La Tête Haute

Gisteravond hebben we een prachtige Franse speelfilm gezien over een kind dat met zes jaar uit huis wordt geplaatst. De film schets een zeer realistisch beeld van de levensloop van zo’n kind en wat dat voor gevolgen kan hebben op zijn verdere ontwikkeling. We konden amper geloven dat het hele zaakje geacteerd was want man…. wat konden die acteurs ‘spelen’, we gingen er helemaal in op.

Een meedogende kinderrechter ( Catherine Deneuve), die zich de pijn en het lijden van dit kind enorm aantrekt en een empathische hulpverlener, met een heel hoog gehalte aan emotionele intelligentie, weigeren door de jaren heen, om de jongen helemaal aan zijn lot over te laten wat uiteindelijk vruchten gaat afwerpen (letterlijk en figuurlijk want het kind wordt met 16 jaar vader maar meer verklap ik niet).

Voor mij liet deze film  goed zien dat de enige weg om een ‘onhandelbaar’ kind te bereiken gaat via het begrijpen van zijn emoties en door met hem in contact te blijven (hartencontact welteverstaan). Door hem het gevoel te geven: ‘je staat er niet alleen voor, we begrijpen je, we accepteren je zoals je bent, we beschermen je’. Als je ook maar iets met dit thema hebt is deze film een echte aanrader.

‘Als iemand zich gedraagt op een manier die ons ergert denken we dat hij slecht is, en we weigeren het feit onder ogen te zien dat zijn vervelende gedrag het gevolg is van voorafgaande oorzaken die, als je ze lang genoeg volgt, teruggaan tot voor zijn geboorte, en dus tot gebeurtenissen waarvoor hij op geen enkele wijze verantwoordelijk kan worden gehouden’. Bertrand Russel

Want laten we eerlijk zijn, wat hebben deze ‘onhandelbare’ kinderen vaak meegemaakt. Soms lopen ze zelfs al trauma’s op in de baarmoeder doordat de moeder medicijnen heeft moeten slikken (in mijn geval), of heeft gerookt, alcohol heeft gebruikt of ergere dingen zoals drugs (ja, wiet is ook een drug) en niet al te gezond heeft gegeten (‘junkfood’). Of dat de moeder tijdens de zwangerschap heeft bloot gestaan aan enorme stress door bijvoorbeeld een traumatische ervaring zoals een scheiding, de dood van een geliefd persoon, een ziekenhuisopname of enorme familieruzies (in mijn geval), you name it!

Genen spelen ook een hele belangrijke rol in de hersenontwikkeling van het nog ongeboren kindje. Vaak zie je dan ook bij deze kinderen een familiegeschiedenis waarin overmatig alcoholgebruik, nicotinegebruik, drugsgebruik, verslaving aan medicijnen, een slechte voeding-en levensstijl een grote rol hebben gespeeld. Ik wist op het moment dat ik zwanger werd ook niet dat de levensstijl van mij, mijn familie, mijn oerfamilie en mijn oer, oerfamilie zoveel invloed zouden hebben op het uiteindelijke gedrag van mijn zoon. Achteraf realiseerde ik me dat gelukkig wel waardoor ik hem veel ‘foute keuzes’ heb kunnen vergeven. Mocht je hier meer over willen lezen dan raad ik je het boek aan van Dick swaab. Ons creatieve brein.

Deze hersenonderzoeker schrijft ook over het feit hoe belangrijk het is dat het kind in een stimulerende, inspirerende omgeving opgroeit zodat de hersencellen voortdurend nieuwe verbindingen kunnen aanmaken ( nee, de hele dag voor de computer laten zitten of op zijn of haar telefoon want dat is ook een computer, valt niet onder stimulerend en al helemaal niet onder inspirerend). Deze meneer zegt dat op de leeftijd van vier jaar alle volwassen hersencellen al in het brein aanwezig zijn, er komen er niet meer bij, wel gaan die hersencellen onderling steeds nieuwe verbindingen aanmaken. Daaruit trok ik de conclusie dat, wanneer ik (en trouwens ook mijn zoon) het moeten doen met de hersencellen die we tot aan ons vierde levensjaar hebben ontwikkeld, we daar wel heel zuinig op mogen zijn want wat eenmaal beschadigd raakt (door alcohol, drugs, nicotine, slechte levensstijl, teveel straling e.d) krijgen we niet meer terug en dat is dan weer nadelig voor de hersenontwikkeling van mijn zoon’s nageslacht. Pffff…..wat is ouderschap toch een verantwoordelijke baan 😉

Diegenen die het voorrecht hebben te weten, hebben de plicht te handelen. Albert Einstein.

Een nieuw lied voor kinderen

michael jacksonmichael jackson

Michael’s Magic.

Een speech van Michael Jackson gehouden  in Oxford op 6 maart 2001.

Dit is een ‘ samenvatting ‘ van zijn woorden (een vrij lange tekst maar zo mooi….).

Vanavond ben ik hier naartoe gekomen niet als een pop icoon maar meer als een icoon van een generatie.

Een generatie die niet langer weet wat het betekent om kind te zijn. We zijn allen het product van onze kinderenjaren en jeugd, maar ik ben een product van een tekort aan kinderjaren.

Er was nooit een onderbreking in mijn professioneel leven, behalve op Zondag, dan deed ik pionierswerk (verkondigingswerk van Jehova’s  getuigen). Het was in die tijd dat ik de magie kon zien van de kindertijd bij andere mensen.

Ik hield ervan binnen te gaan in die gewone voorstedelijke huizen, om zo een glimp op te vangen van de ruigharige wollen tapijten, kinderen die Monopoly speelden en grootmoeders die op hun kleinkinderen pasten en al die andere wonderlijke, gewone en charmante scenes van het dagdagelijkse leven.

Ik weet dat deze dingen voor velen onbelangrijk schijnen maar voor mij waren ze fascinerend.

Ik vertel dit overigens niet om medelijden te wekken, maar om jullie mijn eerste punt duidelijk te maken: Het zijn namelijk niet alleen kind-sterren uit Hollywood (zoals o.a ook Shirley Temple, Elizabeth Taylor en Mc Cauley culkin) die lijden onder een gemiste jeugd.

Vandaag is het een universele ramp, een globale catastrofe.

De kinderjaren zijn het grote slachtoffer geworden van de moderne levensstijl. Vandaag worden kinderen constant aangemoedigd om sneller volwassen te worden. Alsof de kindertijd een lastig stadium is waar men zich zo vlug mogelijk doorheen moet haasten.

Onze generatie is er een die getuige was van de afschaffing van het ouder-kind-verbond. Psychologen publiceren boeken die gedetailleerd handelen over het destructieve effect, dat het miskennen van onvoorwaardelijke liefde heeft op kinderen, omdat ze deze nodig hebben voor een gezonde ontwikkeling van hun geest en hun karakter.

Door al deze verwaarlozing moeten teveel van onze kinderen in feite zichzelf opvoeden. Ze vervreemden van hun ouders, grootouders en andere familieleden, omdat overal om ons heen de onverbreekbare band die ooit generaties samen hield, nu ontrafelt.

Deze schending heeft een nieuwe generatie voortgebracht die van buitenaf gezien alles heeft: weelde, mooie kleding, snelle wagens en succes maar waar innerlijk een kwellende leegheid heerst. Deze holte in onze borst, deze dorheid in onze kern, deze leegte in ons centrum, is de plaats waar ooit het hart sloeg en waar ooit liefde heerste.

En het zijn niet enkel de kinderen die lijden maar ook de ouders!

Want hoe meer we onze kinderen cultiveren tot kleine volwassenen in kinderlichamen, des te meer verwijderen we ons zelf van onze eigen kinderlijke kwaliteiten. En er is zoveel uit de kindertijd dat de moeite waard is om te behouden in het volwassen leven.

Liefde, dames en heren, liefde is het meest kostbare erfgoed van de menselijke familie, zijn rijkste legaat, zijn gouden erfenis. Het is een schat die van generatie op generatie wordt overgedragen.

Ouders werden vroeger niet afgeleid door de drang naar luxe en status, ze gaven hun kinderen voorrang in hun leven.

De langzame slijtage van de rechten van het kind heeft geleid tot grote aantallen kinderen wereldwijd, die het geluk en de veiligheid van hun huis ontnomen zijn! Daarom zou ik vanavond willen voorstellen om in elk huis een Universele Wettelijke Vaststelling van grondrechten van het kind te plaatsen.

De grondstellingen daarvan zijn:

  •  Het recht om bemind te worden zonder er voor te moeten werken.

  • Het recht om gehoord te worden zonder interessant te moeten zijn.

  • Het recht om beschermd te worden zonder het te moeten verdienen.

  • Het recht om zich waardevol te voelen zelfs al kwam je met niets op de wereld.

  • Het recht om een verhaaltje voorgelezen te krijgen bij het slapengaan zonder te moeten wedijveren met het avondnieuws of Eastenders.

  • Het recht op onderwijs zonder kogels te moeten ontwijken op school.

  • Het recht om als schattig aangezien te worden zelfs al heb je een gezicht waar alleen een moeder van kan houden.

 Vrienden, de basis van alle menselijke kennis, het begin van menselijk bewustzijn moet zijn, dat ieder van ons een object van liefde is en dat iedereen weet dat hij geliefd wordt.

Als je bij je geboorte weet dat je geliefd bent en je verlaat deze wereld met dezelfde kennis, dan kan je alles wat daartussen gebeurd, aan.

Een werkgever kan je verpletteren maar je zult je niet verpletterd voelen, een professor kan je degraderen maar je zult je niet gedegradeerd voelen, een vijandige bedrijfsovername kan overwinnen maar jij zult nog steeds triomferen.

Hoe kan één van hun er ook maar in slagen om je neer te halen wanneer je weet dat je liefde verdiend? De rest is slechts verpakking.

Maar als je de herinnering van geliefd zijn niet hebt, dan ben je gedoemd in de wereld te zoeken naar iets om die leegte binnen in jou op te vullen.

Hoeveel geld je ook hebt of hoe beroemd je ook mag worden, je zult je nog steeds leeg voelen. Wat je in werkelijkheid zoekt is onvoorwaardelijke liefde, absolute aanvaarding en dat was het enige wat je ontzegd werd bij de geboorte.

Vrienden, laat mij jullie een beeld schetsen van een typische dag in Amerika:

  • 6 jongeren beneden 20 jaar zullen zelfmoord plegen.

  • 12 kinderen onder de leeftijd van 20 zullen sterven door vuurwapens.(Onthoud dit: dit is een dag, niet een jaar).

  • 399 kinderen zullen gearresteerd worden voor drugsgebruik

  • 1.352 baby’s zullen geboren worden uit tienermoeders.

Dit alles gebeurd in één van de rijkste, meest ontwikkelde landen in de wereldgeschiedenis. In mijn land heerst een epidemie van geweld die zijn gelijke niet kent in welk ander geïndustrialiseerd land dan ook.

Dit is hoe jonge mensen in Amerika hun woede en hun pijn uiten.

In Engeland is aangetoond dat elk uur 3 tieners zichzelf pijnigen, vaak door snijden of brandwonden te maken op hun lichaam of door een overdosis in te nemen.

Dit is de manier die zij verkozen hebben om met de pijn van verwaarlozing of emotionele smart om te gaan.

In Engeland gaan slechts 20% van de gezinnen één maal per jaar samen aan de tafel zitten om samen een maaltijd te eten. Eenmaal per jaar!!!!

En hoe zit het met de traditie om je kind een verhaaltje voor te lezen voor het slapen gaan? Onderzoek uit de jaren 1980 heeft uitgewezen dat kinderen, aan wie verhaaltjes voorgelezen werden, veel beter kunnen lezen en duidelijk beter presteerden dan hun leeftijdsgenoten op school.

En toch krijgen minder dan 33% van de Britse kinderen tussen 2 en 8 jaar regelmatig een bedtijdverhaaltje voorgelezen.

Voor u lijkt dit misschien onbelangrijk maar houdt rekening met het feit dat 75% van hun ouders WEL een bedtijdverhaaltje voorgelezen kregen toen zij die leeftijd hadden.

Het is duidelijk dat we onszelf niet hoeven af te vragen naar de reden voor die pijn, woede en al dat geweld. Het is het protest van kinderen tegen de verwaarlozing. Ze sidderen door de onverschilligheid en schreeuwen om aandacht.

De verschillende kinderbescherming agentschappen in de VS zeggen dat miljoenen kinderen elk jaar slachtoffer zijn van mishandeling door verwaarlozing. Ja, verwaarlozing! En dat in rijke huizen, bevoorrechte huizen, tot de nok gevuld met alle mogelijke elektronische gadgets.

Huizen waar ouders thuiskomen maar met hun hoofd nog steeds op het kantoor zijn.

En hun kinderen?

Wel, die kinderen behelpen zich met de enkele emotionele kruimels die ze kunnen bemachtigen. En je kunt niet veel verkrijgen door eindeloos TV, computer en video’s te bekijken.

Deze harde, koude statistieken die de ziel verscheuren en de geest schokken moeten u aantonen waarom ik zoveel van mijn tijd en middelen heb aangewend om ons nieuwe  Heal The Kids initiatief tot een kolossaal succes te maken.

Ons doel is eenvoudig: de ouder-kind band opnieuw te scheppen. De belofte te vernieuwen en de weg te belichten voor alle mooie kinderen die bestemd zijn om ooit deze aardbol te bewandelen.

Men zegt dat ouderschap is zoals leren dansen. Jij neemt een stap en je kind neemt een volgende.

Ik ben tot de vaststelling gekomen dat, om erin te slagen ouders zichzelf weer te doen wijten aan hun kinderen, dit slechts het halve verhaal is.

De andere helft van het verhaal is, de kinderen voor te bereiden om hun ouders opnieuw te aanvaarden.

Vandaag de dag zijn vele kinderen zoals gekwetste puppies die zichzelf vervreemden van de nood aan liefde. Zij zijn volkomen onverschillig ten opzichte van hun ouders.

Overgelaten aan hun eigen lot, koesteren ze hun onafhankelijkheid. Ze zijn verder gegaan met hun eigen leven en hebben hun ouders achter zich gelaten.

Dan zijn er ook nog de vele ergere gevallen van kinderen die wrok en walging voelen tegenover hun ouders, zodat elk voorstel dat hun ouders eventueel doen, hen misprijzend terug in het gelaat wordt geworpen.

Vanavond zou ik willen dat niemand onder ons die fout maakt.

Daarom doe ik een beroep op alle kinderen van de wereld, beginnend met ons allen hier vanavond, om onze ouders te vergeven als we ons verwaarloosd voelen. Vergeef, vergeef en leer hun opnieuw hoe ze lief moeten hebben.

Het begint allemaal met vergeving. Als we de wereld willen genezen, dan moeten we eerst onszelf genezen.

En om de kinderen te genezen, moet ieder van ons eerst het kind in zichzelf genezen.

Als een volwassene en als een ouder besef ik, dat ik geen volledig mens, noch een ouder die onvoorwaardelijke liefde geeft kan zijn, als ik de geesten uit mijn verleden niet te rusten leg.

Dat is hetgeen ik vanavond aan allen vraag te doen:

Eer je ouders door hen niet te beoordelen. Geef hun het voordeel van de twijfel.

Dat is ook de reden waarom ik mijn vader wil vergeven en waarom ik wil stoppen met hem te veroordelen. Ik wil mijn vader vergeven, omdat ik een vader wil en hij de enige is die ik heb.

Ik wil dat de last van het verleden van mijn schouders wordt gelicht. Ik wil vrij zijn om een nieuwe relatie met mijn vader aan te gaan, voor de rest van mijn leven, ongehinderd door geesten uit het verleden.

In een wereld gevuld met haat moeten we nog steeds durven hopen. In een wereld gevuld met woede moeten we nog steeds durven troosten. In een wereld gevuld met wanhoop moeten we nog steeds durven dromen. En in een wereld gevuld met wantrouwen moeten we nog steeds durven geloven.

Aan al diegenen hier vanavond die teleurgesteld zijn in hun ouders, vraag ik om je teleurstelling te laten varen.

Aan al diegenen hier vanavond die zich bedrogen voelen door hun vaders of moeders, vraag ik om jezelf niet meer te bedriegen.

En aan al diegenen onder jullie die zich willen distantiëren van hun ouders, vraag ik om hun in plaats daarvan de hand te reiken.

Ik vraag jullie, ik vraag mezelf om onze ouders het geschenk te geven van ongeconditioneerde liefde, zodat ook zij van ons kunnen leren hoe ze moeten liefhebben.

Zo zal liefde eindelijk weer hersteld worden in een verlaten en eenzame wereld.

Ooit ben ik eens attent gemaakt op een Oude Bijbelse voorspelling die zegt dat ‘ een nieuwe wereld en een nieuwe tijd zal komen als de harten van de ouders hersteld zullen worden door de harten van hun kinderen ’.

Mijn vrienden, wij zijn die wereld, wij zijn die kinderen.

Mahatma Gandhi zei ooit: ‘ de zwakken kunnen nooit vergeven, vergiffenis is het werktuig van de sterken ‘.

Wees sterk vanavond, en ga nog verder dan sterk zijn.

Ga de grootste uitdaging van allen aan: herstel de band tussen ouders en kinderen.

We moeten allen de belemmerende effecten, die onze kindertijd op ons leven heeft gehad, overwinnen.

En om een citaat van Jesse Jackson te gebruiken: ‘vergeef elkaar, verlos elkaar en ga verder ‘.

Deze oproep tot vergiffenis zal niet resulteren in ‘ Oprah momenten ‘ over heel de wereld, waarin duizenden kinderen het bijleggen met hun ouders, maar het is een begin, en we zullen allen zoveel gelukkiger zijn met het resultaat.

Ik besluit mijn opmerkingen vanavond met hoop, geluk en enthousiasme.

Vanaf vandaag zal een nieuw lied gehoord worden:

Laat dat nieuwe lied het geluid zijn van kinderen die lachen.

Laat dat nieuwe lied het geluid zijn van kinderen die spelen.

Laat dat nieuwe lied het geluid zijn van kinderen die zingen.

En laat dat nieuwe lied het geluid zijn van ouders die luisteren.

Laten we samen een symfonie van onze harten creëren , ons verwonderen over het mirakel van onze kinderen en ons koesteren in de schoonheid van de liefde,

Laat ons de wereld helen en zijn pijn verzachten.

En mogen we allemaal samen mooie muziek maken.

God zegen jullie en ik hou van jullie.

Michael Jackson.

Bron: The Magical Child. mjtmc.com (maar is helaas uit de lucht).

Met dank aan Chantal en Davy voor de poging tot een correcte vertaling te komen van deze uiterst moeilijke tekst.

Wilde Kinderen

Even een ode aan de universele (moeder) Liefde.

Op dit moment volg ik de serie Feral Children (wilde kinderen) op Discovery World.

Antropologe Mary-Ann-Craig onderzoekt kinderen die door dieren zijn grootgebracht en onder de meest bizarre omstandigheden zijn opgegroeid. 

Een kind kan een Feral Child (ook wel wolfskind genoemd) worden doordat hij of zij in de vroege jeugd door de ouders (al dan niet opzettelijk) wordt verlaten.

Wanneer je het hebt over wolfskinderen kun je deze ruwweg onderdelen in vier categorieën:

Wolfskinderen alleen in het wild: Deze kinderen hebben de kleinste kans op overleving, ze zijn helemaal op zichzelf aangewezen. Ze zijn afhankelijk van het gebied waar ze leven en een gemakkelijke prooi voor roofdieren. Meestal komen ze pas in het wild terecht als ze al kunnen lopen en zich al bewust zijn van hun behoefte naar voedsel (meestal pas na het zevende levensjaar). Ze kunnen dan al praten maar omdat ze het nooit hoeven te gebruiken en het niet verder ontwikkelen, verleren ze dat. Als ze terug worden gevonden kunnen ze meestal wel nog een taal leren spreken.

Wolfskinderen tussen dieren: Zij zijn meestal veel jonger als ze bij de dieren terecht komen. Omdat ze nog zo jong zijn zien de dieren hun niet snel als bedreiging, daardoor worden ze vaak moeiteloos opgenomen door de groep. De kleine kindjes worden getolereerd, krijgen restjes eten waardoor ze kunnen overleven. Deze wolfskinderen hebben een redelijk besef van sociaal gedrag, dieren onderling hebben vaak een duidelijke hiërarchie, het kind leert dan wie welke rol speelt in de groep en hoe daar mee omgegaan dient te worden. Wanneer een wolfskind daadwerkelijk wordt opgenomen door een groep dieren zal het kind ook (moeder) liefde kunnen herkennen.

Wolfskinderen in isolement: Wanneer een kind in isolement zit, zoals Sujit Kumar, de jongen die in een kippenhok werd opgesloten, kan dat het kind ook veranderen in een wolfskind, door een gebrek aan socialisatie zal het kind weinig of niet kunnen praten. Wolfskinderen in isolement zijn vrijwel altijd een gevolg van mishandeling, de ouders willen het kind niet, maar geven het ook niet weg. Deze wolfskinderen hebben een redelijke kans op het terug veranderen naar een normaal kind, zij horen af en toe een menselijke stem of zien een menselijke expressie waardoor het kind emotie, hoewel gebrekkig, leert herkennen.

En de meest voorkomende maar niet altijd erkende categorie: de moderne wolfskinderen: Deze kinderen zijn ook het gevolg van mishandeling of nalatigheid en worden door hun ouders vaak aan hun lot over gelaten. Deze soort is controversieel (omstreden) omdat het niet lijkt op de andere gevallen, vaak wonen deze kinderen in een stad maar raken toch vervreemd van hun omgeving.

Wanneer er geen interactie plaats vind met dieren dan is de naam ‘ wolfskinderen ‘ niet echt van toepassing, we spreken dan van vervreemde kinderen!

Bron Wikipedia.

Ik zou natuurlijk Onder Moeders Vleugels niet zijn als deze verhalen mij niet aan het hart zouden gaan.

Het verhaal dat mij tot nu toe het meest heeft geraakt is het verhaal van John de Aap-jongen (nee, niet Tarzan want dit is een fictief verhaal, alhoewel….).

Kleine John had geen moeder meer, zij was namelijk al op jonge leeftijd gestorven en alsof dat niet al erg genoeg was werd John ook nog eens ernstig mishandeld door zijn vader. Daardoor liep hij al op drie (of vierjarige) leeftijd weg en vluchtte hij het oerwoud in.

Daar is hij grootgebracht door apen. John heeft drie jaar in de wildernis geleefd, zijn leven in het bos moet heel traumatisch zijn geweest. Toen iemand hem uiteindelijk vond was hij zijn vertrouwen in de mensen helemaal kwijt (wat ik niet verwonderlijk vind) 😦

Wat mij vanaf dit moment tijdens de documentaire zeer heeft verbaasd is het feit dat de mensen om hem heen zo weinig geduld hadden met deze (ogenschijnlijk) driftige, verwilderde, onhandelbare  ‘snotaap ‘. 

Er was niemand die zich ook maar een beetje kon inleven in het kind en ze zagen hem dan ook alleen maar als extreem moeilijk. Natuurlijk was hij dat ook wel maar goh, hoe zou dat nou toch komen?

Hij werd een beetje van hot naar haar gestuurd, tot overmaat van ramp ook nog gepest en buitengesloten totdat……hij op een andere school een lerares (een beschermengel) tegenkwam (Daisy) die zich over hem ging ontfermen…..

Zij was uiteindelijk diegene die dit zwaar getraumatiseerde kind (die zich niet meer wilde wassen, niet meer wilde praten, eigenlijk helemaal niets meer wilde en alleen maar doodsbang was) wist te bevrijden uit zijn lijden.

Hoe heeft ze dat gedaan?

Iedereen zei dat John, de Aap-jongen, nooit meer normaal zou kunnen functioneren, maar daar wilde zij niet aan. Zij wilde perse het tegendeel bewijzen en ging voor hem zorgen.

Daisy (de lerares) voorspelde dat zij ervoor zou gaan zorgen dat John ooit weer zou kunnen praten, zich weer zou gaan wassen en dat hij ooit zijn naam zou kunnen schrijven. Dat is haar ook gelukt. John vertrouwde de lerares meer dan wie ook en de eerste woordjes die hij sprak waren dan ook: ‘ Auntie Daisy ‘ (tante Daisy).

De antropologe Mary-Ann (die haar heeft geïnterviewd) wilde weten waarop haar hoop, die ze al die tijd heeft gehad, gebaseerd was.

Daisy antwoordde: ‘ ik zag iets goeds in John, John was nieuwsgierig naar dingen, ik ben simpelweg van hem gaan houden ‘. Ze zag het als haar opdracht om dat verwilderde kind te temmen. Haar enige wapens waren geduld, (moeder)liefde en zorg. Ze heeft hem al die tijd liefdevol aangemoedigd en sprak lieve woordjes tot hem: ‘ Goed zo John, goed gedaan jongen ‘. Ze zei: ‘ ik hoefde alleen maar als een moeder voor hem te zijn én hem met alles te helpen ‘ (en dit alles zonder materiële beloningen, wauw) 🙂

Ze zei: ‘ ik was het nooit beu, want hij is een mens net zoals alle andere mensen’. 

Toen de antropoloog haar een compliment gaf wilde ze daar niets van weten. Ze vond dat de liefde al het werk had gedaan. Al die tijd had John geen liefde gehad van zijn moeder, zij heeft hem alsnog die moederliefde gegeven, volgens haar had de moederliefde John genezen en niet zijzelf.

Daisy heeft John drie jaar les gegeven voordat hij ging praten. Deze vrouw heeft bewezen dat je zelfs een verwilderd, onhandelbaar, driftig en agressief kind veel kunt leren. Liefde, geduld en moederlijke zorg zijn daarvoor wel de eerste vereisten.

Ik heb diep respect voor dit soort verhalen. Verhalen waarin mensen door (op het eerste oog) vrij eenvoudige, ingetogen, nederige, niet opdringerige, onopvallende, pretentieloze en doodnormale zaken als het geven van oprechte universele (moeder) liefde tot dit soort grootse resultaten komen. 

Daisy was (wéér) die bekende broodnodige (bescherm)engel op John’s pad.

Afbeelding afkomstig van channel.nationalgeographic.com.

Een Liefdevolle Brief van een Moeder aan haar Kind

Omdat het bijna kerstmis is en ik dat bij uitstek de periode vind om eens stil te staan bij het moederschap (want in deze periode ben ik nog sensibeler en sentimenteler dan ‘normaal’), plaats ik hier een link naar een website waarop een brief staat  die een moeder aan haar kind heeft geschreven.

Ik kan alleen maar zeggen: respect!

Vooral dit stuk ontroerde mij omdat het zo herkenbaar is, alleen betreft het hier een meisje:

Op het voortgezet onderwijs veranderde je plotseling. Je had voor jezelf besloten dat je niet meer zou toestaan dat een ander jou in een hoek zou drukken.

Je werd assertiever, een beetje rebels. Hiermee kwam je ook in een groep populaire meiden terecht waar wij niet blij mee waren.

Jouw gedrag liet soms behoorlijk te wensen over en wij hadden er onze handen vol aan. Naarmate je ouder werd werd het almaar moeilijker. Je kwam in weer een ander groep vrienden terecht waar wij helemaal niet blij mee waren.

Ik heb mijn knieën kaal gebeden voor jou. Ik heb God gevraagd om jou vast te houden, jou te beschermen. Mijn armen waren niet lang genoeg, maar waar mijn armen te kort waren namen Zijn armen het van mij over.

Hij droeg jou door de moeilijke tijden heen. Hij beschermde jou wanneer dat nodig was. Hij gaf mij de kracht om door te gaan want weet je lieverd, soms was ik zo wanhopig!

Ik heb bittere tranen van verdriet en onmacht gehuild om jou en dat doe ik nog. Want jij bent soms onbereikbaar voor mij. Ik zie jou, ik weet dat jij mijn kind bent maar soms ken ik jou niet meer.

Ik zie dat je niet goed in je vel zit, ik zie dat je worstelt met jouw gevoelens. Je doet dingen waarvan ik weet dat het niet goed is voor jou.

Vrienden van ons willen helpen. Ze zeggen dat wij jou je eigen fouten moet laten maken. Anderen zeggen weer: Nee, je moet leiding geven aan haar.

Allemaal goed en wel maar hoe moet je dat doen met een kind dat overal tegenaan schopt? Dat ervan overtuigd is dat zij het allemaal wel weet? Dat boos en opstandig reageert iedere keer als jij wat probeert te zeggen, hoe lief je dat ook doet?

Ik weet zeker dat deze moeder de antwoorden op haar vragen (die rechtstreeks uit haar liefdevolle moederhart komen), gaat krijgen als zij zich op deze manier blijft open stellen voor haar kind. Ze blijft namelijk (liefdevol) zoeken naar een manier om het hart van haar kind te bereiken. Dat is de weg van de Liefde. Op deze manier is het mij althans gelukt om mijn zoon niet te verliezen. 

Tegen zoveel moederliefde (lees warmte, genegenheid, affectie, bezieling, kortom karakter) is een (tijdelijk) kil, verward en radeloos, opstandig (puber)hart niet bestand.

Ooit komt er een dag dat ze (net als ik gisteren) weer (samen met haar opstandige kind) dagen kan beleven met een gouden randje 😉

We zijn namelijk samen (mijn zoon met twee van zijn beste vrienden, die bij ons kind aan huis zijn) gaan kerstshoppen. We hebben er verder nog een heerlijke dag van gemaakt met alles erop en eraan (tot aan mama’s erwtensoep en bordspelletjes spelen aan toe) 🙂

Wie had dat ooit durven dromen???

Klik hier als je de hele brief van die moeder wilt lezen.

Onder Moeders Vleugels Uit

Misschien dat de titel van mijn blog: Onder Moeders Vleugels, enige verwarring schept bij mensen. Misschien denken mensen dat ik er geen voorstander van ben om kinderen zelfstandig te maken. Ik ben daar uiteraard wel voor maar niet voor, zo snel mogelijk .

De titel van mijn blog verwijst eigenlijk meer naar een gevoel en moet niet worden opgevat  als: “Houd je kinderen zolang mogelijk vast, blijf je kinderen claimen of erger nog stalk ze bij iedere stap die zij zetten in een richting die jij niet wilt ”. Het gevoel waar ik het over heb heeft meer zoiets van: “ook al vliegen je kinderen uit, zorg dat er een plek is waar ze zich gezien, gehoord, gewaardeerd, gekoesterd en geborgen voelen “.

Uitvliegen betekent verlaten dat is prima maar kinderen moeten zich tijdens dat uitvliegen niet verlaten gaan voelen.

Er bestaat geen toverformule om zo’n plek te creëren maar het lijkt me wel één van de belangrijkste voorwaarden om kinderen op de wereld te zetten. Waarschijnlijk een utopisch beeld dat is ontstaan vanuit mijn eigen “niet zo fijne herinneringen “ uit mijn kindertijd waarover ik liever niet in details treedt.

Van die ervaringen heb ik veel geleerd. Wat heb ik van die ervaringen geleerd?

Dat een veilige basis van het allergrootste belang is als je niet wilt dat je kinderen hun heil op straat gaan zoeken. En dat een veilige basis niets te maken heeft met wonen in een villa met de perfecte meubels en een jacuzzi in de tuin.

Als kind, puber en jongvolwassene heb ik heel goed om mij heen gekeken, ogen en oren wijd opengezet, goed opgelet en gezien hoe het niet moet. Dat wil niet zeggen dat ik weet hoe het wel moet. Dat bewijst mijn boekenkast die uitpuilt van de boeken over opvoeding wel weer. Blijkbaar was mijn zoon een betere leermeester voor mij dan al die boeken bij elkaar.

Wat ik zag was dat ik geen perfecte ouder hoefde te zijn maar wel een liefdevol mens. Dat is genoeg. Tja, zo simpel is het. Ik hoefde mezelf steeds maar weer die ene vraag te stellen: “ Is dat wat ik doe, liefdevol naar mijn kinderen toe. Zijn zij hiermee gebaat ”?

Bepaalde wijsheden zou ik graag door willen geven aan iedereen die ervoor open staat. Niks meer en niets minder. Het is niet zo dat ik mezelf op de borst wil slaan en wil zeggen: Kijk eens hoe goed ik het heb gedaan, want het was verdorie moeilijk zat om te komen waar ik nu ben, en ik ben er waarschijnlijk ook nog niet.

“Het willen delen” is meer ontstaan vanuit een gevoel, dat ik alle ouders die geschenken gun, die hun kinderen onherroepelijk voor hen in petto hebben, wanneer kinderen voelen, dat er een plek is waar mensen wonen die hun van harte welkom heten, ook of juist dan wanneer het moeilijk wordt. ( Sorry voor de lange zin maar het ging niet anders, haal maar eerst flink adem voordat je verder leest).

Beschermen, koesteren, liefdevol zijn heeft verder niets te maken met “vasthouden, claimen of niet zelfstandig laten zijn ”.

Ik was als kind, puber, jongvolwassene een straatmeid zoals mijn moeder dat placht te noemen. Als het, te vroeg loslaten van kinderen, zou moeten leiden tot grotere zelfstandigheid, dan zou ik daar het levende bewijs van moeten zijn. Het tegendeel is echter waar. En nee, daar ben ik niet trots op.

Ik had altijd een grote mond, maar dat was alleen maar om mijn weke innerlijk te beschermen. In mijn hart wilde ik zo helemaal niet zijn. Hoe vaak heb ik niet gewenst dat er eens iemand kwam die daar doorheen zou prikken. Een arm om me heen zou slaan in plaats van zich te laten misleiden door al die “ branie-schopperij ” van mij. Uiteindelijk heb ik die persoon wel gevonden. Mijn man vertegenwoordigd voor mij de persoon die onvoorwaardelijk van mij houdt.

Ik heb het geluk te mogen ervaren, hoe het voelt om geliefd te zijn om wie ik ben, en niet om wat ik doe. Ik denk dat dit gevoel uiteindelijk de reden is geweest om het uit te laten groeien tot iets groters.

Samen met mijn man wilde ik een veilige basis scheppen, waar kinderen zich onvoorwaardelijk geliefd voelen. Onzelfzuchtige liefde is het mooiste geschenk dat je van het leven mag verwachten.

Deze liefde in dienst stellen van je kinderen is het mooiste om te doen. Mijn man had dat van nature, maar ik heb dat moeten leren. Het zat er wel maar was beschadigd door de mensen waar ik het meest van hield.

Kinderen hebben het nodig om te weten, dat de twee belangrijkste personen in hun leven, door dik en dun achter hun staan. Zodat ze zich met een blij gemoed onder moeders vleugels uit kunnen wurmen.

Maar pas als het kuiken eraan toe is en niet de ouders.

En pas op dat je het niet overdrijft.

Empathisch Luisteren

De meeste mensen denken bij het ” geven van liefde ” dat ze iets moeten doen! Het tegendeel is echter waar. Ze moeten juist iets nalaten te doen.

Empathisch luisteren is volgens mij de makkelijkste, mooiste en minst vermoeiende manier van liefde geven die we onze kinderen kunnen schenken. Empathisch luisteren is zo gemakkelijk. Gewoon aandachtig luisteren is genoeg. Af en toe een zinnetje van het verhaal van je kind herhalen om te laten blijken dat je het kind hebt gehoord. Niet oordelen over hun verhaal, de inhoud van hun verhaal niet bagatelliseren, niet jouw mening opdringen, geen kritiek leveren, maar je echt focussen op het kind.

Vaak hoor ik, vooral moeders van zonen, zeggen: ‘ Mijn kind vertelt mij nooit iets en is zó gesloten. Ik vermoed dat hem iets dwars zit. Ik zou zo graag willen dat hij iemand had bij wie hij zijn hart kon luchten, een vertrouwenspersoon, iemand bij wie hij helemaal zichzelf mag zijn’.

Dan denk ik: Die persoon kun je toch zelf zijn ? Jij bent toch de meest aangewezen persoon op deze aardbol om naar jouw kind te luisteren en hem te helpen als hij problemen heeft? Jij bent hierin de meest stabiele factor voor hem.Hij heeft het zelfs broodnodig dat hij jou kan vertrouwen. Vertrouwen schenken begint volgens mij met empathisch luisteren, en niet pas wanneer hem iets dwars zit. Empathisch luisteren begint al op het moment dat hij jou iets verteld over zijn computerspel, of over zijn sport, over zijn vrienden, over school en dergelijke. Meestal vertellen ze je iets waar je de ballen verstand van hebt.

Als het dan vaak genoeg voorkomt dat je met volle aandacht naar hem luistert zal hij vanzelf naar je toe komen op het moment dat hij met ‘ iets ‘ zit. Ouders willen vaak pas met hun kinderen praten op momenten dat het hun uitkomt, omdat ze voelen dat het kind iets dwars zit. Terwijl het kind zich op dat moment nog niet eens bewust is dat hem iets dwars zit. Dat komt er meestal pas spontaan uit tijdens een intiem, vertrouwelijk gesprek.

Empathisch luisteren is zo gemakkelijk en blijkbaar toch ook weer het moeilijkste wat er is, niet alleen tussen ouders en hun kinderen maar ook onder partners, collega’s, broers, zussen, vrienden. Ik zie vaak taferelen om mij heen…. Het lijkt op het eerste gezicht onbelangrijk maar dat is het niet. Ik zal een paar voorbeelden geven:

Een zoon is razend enthousiast iets aan zijn moeder aan het vertellen die naast hem op de bank zit, ze kijkt haar zoon niet aan, geeft voortdurend haar mening en wimpelt zijn ( in zijn ogen) goede ideeën af. Ze kan klaarblijkelijk niet het geduld opbrengen om naar zijn ( in haar ogen) onnozele praat te luisteren. Ze staart naar haar pas nieuw geverfde plafond en roept verbouwereerd: ‘ Zit daar nou een vlek ‘? Zoonlief reageert verbouwereerd: ‘Je luistert niet eens naar wat ik zeg ‘. Moeder:  ‘Ja sorry, ik zie dat nou toevallig ‘. Zoonlief staat op, pakt zich iets te drinken en te snacken en verdwijnt naar boven naar zijn kamer. Jammer mams, dit was namelijk een kans geweest om iets meer over je zoon aan de weet te komen.

Hetzelfde met een vader: Hij heeft een heftige discussie gehad met zijn zoon. Zijn zoon zit nog na te schokken van een eerdere woede uitbarsting. Zoon zet zijn bril af omdat de waterlanders komen. Nerveus draait hij met zijn bril in het rond, waarschijnlijk uit schaamte, omdat hij moet huilen. Zegt die vader: ‘ Stop daar nou eens mee, dat is een dure bril, dadelijk valt hij kapot ‘. Zoon antwoord: Ik ben hier mijn gevoel aan het uiten en alles wat jij doet is zeiken over die K..T bril ! Hij staat op en verdwijnt naar boven……

Nog een voorbeeld? Een zoon komt de woonkamer (vol bezoek) binnen en vertelt vol trots dat zijn voetbalploeg dankzij hem met 2-0 heeft gewonnen. Hij slaat zichzelf hierbij een beetje op de borst omdat hij de goals heeft gemaakt. Antwoord zijn moeder: ‘ Ja, ja, en in het land der blinden is éénoog koning ‘. Wat net zoveel betekent als: ‘ tussen dommeriken volstaat een klein beetje verstand al om baas te zijn ‘, en dan die toon waarop ze dat zei 😦 Wat een anticlimax voor die jongen. Iedereen lachen natuurlijk…. Zoon lacht ook maar dan als een boer met kiespijn en verdwijnt, je raadt het al, naar boven….

Als wij ons op deze manier blijven opstellen moeten we niet denken dat onze kinderen ons gaan opzoeken op het moment dat hun ‘ iets ‘ dwars zit. Ze kijken wel link uit.

Mijn moeder zei vroeger altijd: de toon maakt de muziek. 

Geef de liefde door

Geef ik omdat ik moet geven of geef ik vanuit pure liefde voor mijn kinderen?
In het begin van mijn moederschap heb ik vaak gegeven vanuit een Heilig Moeten.
Ik wist totaal niet wat geven vanuit pure liefde was.
Dat was me eerlijk gezegd niet echt geleerd.
Beter gezegd: het was me afgeleerd.

Mensen zouden weer misbruik van me kunnen maken als ik zoveel liefde gaf.
Als kind had ik altijd al de overtuiging:
Respect moet je verdienen.
Respect krijgen komt voort uit respect tonen.

Ik heb altijd een heel diep respect gevoeld voor mijn kinderen.
Voor hun ziel, voor hun leven in het algemeen.
Ik ben gaan luisteren naar wat mijn kinderen echt nodig hadden.
Dat luisteren getuigde van respect voor hun verhalen.

In dat luisteren zat voor hen een duidelijk voelbare liefdevolle kracht.
Die liefdevolle kracht had niet alleen een heilzame uitwerking op hen maar was ook heilzaam voor mij.
Door die duidelijk voelbare liefdevolle kracht kon ik “ het opgaan in mijzelf “ beter loslaten.
Hierdoor kon ik mijn ego overstijgen en mijn eigen behoeften ondergeschikt maken aan de behoeften van mijn kinderen.

Bewust moederschap had voor mij alles te maken met me dienstbaar opstellen naar mijn kinderen toe.
Verwar het dienstbaar zijn niet met slaafsheid.
Als ik vanuit dienstbaarheid handel geef ik mijn kind alles wat het nodig heeft om gezond op te groeien.
Handel ik vanuit slaafsheid dan geef ik toe aan iedere gril van het kind.

Vaak had ik ook gevoelens van: Bah, ik zit in een sleur .
Altijd dat gedrein, geruzie, de was, de strijk, eten aanslepen, koken….
Houdt het dan nooit op?
Dienstbaar zijn was echt niet altijd leuk, zeker niet als het vanuit een Heilig Moeten gebeurd.
Die gevoelens mocht ik gerust hebben en ook uiten.
Ik was wars van al het moeten in mijn leven.
Toen ik eenmaal inzag dat ik een hoger doel diende met het (op) voeden van mijn kinderen kon ik ook de liefde daarin voelen.
Door onvoorwaardelijk en oprecht liefde te geven kweek ik liefde bij mijn kinderen. Ik geef mijn liefde door.

Ik zie dat nu in hen terug.

Ik zie de innige liefde die zij hebben voor mens, plant en dier.

Eigenlijk voor de hele aarde.