus kom je al snel in een vicieuze cirkel terecht :-(

Mede door alle Social Media lukt het onze kinderen niet om hun hoofden leeg te maken en zich op zaken zoals schooltaken e.d te concentreren.
Ook daarin ligt voor ons een zeer zware en verantwoordelijke taak, vooral de Social Media beperken is een grote opgave.
Het kind geeft duidelijk het signaal af dat ze bloot staat aan teveel stress, dat ze problemen ondervindt en niet aan haar trekken komt zeg maar……

Tijdens mijn opleiding heb ik geleerd dat de meest voorkomende oorzaken van stress bij kinderen ligt, in het gemis aan een warm nest (waarmee ik niet wil oordelen).
Ik zeg dit meer om aan te geven dat ouders zich vaak (onnodig) machteloos voelen ten opzichte van hun situatie, terwijl ze zoveel voor het kind kunnen betekenen.
Ouders hebben vaak niet in de gaten welk een machtig wapen zij in handen hebben, wat betreft de strijd tegen alle problemen die zich ‘buiten’ (hun) afspelen.
Het gezin is bij uitstek de plaats waar kinderen tot rust willen (en moeten) komen.
Kinderen staan tegenwoordig zoveel bloot aan stress (ook al denken wij dat ze een luizenleventje hebben).
De stress die onze kinderen tegenwoordig hebben is van een geheel andere aard dan vroeger maar het zijn net zo goed zeer gevaarlijke dingen en situaties die op de loer liggen.
Daarom is een plek waar zij zich kunnen ontspannen (zonder Social Media),nieuwe krachten op kunnen doen, en waar ze hun stress even kunnen loslaten, hard nodig.
Kinderen kunnen ons jachtige leven niet meer aan. Leuke dingen met ze gaan doen of dure vakanties lossen de problemen niet op, structuur wel!

Kinderen zijn en blijven (tot aan een bepaalde leeftijd) afhankelijk van hun ouders wat betreft rust, regelmaat en gezonde voeding.
Ouders denken vaak dat ze niet in kunnen grijpen wat de problemen van hun kinderen betreft, maar als je aan bovenstaande voorwaarden hebt voldaan, dan heb je je liefdevolle plicht als ouders vervult lijkt mij (en dat is tegenwoordig al moeilijk genoeg).
Door onze liefdevolle plicht te doen laten wij aan een kind (en zeer zeker aan een moeilijk opvoedbaar kind) merken dat we hun graag zien, hun de moeite waard vinden, dat we ze op de eerste plaats zetten en dat we ze zoveel mogelijk willen beschermen.
Hoe jonger het kind is hoe meer het zich hiertegen zal afzetten, maar dat mag voor ons ouders geen reden zijn om dan maar niet meer aan deze voorwaarden te voldoen.
Als het kind ouder wordt gaat het je (reuze) dankbaar zijn voor dat warme veilige nestgevoel (ik spreek uit ervaring en o, wat was het zwaar) ;-)

Ik zie de puberteit (vooral van een moeilijk opvoedbaar kind) als: een storm op zee, met hevige rukwinden die van alle kanten aan het kind trekken…..( zie alle verleidingen).
Met vooral Noord-westenwinden die maar op het kind blijven inbeuken (Social media).
Het kind probeert (vaak totaal onbeschermd) koers te houden in deze warboel van bedreigende golven, en is naarstig op zoek naar een stevig baken om veilig op te kunnen navigeren.
Voorlopig moeten wij ouders dat stevig baken zijn want van de ‘maatschappij’ hoeven wij in deze niets te verwachten.

Zoals ik in jouw reactie kan lezen probeer jij van alle kanten dat stevige baken voor jouw kind te zijn.
Je neemt je dochter serieus, maakt tijd voor haar vrij, helpt en beschermd haar en boven alles houd je van haar.
Waarom???? Inderdaad, omdat je haar moeder bent, daarom!!!!!!!
Mijn complimenten en een welgemeend hart onder de riem.
Heel veel liefs, sterkte en kracht van een collega-moeder (die ongeveer met hetzelfde te kampen heeft gehad).
Blijf steeds zien hoe belangrijk het werk is dat jij doet :-)

En dat geldt eigenlijk voor alle ouders.
Kinderen verzorgen, koesteren, ze in bescherming nemen tegen zichzelf ( en de moderne wereld), de verantwoordelijkheid die je als ouders hierin hebt serieus nemen, dit alles is echt een Heilig Offer.
Daar mogen we niet te licht over denken en ik vind dat we daar (zeker met Kerstmis) eens even bij stil mogen staan, want een ontwricht gezin ontstaat (tegenwoordig) sneller 
dan je denkt.

Ik hoop dat je er van geniet, met lieve groetjes, Sint en Piet

Ik wens iedereen een hele fijne en gezellige Sinterklaas.

Kijk eens wat ik op Facebook vond? Gemaakt door Monique Hoksbergen.

Wat een super leuke, lekkere en gezonde traktatie. Hier kan ik nou zwaar van onder de indruk raken, vandaar dat ik dit plaatje (als inspiratie) met jullie wil delen.

Mocht je van plan zijn deze creatie na te gaan maken? Gebruik dan wel alleen maar biologische mandarijnen!!!

Waarom? Daarom!

Nogmaals een hele plezierige dag gewenst.