Met lege handen?

Verjaardagen en cadeautjes geven. Het is onlosmakelijk met elkaar verbonden. Ondanks de crisis blijven de mensen dit ritueel in stand houden ook al kunnen veel mensen het eigenlijk helemaal niet betalen.

Een veel gehoorde uitspraak is dan ook:

” Ik kan toch niet met lege handen komen ” ? 

Zelf ben ik jaren geleden al met dit ritueel gestopt omdat er in ons gezin altijd wel een geldcrisis heerst 🙂

Mijn man heeft 12 broers en zussen en zij weer partners en kinderen, kunnen jullie zich voorstellen dat ik binnen de kortste keren bankroet zou zijn gegaan? Dan heb ik het nog niet eens over mijn familie.

Ik zag het niet zitten om alleen maar te moeten werken om al die verjaardagen te kunnen financieren, wat vaak toch ook  alleen maar een soort van ruilhandel is.
Ik geef jou twintig euro en als ik jarig bent geef jij mij die twintig euro weer terug.
Er zijn echt mensen die het geld dat ze voor hun verjaardag krijgen vasthouden, en dan bij de eerstvolgende verjaardag weer teruggeven.
Misschien helemaal niet zo’n gek idee maar als je dan een gat in je hand hebt (zoals ik) gaat deze truc al niet op.

Mensen struinen zelfs  internet af op zoek naar tips om voor zichzelf te kunnen bepalen wat nou precies het ideale bedrag is om te geven, daar wordt blijkbaar heel goed over nagedacht.

Er wordt bijvoorbeeld verschil gemaakt tussen het bedrag voor een kind en een volwassene, kinderen zijn jonger dus die krijgen minder.

Er wordt ook verschil gemaakt tussen wie het is en hoe close je bent met die persoon.
Is het een leuk persoon dan wordt meer gegeven, ligt de persoon niet zo goed in de markt dan krijgt hij of zij minder.

Er zijn zelfs sites waarop mensen vragen hoeveel geld je moet geven bij een verjaardag, bruiloft of andere gelegenheid.
Ze willen weten wat normaal is om te geven.
Er blijken zelfs vastgestelde bedragen te bestaan voor iemand die veertig, vijftig of zestig jaar wordt, het zou dan leuk zijn om ook veertig, vijftig en zestig euro in de envelop te doen als symbolisch bedrag.

Ben ik eventjes blij dat ik jaren geleden al ben gestopt met ‘ verjaardagen ‘.
Mijn man heeft namelijk al de respectabele leeftijd bereikt van zestig jaar en de meeste van zijn broers en zussen zitten daar al ver boven.

Kun je nagaan wat ik bij iedere verjaardag kwijt zou zijn geweest, dan had ik ‘ biologisch eten’ wel kunnen vergeten.

Nee, dan de jeugd van tegenwoordig.
Zij huren een (gratis) zaaltje, waarbij de afspraak is dat er minimaal voor een bepaald bedrag gedronken moet worden.
Zij nodigen al hun vrienden uit met de mededeling dat ze geen cadeau willen maar dat de of beter gezegd, die gasten, wel hun eigen consumpties moeten betalen.
Probleem meteen opgelost, en iedereen blij.
De verhuurder van het pand, omdat hij op zo’n avond toch een behoorlijke omzet draait en de jarige omdat hij op die avond toch al zijn dierbaren om zich heen heeft.
De genodigden zelf ook aangezien zij die avond toch al van plan waren om te gaan stappen 😉

Waarom zet ik deze post nu eigenlijk onder de categorie: Even Lachen?

Nou, dat kwam zo, mijn zoon was gisteren jarig. Hij kreeg van iemand een kaart waarin stond:

Sommige mensen stoppen geld in een envelop, omdat het gemakkelijker is dan cadeautjes te vinden.

Ik stop een kaart in een envelop, omdat dat gemakkelijker is dan geld te vinden.

Dit soort acties vind ik zó origineel en daarom zo ontzettend leuk.
Wat is schrijven toch een leuke manier om een boodschap duidelijk over te brengen. en bovenal? Je verschijnt niet met lege handen maar met je originele zelf, een mooier cadeau kan iemand zich niet wensen.

Met lege handen verschijnen heeft ook nog eens het voordeel dat je de handen vrij hebt om elkaar echt aan te raken en te omhelzen zonder dat dat ‘cadeau ‘ ertussen zit.
Een cadeau is iets dat je zomaar krijgt van iemand en hoort mijn inziens niet gebonden te zijn aan verjaardagen en/of festiviteiten.

Voor mij is het dan ook waardevoller als de mensen mij het hele jaar door bedanken voor het feit dat ik geboren ben en niet alleen op mijn verjaardag.
Ik vind het leuk als ze het hele jaar door lief voor me zijn, me weten te waarderen, me zien zitten en me komen opzoeken omdat ze me missen.
Als aan al deze voorwaarden wordt voldaan kan ik ze op mijn verjaardag best wel een dagje missen 😉
Op hun verjaardagskaart staat toch niet voor niets dat ze me een leuke dag toewensen?
Ik weet niet hoe jullie het zien maar onder een leuke dag versta ik niet van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat mezelf voorbij rennen om het iedereen maar naar de zin te maken. Want dat doe ik het hele jaar al genoeg 😉

We moeten niet meer in hokjes denken maar meer rond. Het is tenslotte crisis.