Stormy Weather en Regen-Gekletter

DSCN1386 DSCN1387

Maar dat kan mij niet deren.

Het stormachtige (natte) weer spreekt juist heel erg tot mijn verbeelding, daarom doe ik tijdens dit jaargetijde (terwijl de wind om het huis heen giert) dan ook niets liever dan mijn schulpje extra gezellig maken. 

De dagen zijn ineens zo kort en donker dat ik gisteren een enorme behoefte voelde aan wat licht, knus- en gezelligheid (en romantiek) 😉

Zo, dat licht (lucht) weer op.

Nu kan ik weer met volle teugen genieten van wat de op handen zijnde winter voor mij in petto heeft.

De winter is mijn favoriete periode van het jaar. Ik verheug me nu al op Sint Nicolaas, de Adventsperiode en de kerstdagen…..heerlijk!

Mij hoor je de komende tijd dan ook niet klagen.

Wanneer november is aangebroken voel ik altijd een enorme drang om de mensen om mij heen eens extra te verwennen.

Op één of andere manier staan ze dan (nog) dichter bij me. Aan dat gevoel wil ik uitdrukking geven door een kleine attentie voor hun te maken.

Vandaar dat ik ook al aan het knutselen ben geslagen.

Niets bijzonders hoor, maar gewoon een aardigheidje. 

Dit jaar krijgt iedereen met Kerstmis een lichtje,

DSCN1292 DSCN1294

een Christmas-cracker ( die overigens niet zó goed gelukt zijn want ik vond het toch best  nog een hoop gedoe om ze te maken, maar dat kan aan mij liggen).

DSCN1054

en een zelfgemaakte kerstkaart. 

DSCN1074

Ik wil dit jaar eigenlijk géén kerstkaarten versturen, ik ben er al jaren mee bezig om deze ‘hype’ te doorbreken.

Maar het lukt me steeds niet om mijn voornemen ook uit te voeren.
Ieder jaar krijg ik zóveel kerstkaarten ( in totaal wel 60) ook van mensen die ik al jáááren niet meer heb gezien of gesproken.
Toch stuur ik dan (omdat het zo hoort) trouw steeds weer een kaartje terug, anders vind ik het zo ‘ zielig ‘ .
Dit jaar wil ik me aan mijn woord houden,  en het geld dat ik bespaar aan kaarten en postzegels aan een goed doel schenken.
Maar nu het er weer op áán gaat begint de onrust weer :  ‘of zal ik toch maar’.
Ben benieuwd of ik het ga volhouden.

Maar mijn naaste familieleden krijgen in ieder geval een (zelfgemaakt ) kaartje 😉

Advertisements

Je leven schrijven

Als kind schreef ik al over mijn gevoelens. Ik weet nog dat ik niet eens kon schrijven maar toch al met een blaadje voor me zat en een pen in mijn hand. Die pen liet ik over het papier bewegen zoals ik schrijvende mensen zag doen. Blijkbaar vond ik dat indrukwekkend. Een dagboek werd dan ook mijn grootste wens. Ik schreef over de indrukken die ervaringen bij mij achterlieten. Tijdens mijn zwangerschappen hield ik van allebei de kinderen een dagboek bij. Op het moment dat de kinderen werden geboren verdween het schrijven wegens tijdgebrek naar de achtergrond. Wel schreef ik af en toe nog kleine stukjes over belangrijke momenten met de kinderen of ik noteerde grappige uitspraken van hen. Vooral dingen die ik graag wilde onthouden.

Na mijn opleiding ging ik werken. Daarna werd ik moeder dus ging ik werken en moederen. Ten gevolge van een burn-out ging ik alleen nog moederen. De emoties rondom het moederschap hielden mij zo erg bezig waardoor schrijven een uitlaatklep werd voor die emoties.

Op een dag stond ik in de bibliotheek. Mijn oog viel op een heel ander boek dan waar ik voor gekomen was. Het boek had de titel: Je leven schrijven van Julia Cameron. Het woord schrijven had een enorme aantrekkingskracht op mij maar ik negeerde het. Mijn eerste gedachte was: ” Dat lijkt me heerlijk om te doen maar ik kan niet schrijven “. Het was trouwens al de tweede keer dat ik dat boek zag staan. De eerste keer luisterde ik naar mijn negatieve gedachte ” ik kan niet schrijven ” dus liet ik het boek voor wat het was en liep ervan weg. Terwijl ik nu besloot mijn gevoel ” het lijkt me heerlijk ” te volgen. Ik nam het boek mee naar huis, las het in één ruk uit en ben het daarna meteen gaan kopen want ik wilde dit boek nooit meer kwijt.

Ik was erg onder de indruk van de schrijfstijl van Julia Cameron. Het was een bron van (h)erkenning. Het boek is eigenlijk een weg tot zelfkennis. Dit boek kan ik iedere moeder aanraden. De aanschaf van dit boek bespaart je weer een hoop geld aan cursussen die ertoe moeten leiden om jezelf iets beter te leren kennen. Julia Cameron geeft in haar boek de tip om iedere ochtend drie pagina’s te schrijven. Niet eerst iets bedenken waar je over gaat schrijven, nee, gewoon ongecensureerd je gedachten, emoties, gevoelens of wat dan ook op papier slingeren. In eerste instantie dacht ik:  ” dat ga ik niet doen want dan moet ik mijn computer-uurtje opofferen”. Uiteindelijk ben ik het toch gaan doen en vond ik het heerlijk.

Gelukkig ben ik altijd vroeg uit de veren. Terwijl het nog stil was in huis, maar de vogeltjes al volop kwetterden, schreef ik trouw aan mijn drie ochtendpagina’s.

De tip om alles maar dan ook alles wat ik dacht op te schrijven, zonder oordeel zoals goed of niet goed, interessant of niet interessant, wel of geen goede zins opbouw, is voor mijn ontwikkeling een schot in de roos geweest. Eigenlijk was het schrijven zonder erbij na te denken. Om dit te begrijpen zou je het boek eigenlijk moeten lezen. In ieder geval gebeurde er tijdens het schrijven iets wonderbaarlijks. Door op deze manier te schrijven kwam ik steeds een laagje dieper. Ik kwam in contact met mezelf. Ik kon niets meer van mezelf ontkennen, wegduwen of negeren. Het was een ont-moeting met mezelf.

Alles wat daar zo behoedzaam lag opgeslagen in de krochten van mijn ziel mocht gezegd, gezien, gevoeld en geschreven worden. Ik wilde altijd zo graag gehoord worden. Opeens, voor de eerste keer in mijn leven, kon ik dit mezelf cadeau doen. Ik kon mijn eigen innerlijke stem eindelijk eens laten horen. Het leidde ertoe dat ik aan mezelf durfde toe te geven dat het leven dat ik leidde niet het leven was waarvan ik voelde dat het bij mij hoorde.

Door het schrijven van die drie ochtendpagina’s merkte ik aan mezelf dat ik overdag rustiger werd. Door de dag te beginnen met het op papier zetten van mijn innerlijke ballast voelde ik me bevrijd. Normaal gesproken zouden de frustraties, verdriet, moeheid, angsten en pijn de hele dag als een zware last op mijn schouders rusten. Door ze te transformeren kwam er in mij meer ruimte voor openheid en eerlijkheid naar mezelf toe.

Wat vooral de boventoon voerde in mijn ochtendpagina’s was het gevoel van: klem zitten in mijn leven als moeder en mijn leven als……ja, als wie of wat eigenlijk?

Ik nam de tijd om dat te ontdekken. Al jaren droomde ik ervan om een eigen boek te schrijven. Niet voor publicatie uiteraard maar voor mezelf. Ik wilde graag een verzamelwerk van alle belangrijke momenten uit ons gezin. Met onze eigen familie recepten, grappige anekdotes, ontroerende momenten. Of gewoon een boek waarin alles staat wat ik ooit heb gedacht, gedaan en geschreven tijdens het moederschap. Ik wilde een herinnering achterlaten voor mijn kinderen. Het lijkt me leuk voor mijn dochter omdat zij misschien ooit ook moeder wordt.

Het zou fijn zijn als mijn kinderen later weten wie ik was, hoe ik dacht en wat ik voelde. Het bleef bij “denken” in plaats van het ook echt te doen. Ook wilde ik altijd een website of iets dergelijks maar het kwam er niet van. Iedere keer zat ik met die strenge “censor” die zei dat wat ik schreef niets waard was.

Naar aanleiding van het boek van Julia Cameron heb ik op een dag de stoute schoenen aangetrokken en ben ik dit blog begonnen. Omdat ik nogal chaotisch ben, en voor mezelf heel moeilijk structuur kan aanbrengen in datgene wat ik schrijf, was een blog de ideale oplossing. Het is voor mij een stok achter de deur om mijn droom ook waar te maken. Een eigen familie-verzamelwerk creëren. Op deze manier kan ik orde op zaken stellen. Eerst in mijn hoofd, dan in mijn hart en daardoor in mijn leven. Wat er uiteindelijk voor zorgt dat ik kan blijven geven.

Dus Julia, ik zou er dan ook aan willen toevoegen:

Je leven schrijven, is je leven ontdoen van alle ballast, is jezelf weer opnieuw opladen, is je bron vullen,  is jezelf serieus nemen, is van jezelf houden, is ook van anderen kunnen houden.

Je leven schrijven is je leven lang kunnen geven vanuit je hart maar toch in contact blijven met jezelf.

Antroposofie

De Antroposofie heeft absoluut bijgedragen aan mijn ‘Creatief Moederschap’.

Rudolf Steiner
Mijn kinderen hebben allebei op de Vrije School gezeten, deze school werkt volgens het gedachtegoed van Rudolf Steiner.

In dit onderwijs kiest men voor het aanspreken van Hoofd, Hart en Handen, hier gaat het dus niet alleen om het weten, maar ook om het doen, voelen en beleven.

Op de Vrije School wordt niet alleen het intellectuele brein aangesproken maar ook het creatieve brein (zowel bij de kinderen als bij de ouders) 😉

Om een veilig, warm nest voor mijn kinderen te kunnen scheppen is de Antroposofie voor mij van onschatbare waarde geweest.

rafac3abl_sixtijnse-madonna_1512-1513
De kunstzinnige vakken, de jaarfeesten, het leven volgens de seizoenen, de seizoenstafel, respect voor de natuur, natuurvoeding, werken met uitsluitend natuurlijke materialen

Sterrenkind

en het enorme respect voor de ziel van het kind hebben daar allemaal aan bijgedragen.

Ik ben daar wel in moeten groeien.
Geïnspireerd door de toenmalige peuterjuf van mijn zoon is dat aardig gelukt. Zij ‘zag’ mij en mijn zoon, ze zag waar wij mee worstelden
Ze heeft mij goede tips gegeven en handreikingen gedaan. Hoe ik hem bijvoorbeeld op een liefdevolle manier kon begrenzen zodat hij niet steeds buiten zichzelf zou raken van drift.
Ze wist precies welke verhalen ik hem moest voorlezen, zoals Michiel van de Hazelhoeve, zodat hij ook eens om zijn eigen streken kon lachen 🙂

Michiel van de hazelhoeve
Zo gaf ze mij bijvoorbeeld ook de tip om hem vaak ‘uit te laten’ ze zei dan: ‘ hup moeders, vanmiddag naar buiten met hem het bos in zodat hij zijn energie kwijt kan’!

De Antroposofie heeft me laten ‘Thuis komen’.
Door me onder te dompelen in de wereld van het kind mocht ikzelf ook weer even ‘kind’ zijn en willen we dat van tijd tot tijd niet allemaal?

De reis naar het innerlijk

Zoals ik al eens eerder op mijn blog heb geschreven werd ik door omstandigheden gedwongen een nieuw pad te bewandelen wat betreft ‘Het Moederschap’.

Ik moest opnieuw een keuze maken en deze keer koos ik voor bewust moederschap, dat moment was het punt waarop mijn lessen in onvoorwaardelijke liefde zijn begonnen. Tevens was dit ook het moment waarop mijn creativiteit begon te stromen.

Vanaf dat moment stond mij niets meer in de weg en ben ik samen met mijn kinderen een nieuwe (innerlijke)reis gestart.

In de opvoeding ben ik alleen nog maar mijn (ge)weten gaan volgen, daarvoor hoefde ik  alleen maar mijn innerlijke stem te volgen.
Toen ik stopte met werken was mijn eerste gedachte: ‘ Vanaf nu ga ik mijn zoon dat geven waarvan ik voel dat hij dat nodig heeft’.
Dat was nog niet eens zo eenvoudig daar ik zelf nog zoveel moest leren.

Zoals:
Hoe moet ik gezond leven, hoe creëer ik rust en gezelligheid, niet voor eventjes maar voor altijd, hoe breng ik structuur aan?

In vroeger tijden hielden de moeders zich aan de drie R’s. Reinheid, Rust en Regelmaat.
Voor mij moest daar eerst nog een R bijkomen, de R van Respect.
Respect voor de behoeften van mijn ‘moeilijk opvoedbare’ kind en zeker niet op de laatste plaats respect voor mezelf.

Bij mij kwam het besef dat het in ons leven ontbrak aan die broodnodige rust en regelmaat. Iets waar mijn zoon (en ik) van nature heel veel behoefte aan hadden.

Vanaf dat keerpunt in mijn leven luisterde ik veel beter naar dat wijze innerlijke stemmetje in mij dat zei, wat ik moest doen en hoe ik het moest doen.
Natuurlijk had ik het altijd al geweten!! Maar er niet naar geleefd!!
Het is jammer dat bij mij dat besef pas kwam nadat mijn kind en ik totaal zijn vastgelopen, blijkbaar moest ik eerst nog door schade en schande wijs worden.

In mijn relatie met mijn kind ben ik bewust geen hulp gaan zoeken omdat ik wist dat het enige alternatief, in die tijd, Ritalin was en daar wilde ik never nooit niet aan beginnen. Over mijn lijk!! 

Nadat ik ben gestopt met werken werd ik in eerste instantie boos, boos omdat ikzelf geen goed voorbeeld had gehad, hoe moest ik in vredesnaam een goede moeder zijn?
Kon ik dat ergens leren????
Eerst moest ik die wonden dus gaan helen en de littekens met heel veel liefde (voor mezelf) gaan verzorgen.
Alles maar ook werkelijk alles wat ik mijn kinderen moest gaan geven moest ik me eerst nog zelf gaan eigen maken.

Op nummer 1 stond:

Gezonde voeding, dat ben ik als eerste aan gaan pakken en ben daar, al zeg ik het zelf, heel creatief in geworden.
Ik ben zelfs een opleiding gaan volgen toen ik 49 jaar was en geloof me, dan moet je wel creatief worden, ik als complete digibeet moest ineens gaan werken met de computer.
Vanaf dat moment verslond ik alles wat ook maar met gezonde voeding te maken had.

Op nummer 2 stond:

Gezond leven in zijn totaliteit zoals voldoende beweging, op tijd naar bed en voldoende ontspanning.

Ook dat vergde heel wat creativiteit van mijn kant want hoe zorg je voor voldoende slaap en ontspanning als je een ‘ moeilijk opvoedbaar’ kind hebt?
En hoe zorg je voor voldoende beweging als je daar een hekel aan hebt? Dat was en is nog steeds mijn grootste uitdaging.

Op nummer 3 stond:

Huiselijkheid, gezelligheid en sfeer scheppen maar vooral tijd hebben om ervan te genieten.
Met mijn twee linkerhanden en dankzij de Vrije School met zijn jaarfeesten is ook dit onderdeel toch redelijk goed gelukt.

Op nummer 4 stonden:

De financiën, want als je in één keer moet gaan rondkomen van maar 1 loon(tje) vergt dat heel wat zelfonderzoek en handigheid, zelfs daarin ben ik heel creatief geworden.

Tegenwoordig ben ik mijn gewicht echt in goud waard.

Ik bak alles zelf, ik maak alles zelf.
Uit eten gaan doen we niet meer  want dat heeft, in mijn ogen althans, zijn glans verloren.
Als ik zie wat ik daar aan ongezonde troep naar binnen krijg aan E-nummers uit pakjes en zakjes, transvetten en een overdaad aan suiker, en wat me dat steeds kost….nee, dank je, dan koop ik liever gezonde voeding voor dat geld.

Nog een grote kostenpost was kleding maar doordat ik niet meer werkte had ik bijna geen kleren en schoenen meer nodig.
Een leuk huispak en een paar leuke sloffen waren voldoende. 🙂
Omdat ik nu mijn echte passies heb gevonden verbruik ik bijna geen geld meer aan: bioscoop, terrasjes, shoppen, weekendjes weg, vakanties en dergelijke, daar heb ik eenvoudig geen behoefte meer aan.
Liever heb ik iedere dag een beetje vakantie dan 1 keer per jaar twee weken.

Het begrip ‘geld’ werd steeds onbelangrijker voor mij, op een gegeven moment werd het gewoon griezelig om te ervaren hoe weinig ik nog maar nodig had.
Soms werd ik bang van mezelf, zo tevreden als ik was met ‘niets’. Dat kon toch niet normaal zijn? Ik moest toch juist ‘streven’ naar ‘iets’ dat nog ver in de toekomst lag?

De (creatieve) reis naar mijn innerlijk was begonnen.
Het werd een tocht vol beloningen in plaats van frustraties, het voelde heel anders aan dan mijn leven daarvoor.
In mijn vorige leven had ik: meer geld,uitstapjes, vakanties en koopziekte! Nu ik daarop terug kijk zie ik dat dat eigenlijk maar een heel saai leven was.

Gelukkig heb ik de moed gehad om me volledig over te geven aan dat innerlijk proces binnen in mij en ben ik op tijd gaan luisteren naar mijn innerlijke stem.
Ik heb er een beter gevoel aan overgehouden over mezelf. Veel beter dan ik ooit over mezelf zou hebben gehad als ik was blijven werken.
In mijn hart wilde ik het altijd al anders maar ik had nooit voldoende energie of motivatie om het tij te keren.
Gelukkig werd mijn zoon mijn motivatie.

Ik weet nu dat het leven dat ik leid het leven is waarvan ik altijd heb gedroomd.
Een eenvoudig leven, door mijzelf geleefd vanuit inspiratie.
Voorheen droomde ik mijn leven en was ik altijd maar met de toekomst bezig, ik was overal en nergens behalve waar ik moest zijn: in het NU 🙂