La Tête Haute

Gisteravond hebben we een prachtige Franse speelfilm gezien over een kind dat met zes jaar uit huis wordt geplaatst. De film schets een zeer realistisch beeld van de levensloop van zo’n kind en wat dat voor gevolgen kan hebben op zijn verdere ontwikkeling. We konden amper geloven dat het hele zaakje geacteerd was want man…. wat konden die acteurs ‘spelen’, we gingen er helemaal in op.

Een meedogende kinderrechter ( Catherine Deneuve), die zich de pijn en het lijden van dit kind enorm aantrekt en een empathische hulpverlener, met een heel hoog gehalte aan emotionele intelligentie, weigeren door de jaren heen, om de jongen helemaal aan zijn lot over te laten wat uiteindelijk vruchten gaat afwerpen (letterlijk en figuurlijk want het kind wordt met 16 jaar vader maar meer verklap ik niet).

Voor mij liet deze film  goed zien dat de enige weg om een ‘onhandelbaar’ kind te bereiken gaat via het begrijpen van zijn emoties en door met hem in contact te blijven (hartencontact welteverstaan). Door hem het gevoel te geven: ‘je staat er niet alleen voor, we begrijpen je, we accepteren je zoals je bent, we beschermen je’. Als je ook maar iets met dit thema hebt is deze film een echte aanrader.

‘Als iemand zich gedraagt op een manier die ons ergert denken we dat hij slecht is, en we weigeren het feit onder ogen te zien dat zijn vervelende gedrag het gevolg is van voorafgaande oorzaken die, als je ze lang genoeg volgt, teruggaan tot voor zijn geboorte, en dus tot gebeurtenissen waarvoor hij op geen enkele wijze verantwoordelijk kan worden gehouden’. Bertrand Russel

Want laten we eerlijk zijn, wat hebben deze ‘onhandelbare’ kinderen vaak meegemaakt. Soms lopen ze zelfs al trauma’s op in de baarmoeder doordat de moeder medicijnen heeft moeten slikken (in mijn geval), of heeft gerookt, alcohol heeft gebruikt of ergere dingen zoals drugs (ja, wiet is ook een drug) en niet al te gezond heeft gegeten (‘junkfood’). Of dat de moeder tijdens de zwangerschap heeft bloot gestaan aan enorme stress door bijvoorbeeld een traumatische ervaring zoals een scheiding, de dood van een geliefd persoon, een ziekenhuisopname of enorme familieruzies (in mijn geval), you name it!

Genen spelen ook een hele belangrijke rol in de hersenontwikkeling van het nog ongeboren kindje. Vaak zie je dan ook bij deze kinderen een familiegeschiedenis waarin overmatig alcoholgebruik, nicotinegebruik, drugsgebruik, verslaving aan medicijnen, een slechte voeding-en levensstijl een grote rol hebben gespeeld. Ik wist op het moment dat ik zwanger werd ook niet dat de levensstijl van mij, mijn familie, mijn oerfamilie en mijn oer, oerfamilie zoveel invloed zouden hebben op het uiteindelijke gedrag van mijn zoon. Achteraf realiseerde ik me dat gelukkig wel waardoor ik hem veel ‘foute keuzes’ heb kunnen vergeven. Mocht je hier meer over willen lezen dan raad ik je het boek aan van Dick swaab. Ons creatieve brein.

Deze hersenonderzoeker schrijft ook over het feit hoe belangrijk het is dat het kind in een stimulerende, inspirerende omgeving opgroeit zodat de hersencellen voortdurend nieuwe verbindingen kunnen aanmaken ( nee, de hele dag voor de computer laten zitten of op zijn of haar telefoon want dat is ook een computer, valt niet onder stimulerend en al helemaal niet onder inspirerend). Deze meneer zegt dat op de leeftijd van vier jaar alle volwassen hersencellen al in het brein aanwezig zijn, er komen er niet meer bij, wel gaan die hersencellen onderling steeds nieuwe verbindingen aanmaken. Daaruit trok ik de conclusie dat, wanneer ik (en trouwens ook mijn zoon) het moeten doen met de hersencellen die we tot aan ons vierde levensjaar hebben ontwikkeld, we daar wel heel zuinig op mogen zijn want wat eenmaal beschadigd raakt (door alcohol, drugs, nicotine, slechte levensstijl, teveel straling e.d) krijgen we niet meer terug en dat is dan weer nadelig voor de hersenontwikkeling van mijn zoon’s nageslacht. Pffff…..wat is ouderschap toch een verantwoordelijke baan 😉

Diegenen die het voorrecht hebben te weten, hebben de plicht te handelen. Albert Einstein.

Gaat vallen maar vooral weer opstaan sneller met behulp van een liefdevolle achterban?

Op mijn bericht van gisteren kreeg ik onderstaande reactie. Ik maak er even een berichtje van omdat het weer eens een heel lang antwoord is geworden.

Misschien zijn er wel nog meer mensen in geïnteresseerd om mijn gedachten-spinsels hierover te lezen 😉

Dag Marion,

Wat een lastige situatie!
Heel vervelend voor je.
Maar is hij niet een beetje te oud om zijn problemen door zijn moeder/ouders op te laten lossen?
Waarom kan hij niet op kamers?
Waarom heeft hij er geen vertrouwen in dat hij dat niet aan kan?
Leert hij niet juist door te vallen en zelf weer op te staan..?
Zomaar wat gedachten…

Hallo KaMaMa,

Welkom op mijn blog en bedankt voor je openhartige reactie.
Ik zal eerst proberen jouw vraag:

‘Is hij niet een beetje te oud om zijn problemen door zijn moeder/ouders te laten oplossen? ‘ zo goed mogelijk te beantwoorden.

Ik kan me jouw vraag heel erg goed voorstellen en oppervlakkig gezien is dat waarschijnlijk ook het eerste gevoel dat je krijgt als je mijn bericht leest.

In onze samenleving wordt er inderdaad vanuit gegaan dat iemand leert door te vallen en weer op te staan, ik wil dat helemaal niet betwisten.
Alleen gaat dat opstaan (want vallen doen ze toch wel) gemakkelijker, en gebeurd het eerder als een kind , puber, jong volwassene daarbij een liefdevol netwerk achter zich of zoals je wilt, naast zich heeft staan.
Althans in mijn optiek.

Er zijn inderdaad jongeren die weer opstaan maar er zijn ook genoeg jongeren die niet weten waar ze de kracht vandaan moeten halen om zich weer overeind te hijsen en daarom maar blijven liggen (meestal in de goot).

Zelf heb ik de ervaring dat ik ben opgegroeid bij ouders die ook een andere mening waren toegedaan:

‘ Dop je eigen boontjes maar, daar wordt je hard van, zoek het zelf maar uit ’.
Mijn ouders zeiden tegen mij: ‘ Jij loopt heus niet in zeven sloten tegelijk ’. Klopt, het waren er geen zeven maar minstens honderd, ik was totaal de weg kwijt.
Niemand die me richting gaf!

Mijn vader heeft me wel eens een losgeslagen schip genoemd, nou, dat was precies zoals ik me in die tijd voelde.
Ik probeerde (totaal onbeschermd) koers te houden in een warboel van bedreigende golven, en was naarstig op zoek naar een stevig baken om veilig op te kunnen navigeren.
Maar dat stevige en veilige baken was er niet.
Ja, ja, ja, ik weet het. Die ervaringen hebben mij gemaakt tot wie ik nu ben.

Jongeren hebben hun levenslessen nodig, alle mensen hebben hun levenslessen nodig, maar zou het niet fijn zijn als je die ervaringen kunt opdoen met de wetenschap dat er mensen zijn die je daarbij willen steunen en begeleiden?
Die er voor je zijn als het erop aan komt…..
Is daar bijvoorbeeld de hele hulpverlening niet op gebaseerd?
Waarom wordt hulpverlening wel algemeen geaccepteerd en is het raar als een moeder hierin haar eigen verantwoording neemt?

Ik weet zeker dat de ervaringen die mijn zoon bij ons thuis opdoet (en opgedaan heeft) net zo min ‘ verkeerd ‘zijn als de ervaringen die ik als kind, puber en jong volwassene bij ons thuis heb opgedaan.
Met dat verschil dat ik zie dat mijn zoon , ondanks dat hij nog niet is waar hij wezen wil, veel en veel krachtiger is op deze leeftijd dan dat ik ooit geweest ben.
Hij voelt zich bevestigd in wie hij is, hij voelt zich geaccepteerd en voelt dat we begrip hebben voor de dingen waar hij in zijn leven tegen aan loopt.
Onze liefdevolle begeleiding sterkt hem. Het geeft hem de kracht om zijn problemen te overstijgen, want er is namelijk niemand die hem veroordeelt.
Althans niet binnen ons gezin :-)

Begrijp me niet verkeerd: ik heb het hier niet over ‘ begeleiding ’ in de trant van: je kind, puber, jong volwassene alles uit de handen nemen.
Ik heb het over begeleiden in de trant van ondersteuning geven.
Bijvoorbeeld zoals in bovenstaand voorbeeld al genoemd: op internet zoeken naar een opleiding!
Ik kan me zo goed in mijn zoon verplaatsen als hij zegt dat hij door de bomen het bos niet meer ziet…..
Zelfs ik word tureluurs als ik me een weg moet banen door alle informatie op internet.
Alles gaat door elkaar lopen en op het einde weet ik niet meer wat ik aan het begin gelezen heb.
Ik verlies het overzicht.
Mijn zoon kampt met hetzelfde probleem, maar samen staan we sterk en komen we er meestal wel uit.

Maar gisteren dacht ik ineens: waarom het wiel opnieuw uitvinden?
Misschien zijn er wel mensen met dezelfde interesses als mijn zoon, die wel weten welke opleiding daarbij past.
Ik zie daar niets verkeerds in.
Het voelt voor mij niet als dat ik daarmee zijn problemen oplos.
Ik ben wel erg met hem bezig, maar is dat niet stiekem het verlangen van ons allemaal?
Dat we voelen en aan alles kunnen merken dat er iemand met ons bezig is, en oprecht in ons geïnteresseerd is?
Dat er iemand is die het echt iets uitmaakt hoe het ons in ons leven vergaat?

Als ik zo eens om me heen kijk, kan ik me toch niet aan het idee onttrekken dat we (wat onze kinderen betreft) hier en daar een steekje hebben laten vallen.

De jongeren van tegenwoordig zijn nog nooit zo vroeg losgelaten geworden en ‘ zelfstandig ‘  gemaakt als in de afgelopen, laten we zeggen, 30 jaar?
Maar wat zien we desondanks steeds meer en meer gebeuren?
Ze zijn vroeg mondig ja, maar (gedragen zich) pas laat volwassen.

Veel jongeren moeten het inderdaad maar zelf uitzoeken met alle gevolgen van dien:
Veel jongeren hebben (vaak nog voordat ze het ouderlijk huis verlaten) al financiële problemen zoals torenhoge schulden (want het is mogelijk, het kan, waarom zouden ze het dan niet doen).
Er is vaak niemand die eens met hun om de tafel gaat zitten en hun vertelt dat dat toch echt niet de bedoeling is.
Nee, daar moeten ze zelf maar achter komen.Vandaar dat ik persoonlijk jongeren ken met 50:000 euro (studie)schuld op hun nek!!!!

Veel jongeren hebben te kampen met emotionele problemen zoals depressies, angsten, paniekgevoelens of ze ervaren veel onvrede in het dagelijkse leven.
Ze hebben moeilijkheden die zijn ontstaan door affectieve verwaarlozing, zelfmoord onder jongeren is een steeds belangrijkere doodsoorzaak.
Mijn dochter doet de opleiding Social Work en kan daar een heel boekje over opendoen als het moet ;-) Misschien doet ze dat nog wel eens (een gastblog, lijkt me wel leuk eigenlijk).

Veel jongeren hebben obesitas, anorexia, diabetes,(kinder)reuma, spieraandoeningen, aandoeningen aan het zenuwstelsel, schizofrenie en zelfs al dementie of zijn chronisch vermoeid.
Ik durf rustig te beweren dat ongezonde voeding daarin een hele grote rol speelt.
Maar welk kind, puber of jong volwassene heeft op die leeftijd al het besef dat gezonde voeding belangrijk is en gaat vervolgens iedere dag voor zichzelf een gezonde maaltijd klaar maken?
Niet veel denk ik (uitzonderingen daar gelaten). Dat zal toch van ons ouders moeten komen.

Je vraagt: waarom kan hij niet op kamers? Waarom heeft hij er geen vertrouwen in dat hij dat niet aan kan?

In mijn berichtje heb ik dat al uitgelegd.
Mijn zoon heeft bijnieruitputting en heeft speciale voeding nodig. Of beter gezegd: hij heeft normale voeding nodig.
Aangezien het een hele klopjacht is om aan normale,gezonde, volwaardige voeding te komen ziet hij zichzelf (nu althans) nog niet naar boeren rennen om aan verse producten te komen, want zijn zelfkennis is fenomenaal.
Hij is ook nog niet zover dat hij dat allemaal al voor zichzelf klaar kan of wil maken (de meeste mensen van boven de 20 jaar hebben hier ook nog moeite mee) ;-)
Ik neem hem dat dus helemaal niet kwalijk.
Hij wil heel graag van zijn bijnieruitputting genezen dus helpen wij hem daarbij.
Ik zie daar geen kwaad in.

De meeste jongeren zijn de weg kwijt omdat niemand hun de weg gewezen heeft.

Daar houd ik aan vast.
Ik ga niet van mezelf uit maar probeer de dingen zoveel mogelijk te benaderen vanuit gezond verstand.
De ene persoon is vroeg zelfstandig (op kamers wonen, je iedere avond onder de tafel zuipen, junkfood eten en jezelf verwaarlozen noem ik niet echt zelfstandig zijn) en een andere persoon heeft daar wat hulp bij nodig.

Ik zou er in ieder geval wat voor over hebben gehad als ik, in die woelige jaren, ook maar iemand had gehad die mij ervan had weten te overtuigen dat ik slechte dingen deed maar niet slecht was.
Al had er maar eens iemand geluisterd en bevestigd dat het goed was zoals het was.

Is het niet zo dat deze ervaringen ons vormen en dat we ervan leren, zodat wij deze ervaringen weer kunnen gebruiken en kunnen doorgeven aan onze kinderen?
Ik hoop het toch van wel…….
Anders blijft de geschiedenis zich maar herhalen en herhalen.
Daaruit ontstaan dan vaak negatieve (familie) patronen die nooit doorbroken worden.

Ergens moet iemand beginnen met dit (zelfdestructieve) patroon te doorbreken en ik heb een flauw vermoeden dat ik in ons geval die persoon behoor te zijn.
Ik hoop hiermee een bevredigend antwoord te hebben gegeven op jouw vragen.

Nog bedankt trouwens dat je ze hebt gesteld want hierdoor krijg ik bepaalde dingen ook weer voor mezelf helder.
Een ‘ADHD ’ kind opvoeden, al noem ik het zelf liever moeilijk opvoedbaar, is geen sinecure.
Vaak voel ik me dan ook meer een mantelzorger dan moeder en/of opvoeder.
Maar dat doet niet ter zake, dat is niet waar het om draait.
Ik heb mijn zoon niet voor niets gekregen, daar zal een reden voor zijn.

Ik wil hem in ieder geval zo goed mogelijk terzijde staan bij de dingen waar hij in zijn leven tegen aan loopt, zonder hem daarbij van mij afhankelijk te maken (want dat is een beetje wat ik proef in jouw vragen).
Nee, ik wil hem juist de weg wijzen naar een onafhankelijk en zinvol leven….

De tijd zal het leren of ik hier wel of niet goed aan heb gedaan, maar in mijn wereld bestaan goed en fout niet, het is wat het is.
En dat wat is en zich laat zien, pak ik aan, daar zet ik mijn schouders onder.
Onder mijn ogen spelen zich zoveel dingen af die aandacht nodig hebben, er liggen zoveel taken die door mij kunnen worden aangepakt, ik kan niet anders als daar gehoor aan geven.
Mijn hart laat me zien wat nodig is en ik volg het, meer is het niet.

 

Met andere woorden: niet denken maar doen 😉

Desperate Housewive seeks help

 Lynette-in-1x08-desperate-housewives-19701686-1500-800

Desperate Housewives is mijn favoriete televisieserie. Ik kan me dan ook het beste identificeren met Lynette Scavo ( ja, die hardwerkende, bij tijd en wijlen thuisblijfmoeder, die  onder andere twee zonen heeft die aan ‘ADHD ‘ lijden). Er is ook altijd wat met die jongens van haar…ze drijven haar af en toe tot waanzin. Eigenlijk hetzelfde zoals het hier gaat… 

Mijn zoon gaf twee dagen geleden namelijk aan dat hij met zijn opleiding wil gaan stoppen.

Hij gaf aan dat hij toch liever iets met zijn passies wil gaan doen.

En wat die passies dan wel mogen zijn zijn? Hier komen ze! In volgorde van belangrijkheid:

  • Lezen. Het lijkt hem wel chill om de hele dag omringd te zijn door boeken (goh, van wie heeft hij dat toch). Daarbij dacht hij zelf bijvoorbeeld aan boek recensies schrijven. Hij leest zijn boeken niet alleen, nee, hij bestudeert ze echt. Hij beoordeelt hoe de schrijver schrijft en hij analyseert het verhaal tot op het bot. Ik kan de boeken, die hij in zijn 20 jaar jonge leven heeft gelezen, dan ook al niet meer tellen. Hij verslindt ze gewoon. In een bibliotheek of boekenwinkel werken lijkt hem ook wel iets, als het maar iets met boeken is.

  • Schrijven. Hij schrijft heel beeldend en het liefst fantasy-verhalen, als kind al. Door de puberteit (en alle ‘ het verkeerde pad opgaande ‘ toestanden er omheen is dat helaas naar de achtergrond verdwenen). Nu komt het gelukkig weer in sterke mate terug. ( En wat ik stiekem heel leuk vind en blij om ben, is dat hij ook over zijn gevoelens begint te schrijven, want ik weet van mezelf hoe helend schrijven kan zijn) 😉

  • Muziek maken. Hij speelt gitaar, trompet en hij drumt. Niet op hoog niveau hoor, maar toch….Hij zou er heel graag meer tijd in willen steken. In het verleden heeft hij trompet-les gehad. Het gitaar spelen en drummen leert hij zichzelf.

  • Geschiedenis, Mythologie, Filosofie alles wat maar mystiek is (geheimzinnig, raadselachtig en onverklaarbaar). In de mystieke ervaring verdwijnt namelijk alle ‘ andersheid ‘ en wordt de wereld als een geheel ervaren. Dat is heel belangrijk voor hem. Hij heeft momenteel veel behoefte aan gelijkgestemden (hoewel ik ervan overtuigd ben dat al die feestende, drinkende, wiet rokende jongelui van tegenwoordig precies dezelfde wens hebben, maar volgens mij durft niemand van hun daar eerlijk voor uit te komen). Jammer want veel jongeren zijn hele gevoelige, kunstzinnige mensen (volgens mij dan) maar helaas ook heel gevoelig voor afwijzing (vooral door hun vrienden). Dus is het cirkeltje weer rond…..Je niet durven openen, niet durven laten zien wie je in werkelijkheid bent met als gevolg: een intens gevoel van eenzaamheid (ik heb er zelf ook 50 jaar over gedaan om dit ‘ probleem ‘ positief om te buigen) dus….komt goed!!!

  • Hij bezit ergens ook een talent om mensen te entertainen. Je zou kunnen zeggen dat: mensen aan het lachen maken ook een passie van hem is (heeft hij waarschijnlijk van zijn oma). Mijn moeder trok ook (vaak onbewust) op een natuurlijke manier alle aandacht naar zich toe. Mijn moeder kan of kon bovendien heel mooi zingen en dat kan mijn zoon ook (dat hoor ik namelijk als hij onder de douche staat) 🙂 Vooral zijn Johnny Cash imitatie vind ik persoonlijk oorstrelend en (moeder)hartveroverend. Daar maakt hij dan af en toe ook aardig misbruik van want:   ‘als ik de hele dag gitaar speel en zing dan hoef ik thuis niet veel te doen ‘ hahahaha….. 

Enfin, na twee nachten wakker te hebben gelegen zitten mijn man en ik hier dan ook (weer) wat verdwaasd rond te koekeloeren, want het nieuws dat onze zoon wil gaan stoppen met zijn opleiding kwam voor ons, zoals gewoonlijk, als donderslag bij heldere hemel.

Wat nu? Mijn zoon heeft zelf al eens op het internet gegoogeld en kwam niet verder dan de opleiding journalistiek (in Tilburg). Dat zou betekenen dat hij op kamers moet gaan. Toch gaf hij zelf al aan dat dat volgens hem (en daar zijn wij het eigenlijk helemaal mee eens) niet zo’n goed idee is 😦 Althans nu nog niet.

Het gaat nu eindelijk de goede (en gezonde) richting op wat betreft zijn bijnieruitputting (al zijn we er nog lang niet). Die bijnieruitputting is ook één van de redenen dat hij wil gaan stoppen met de Horeca-opleiding. Teveel verleidingen (roken en drinken). Hoewel ik moet zeggen dat hij dat het afgelopen jaar al aardig onder controle heeft gekregen. Toch voelt hij aan zichzelf dat hij (nog) niet sterk genoeg is om keer op keer nee te blijven zeggen (waarbij de groepsdruk het grootste obstakel is).

Wat zijn bijnieruitputting betreft lijkt het hem (en ons) daarom ook niet verstandig als hij nu op kamers zou gaan. Mijn man en ik letten nu nog op zijn voeding (zoals velen van jullie misschien al weten is speciale voeding een hele belangrijke, zo niet de allerbelangrijkste factor in het geval van bijnieruitputting).

En iedereen weet denk ik wel hoe het er tijdens het studentenleven aan toe gaat ( ik moet natuurlijk niet iedereen over één kam scheren). Maar gezonde (biologische) voeding is bij de meesten toch wel ver te zoeken denk ik. Iets wat in het geval van onze zoon nou juist zo belangrijk is.

Om een lang verhaal kort te maken: vanmorgen voelde ik me behoorlijk wanhopig (ik houd wel van een beetje overdrijven) en ik baalde dan ook als een stekker. Ik had me voorgenomen lekker te gaan schrijven (voor op mijn blog), ik zat al met allerlei plannetjes in mijn hoofd, maar ik kon me niet concentreren. Steeds kwam ‘dat van mijn zoon’ er weer tussendoor. Gatver…. net nu ik dacht dat we op de goede weg zaten gebeurd dit weer…..

Tot nu toe hebben we onze zoon altijd begeleid met dit soort dingen en dat willen we voorlopig ook nog blijven doen. We willen hem vooral serieus nemen. Ik zag mijn geest dus alweer kruipen. Moeders die urenlang (want dat geduld heeft hij zelf nog niet) gaat zitten googelen naar een gedegen opleiding voor haar zoon.

Ineens kreeg ik het lumineuze idee om mijn ‘ probleem ‘ te combineren met het schrijven op mijn blog. Ik krijg dagelijks zoveel bezoekers op mijn blog, wie weet zit er wel iemand tussen die een opleiding weet die bij zijn passies past. Het mogen ook verschillende opleidingen zijn. Ik ben blij met alle tips (ook alternatieve dus geen reguliere opleidingen zijn welkom).

Ik bedacht me ineens ook dat er misschien nog wel meer studenten zijn met gezondheidsproblemen en die ondanks dat toch op kamers zijn gaan wonen, misschien hebben zij oplossingen bedacht zodat ze toch redelijk gezond kunnen blijven leven. Ook deze tips zijn van harte welkom.

Ik hoop van harte dat er iets uit rolt……

Your sincerely desperate housewive Marion.

Herinner mij eraan dat ik goed ben

Laatst las ik een in het Engels geschreven stukje. Omdat ik het zo goed vind aansluiten bij mijn eigen visie, heb ik het (een beetje op mijn manier) in het Nederlands vertaald. Het stukje heet:

Herinner mij eraan dat ik goed ben.

Onlangs kreeg ik iets te horen over een Afrikaanse stam, die iets geweldigs doet.

Wanneer iemand iets kwetsend en fout doet, nemen ze die persoon mee naar het centrum van de stad.

De hele stam komt mee en omringt deze persoon.

Gedurende twee hele dagen zullen de stamleden alle goede dingen die de man ooit heeft gedaan aan hem vertellen.

De stam is van mening dat ieder mens in de wereld komt als zijnde een goed mens.

Ieder van ons heeft een enorme behoefte aan veiligheid, liefde, vrijheid en geluk.

Maar soms maken mensen in het nastreven van die dingen fouten. Deze gemeenschap ziet wandaden als een schreeuw om hulp.

Zij houden samen.

Ze creëren een band omwille van hun medemens met de reden om hem hoog te houden, om hem opnieuw te verbinden met zijn ware natuur, om hem te herinneren aan wie hij werkelijk is, totdat hij zich de waarheid, waar hij tijdelijk van is afgesloten, weer volledig kan herinneren  “IK BEN GOED “.

MOOI HÈ? En zo van toepassing op moeilijk opvoedbare kinderen 😉

Omdat het mij in die tijd helaas ontbrak aan die stam en al helemaal aan een Afrikaanse heb ik in mijn eentje nog harder moeten roepen om mijn zoon ervan te overtuigen dat hij in zijn hart een goed mens was en is.

Nu begint het er eindelijk op te lijken dat hij het zichzelf ook weer volledig kan herinneren.

Schor van het schreeuwen en moe maar voldaan, kan ik eindelijk  achterover leunen en toekijken hoe hij steeds dichter bij zijn ware zelf komt. Het heeft me bloed, zweet en tranen gekost maar…..het klopt…

DSCN1078

Dus ouders van een moeilijk opvoedbaar kind, als je kind door middel van zijn of haar wandaden laat zien dat het om hulp schreeuwt, schreeuw dan nog harder terug en slinger al het goede wat het kind in zijn leven beslist ook ooit goed heeft gedaan recht in zijn gezicht terug.

Laat merken en voelen dat je kind méér is dan zijn wandaden.

Nog twee favoriete spreuken van mij:

“Hou van mij wanneer ik het het minste verdien, want het is juist dan dat ik het het hardste nodig heb…”

Before you judge me try hard to love me.

Er is geen banger hart, geen banger hart dan dat van mij

Mijn zoon is vanmorgen om 8:30 de deur uit gegaan.

De eerste dag van zijn opleiding is aangebroken. Na een heel jaar thuis gezeten te hebben, althans niet gestudeerd te hebben, breekt voor hem een hele andere periode aan, het begin van een nieuwe toekomst gaat van start.

Waarom zit ik hier dan met gemengde gevoelens?

Enerzijds ben ik blij dat hij weer regelmaat krijgt, zodat hij weer op tijd moet opstaan, een vaste dagindeling krijgt en dat hij min of meer verplicht wordt om een geregeld leven te leiden. Maar er zit tevens ook een ander gevoel (dat heb ik weer).

Ik vraag me namelijk serieus af of het wel zo’n geregeld leven gaat worden…..

Hij heeft het afgelopen jaar zo hard aan zichzelf gewerkt met de bedoeling zich te bevrijden uit de wurggreep van al die ‘groepsdruk’. Dat is hem aardig gelukt. De rust en regelmaat van een huiselijk leven hebben hem zichtbaar goed gedaan.

Gisteren vertelde hij dat hij morgen, na schooltijd, met een paar vrienden op een terrasje gaat zitten (drinken dus denk ik dan….). Zo op het eerste oog niets aan de hand zou je denken, moet kunnen…..!

Maar…… en nu komt mijn angst om de hoek kijken, ik ben bang dat het weer een sneeuwbaleffect gaat worden van een aaneenschakeling van dit soort ‘activiteiten’ en dat hij daardoor weer in oude patronen zal vervallen.

Hij heeft het afgelopen jaar duidelijk laten zien wie hij in werkelijkheid is.

  • Een knul met het hart op de juiste plaats.

  • Iemand die wel wilt maar daar wat extra hulp bij nodig heeft.

  • Een persoon die eigenlijk heel tevreden is met weinig en die juist de kleine dingen in het leven weet te waarderen.

  • Die blij wordt van zijn gitaar, een plekje in de zon, een luie stoel en een goed boek.

  • Die heel goed in het moment kan blijven en weet hoe hij van iedere minuut moet genieten, eigenlijk heel Zen dus.

Het zal toch niet zo zijn dat alles weer van voren af aan gaat beginnen? Hij is nu bijna vier weken gestopt met roken en heeft daar geen greintje moeite mee gehad. Toch zei hij vanmorgen: ‘op zo’n moment als vandaag, mis ik het roken ‘.

Twee vrienden van hem gaan op dezelfde school hun opleiding volgen (gelukkig niet dezelfde opleiding, maar ze zitten wel in hetzelfde gebouw als ik het tenminste goed heb begrepen). Ze roken allebei en het zijn stevige drinkers. Ik zie de bui dus alweer hangen….

Op het moment merk ik aan mijn zoon dat hij (weer) onzeker wordt en dat maakt hem onrustig. Onrust wordt veroorzaakt door stress, maar wat veroorzaakt die stress bij hem? De groepsdruk misschien?

Ik vraag me af of hij al zover is dat hij op een gezonde manier met stress om kan gaan. Met een gezonde manier bedoel ik zonder hulpmiddelen zoals sigaretten, drank en eventueel andere dingen die een bepaalde mate van ‘houvast ‘ bieden in dit soort situaties.

Ik kan me dat wel afvragen maar wat kan ik eraan doen? Niets !? Mijn verstand zegt dat ik hem het vertrouwen moet schenken en dat hij heus niet in zeven sloten tegelijk zal lopen , maar mijn hart is bang…..

Als hij zulke uitspraken doet zoals ‘ na schooltijd op een terrasje zitten ‘ kan ik eenvoudigweg niet vol overgave reageren met: ‘ ja hoor, gezellig toch, lekker een terrasje pikken’ want mijn hart spreekt een andere taal en zegt: ‘ wat???? op een doordeweekse dag, terwijl je de volgende dag naar school moet, ‘ iets’ gaan drinken en onnodig het risico lopen dat je weer in de verleiding komt om te gaan roken???? ‘. De stem van mijn hart zaagt maar door en gaat natuurlijk weer uit van the  wurst scenario ( ik schrijf het maar even zoals je het in het Engels uitspreekt anders staat er worst scenario ).

Mijn bange moederhart schetst mij wederom een beeld ( wat natuurlijk nog zit opgeslagen op de gevoelige plaat) van ‘ tijdens de hele opleiding lekker chillen, niets uitvoeren, wel gaan stappen en aan alles meedoen wat daarbij komt kijken ‘, nu gaat mijn (angst) fantasie dus met me op de loop. Zucht…..hele diepe zucht…..wat maak ik het mezelf toch moeilijk.

Ik hoop gewoon dat de komende vier jaren geen herhaling gaan worden van zijn middelbare schoolperiode, want die waren ronduit verschrikkelijk. Anyway, ik zal de komende tijd weer eens moeten accepteren dat ik zogenaamd machteloos sta en dat het loopt zoals het loopt. Het is nu aan hem.

Ondertussen ga ik door met dat, waarvan ik nu eenmaal geloof dat het het sterkste tegengif is tegen ‘duistere machten’ namelijk:

  • Liefde geven

  • Genegenheid tonen

  • Begrip hebben

  • Belangstelling tonen

  • Betrokken blijven

  • Vertrouwen in hem blijven houden

  • Optimisme uitstralen (vind ik de moeilijkste)

  • Zorgen voor stabiliteit en gezelligheid

Want beschermen kan ik hem toch niet. Dit is zoals ik het tot nu toe heb aangepakt en ik ga daar maar mee door.

Ik ben nog een punt vergeten. Creativiteit hoort ook nog in mijn lijstje thuis. Creatief blijven in het zoeken naar ‘zinvolle bezigheden’.

Daarom heb ik een afspraak gemaakt met een (86 jarige) oom van mij die in Nederlands-Indië heeft gediend. Iedere keer als mijn oom (de broer van mijn vader) bij mijn ouders op bezoek kwam, was mijn zoon vol van zijn (traumatische) verhalen.

Heel vaak werd gezegd dat we dan maar eens een keertje langs moesten komen om de foto’s uit die periode te bekijken, helaas kwam het er nooit van. Tot twee weken geleden, het gebeurde heel spontaan, het thema kwam weer ter sprake. Mijn zoon stond ervoor open om een bezoek te brengen aan die oom. Ik heb meteen de koe bij de hoorns gevat en een afspraak gemaakt. Wie weet brengt het hem op andere gedachten en hij heeft weer even iets ‘om handen’.

Want…. ledigheid is des duivels oorkussen (zei mijn moeder altijd).

O ja, ik zou bijna één van de belangrijkste dingen uit het rijtje nog vergeten. Tadaaaa…tromgeroffel…gezonde voeding, wordt afgezaagd maar blijft super belangrijk. En natuurlijk GEDULD (van mijn kant) dan komt het zeker goed! Ik moet mezelf maar weer eens in de kraag grijpen en me eraan herinneren dat mijn ‘ goed ‘ niet zijn ‘ goed ‘ hoeft te zijn.

Zo!!!! Dat geeft nieuwe power, ik sta er nu heel anders in en zeg dan ook, lieve zoon:

‘Er is geen sterker hart, geen sterker hart dan dat van mij. Wanneer jij ‘ low ‘ bent ben ik ‘ high ‘. Genoeg voor allebei 😉

Klik op de afbeelding om de link te volgen

Niet alleen moeder moet haar vleugels spreiden maar het hele familiesysteem.

Family

De afgelopen jaren ben ik erachter gekomen dat  je het als moeder heel moeilijk hebt als je er, wat betreft de opvoeding van je moeilijk opvoedbare kind, helemaal alleen voor staat.

Dat kan maken dat je zich als moeder heel eenzaam gaat voelen, dat je zich niet gesteund voelt en dat je het gevoel krijgt dat je er ‘ niet bijhoort ‘.

Volgens mij heeft die eenzaamheid van de moeder ook weer consequenties voor het gedrag van het (moeilijke) kind.

Omdat een kind zich altijd aan de ouders spiegelt en vice versa, kunnen de gevoelens van eenzaamheid ook op het kind overslaan.
Het kind voelt heel goed aan dat het (zeer) moeilijk in de omgang is, en dat het de veroorzaker is van allerlei problemen in het gezin.
Het kind kan zich daardoor schuldig gaan voelen en wordt op die manier de zondebok, dat schuldgevoel werkt bij het kind natuurlijk ook weer eenzaamheid in de hand.

Ik denk dat een moeilijk opvoedbaar kind zijn familie extra hard nodig heeft, en zeer zeker een oudere broer, zus of beiden.
Het kind weet van zichzelf dat het niet gemakkelijk is in de omgang.
Onbewust veroorzaakt dat een verwijdering tussen het kind en tussen de mensen die hem het dierbaarst zijn (ook al doen ze alsof het hun niets kan schelen).

Familie is heel belangrijk voor het moeilijk opvoedbare kind, het kind heeft het nodig om ergens bij te horen.
Hij of zij wil het gevoel hebben dat het, ondanks zijn moeilijke gedrag, toch de moeite waard is om wat tijd mee door te brengen (ook al schoppen deze kinderen zelf de boel iedere keer weer op zijn zachts gezegd danig in de war.

Moeilijk opvoedbare kinderen weten van zichzelf verdomd goed dat ze probleemgedrag vertonen en dat ze op de één of andere manier niet goed in het plaatje passen.
Ze weten heel goed dat ze hun vader, moeder, broers, zussen, opa’s en oma’s keer op keer weer teleurstellen. 

Volgens mij zijn deze kinderen juist heel erg gevoelig voor wat de oudere familieleden van hun denken, vooral  een oudere broer of zus tegen wie ze vaak enorm opkijken.
Een oudere broer of zus zou weleens een heel groot verschil kunnen maken in het gedrag van deze kinderen en een heel centrale rol kunnen spelen in hun leven (alleen al door wat tijd met ze door te brengen). 

Helaas is het in de praktijk vaak zo, dat de oudere broer of zus zich heel erg verantwoordelijk voelt voor het geluk van de ouders, en meent hij of zij het voor de ouders te moet opnemen, zeker als ze zien dat de ouders bepaalde verantwoordelijkheden omtrent het moeilijk opvoedbare kind laten liggen, of de hele situatie niet aankunnen.

Onbewust gaan de oudere kinderen dan naast de ouders staan, om hen te ‘beschermen ‘ tegen het opstandige gedrag van het jongere broertje of zusje, terwijl hun plaats eigenlijk naast hun broertje of zusje zou moeten zijn.
Onbewust ontstaat er bij de oudere broer of zus een gevoel van antipathie ten opzichte van het moeilijke broertje of zusje.
Het kind voelt die antipathie en minachting van zijn oudere broer of zus aan wat de problemen alleen nog maar meer versterkt.

Het kind met de moeilijke gebruiksaanwijzing heeft duidelijk alle hulp en steun nodig van zijn oudere broers of zussen (en andere oudere familieleden), maar zal dat nooit en te nimmer laten blijken (omdat ze het zichzelf hoogstwaarschijnlijk niet eens bewust zijn).
Terwijl het voor het kind o zo belangrijk is dat het zich innerlijk ‘gedragen’ voelt, het liefst door het hele familiesysteem.

Vroeger was het vanzelfsprekend dat de ouderen in het gezin de jongeren mee op ‘sleeptouw ‘ namen, daardoor genoten de jongeren vanzelfsprekend een natuurlijke bescherming.
Het zal niet altijd rozengeur en maneschijn zijn geweest maar op de één of andere manier had het kind wel het gevoel dat het ‘erbij hoorde’.

Tegenwoordig, door de uitvinding van de computer, internet en Social Media zit iedereen van het gezin maar zo’n beetje op zijn eigen ‘eilandje ‘, en leeft zijn eigen ‘leven’.
Niemand weet meer van elkaar wat er in hem of haar omgaat.

Laatst had ik met mijn dochter van 25 jaar een lastig gesprek over dit thema, hun broer-zus relatie stond ter discussie.
De aanleiding was een kleine ruzie tussen die twee wat enorm escaleerde.
Mijn dochter heeft (onbewust) de neiging zeer neerbuigend tegen haar broer te doen, er heerst duidelijk een hiërarchie tussen die twee.

Terwijl mijn zoon wel steeds trouw is aan mijn dochter, en haar altijd bij ons hoog houdt en haar ten alle tijden zal verdedigen in ons bijzijn,  is dat omgedraaid niet zo.
Mijn dochter schaart zich (onbewust) altijd achter ons, houdt samen met ons, en veroordeelt haar broer om zijn gedrag.
Ik kan haar dat ook niet kwalijk nemen want ze heeft in het verleden veel moeten meemaken.
Zij uit haar liefde jegens ons door het voor ons op te nemen, hoewel wij liever zouden zien dat ze het voor haar broer zou opnemen.

Mijn dochter verwacht (waarschijnlijk terecht) dat ik mijn zoon hetzelfde behandel als haar.
Dat ik van hem hetzelfde moet ‘eisen’ als dat ik van haar verlang, meestal gaat het om huishoudelijke taken.

Ik vond het mijn plicht als moeder om mijn dochter op haar (huishoudelijke) taken in het leven voor te bereiden en ik had graag gezien dat mijn man deze plicht als vader ook op zich zou hebben genomen ten opzichte van mijn zoon. 

Mijn man vindt dat echter moeilijk, hij doet alles liever zelf en heeft geen zin in ‘gezeur’, terwijl ik vind dat het zijn plicht als vader is om onze zoon iets van ‘mannenwerk’ bij te brengen.
Mijn zoon doet heus wel eens iets in huis hoor, zoals stofzuigen, de w.c poetsen en het gras maaien en in de zomer pakken ze meestal een iets grotere klus aan, maar het is een feit dat mijn dochter meer in het huishouden doet dan mijn zoon, hoewel ik vind dat dat ook best wel meevalt.

Misschien is het ook wel een man\vrouw conflict of zoiets, want mijn man heeft vroeger bij hun thuis ook nooit iets hoeven uitvoeren terwijl ik me een slag in de rondte moest werken.
Dat vond ik absoluut niet leuk maar ben achteraf blij dat het zo gegaan is, daardoor stond ik wel mijn mannetje.

Meerdere keren heb ik aan mijn dochter proberen uit te leggen, dat ik mijn zoon niet hetzelfde kan behandelen als haar.
Als ik iets aan mijn dochter vraag, doet ze het zonder te morren. Vraag ik iets aan mijn zoon? Dan is (was) het huis te klein.
Mijn man en ik hebben ons de afgelopen (puberteit) jaren als doel gesteld, onze zoon van de straat te houden en hem in zoverre te begeleiden dat hij niet in zeven sloten tegelijk zou lopen, daar hebben we onze handen vol aan gehad en dat heeft ons al onze energie gekost.

Als ik dan ook nog van iedere huishoudelijke taak in huis een issue had moeten maken, was mijn zoon gegarandeerd het huis uit gevlucht en dat wilde ik, vóór alles, voorkomen.
Daarom probeer je als moeder, als ouders, de gulden middenweg te bewandelen…wat niet betekent dat ik het goed wil praten.

Mijn dochter vindt dat ik van onze zoon meer kan verdragen, in feite is dat ook zo. Ik moest wel, anders was hij (gegarandeerd) ontspoort.
Het heeft mij altijd zoveel energie gekost om het in ons gezin ‘draaglijk ‘te houden, ik kon daarnaast niet ook nog de energie opbrengen om mijn zoon aan te sporen huishoudelijk werk te doen, ik vond dit dus de taak van mijn man.

Ik ben me bewust dat ik daar blijkbaar in tekort ben geschoten, maar het feit dat ik dit tegen mijn dochter zeg, neemt bij haar natuurlijk niet het gevoel weg dat zij zich oneerlijk behandeld voelt. Dat kan ik heel goed begrijpen.

Ik heb mijn zoon geaccepteerd zoals hij is, mijn dochter kan dat blijkbaar niet opbrengen, zijn gedrag frustreert haar.
Ik weet dat ze, als het er op aan komt, zielsveel van haar broer houdt, maar niet zo onvoorwaardelijk als ik dat doe, misschien mag ik dat na alles wat in het verleden gebeurd is, ook niet van haar verwachten.

Toch is het een stille wens van mij dat zij , nu ze volwassen is, zou kunnen zien dat zijn gedrag uit andere zaken is voortgekomen en dat de puberteit ook veel in de melk te brokkelen heeft gehad.
Ik zou het fijn vinden als ze zou proberen in het moment te blijven en hem blijft behandelen aan de hand van wie hij nu is, want hij heeft zeker het afgelopen anderhalf jaar heel hard aan zichzelf gewerkt (en dat kost ook heel veel energie) 😉

Het spijt me in ieder geval oprecht als ik mijn dochter verdriet heb gedaan, en ik hoop van harte dat ze op een zekere dag zal beseffen dat je twee totaal verschillende kinderen nooit gelijk kunt behandelen. Misschien dat het je als ouders lukt als je twee (of meerdere) volgzame kinderen hebt, maar dat lukt je absoluut niet met een kind dat vanaf de eerste dag van zijn leven op alle fronten dwars ligt ( of beter gezegd lag).

Persoonlijk ben ik van mening dat we, zeker als volwassenen, meer rond moeten denken en niet moeten blijven hangen in onze ‘hokjesgeest ‘ en dat we meer moeten kijken naar ‘ dat wat is ‘.

Op een dieper niveau hebben de gedragsproblemen van mijn zoon ook met mij te maken gehad, door mijn onverantwoordelijke gedrag in het verleden, op het gebied van mijn gezondheid, is er bij hem ook het een en ander mis gegaan, daar ben ik absoluut van overtuigd!

Als ik nog verder kijk, kan ik zien dat hij ook wat mee heeft gekregen van mijn vader (zeer recalcitrant geweest in zijn jonge jaren).
Mijn zoon heeft een slechte start gehad door de weeën-remmers die ik wekenlang tijdens mijn zwangerschap heb moeten nemen, en God weet waar hij nog meer allemaal gevoelig voor is geweest, dingen waarvan wij toen nog geen weet hadden zoals zijn gluten intollerantie.

Wat gebeurd is kan ik niet meer terugdraaien, ik kan mijn dochter wel in haar gevoel tegemoet komen en proberen begrip voor haar gevoel te hebben.
Het voelt voor haar oneerlijk en als ik nog een laagje dieper ga voelt het voor haar waarschijnlijk alsof we meer van onze zoon houden dan van haar.
Ik kan alleen maar zeggen dat dat niet zo is, maar hoe kan ik haar dat laten voelen?

Als ouder besef ik dat het mijn taak is, dat ik haar dat moet laten voelen, maar aan de andere kant vind ik ook dat zij als ‘oudere zus’ de taak heeft om haar jongere broer te laten voelen dat zij van hem houdt.

Zeggen alleen is vaak niet genoeg.

Wat doe je voor de ander zodat de ander zich door jou geliefd voelt?
Hoe laat je merken dat je van de ander houdt? Dat is schijnbaar de grote vraag.
Het antwoord is volgens mij simpel, met de ander bezig zijn en iets van je tijd met hem of haar doorbrengen ( en ik kan me vergissen maar volgens mij heb ik mij altijd zéér goed aan die code gehouden) 🙂

Als je het zo bekijkt kan je misschien als oudere broer of zus, opa, oma en andere familieleden zien dat een moeilijk opvoedbaar kind niet alleen het probleem is van de moeder maar dat daar een taak ligt voor het hele familiesysteem.

In de natuur is het altijd zo geregeld dat de ouderen voor de jongeren verantwoordelijk zijn niet omgedraaid. Ook al veroorzaakt de jongere telg problemen, dan nog ligt de verantwoording (mijns inziens) bij de volwassenen om het ‘probleemkind’ in bescherming te nemen, of in ieder geval op zijn minst onder zijn of haar hoede te nemen totdat het kind laat zien dat hij (of zij) het alleen aankan.

Als iedereen zich aan deze hiërarchie zou houden, zou elk afzonderlijk familielid in zijn familiesysteem eigenlijk maar een heel klein beetje verantwoordelijkheid hoeven te dragen.
De ouders naar de kinderen toe (niet omgedraaid dus, want dat is tegennatuurlijk) en de oudere zussen en broers naar de jongeren toe.  

Met verantwoordelijkheid dragen bedoel ik niet: ‘de baas spelen over’, want dan gaat het onherroepelijk mis 😉

Met verantwoordelijkheid dragen bedoel ik het schenken van wat liefde, tijd en aandacht aan de jongere gezinsleden, en ze op die manier een beetje begeleiden en steunen bij hun problemen.
Ze een beetje op weg helpen naar een onafhankelijk en zinvol leven.
Hoe moeilijker een jonger kind het heeft des temeer zouden wij ,ouderen, moeten geven.

Als we dat niet doen kunnen we straks , als we oud en versleten zijn, ook niet verwachten dat de jongsten uit het gezin ons hun liefde, tijd en aandacht komen schenken.
Zo zijn nou eenmaal de ‘natuurwetten ‘.
Dus besef goed aan wie en wat je jouw liefde, tijd en aandacht schenkt in het leven.

Afbeelding komt van InspirationalQuotes.

Stoppen met roken?!

Mijn zoon rookt al vanaf zijn zestiende jaar, maar dat mocht, buiten ons gezin, niemand van de familie weten. Hij is nu sinds vijf dagen gestopt en heeft zijn geheim eindelijk opgebiecht.

Veel familieleden zijn zelf altijd verstokte rokers geweest, dus waar de schaamte van mijn zoon hieromtrent vandaan komt mag Joost weten.

Laat ik eerst beginnen met mijn gevoelens te ventileren omtrent het (voormalige) rookgedrag van mijn zoon, ik heb me tenslotte vier jaar moeten inhouden 😦

Toen mijn zoon begon met roken  voelde dat voor mij alsof de wereld verging. Zelf had ik al zoveel nadelen ondervonden van mijn (vroegere) rookgedrag (COPD) daar wilde ik hem voor beschermen. Ik had preventief al zoveel voorlichting aan mijn kinderen gegeven, in de hoop dat ze maar nooit met roken zouden beginnen.

Maar nee, uitgerekend ik, ‘ gezondheidsfreak ‘ kreeg een stijfkoppige, eigenwijze zoon, die alle goede raad omtrent het gebied van gezondheid, in de wind sloeg.

Het was voor mij overigens altijd wel al duidelijk geweest dat hij zou gaan roken, alle signalen wezen erop.

kind met sigaret

Als klein kind was hij altijd al gefascineerd door rokende mensen.

Hij kon van nature maar moeilijk stil zitten, maar als mijn zus of mijn zwager een sigaret opstaken kon hij daar bewegingsloos naar zitten staren. Hij volgde iedere beweging van hun kant en volgde de opstijgende, kringelende sigarettenrook met een verheerlijkte blik in zijn oogjes. Hij was amper drie jaar oud maar je zag hem al denken: ‘ later ga ik roken ‘.

Met Sinterklaas had hij steeds maar één hartenwens namelijk chocolade sigaretjes, zijn cadeau mocht nog zo mooi zijn, maar als er geen chocolade sigaretjes bijzaten was Sinterklaasavond wat hem betreft ‘geflopt ‘.

Naarmate hij ouder werd ontdekte hij ‘ de fopsigaret ‘. Het was een sigaret die je in een fopwinkeltje kon kopen, hij zag er akelig realistisch uit en was bijna niet van echt te onderscheiden. Er kwam nog echte rook uit ook.

Op de leeftijd van acht jaar zat hij dan al ‘rokend ‘ (op zo’n stoel-verhoger) naast me in de auto. Te paffen als een ouwe. Als ik dan voor een stoplicht moest wachten totdat het groen werd zag ik de automobilisten naast mij vol afgrijzen naar ons zitten staren. Mijn dochter kreeg dan achterin vol de slappe lach want het was geen gezicht, dat rokende jong voren in die auto. Je moest zijn gezicht erbij zien. Hij nam zijn ‘roken ‘ heel serieus en trok er dan zo’n gezicht bij van: ” kijk mij hier eens zitten ” en ” wie doet me wat “!

Het is zo jammer dat ik niet eerder ben begonnen met dit alles op te schrijven (inclusief foto’s maken) want het was beslist de moeite waard geweest om dit soort momenten vast te leggen.

Natuurlijk had ik hem dit gedrag toen al moeten verbieden en had ik hem nooit die chocolade sigaretjes moeten kopen, maar ach, ik dacht altijd maar zo: Kinderen willen de grote mensen imiteren, zo lang ik er geen drama van maak, zal het wel overwaaien. 

Maar het waaide niet over.

Op een dag vertelde mijn dochter dat ze op school voorlichting had gekregen over roken. Ze had foto’s gezien waarop zwarte longen te zien waren geweest. Ze stak haar afschuw niet onder stoelen of banken, en vergat ook niet alle onsmakelijke details erbij te vermelden. Zoals het een grote zus betaamt deed ze dat op een manier waarop alles ook nog eens extra uitvergroot werd, en ware het niet dat ik op dat moment (weer) achter het stuur zat, zou ik me spontaan moeten hebben overgeven.

Mijn zoontje hoorde het zich allemaal met een onverschrokken blik in de ogen aan, en antwoordde, en dit antwoord kwam vanuit zijn tenen: ” en toch ga ik roken, ik wil alles in het leven eens geprobeerd hebben en daar hoort roken ook bij, ook al weet ik dat ik daar zwarte longen van krijg “.

Nou, daar sta je dan als (misselijke) gezondheidsgoeroe met je mond vol tanden!

Enfin, een paar jaar later, op zijn zestiende levensjaar, was het dan zover, mijn zoon begon te roken. Bij iedere teug die hij van zijn sigaret nam zag ik voor me hoe de teer, nicotine en koolmonoxide, zijn tere lichaam zouden verwoesten. Ik zag letterlijk voor me hoe moeilijk zijn longen het moesten hebben omdat  ze de schadelijke stoffen niet konden afbreken.

Ik zag al die kankerverwekkende stoffen dit nog zo tere, zuivere lichaam binnendringen. Omdat onze band nog niet zodanig was dat ik hem al kon loslaten was het alsof deze rotzooi tegelijkertijd ook mijn lichaam binnendrong. Zo sterk kan moederliefde dus zijn. Ik werd er zelfs ziek van en vertoonde opnieuw weer klachten van COPD. Het was het reinste hypochondrisch gedrag.

Het verscheurde me van binnen totáál, ik voelde de pijn aan den lijve. Het moeten toezien hoe mijn zoon zichzelf zat te vergiftigen met die verdomde sigaretten. Ik zag mezelf al aan zijn ziekenhuisbed zitten. Ik moest totaal ontredderd toekijken hoe mijn zoon daar lag, geveld door longkanker en al die vreselijke chemokuren.

Natuurlijk was ik het die hem moest gaan verzorgen, terwijl ik zelf van binnen verscheurd werd door de helse pijnen van mijn verdrietige hart. Mijn angst om hem groeide dan ook met de dag, ik huilde ( stiekem in bed) tranen met tuiten, ik kocht hem het boek van Allen Carr, Stoppen met roken (wat hij overigens weigerde te lezen) nee, er hielp geen lieve moedertje meer aan, mijn zoon was een roker.

De laatste tijd echter  kon ik aan hem te merken dat het roken hem niet meer lekker zat, sinds de training eigenlijk al. De training begint zijn vruchten af te werpen en het heeft blijkbaar echt tot gevolg dat hij meer respect krijgt voor zijn lichaam. Dit zie ik als een verrassend positieve wending.

Hij had het er steeds vaker over om te stoppen met roken maar hij was er bang voor. Hij zei: ‘ ik ben bang om te stoppen met roken want wat moet ik dan doen als ik uitga ‘? Kun je nagaan hoe gezellig dat uitgaan in werkelijkheid is als je zich al moet ‘verstoppen’ achter een sigaret. Hij zei ook dat hij tegenwoordig nog banger was om met roken door te gaan, hij begon zich nu pas de nadelige gevolgen ervan te realiseren. Dat komt natuurlijk omdat hij nu ouder en verstandiger wordt.

Nu is hij dus al vijf dagen gestopt, het voelt alsof ik op wolkjes loop. Maar ik zal nog maar niet te vroeg juichen. Hij is gisteravond uit geweest en ik weet niet of hij al zover is dat hij de groepsdruk aan kan. Ik leg het boek van Allen Carr alvast maar weer klaar want ik denk dat hij nu alle hulp kan gebruiken. Verder kan ik hem ondersteunen met ontgiftende, reinigende voeding, de rest moet hij toch zelf doen.

Het grappige is dat we hem jongstleden met zijn verjaardag, nog een voucher voor een laserbehandeling (om te stoppen met roken) cadeau hebben gedaan, maar dat hij aangeeft dat hij het op eigen kracht wil doen. Dat is weer typisch mijn zoon. Ik voel dat hij veel meer in zijn Mars heeft dan dat hij laat zien, vooralsnog blijf ik vertrouwen op dat gevoel.

Wanneer dat gevoel weer in rook is opgegaan laat ik het jullie weten 😉 Mocht het te zijner tijd zo zijn dat hij het stoppen met roken toch vol gaat houden dan heb ik nog een laserbehandeling-voucher in de aanbieding 🙂