Een coach of Ritalin?

Afbeelding: 4yourwellbeing.nl

In Augustus schreef ik dit bericht. 
Een beschermengel in mensengedaante voor ieder kind dat dreigt te ontsporen, dat is een grote hartenwens van mij.
Het zier ernaar uit dat mijn gebeden (en die van nog zoveel andere moeders) over dit thema verhoord gaan worden.

Donderdag j.l zat ik een beetje te zappen voor de tv toen ik ineens middenin het programma The Pitch viel.
Een programma waarin jongeren een unieke oplossing  bedenken voor ernstige problemen die in Nederland voorkomen, deze keer betrof het de jeugdcriminaliteit.
De jongeren kunnen hun idee in een beknopte presentatie (een Pitch) voorleggen aan een team van professionals.
Het populairste idee wordt verder uitgewerkt, en als het haalbaar is wordt dit idee in de maatschappij ingezet om de jeugdcriminaliteit terug te dringen en zelfs ter preventie ervan…..

Mijn hart ging al meteen uit naar Gino, een knul van 23 jaar, die reeds in het eerste jaar van de middelbare school het verkeerde pad op dreigde te gaan.
Blijkbaar had hij een agressieprobleem. Door middel van Thaiboksen en vooral door de steun van zijn coach heeft hij zijn agressie positief weten om te buigen. Deze coach en het Thaiboksen hebben er uiteindelijk voor gezorgd dat hij geen hangjongere meer wilde zijn, de begeleiding door zijn coach hield hem van de straat (zo heb ik het althans begrepen).

Gino is van mening dat als hij een talent kan ontwikkelen dat voor iedereen moet gelden. Zelf zegt hij hierover: ‘ als ik het kan, kan iedereen het  ‘.
Gino wenst zich dat iedere hangjongere, straatschoffie en of ontspoord kind een coach krijgt toegewezen (ik noem het even een ‘ buddy ‘ of beter nog een menselijke beschermengel want daar gaat mijn blog tenslotte over) 😉
Gino (en ik ook trouwens) weten namelijk uit eigen ervaring hoe belangrijk het is (als hangjongere), om iemand te hebben die je helpt, begeleidt maar vooral de weg wijst.

Iemand die niet alleen in je gelooft maar ook nog eens door je problematische gedrag weet heen te prikken….
Vooral kwetsbare jongeren hebben die extra aandacht en begeleiding het hardst nodig. Niet de aandacht van autoritaire hulpverleners maar van ‘ mensen-mensen ‘, met het hart op de juiste plaats , zij die niet alleen maar autoritair doen maar een echte autoriteit zijn in hun vakgebied.

Dat kan naar mijn mening van alles zijn: op het gebied van sport, voeding, gezondheid, de kunst van het gewone dagelijkse leven aanleren zoals koken (wil ik wel doen) 😉 , astrologie, met stress en/of agressie om leren gaan, rouwbegeleiding, begeleiding bij een vechtscheiding,  huiswerkbegeleiding tot aan: hoe sta je in relaties, wat zijn je kwaliteiten, hoe blijf je op gewicht, een open Socratisch (filosofisch) gesprek voeren, hoe ga je met je geld om., enz…enz….
Och, er valt zoveel te leren voor die jongeren…….

Gino’s idee is als volgt; hij wil een App ontwerpen met professionele coaches. Coaches die hangjongeren een warm hart toedragen en die deze kansarme jongeren op vrijwillige basis een tijdje willen begeleiden. Via die App kunnen jongeren dan een coach uitzoeken die hun het meeste aanspreekt. Als die twee matchen volgt een ontmoeting (verdere details moeten allemaal nog uitgewerkt gaan worden).

Deze manier is veilig, goedkoop, en heel simpel van opzet, iets wat de jongeren gegarandeerd zal aanspreken (hoop ik althans).

Het is de bedoeling dat het verborgen talent van de jongeren in de spotlights komt te staan.

Ik zag absoluut iets in zijn idee en zat dan ook op het puntje van de bank : ‘ Go Gino ‘ te schreeuwen 🙂 

Helaas klapte Gino tijdens zijn korte presentatie voor de jury helemaal dicht (wat weer eens mooi weergeeft dat ‘ dit soort jongeren ‘ helemaal niets opheeft met ‘ dit soort (intellectuele) activiteiten ‘ zoals een presentatie moeten geven……
Meestal voortkomend vanuit een onderliggende en ondermijnende onzekerheid voor ‘ dit soort situaties  ‘ (zoals moeten verschijnen voor een professionele jury).

De onmacht over deze situatie was van zijn gezicht te lezen, het droop ervan af, bah, ik kon het helemaal voelen…..
Gelukkig bleef hij rustig en hervatte zichzelf, iets wat heel mooi was om te zien ( ik stel me zo voor dat hij in zijn ‘ ontspoorde ‘ periode, de periode vóór zijn coach annex beschermengel, allang zou zijn weggelopen of agressief en gefrustreerd gereageerd zou hebben, maar dat vul ik in) .

Toch kreeg hij de kans zijn presentatie af te maken en guess what???? Yessss, Gino’s idee heeft gewonnen.

Ik hoop van ganser harte dat dit idee ten uitvoer gebracht gaat worden. 

Deze jongeren hebben namelijk veel meer in hun Mars dan (alleen maar) een studie volgen, een studie is toch niet zaligmakend om iets voor de wereld te kunnen betekenen?

Het zou toch geweldig zijn als ook deze jongeren hun talent aan de wereld kunnen aanbieden? 

Ik heb even opgezocht wat het woord Pitch betekent, behalve ‘ een beknopte presentatie geven ‘ staat pitch ook voor de afmeting van beeldpuntjes op een computerscherm, hoe kleiner deze zijn, hoe beter de beeldkwaliteit is.

Ik zie dat als metafoor voor deze kwetsbare groep jongeren.
Innerlijk voelen ze zich (volgens mij) heel klein, kwetsbaar en onbetekenend omdat hun talenten niet op waarde worden geschat, wel wordt hun (vaak problematische gedrag) overal breed uitgemeten.
Daardoor gaan ze zich natuurlijk nog kleiner voelen waardoor ze in een negatieve spiraal terecht komen en waar ze op eigen kracht niet uit kunnen komen.

Goedbedoelde hulp, gegeven vanuit onvoorwaardelijke liefde en betrokkenheid is volgens mij dan ook geen overbodige luxe. Het idee dat iedere jongere een ‘ leraar ‘, een leider krijgt? I love it! Niet iemand die hun weleens even gaat vertellen hoe het moet maar iemand die vanuit het kind vertrekt, en oprecht kijkt naar wat in potentie al aanwezig is.

Dan is ook deze groep jongeren niet meer gedoemd hun leven lang vanaf de zijlijn te moeten toekijken en ‘ op de bank te moeten blijven zitten ‘ ( of erger nog in de bak en/of in de goot belanden).

Een goede coach stelt het kind in de gelegenheid om te mogen oefenen, hij verlangt niet meteen perfecte resultaten.

Het liefste zag ik natuurlijk ook dat er helemaal geen coach aan te pas zou hoeven komen en dat alles binnen het gezin (en de familie) opgelost zou kunnen worden, maar dat is natuurlijk een onmogelijke werkelijkheid ( een Utopie), mijn Utopie!

Maar wie weet, misschien dat het gaat lukken als iedere moeder een coach krijgt? Wanneer start het volgende programma hierover? Dan ga ik daar naartoe met mijn ideeën ( niks spectaculairs overigens).

Maar vooralsnog ben ik al happy dat het idee van Gino uitgevoerd gaat worden. 

Happy-Feet

Afbeelding: bitchinfilmrevieuws.com

Wilde Kinderen

Even een ode aan de universele (moeder) Liefde.

Op dit moment volg ik de serie Feral Children (wilde kinderen) op Discovery World.

Antropologe Mary-Ann-Craig onderzoekt kinderen die door dieren zijn grootgebracht en onder de meest bizarre omstandigheden zijn opgegroeid. 

Een kind kan een Feral Child (ook wel wolfskind genoemd) worden doordat hij of zij in de vroege jeugd door de ouders (al dan niet opzettelijk) wordt verlaten.

Wanneer je het hebt over wolfskinderen kun je deze ruwweg onderdelen in vier categorieën:

Wolfskinderen alleen in het wild: Deze kinderen hebben de kleinste kans op overleving, ze zijn helemaal op zichzelf aangewezen. Ze zijn afhankelijk van het gebied waar ze leven en een gemakkelijke prooi voor roofdieren. Meestal komen ze pas in het wild terecht als ze al kunnen lopen en zich al bewust zijn van hun behoefte naar voedsel (meestal pas na het zevende levensjaar). Ze kunnen dan al praten maar omdat ze het nooit hoeven te gebruiken en het niet verder ontwikkelen, verleren ze dat. Als ze terug worden gevonden kunnen ze meestal wel nog een taal leren spreken.

Wolfskinderen tussen dieren: Zij zijn meestal veel jonger als ze bij de dieren terecht komen. Omdat ze nog zo jong zijn zien de dieren hun niet snel als bedreiging, daardoor worden ze vaak moeiteloos opgenomen door de groep. De kleine kindjes worden getolereerd, krijgen restjes eten waardoor ze kunnen overleven. Deze wolfskinderen hebben een redelijk besef van sociaal gedrag, dieren onderling hebben vaak een duidelijke hiërarchie, het kind leert dan wie welke rol speelt in de groep en hoe daar mee omgegaan dient te worden. Wanneer een wolfskind daadwerkelijk wordt opgenomen door een groep dieren zal het kind ook (moeder) liefde kunnen herkennen.

Wolfskinderen in isolement: Wanneer een kind in isolement zit, zoals Sujit Kumar, de jongen die in een kippenhok werd opgesloten, kan dat het kind ook veranderen in een wolfskind, door een gebrek aan socialisatie zal het kind weinig of niet kunnen praten. Wolfskinderen in isolement zijn vrijwel altijd een gevolg van mishandeling, de ouders willen het kind niet, maar geven het ook niet weg. Deze wolfskinderen hebben een redelijke kans op het terug veranderen naar een normaal kind, zij horen af en toe een menselijke stem of zien een menselijke expressie waardoor het kind emotie, hoewel gebrekkig, leert herkennen.

En de meest voorkomende maar niet altijd erkende categorie: de moderne wolfskinderen: Deze kinderen zijn ook het gevolg van mishandeling of nalatigheid en worden door hun ouders vaak aan hun lot over gelaten. Deze soort is controversieel (omstreden) omdat het niet lijkt op de andere gevallen, vaak wonen deze kinderen in een stad maar raken toch vervreemd van hun omgeving.

Wanneer er geen interactie plaats vind met dieren dan is de naam ‘ wolfskinderen ‘ niet echt van toepassing, we spreken dan van vervreemde kinderen!

Bron Wikipedia.

Ik zou natuurlijk Onder Moeders Vleugels niet zijn als deze verhalen mij niet aan het hart zouden gaan.

Het verhaal dat mij tot nu toe het meest heeft geraakt is het verhaal van John de Aap-jongen (nee, niet Tarzan want dit is een fictief verhaal, alhoewel….).

Kleine John had geen moeder meer, zij was namelijk al op jonge leeftijd gestorven en alsof dat niet al erg genoeg was werd John ook nog eens ernstig mishandeld door zijn vader. Daardoor liep hij al op drie (of vierjarige) leeftijd weg en vluchtte hij het oerwoud in.

Daar is hij grootgebracht door apen. John heeft drie jaar in de wildernis geleefd, zijn leven in het bos moet heel traumatisch zijn geweest. Toen iemand hem uiteindelijk vond was hij zijn vertrouwen in de mensen helemaal kwijt (wat ik niet verwonderlijk vind) 😦

Wat mij vanaf dit moment tijdens de documentaire zeer heeft verbaasd is het feit dat de mensen om hem heen zo weinig geduld hadden met deze (ogenschijnlijk) driftige, verwilderde, onhandelbare  ‘snotaap ‘. 

Er was niemand die zich ook maar een beetje kon inleven in het kind en ze zagen hem dan ook alleen maar als extreem moeilijk. Natuurlijk was hij dat ook wel maar goh, hoe zou dat nou toch komen?

Hij werd een beetje van hot naar haar gestuurd, tot overmaat van ramp ook nog gepest en buitengesloten totdat……hij op een andere school een lerares (een beschermengel) tegenkwam (Daisy) die zich over hem ging ontfermen…..

Zij was uiteindelijk diegene die dit zwaar getraumatiseerde kind (die zich niet meer wilde wassen, niet meer wilde praten, eigenlijk helemaal niets meer wilde en alleen maar doodsbang was) wist te bevrijden uit zijn lijden.

Hoe heeft ze dat gedaan?

Iedereen zei dat John, de Aap-jongen, nooit meer normaal zou kunnen functioneren, maar daar wilde zij niet aan. Zij wilde perse het tegendeel bewijzen en ging voor hem zorgen.

Daisy (de lerares) voorspelde dat zij ervoor zou gaan zorgen dat John ooit weer zou kunnen praten, zich weer zou gaan wassen en dat hij ooit zijn naam zou kunnen schrijven. Dat is haar ook gelukt. John vertrouwde de lerares meer dan wie ook en de eerste woordjes die hij sprak waren dan ook: ‘ Auntie Daisy ‘ (tante Daisy).

De antropologe Mary-Ann (die haar heeft geïnterviewd) wilde weten waarop haar hoop, die ze al die tijd heeft gehad, gebaseerd was.

Daisy antwoordde: ‘ ik zag iets goeds in John, John was nieuwsgierig naar dingen, ik ben simpelweg van hem gaan houden ‘. Ze zag het als haar opdracht om dat verwilderde kind te temmen. Haar enige wapens waren geduld, (moeder)liefde en zorg. Ze heeft hem al die tijd liefdevol aangemoedigd en sprak lieve woordjes tot hem: ‘ Goed zo John, goed gedaan jongen ‘. Ze zei: ‘ ik hoefde alleen maar als een moeder voor hem te zijn én hem met alles te helpen ‘ (en dit alles zonder materiële beloningen, wauw) 🙂

Ze zei: ‘ ik was het nooit beu, want hij is een mens net zoals alle andere mensen’. 

Toen de antropoloog haar een compliment gaf wilde ze daar niets van weten. Ze vond dat de liefde al het werk had gedaan. Al die tijd had John geen liefde gehad van zijn moeder, zij heeft hem alsnog die moederliefde gegeven, volgens haar had de moederliefde John genezen en niet zijzelf.

Daisy heeft John drie jaar les gegeven voordat hij ging praten. Deze vrouw heeft bewezen dat je zelfs een verwilderd, onhandelbaar, driftig en agressief kind veel kunt leren. Liefde, geduld en moederlijke zorg zijn daarvoor wel de eerste vereisten.

Ik heb diep respect voor dit soort verhalen. Verhalen waarin mensen door (op het eerste oog) vrij eenvoudige, ingetogen, nederige, niet opdringerige, onopvallende, pretentieloze en doodnormale zaken als het geven van oprechte universele (moeder) liefde tot dit soort grootse resultaten komen. 

Daisy was (wéér) die bekende broodnodige (bescherm)engel op John’s pad.

Afbeelding afkomstig van channel.nationalgeographic.com.

Geraakt door een Engel

Nog een reden om je (moeilijk opvoedbare) kinderen onder je hoede te nemen,  te beschermen en ze zo lang mogelijk veiligheid te bieden. Kortom ze Onder Moeders Vleugels te houden zolang als ze dat nodig hebben, en op zoek te gaan naar de juiste (humane) hulp.

Dit filmpje toont aan wat er kan gebeuren als je ‘de hele situatie’ uit handen geeft.

Ik kreeg het filmpje toegestuurd door een moeder die al jaren moeite heeft met de problemen rondom haar opgroeiende zoon (wie niet tegenwoordig, vraag ik me langzaam af).

Haar zoon maakt een moeilijke (puber) tijd door. Ze heeft slapeloze nachten over hem,  zit vaak met haar handen in het haar, staat met haar rug tegen de muur en weet niet hoe ze met de situatie om moet gaan.

Het voelde de afgelopen jaren voor haar vaak aan alsof ze de problemen met haar zoon niet alleen aankon, en dat ze hulp nodig had van buitenaf. Deze moeder heeft in het verleden dan ook links en rechts wat hulp ingeschakeld maar steeds met onbevredigend resultaat. Haar laatste redmiddel leek Bureau Jeugdzorg te zijn.

Omdat ik haar zoon al vanaf zijn geboorte ken, en ik zo bevoorrecht was om in zijn hart te mogen kijken, heb ik haar gesmeekt om dat niet te doen. Ik kon niet goed uitleggen waarom, het was een gevoel in mij. Bij het idee alleen al sloegen al mijn alarmbellen op tilt.

Hetzelfde gevoel had ik ook altijd bij mijn zoon als ik eraan dacht om eventueel hulp te moeten gaan inschakelen. Alles in mij schreeuwde dan om dat niet te doen, dat het niets zou oplossen en dat het de situatie alleen maar zou verergeren. Dit gevoel was nergens op gebaseerd, het was puur intuïtief. Het was een zeer intens en sterk gevoel dat aangaf dat ik mijn zoon niet uit handen moest geven.

Ik heb veel met deze moeder gesproken (en we hebben samen veel gehuild)  we hebben veel mailcontact gehad in die periode. Ik heb geprobeerd haar uit te leggen dat zij zichzelf sterk moest gaan maken, zodat ze opgewassen zou zijn tegen deze hele situatie. Haar zoon zou haar de komende jaren namelijk harder nodig hebben dan ooit tevoren.

Met sterk maken bedoelde ik te zeggen dat ze ervoor moest zorgen dat ze weer ging geloven in haar eigen kracht als moeder, en in het feit dat zij de meest aangewezen persoon was om haar kind te begeleiden (uiteraard samen met de andere leden van het gezin).

De moeder wist in haar hart ook dat haar kind een goed mens was en dat er (eigenlijk) geen greintje kwaad in hem schuilde. Ze voelde ook dat hij met dingen zat waar hij niet over wilde of kon praten. Hij stond bloot aan de gevaren van de samenleving (drank, drugs, rock and roll, Social Media en bergen fastfood) zoals iedere puber tegenwoordig. Deze kinderen hebben het echt niet gemakkelijk. De groepsdruk is enorm. Overal liggen de verleidingen op de loer en je moet als puber wel heel sterk in je schoenen staan, wil je zich aan al die verleidingen kunnen onttrekken.

Ondanks de vele gesprekken die zij met haar zoon heeft gehad stapelde de problemen zich op. Hij bleek niet opgewassen te zijn tegen deze groepsdruk, het is vreselijk om als moeder machteloos te moeten toekijken hoe je kind zichzelf ten gronde richt. Haar verhaal was mijn verhaal en we hebben dan ook veel steun aan elkaar gehad. 

Doordat we beiden op hetzelfde moment in deze situatie zaten, konden we praktisch gezien niet zoveel voor elkaars kinderen betekenen. We hadden amper energie over voor ons eigen gezin, ik wil zwijgen voor nog wat anders., daardoor hebben we ons vaak heel eenzaam gevoeld. We hadden sterk het gevoel dat we helemaal alleen stonden in de problemen met onze kinderen.

Gelukkig heeft haar zoon, door alle gesprekken die ze met hem heeft gevoerd, wel duidelijk kunnen voelen dat zijn moeder van hem houdt en dat is heel belangrijk in dit hele verhaal. Tot op de dag van vandaag is de hele situatie nog steeds redelijk ‘onder contrôle’ doordat zij haar zoon laat voelen dat ze (nog steeds) in hem gelooft en dat ze erop vertrouwt dat hij van binnen een goed mens is. Ze laat hem duidelijk merken dat ze begrijpt dat hij het moeilijk heeft om zich in deze maatschappij te handhaven.

Blijkbaar hebben mijn woorden, om haar zoon niet onder toezicht te stellen van Bureau Jeugdzorg, impact gehad, want nog steeds probeert ze samen met haar man en haar oudste zoon, de problemen met haar jongste zoon het hoofd te bieden. Ik heb enorm veel respect voor haar, want ze werkt daarnaast ook nog fulltime.

Ik kan me heel erg in haar verplaatsen maar een kant en klare oplossing heb ik jammer genoeg ook niet. Zij is onder andere een van de redenen geweest dat ik met mijn blog ben begonnen. Het gaat mij enorm aan het hart wat tegenwoordig met onze jongeren gebeurd als ze eenmaal de middelbare schoolleeftijd bereiken. En dit zijn niet alleen maar onschuldige puberperikelen. Veel kinderen zijn tegenwoordig totaal de weg kwijt.

Het feit dat deze moeder mij vanmorgen dit filmpje stuurde geeft volgens mij aan dat ze blij is dat ze Bureau Jeugdzorg destijds niet heeft ingeschakeld. Het is niet mijn bedoeling om de mensen van Bureau Jeugdzorg in een zwart daglicht te plaatsen want deze mensen doen goed werk en willen echte hulp bieden, maar helaas zijn zij vaak beperkt in hun mogelijkheden en zijn ze afhankelijk van andere instanties.

Met dit filmpje wil ik alleen maar waarschuwen voor wat er kan gebeuren als je de problemen met je kinderen uit handen geeft. Door dit filmpje te delen hoop ik ook mensen te inspireren, want het filmpje toont duidelijk aan dat moeilijk opvoedbare kinderen hun problemen wel degelijk kunnen overstijgen.

Voorkomen is natuurlijk altijd beter dan genezen, dus laat je kinderen niet te vlug los, bescherm ze waar nodig tegen de ‘hardheid’ van onze tegenwoordige maatschappij. Koester ze, neem ze onder je hoede en laat ze zo lang mogelijk veilig vertoeven Onder (jouw) Moeders Vleugels 😉 Zeker en vooral in de pubertijd, want dit is bij uitstek de moeilijkste periode voor een kind. En misschien nog een tip, ga op zoek naar (humane) hulp,  bid voor een engel (in mensengedaante) een vertrouwenspersoon voor jou en je kind. 

Nu ik dit zo schrijf krijg ik meteen weer een idee. Misschien zijn er mensen die zich geroepen voelen om een kind (puber) een tijdje onder hun hoede te nemen, ze wat van hun persoonlijke tijd en aandacht te schenken, iets gezelligs met ze te doen of eens een vertrouwelijk gesprek met ze te voeren (of juist alleen maar een luisterend oor te bieden).

Misschien zijn er nog meer (lieve) mensen die het aan hun hart gaat dat er zoveel kinderen ontsporen en die hierin (vrijwillig) iets zouden willen betekenen. Verwacht er niets groots van want het zijn en blijven pubers maar een beetje persoonlijke, positieve aandacht van mensen uit hun omgeving kan al zoveel goed doen.

Pubers staan meestal meer open voor andere mensen in hun omgeving dan voor hun ouders.

Als er mensen zijn die dit een leuk idee vinden mogen ze op mijn blog een berichtje achter laten 🙂

Voor de naam ‘ Geraakt door een Engel ‘ heb ik mij laten inspireren door een Amerikaanse tv-serie Touched by an Angel.

download (1)