Voor Alle Vaders

Een vriend van mijn dochter kwam deze tekst tegen en vond het ècht iets voor Onder Moeders Vleugels. Nadat ik de tekst had gelezen was ik het roerend met hem eens. Het is een mooi voorbeeld van het feit dat een goede balans tussen werk en gezin heel belangrijk is. Niet alleen voor moeders maar ook voor vaders. 

Ik vind het een mooie tekst en omdat het bijna Vaderdag is, lijkt het me dat hij hier niet zal misstaan.

Vriend van mijn dochter, hartstikke bedankt voor deze mooie tekst en dat je op dat moment aan mij, Onder Moeders Vleugels, moest denken.

Zoon: ‘Papa mag ik je iets vragen?’ 

Vader: ‘Ja natuurlijk, wat is er?’ 

Zoon:’ Papa, hoeveel verdien je per uur?’
Vader: ‘Dat zijn jouw zaken niet, waarom vraag je zulke dingen?’ zei de vader kwaad.
Zoon: ‘Ik wil het gewoon weten. Alsjeblieft vertel het mij, hoeveel verdien je per uur?’
Vader: ‘Als je het echt wil weten, ik verdien veertien euro per uur’

Zoon: ‘Oh’ antwoordde de zoon met zijn hoofd gebogen 
Zoon: ‘Papa mag ik alsjeblieft zeven euro lenen?’

De vader werd furieus.

‘Als dat de enige reden is waarom je mij dat vraagt, zodat je geld kan lenen om een of ander dom speelgoedje te kopen, dan mag je nu onmiddellijk naar boven en naar je bed. En denk er maar over na waarom je zo’n egoïst bent. Ik ga niet elke dag hard werken voor zulke kinderlijke onnozelheden. 

De jongen ging stil naar zijn kamer en sloot de deur.’

De man zat neer en werd nog bozer over de vragen van zijn zoontje. Hoe durft hij deze dingen te vragen alleen maar om geld te krijgen? 
Na een uurtje of zo, was de man gekalmeerd en begon hij na te denken:

Misschien moest het kind echt wel dringend iets kopen met die zeven euro, en eigenlijk vroeg het kind nooit veel om geld.
De man ging naar de kamer van het kindje en deed de deur open.
‘Slaap je, zoon?’ vroeg de vader.
‘Neen, papa. Ik ben wakker.’ zei de zoon. 

‘Ik heb eens nagedacht, misschien was ik te hard voor je. Het is een lange dag geweest en ik heb mij op jou afgereageerd. Hier is die zeven euro die je gevraagd hebt.’ 

De jongen lachte en ging rechtop zitten.

‘Dank je papa!’ riep hij. Daarna nam hij vanonder zijn kussen nog wat geldstukken. 
De man zag dat de jongen al geld had en begon weer boos te worden.
De jongen zat stil zijn geld te tellen, en keek dan naar zijn vader.

‘Waarom vraag je mij geld als je al geld hebt?’ gromde de vader. 
‘Ik dacht dat ik nog niet genoeg had, maar nu heb ik dat wel’ antwoordde de jongen.
‘Papa, ik heb nu veertien euro. Kan ik nu een uur van je tijd kopen?

Alsjeblieft papa, kom morgen een uurtje vroeger naar huis. Ik zou zo graag samen met jou willen eten.’
De vader was vertederd. Hij legde zijn armen rond de jongen en vroeg hem te vergeven.

 

Het is een kleine herinnering aan allen die hard werken in het leven. 
We mogen de tijd niet door onze vingers laten glijden, zonder enige tijd te spenderen met diegenen, die echt voor ons tellen, die ons het nauwst aan het hart liggen.

Als we morgen sterven, zal het bedrijf waar we voor werken ons gemakkelijk vervangen, zelfs al in een paar uur tijd. Maar de familie en vrienden die we achterlaten, zullen het verlies voor de rest van hun leven blijven voelen.

Ik dacht de ideale balans te hebben gevonden tussen werken en gezin

Maar mijn lichaam dacht daar duidelijk anders over.

Ik dacht dat ik een ideale balans had gevonden tussen werken en het opvoeden van de kinderen, ik werkte tenslotte thuis en kon mijn eigen tijd indelen.

Maar toch mankeerde ik lichamelijk van alles.
Ik had o.a last van: hoge bloeddruk,vochtophoping in mijn onderbenen, hartritme stoornissen, enorme wisselende stemmingen, ik voelde me vaak opgejaagd (goh), brandend maagzuur (zo erg dat het er ‘s nachts, terwijl ik sliep, uitspoot als ik plat op mijn rug lag) migraine, helse nekpijnen en gordelroos.

Ik stond stijf van de stress maar ik was het me niet bewust.  Mijn bijnieren waren daardoor behoorlijk verzwakt geraakt. Daar ben ik later pas achtergekomen.

Nu zeg ik: ” geen wonder ” .

Door tijdgebrek kwam het er vaak niet van om verse volwaardige maaltijden klaar te maken.
Het huishouden bleef liggen maar na het werk moest het er dan toch nog van komen.
Boodschappen halen moest in het weekend of ‘s avonds (in ieder geval op die momenten dat je geacht werd te rusten).
In het weekend vaak een grotere klus in huis aanpakken en de tuin doen.
Hier en daar soms nog een verbouwinkje tussen de bedrijven door.
‘s Morgens om 6:00 op en ‘s avonds pas laat in bed ( wassen,strijken, poetsen), vaak nog gebroken nachten door zieke en/of huilende kinderen.
Naar school racen, werken, weer naar school racen, thuiskomen, koken (of afhaalmaaltijd0 😦
afwassen, dochter naar ballet brengen, zoon naar muziekschool .
Verjaardagsfeestjes organiseren.
Allerlei taken uitvoeren op school o.a luizenmoeder zijn, koekjes bakken, knutselen voor Sinterklaas en nog veel meer.
Kinderen naar vriendjes brengen en halen.
Met de kinderen naar de stad voor kleren,met ze naar de kapper, dokter, tandarts en dan heb ik het nog niet over de extra drukte rondom de ‘feest’dagen , decembermaand feestmaand, yeah right maar niet voor werkende moeders.

Mijn leven leek in niets op dat van een oermens maar ik zat volgens allerlei wetenschappelijke onderzoeken wel nog steeds opgescheept met een oerlichaam.
Dat lichaam van mij had zich in al die tijd nog steeds niet aangepast en was duidelijk niet opgewassen tegen al die moderne stress.
Het is dus gewoon bewezen dat de genen van de huidige mens nog nagenoeg gelijk zijn aan die van zijn voorouders, wat doen we onszelf toch aan.

Mijn lichaam gaf me overduidelijk te verstaan dat dit alles niet was wat het nodig had maar ik luisterde niet, er moest grover geschut komen.
Tadaaaaaa zie daar de gedragsproblemen van mijn zoon.

En de bijnieren zeiden:
” Dit kunnen we er niet ook nog bij hebben ” 
Dus de spanning steeg, waardoor mijn zoon en ik nagenoeg op voet van’ oorlog’ leefden.
Door zijn onhandelbaar gedrag ‘leek’ hij een storende factor in mijn leven maar in feite was ik zelf mijn ergste vijand, omdat ik maar niet wilde inzien dat ik (vanuit oogpunt van de natuur) niet was toegerust voor zoveel stress.

Gelukkig heb ik op tijd ingezien dat mijn ( innerlijke) balans ernstig verstoort was  geraakt ondanks (of misschien wel dankzij) die zogenaamde ideale balans tussen werken en gezin en heb ik op tijd voor mezelf (en voor mijn kinderen) durven kiezen.
Ik zeg met opzet durven want het was een enorme innerlijke strijd voordat ik zover was, er was behoorlijk wat moed voor nodig 😉