La Tête Haute

Gisteravond hebben we een prachtige Franse speelfilm gezien over een kind dat met zes jaar uit huis wordt geplaatst. De film schets een zeer realistisch beeld van de levensloop van zo’n kind en wat dat voor gevolgen kan hebben op zijn verdere ontwikkeling. We konden amper geloven dat het hele zaakje geacteerd was want man…. wat konden die acteurs ‘spelen’, we gingen er helemaal in op.

Een meedogende kinderrechter ( Catherine Deneuve), die zich de pijn en het lijden van dit kind enorm aantrekt en een empathische hulpverlener, met een heel hoog gehalte aan emotionele intelligentie, weigeren door de jaren heen, om de jongen helemaal aan zijn lot over te laten wat uiteindelijk vruchten gaat afwerpen (letterlijk en figuurlijk want het kind wordt met 16 jaar vader maar meer verklap ik niet).

Voor mij liet deze film  goed zien dat de enige weg om een ‘onhandelbaar’ kind te bereiken gaat via het begrijpen van zijn emoties en door met hem in contact te blijven (hartencontact welteverstaan). Door hem het gevoel te geven: ‘je staat er niet alleen voor, we begrijpen je, we accepteren je zoals je bent, we beschermen je’. Als je ook maar iets met dit thema hebt is deze film een echte aanrader.

‘Als iemand zich gedraagt op een manier die ons ergert denken we dat hij slecht is, en we weigeren het feit onder ogen te zien dat zijn vervelende gedrag het gevolg is van voorafgaande oorzaken die, als je ze lang genoeg volgt, teruggaan tot voor zijn geboorte, en dus tot gebeurtenissen waarvoor hij op geen enkele wijze verantwoordelijk kan worden gehouden’. Bertrand Russel

Want laten we eerlijk zijn, wat hebben deze ‘onhandelbare’ kinderen vaak meegemaakt. Soms lopen ze zelfs al trauma’s op in de baarmoeder doordat de moeder medicijnen heeft moeten slikken (in mijn geval), of heeft gerookt, alcohol heeft gebruikt of ergere dingen zoals drugs (ja, wiet is ook een drug) en niet al te gezond heeft gegeten (‘junkfood’). Of dat de moeder tijdens de zwangerschap heeft bloot gestaan aan enorme stress door bijvoorbeeld een traumatische ervaring zoals een scheiding, de dood van een geliefd persoon, een ziekenhuisopname of enorme familieruzies (in mijn geval), you name it!

Genen spelen ook een hele belangrijke rol in de hersenontwikkeling van het nog ongeboren kindje. Vaak zie je dan ook bij deze kinderen een familiegeschiedenis waarin overmatig alcoholgebruik, nicotinegebruik, drugsgebruik, verslaving aan medicijnen, een slechte voeding-en levensstijl een grote rol hebben gespeeld. Ik wist op het moment dat ik zwanger werd ook niet dat de levensstijl van mij, mijn familie, mijn oerfamilie en mijn oer, oerfamilie zoveel invloed zouden hebben op het uiteindelijke gedrag van mijn zoon. Achteraf realiseerde ik me dat gelukkig wel waardoor ik hem veel ‘foute keuzes’ heb kunnen vergeven. Mocht je hier meer over willen lezen dan raad ik je het boek aan van Dick swaab. Ons creatieve brein.

Deze hersenonderzoeker schrijft ook over het feit hoe belangrijk het is dat het kind in een stimulerende, inspirerende omgeving opgroeit zodat de hersencellen voortdurend nieuwe verbindingen kunnen aanmaken ( nee, de hele dag voor de computer laten zitten of op zijn of haar telefoon want dat is ook een computer, valt niet onder stimulerend en al helemaal niet onder inspirerend). Deze meneer zegt dat op de leeftijd van vier jaar alle volwassen hersencellen al in het brein aanwezig zijn, er komen er niet meer bij, wel gaan die hersencellen onderling steeds nieuwe verbindingen aanmaken. Daaruit trok ik de conclusie dat, wanneer ik (en trouwens ook mijn zoon) het moeten doen met de hersencellen die we tot aan ons vierde levensjaar hebben ontwikkeld, we daar wel heel zuinig op mogen zijn want wat eenmaal beschadigd raakt (door alcohol, drugs, nicotine, slechte levensstijl, teveel straling e.d) krijgen we niet meer terug en dat is dan weer nadelig voor de hersenontwikkeling van mijn zoon’s nageslacht. Pffff…..wat is ouderschap toch een verantwoordelijke baan 😉

Diegenen die het voorrecht hebben te weten, hebben de plicht te handelen. Albert Einstein.

Van jezelf leren houden op een onzelfzuchtige manier, dat is de kunst van het leven.

love yoy for real

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden, begreep ik dat ik steeds weer en bij iedere gelegenheid, op het juiste moment en de juiste plaats ben. Dat alles wat gebeurt goed is. 
Vanaf dat moment heb ik rust. Nu weet ik dat men dat VERTROUWEN noemt.

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden,kon ik accepteren dat emotionele pijn en lijden slechts waarschuwingen voor me zijn, dat ik niet mijn waarheid leef. 
Nu weet ik dat men dat AUTHENTICITEIT noemt.

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden,ben ik ermee opgehouden naar een ander, beter leven te verlangen. Ik kon zien dat alles om me heen een uitnodiging is om te groeien. 
Nu weet ik dat men dat RIJPEN noemt.

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden, ben ik er mee opgehouden mezelf van mijn vrije tijd te beroven. Ik ben opgehouden met het bedenken van geweldige projecten voor de toekomst. Nu doe ik slechts wat me vreugde en plezier brengt, waar ik van hou en wat mijn hart blij maakt. Op mijn manier en in mijn eigen tempo. 
Nu weet ik dat men dat EERLIJKHEID noemt.

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden, heb ik me bevrijd van alles dat niet gezond voor me was. Van eten, mensen, dingen en situaties, van alles dat me steeds maar weer naar beneden trok, weg van mezelf. 
In eerste instantie noemde ik dat gezond egoïsme,nu weet ik dat het ZELFLIEFDE is.

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden,ben ik gestopt met altijd gelijk willen hebben. Daardoor heb ik me steeds minder geïrriteerd. 
Nu weet ik dat men dat NEDERIGHEID noemt.

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden, heb ik geweigerd nog langer in het verleden te leven en me zorgen te maken om de toekomst. 
Nu leef ik alleen nog maar in het ogenblik, daar waar alles gebeurt. Zo leef ik op dit moment iedere dag en noem het BEWUST ZIJN.

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden, begreep ik dat mijn denken me klein en ziek kan maken. 

Op het moment dat ik mijn hart liet spreken…werd mijn verstand, mijn denken, een belangrijke partner. 
Deze verbinding noem ik DE WIJSHEID VAN HET HART.

We hoeven niet bang te zijn ons bloot te geven. 
Ook hoeven we geen conflicten met onszelf en anderen te vrezen: zelfs sterren botsen weleens op elkaar en juist daardoor ontstaan er ook weer nieuwe… (‘sterren’)

Nu weet ik: DAT IS HET LEVEN…. 

Charlie Chaplin

“When I started loving myself” – A poem by Charlie Chaplin written on his 70th birthday on April 16, 1959.

Horen Zien en Zwijgen

download

Wat overstappen naar een gezonde en bewuste levensstijl je nog meer kan kosten dan alleen maar doorzettingsvermogen.

Ik wil even een gevoel ventileren wat niet zozeer te maken heeft met het moederschap maar wel met familieverhoudingen.
Indirect is het dan toch interessant voor moeders omdat wij moeders allemaal een familie hebben 😉

Sinds ik dit blog ben begonnen valt mij op dat het lijkt alsof ik in mijn familie wordt doodgezwegen.
Dat was al het geval als ik over gezonde voeding begon maar nu is het helemaal erg, schijnbaar is het nogal confronterend wat ik voel, doe of zeg.

Daarom wil ik mensen vertellen dat je er rekening mee moet houden dat omschakelen naar gezonde voeding en bewust leven ervoor kan zorgen dat de band met je familie (en soms ook met vrienden) op zijn zachts gezegd kan ‘veranderen’.

Familieleden kunnen zich heel erg geconfronteerd gaan voelen door jouw plotselinge verandering van levensstijl.
Het maakt hun onzeker omdat ze aan zichzelf voelen dat zij zelf nog niet zover zijn en hun grootste angst is dat ze misschien ook nooit zover zullen komen.
Ze worden bang dat jij hun gaat veroordelen om hun levensstijl, het doet iets met hun, ze vragen zich waarschijnlijk af of zij het wel goed doen.

Natuurlijk ben niet jij de boosdoener maar jij spiegelt hun blijkbaar iets waardoor zij ineens de confrontatie met zichzelf aan moeten gaan.
Zij worden met ‘ hun ware zelf ‘ geconfronteerd, dat ben niet jij die dat doet, het zijn hun eigen gevoelens die zich daar ” roeren ” en van zich laten horen.
Het liefst willen ze  helemaal niets horen over bewust leven of ze willen er niet mee bezig zijn, dat moet je accepteren en respecteren.

Zo kan het zijn dat jij vanuit pure liefde naar je familie(of je gezin) toe er alles voor over hebt om hun in te laten zien dat zij ‘ verkeerd ‘ bezig zijn.
Doe dat alstublieft niet, zolang zij daar niet voor open staan komt je boodschap namelijk niet over.
Zoek mensen die er wel voor open staan of begin een blog, schrijf een gezond receptenboek, ga lezingen geven maar laat je familie met rust 🙂
Respecteer het feit dat zij nog niet zover zijn, het kan je anders veel onnodig verdriet gaan opleveren 😦

Horen zien en zwijgen dus.

Ik weet van mezelf dat ik met de beste bedoelingen en vanuit liefde en respect niets liever zou willen dan dat mijn familie bewust leeft en gezond blijft, ik wil ze tenslotte nog lang bij me hebben.
Maar mensen moeten er zelf aan toe zijn, je kunt ze niet dwingen.
Dit is een van de belangrijkste regels die ik ook in mijn opleiding heb geleerd.

Uit ervaring weet ik dat het kleinste gebaar van jouw kant door je familie kan worden opgevat als kritiek, en dat doet pijn, ik weet het, het is heel frustrerend.
Vooral omdat jij zich dit meestal helemaal niet bewust bent.

Je maakt bijvoorbeeld eens een heerlijke gezonde shake voor hun klaar of je wilt hun van iets anders laten mee genieten waar jij zo enthousiast over bent, puur omdat jij zo blij wordt van gezonde voeding (en dit iedereen gunt, met name jouw familie).
Maar zij vatten het verkeerd op: ‘ eten wij dan niet gezond ‘?

Doe het dus maar liever niet, laat ze in hun waarde, accepteer het maar dat zij nog niet zover zijn. 

Ik houd mij zo goed en zo kwaad aan deze gouden regel maar merk ook aan mezelf dat het toch heel veel met me doet.
Ik heb nu ook voor mezelf duidelijk wat het met me doet.
Ik voelde me altijd heel erg afgewezen als ik weer eens met een of andere tip of advies kwam, ik voelde dan dat de ander zich ging afsluiten.
Hij of zij wilde mijn informatie niet of kon het niet binnen laten komen.

Ik deed dus iets vanuit pure liefde waardoor de ander zich afgekeurd voelde in zijn hele zijn, iets waarvan ik me niet eens bewust was.
Door zijn of  haar  ‘koele’ reactie ging ook ik me vervolgens afgewezen voelen.
Ik bedoelde het uiteindelijk toch zo goed? Waarom werd dat niet gezien? Dat doet pijn, maar het doet de ander waarschijnlijk net zoveel pijn.

Ik voel op zo’n moment dat ik niet 100% op één lijn zit met mijn familie, en dat wil ik natuurlijk niet, ik wil me juist één voelen met hun.
Nu weet ik dat dat onmogelijk is, door dit te accepteren kan ik hun in hun eigen (ongezonde en vaak zelfdestructieve) proces laten.
Ze weten waar ik mee bezig ben, want vermoedelijk lezen ze wel stiekem mijn blog, en dat is voor mij voldoende, of ze dit kunnen accepteren is dan weer aan hen.

Wat mij betreft hoeft mijn bewust gezonde levensstijl niet tussen mij en mijn familie (en vrienden) in te staan maar die beslissing is niet alleen aan mij.
Aan de andere kant wil ik mijn enthousiasme ook niet meer onder stoelen en banken hoeven te steken, alleen omdat ik voel dat dat te confronterend is voor de aller liefsten in mijn omgeving.

Ik houd wel van eieren maar ik moet er niet op hoeven lopen 😉

Ik veroordeel mijn familie niet om het feit dat zij nog niet zover zijn, omdat ik als geen ander weet wat een innerlijke strijd het vaak is om je ongezonde leefpatroon om te gooien.
Ik ben een opleiding gaan volgen in voeding en gezondheid om mensen te helpen niet om ze te veroordelen.

Maar ik moest ook accepteren dat ik niemand kan helpen die niet geholpen wil worden, iemand die niet geholpen wil worden is namelijk niet te helpen.
Dat is een heel moeilijk proces wat je als hulpverlener moet ondergaan voordat dat besef komt.
Als moeder ben je ook een hulpverlener, je kunt dit ook tegen komen in je gezin, dan is het nog moeilijker, je wilt namelijk het allerbeste voor je kinderen.

Toen ik tien jaar geleden voor het eerst over bewust leven en gezonde voeding begon te lezen op de site van Ron Fonteine, had ik zelf ook die ambivalente gevoelens ten opzichte van alles wat ik aan nieuwe dingen over gezonde voeding ontdekte…..
Ron spreekt nogal recht vanuit zijn hart en draait niet om de hete brei heen, hij is erg voor de waarheid en noemt de dingen bij de naam, hij confronteert je met ‘de feiten’.
Voor mij was dat precies wat ik op dat moment nodig had om het (ongezonde) tij te doen keren.
Ik stond voor de keus: mijn ogen ervoor sluiten of ik deed er iets mee, de beslissing was aan mij.
Als ik er niets mee had willen doen had ik de pagina kunnen sluiten, gemakkelijk zat.

Ik had ook kunnen gaan afwachten totdat me in het leven iets ernstigs zou overkomen, zoals een hartinfarct, en dat dan het keerpunt hebben laten zijn om iets aan mijn gezondheid te gaan doen, maar ik ben geen gokker, achteraf gezien gelukkig maar.

Beste vrienden en familie, jullie kunnen zich alleen door mij geconfronteerd voelen als je van binnen wéét, er zit iets niet goed, er moet iets veranderen, anders krijg je deze gevoelens niet.
Hierin functioneer ik waarschijnlijk als jullie spiegel.
Deze taak wil ik rustig op mij nemen maar alleen als jullie zich dit ook bewust zijn en jullie frustratie niet steeds bij mij neerleggen, want ik wil verder groeien, ik wil vooruit.
Gun mij mijn enthousiasme en blijheid hierover, ben blij voor mij dat ik wel al zover gekomen ben.

Als jullie mij in jullie huis een stukje vlaai aanbieden en ik dat vanwege mijn gezondheid niet meer wil eten is dat mijn goed recht. Net zoals jullie mijn gezonde smoothie kunnen weigeren.

Ik weet dat jullie die vlaai uit liefde aanbieden net zoals ik jullie mijn smoothie wil laten proeven.
Pure liefde en enthousiasme van beide kanten en toch kan het zo ‘rottig ‘ overkomen.
Dat laat alleen maar zien hoe onzeker we allemaal nog zijn.
Waarschijnlijk omdat we nog niet overtuigd zijn van onze liefde voor elkaar, of omdat we het moeilijk vinden om elkaar te nemen zoals we zijn.

How ever…..gezonde voeding en bewust leven kan de relaties aardig onder druk zetten.

Wat is nou eigenlijk mijn gevoel?

Ik wil mezelf niet meer verstoppen in wie ik ben en hoe ik wil leven, het moet er mogen zijn.
Ik zie jullie strijd omtrent gezondheid maar dat is oké voor mij.
Ik heb nog nooit een negatieve opmerking over jullie levensstijl gemaakt of een afkeurende veroordelende houding aangenomen omdat ik het ook niet veroordeel.
Hoe kan ik ook, ik heb zelf op dat punt gezeten.

Maar ik voel ook dat ik mezelf heel erg in moet houden wat mijn nieuwe levensstijl betreft.
Ik ben er heel erg enthousiast over vandaar ook mijn blog, zodat ik een uitlaatklep heb voor mijn enthousiasme.
Dit enthousiasme zou ik zo graag met jullie willen delen zonder dat jullie het gevoel krijgen dat ik jullie ‘ terechtwijs ‘ en zonder dat ik het gevoel moet hebben dat jullie mij veroordelen om mijn gezondere keuzen.

Totdat jullie zover zijn moet ik dus maar gewoon accepteren dat jullie het niet willen horen. Er zijn tenslotte nog zoveel andere leuke en interessante dingen om over te praten dan gezond leven. Of niet?

Hoe kan ik er voor zorgen dat mijn kind niet ontspoort

In de periode dat ik erg met mezelf overhoop lag, en twijfelde of ik wel of niet moest stoppen met werken, zag ik een televisie programma. Dat programma ging over ontspoorde jongeren, er was ook een deskundige op het gebied van ontspoorde jongeren aanwezig. Iemand uit het publiek vroeg aan haar:

‘Hoe kan ik er voor zorgen dat mijn kind niet ontspoort’ ?

Het antwoord was verbluffend eenvoudig:

Ze zei: ‘ Door het thuis zo gezellig mogelijk te maken ‘!

Nou, gezellig was het bij ons thuis al heel lang niet meer, dankzij de vaak hoogoplopende spanningen tussen mij en mijn zoon. Daarom raakten deze woorden mij waarschijnlijk zo diep. Ik heb deze woorden dan ook goed in mijn oren geknoopt. Het is heel gek maar die woorden hebben mij geïnspireerd, ze hebben mij geholpen bij het knopen doorhakken. Daardoor kon ik voor mezelf uitmaken dat het, zowel voor mijn zoon als voor mij, beter zou zijn als ik zou stoppen met werken.

Mijn zoon had nou eenmaal die speciale zorg en aandacht nodig en ik was er blijkbaar niet op gemaakt om beiden, werken en het opvoeden van dit kind, goed te kunnen combineren. Het laatste wat ik zou willen was dat hij in de hulpverlening terecht zou komen en dat hij medicijnen zou moeten gaan slikken. Er moest iets gebeuren.

Ik moest aan mezelf durven toegeven, dat het hebben van een kind met een (zeer) moeilijke gebruiksaanwijzing, mij heel veel stress opleverde. Die jarenlange stress begon  mij behoorlijk op te breken en eiste zowel lichamelijk als psychisch en emotioneel, zijn tol. Die stress zorgde er ook voor dat het thuis vaak alles behalve gezellig was.

Inmiddels ben ik erachter gekomen dat het geen ” toeval ” was dat ik juist op dat moment die uitspraak moest horen. We krijgen signalen van ons Ware Zelf. Vanaf het moment dat ik naar die signalen ben gaan luisteren ging het bergop tussen mij en mijn zoon.

Ik wilde mijn kind accepteren zoals hij was en hem alles geven wat ervoor nodig was om hem gezond en gelukkig te laten opgroeien. Intuïtief voelde ik aan dat er te weinig rust voor hem was en dat hij veel meer speciale aandacht nodig had, maar ik durfde dat gevoel niet te volgen.

Ik had ook sterk het gevoel dat mijn kind “slachtoffer ” was van een veel te hectische, chaotische, ongezonde maatschappij. Als hij ergens anders zou zijn geboren, bijvoorbeeld in een omgeving zonder al die prikkels, zou hij volgens mij veel gemakkelijker in de omgang zijn geweest. Met al die prikkels bedoel ik ook ongezonde voeding. Ongezonde voeding veroorzaakt stress voor het lichaam en doet heel veel met onze hersenen.

Vanaf het moment dat ik de knoop heb door gehakt en ben gestopt met werken, keerde de rust terug, zowel bij mezelf, mijn zoon als ook in huis. Daardoor kon het weer gezellig worden.

De problemen waren niet in één keer opgelost maar er was in ieder geval voldoende tijd en rust om ermee om te gaan. Ons ” probleemkind ” trok op deze manier een minder sterke wissel op ons gezin.

Ik moet er niet aan denken dat ik in die periode de opvoeding uit handen zou hebben gegeven. Dan zou het met mijn kind heel anders zijn gelopen. Sommige dingen moet je niet willen sturen maar gewoon accepteren dat het is zoals het is, en er maar het best mogelijke van maken.

Als de weerstand tegen dat wat is oplost, verdwijnt op den duur ook de stress die je erover hebt.

Acceptatie leidt tot een goede relatie tussen ouder en kind

 

Diepgaande acceptatie 

Alleen al daarmee kun je jouw kind helpen.

Onvoorwaardelijke acceptatie maakt het voor het kind mogelijk om te groeien, zich te ontwikkelen en in positieve zin te veranderen.

Door middel van acceptatie komt voor het kind de weg vrij om te leren zijn problemen op te lossen en om productiever, creatiever en geestelijk gezond te worden.

Acceptatie is als een vruchtbare bodem die het mogelijk maakt dat een nietige zaadkorrel zich ontwikkelt tot een lieflijke bloem.

Deze bodem, de acceptatie, maakt het mogelijk dat een kind zijn mogelijkheden verwezenlijkt.

Veel ouders zijn bang dat volledige acceptatie hun kinderen in hun positieve ontwikkeling hindert, de ouders praten vaak tegen hun kinderen in de taal van niet-acceptatie en geloven dat dit de beste manier is om ze te helpen.

Bij niet-acceptatie is de voedingsbodem voor het kind vol van : afkeuren, veroordelen, kritiek, vermanen, moraliseren, aansporen en commanderen.

Reactie van het kind? Het kruipt in zijn schulp.

Uit het boek : Indigo kinderen opvoeden en begeleiden van C. Hehenkamp