Buiten de boot vallen door eigen grenzeloosheid?

Grenzeloze generatie en de eeuwige jeugd van hun opvoeders Grenzeloze geeratie bv ik

Naar aanleiding van hier en daar weer wat ‘ incidentjes ‘ tussen mijn zoon en mij ben ik toch maar weer eens op zoek gegaan naar wat ‘ antwoorden ‘  voor zijn niet altijd rationele gedrag.

Die antwoorden moeten er gewoon zijn vind ik want ik weiger (nog steeds) te geloven dat hij eenvoudigweg ‘ niet deugd ‘ om het zo maar eens uit te drukken…..

Dat klinkt natuurlijk allemaal wat zwaar uit mijn mond maar dat doet het al gauw als een moeder weer een paar ‘slopende’ weken en een aantal slapeloze nachten achter de rug heeft.

Hoogstwaarschijnlijk is er niet eens echt iets aan de hand maar die beren op de weg hè?
Ik zie ze al verschijnen nog vóór er misschien werkelijk reden tot zorg is.
Het is weer zomer zullen we maar zeggen, dan valt de structuur weg en dat is bij deze groep  jongvolwassenen niet oké!

‘s Zomers lijken de problemen tussen hem en ons thuisfront meestal groter dan door de rest van het jaar heen.

Dat is mijn gevoel (altijd al geweest) en hoe waar blijkt dat achteraf te zijn.

Dit gevoel kreeg ik bevestigd door het lezen van bovenstaande boeken.
Als ik de schrijvers moet geloven (en dat doe ik na het lezen van deze boeken) behoort mijn zoon tot de grenzeloze generatie (geboren na 1986) en wat specifieker tot de groep ‘structuurzoekers’.
Deze groep heeft een sterke behoefte aan duidelijke grenzen en structuur (eigenlijk wist ik dit al maar toch….het is fijn om het nog eens bevestigd te krijgen).

Dat geldt voor hun thuissituatie, voor hun onderwijs, voor hun baan en eigenlijk voor alle situaties in hun leven.
Structuurzoekers hebben behoefte aan leiding en helderheid, aan directe, duidelijke instructies en feedback.
Meer dan de helft van de grenzeloze generatie houdt van een georganiseerd en regelmatig leven (maar kunnen zichzelf dat niet geven).

Structuur is voor hun dus van essentieel belang!!!

Mijn zoon roept dan ook vaak: ‘wees nu eens duidelijk, wat wil je nou van me , zeg het rechtuit want anders weet ik niet wat er van me verwacht wordt ‘.
Ik heb namelijk nogal de neiging om ‘om de hete brei heen te draaien ‘ als ik iets van hem wil, omdat ik het vervelend vind om hem te ‘commanderen’ (dat stamt nog uit mijn eigen jeugd).
Ik wil liever dat iets vreedzaam word opgelost en ik wil het liefst dat hij de dingen uit zichzelf doet (maar dan kan ik zoals uit deze boeken blijkt nog lang wachten).

Structuurzoekers hebben dringend stimulans en discipline nodig (maar dan wel op een liefdevolle manier gebracht, dit zeg ik even uit mezelf omdat ik heb gemerkt dat dat nou eenmaal het beste werkt).
Met macht uitoefenen bereik je bij deze groep helemaal niets.
Als ze niet worden gestimuleerd, geïnspireerd of gedisciplineerd (m.a.w als je ze niet achter de vodden aanzit) vervallen ze al snel in een enorme passiviteit en krijgen ze een houding van ‘ laat maar waaien ‘.
Ze kunnen zichzelf  moeilijk motiveren of tot ‘ iets praktisch ‘ aanzetten. Feesten wil wel nog net lukken😉

Ik moet in de toekomst dus niet precies vertellen wat hij moet doen maar wèl heel duidelijk zijn over het eindresultaat dat ik verwacht, dáár moet ik heel specifiek over zijn anders vliegt hij alle kanten op (in ons geval vooral in de zomer dus: Booch, Pukkelpop en vele andere ‘festiviteiten’ die het waard zijn om gevierd te worden)🙂

De komende tijd aan mij de taak dus om hem zover te krijgen dat hij weer enthousiast aan het werk wil gaan.

De raad van de schrijvers is:
‘probeer ze te boeien, ze hebben duidelijke rolmodellen nodig ‘!!!
‘Probeer hun kijk op: werk, geld verdienen en presteren te achterhalen’.
‘Zoek uit wat hun competenties zijn en in welke richting zij zich willen ontwikkelen’.
‘Laat ze veel dingen zelf oplossen maar blijf hun op afstand volgen ‘.

Hopelijk zijn de schrijvers zich ervan bewust dat het opvoeden van een ‘structuur-zoeker ‘ die daarnaast ook nog eens heel eigenwijs is (en het liefst van niemand raad aanneemt) een enorme inzet vergt van zijn ouders en dat die inzet vaak veel verder reikt dan wat haalbaar is.
Dat denk ik zelf wel want ze doen geloof ik al meer dan 25 jaar onderzoek naar deze grenzeloze generatie.

Toch wil ik me de moeite (nog steeds) nemen om het heft zelf in handen te nemen (van de maatschappij hoef ik in deze immers niet zoveel te verwachten) dat is mijn eigen ervaring en ook de conclusie van de schrijvers van dit boek.
Omdat ik nu eenmaal de mening ben toegedaan dat ik niet alleen recht heb op een kind maar dat ik ook de plicht heb om ervoor te zorgen (hoewel die zorg steeds meer in een ander licht komt te staan).
Niet alleen de lusten maar ook de lasten dus !
Maar wat wil ik ook anders, ik hoor nog bij de groep ‘ plichtsgetrouwen ‘ die uit het milieu van de ‘ Traditionele Burgerij ‘ stamt ( daarover lees je allemaal in deze boeken).

Mijn normen en waarden zijn: respect (vooral voor de ouders), harmonie (vooral binnen het gezinsleven), plichtsgetrouwheid (vooral naar mijn kinderen toe), discipline, rechtvaardigheid en (financiële) zekerheid (sparen voor later…..).
In mijn leven neemt het gezinsleven met een traditionele man-vrouwtaakverdeling en ‘ familiegezelligheid ‘ dan ook een prominente plaats in.
Ik ben erg gesteld op regelmaat, netheid en voorspelbaarheid en mijn motto is (of beter gezegd was) : ‘ je mag pas genieten als het verdiend is ‘ (door de opvattingen van mijn zoon ben ik hier wel een beetje anders in geworden).
In mijn ogen is zuinigheid een deugd want ‘overdaad schaadt ‘.
Mijn opvattingen zijn dus heel anders dan die van mijn zoon die waarschijnlijk tot het milieu van ‘ Gemaks-georiënteerden ‘ behoort:

Zij streven naar een zorgeloos, plezierig en comfortabel leven.
Ze houden van een ongedwongen levensstijl (met de nadruk op ongedwongen), want zij laten zich niet dwingen tot iets.
Ze stellen geen hoge eisen aan zichzelf en streven niet naar verheven materiële doelen.
De meesten prefereren een gezinssituatie met kinderen want dat is reuze-gezellig (die mening deel ik wel hoewel het er echt niet altijd reuze-gezellig aan toe gaat met een structuurloze structuurzoeker aan boord)😦
Werk is niet zo belangrijk, je probeert het juist te vergeten als je klaar bent.
Het calvinistische idee dat je pas mag genieten als daarvoor hard is gewerkt, is bij deze groep vervaagd.
Verdiend of beschikbaar gekomen geld wordt meestal direct uitgegeven (aan sparen wordt, zonder de begeleiding van een spaarzame mama, weinig waarde gehecht😉
Ze houden van groepsactiviteiten met een hoge gezelligheidsuitstraling (Go where the action is!).

Hij heeft ‘ gelukkig ‘ ook nog iets van een ander ‘milieu ‘ in zich:

Onafhankelijk en impulsief in het hier en nu willen staan.
Steeds persoonlijke keuzes willen maken ook al gaan die in tegen de heersende maatschappelijke norm.
Hij laat anderen met rust en wil zelf ook met rust gelaten worden.
Houdt vast aan zijn eigen principes.
Werk is welkom maar niet heilig, je werkt om te leven en niet andersom, activiteiten in de vrijetijdssfeer kunnen immers ook voldoening geven.
Heeft een voorkeur voor afwisselend werk.
Hij geniet van kunst en cultuur.
Hij onderneemt creatieve activiteiten zoals muziek maken en schrijven.

Zoals ik uit al die onderzoeken heb ik begrepen dreigt mijn zoon nogal een beetje ‘ buiten de boot te vallen ‘ door zijn eigen grenzeloosheid en dat botst af en toe tussen ons (vooral ‘s zomers).

Eigenlijk stond ik net op het punt om hem los te laten maar…….

Volgens de schrijvers van deze boeken blijft persoonlijke aandacht en begeleiding geven de enige remedie voor jongeren die buiten de boot dreigen te vallen.

Tja, wat wil ik dan anders dan er maar weer eens de schouders onder te zetten…..volgens mij wordt het weer de hoogste tijd voor een serieus maar bovenal respectvol gesprek tussen ons beiden.

Lees hier een fragment uit de grenzeloze generatie.

Persoonlijk vind ik deze boeken echte aanraders!

13 thoughts on “Buiten de boot vallen door eigen grenzeloosheid?

  1. Interessant.
    De enquete die ik vanochtend invulde verwees mij ook door naar motivaction bij de resultaten van mijn levensstijl.
    Ik lees met interesse hoe je dit probleem oplost met je zoon, maar bovenal vind ik het knap dat je je eerst verdiept in literatuur en daar inspiratie uit haalt.
    Ik was als puber zelf niet makkelijk, maar uiteindelijk is het toch allemaal goed gekomen.😉
    Misschien geeft je dat ook nog een kleine oppepper. Succes!

    • Hoi hoi,
      Bedankt voor je leuke reactie, het werkt voor mij echt als een hart onder de riem en pept mij inderdaad weer op🙂
      Fijn om te horen dat het met jou allemaal goed is gekomen na een turbulente pubertijd (mag ik dat zo zeggen)?
      Ik heb even op jouw blog gekeken en zag dat uit de test van Motivaction blijkt dat jij een post-materialist bent, in die beschrijving herken ik mezelf ook wel.
      Ik denk dat ik die test ook maar eens ga maken😉
      Jij ook succes met je kindje straks en geniet van de periode dat ze nog klein zijn (vóór je het weet zitten ze in de pubertijd)😉

  2. Hoi Marion,
    Ik las dat Mitchel bv. wel eens zegt: wat wil je,wees duidelijk.
    Ik denk echter dat er toch echt een moment komt dat jij moet zeggen: wat wil JIJ.
    Als je niet weet wat je wilt kun je geen koers varen en gaat het leven aan je voorbij(uiteindelijk).
    En wanneer je het wel weet dan moet je de juiste acties ondernemen en de verkeerde achterwegen laten.
    Dat is dan het leven van die saaie ouders, alsof wij voor saaiheid kiezen.
    Nee,leven stelt eisen,en realiteit heeft schijt(om het zo maar eens te noemen)aan je acceptatie op dit gebied.
    Er blijven zeer veel mogelijkheden binnen dit gebied maar het principe blijft.
    Iemand die dit niet wilt zal afhankelijk blijven van anderen en zolang deze blijven opdraaien voor het ‘gemak en leuke leven’ van anderen(ook de kinderen)zal er weinig veranderen.
    Ik weet dat het moeilijk is want ik heb een puberende 15 jarige zoon met een bizarre voorstelling van het leven.
    Onze keuzes bepalen de toekomst en een man die ik als voorbeeld heb stelde ooit dat een verstandige vader zijn zoon ‘op tijd’ de deur uitgooit……geen vangnet meer maar dealen met feiten.
    Of ik dit ooit zal doen…..?
    Just my thoughts.
    ad

    • Hoi Ad,
      Bedankt voor je reactie.
      Je hebt helemaal gelijk.
      Dat gesprek voeren we regelmatig waarin wij vragen: ‘wat wil jij’, maar dat is net onderdeel van het probleem, dat weet hij (nog) niet.
      Het is gelukkig niet zo dat wij opdraaien voor zijn gemak en leuke leven, hij betaald alles zelf en betaald ook ‘kostgeld’ (wij zijn toch niet gek?)…….

      Ik ken ze trouwens ook die mannen die de mening zijn toegedaan dat een verstandige vader zijn zoon ‘op tijd’ de deur uitgooit en vrouwen opdragen zich vanaf de leeftijd van 10 jaar het liefst helemaal niet meer met de opvoeding van hun zoon te bemoeien.
      Deze raad leg ik uiteraard direct naast me neer omdat ik in het verleden (in mijn eigen zeer turbulente jeugdjaren) genoeg van dit soort ‘mannen’ ben tegengekomen waarvan de vaders die raad wel hadden opgevolgd.
      Daar heb ik de gevolgen van mogen zien,nee dank je….dat is helemaal niet onze stijl. No Way dat ik mijn zoon dat zal aandoen!!!
      Ik vind dat kiezen voor de makkelijke weg: zoon past niet in het plaatje (zowel van gezin als van de maatschappij) dus dan maar hup, weg ermee……is voor zijn eigen bestwil zeker?

      Dealen met de feiten kan hij volgens mij nog lang genoeg.
      Daarin neem ik mijn man altijd als voorbeeld: hij heeft bij zijn ouders thuis een prinsheerlijk leven gehad (en mijn schoonouders hadden nog wel 12 kinderen waarvan heel veel zonen).
      Mijn schoonmoeder legde zelfs de kleren voor hun klaar.
      Maar vanaf de eerste dag dat wij getrouwd zijn heeft mijn man zijn verantwoording genomen, altijd keihard gewerkt voor zijn gezin, maar in zo’n mate dat er ook nog genoeg tijd overbleef om aandacht te schenken aan onze kinderen.
      Dat vind ik een goed (genoeg) rolmodel voor onze zoon.

      Mijn man heeft in zijn jeugdjaren ook vaak de verkeerde keuzes gemaakt maar nog niet misschien dat zijn ouders het in hun hoofd haalden om de ‘zaak’ dan maar af te serveren……
      Kijk, als een volwassen zoon (of dochter) zich totaal niet meer aan de huisregels wilt houden en geen respect meer toont, dan vind ik het een andere zaak……
      Dan is hij of zij de goede zorgen van de ouders gewoon niet (meer) waard en wordt het tijd dat ze hun eigen boontjes gaan doppen, maar dan nog vind ik dat daar eerst een respectvol gesprek over mag plaatsvinden……

      Onze keuzes bepalen inderdaad de toekomst en ik zou het mezelf nooit vergeven als ik te vroeg de keuze zou maken om mijn zoon uit huis te gooien en hij daardoor zo diep in de problemen raakt, dat hij daar zijn hele leven niet meer van kan herstellen.
      Ik weet het, dat heeft hij zelf in de hand zul je zeggen, dat is dan zijn keuze, maar ik ben de mening toegedaan dat we niet iedereen over één kam mogen scheren.
      De ene mens is nu eenmaal vroeger zelfstandig dan de ander en wat heet zelfstandig?

      Ik ken genoeg mensen (uit mijn eigen jeugd en ook nu) die al met 17 jaar zogenaamd zelfstandig waren maar hun leven nu nog steeds niet op de rit hebben.
      Onder zelfstandig zijn versta ik: geen schulden hebben, jezelf (en vooral je kinderen) gezond (op)voeden, je eigen boontjes doppen, niet afhankelijk zijn van instanties en uitkeringen e.d (want dan ben je ook nog steeds afhankelijk van anderen).

      Maar ja, gooi die zonen gewoon de deur uit (vooral die jongens die toch wat extra zorg nodig hebben en juist afhankelijk zijn van een groot vangnet (het liefst van mannen met gezond verstand) want dat verschaft weer werk (deze jongens lopen vaak bij verschillende instanties omdat ze het niet alleen redden).
      Met dit soort adviezen kan ik dus werkelijk helemaal niets, ik vind het te kort door de bocht, maar het is wel gemakkelijk natuurlijk.
      Ad, ik hoop voor jouw zoon dat jij dit soort adviezen ook heel snel in de wind slaat en vanuit jouw hart blijft handelen.

      Je schrijft: ik heb een puberende 15 jarige zoon met een bizarre voorstelling van het leven, ik word nu al nieuwsgierig naar zijn visie😉
      Het feit dat hij die bizarre voorstelling van het leven met jou deelt geeft wel aan dat jullie nog steeds een band hebben, dat hebben veel (uit huis geplaatste) kinderen tegenwoordig niet meer.
      Ik zou zeggen: probeer er zoveel mogelijk van te genieten ook al zie je er nu vaak de lol niet meer van in en blijf open staan voor de problemen waar hedendaagse jongeren vaak mee te dealen hebben.
      Het lijkt tegenwoordig wel allemaal rozengeur en maneschijn voor hun te zijn maar diegene die verder kijkt dan zijn ‘ratio’ hem ingeeft ziet ook nog iets anders, namelijk een enorme eenzaamheid.
      Hier wil ik het voor nu even bij laten….
      Just my thougts.

  3. Hallo marion,
    Mijn reactie was specifiek naar jullie situatie maar daarnaast ook algemeen van strekking.
    Net zoals jij Mitchel als voorbeeld neemt in vele van je posts maar ook in het algemeen mensen wilt bereiken.
    Dat hij zelf betaalt en kostgeld betaalt,dus verantwoording neemt, is toch al een belangrijk aspect.
    Je man nam vanaf dag 1 van jullie huwelijk verantwoording ondanks/dank (om het in de juiste context te houden) zijn prinsheerlijke leven thuis.
    Er is toch geen enkele rede aan te nemen dat dit niet mogelijk is.
    Uiteindelijk gaat het erom hoe je als persoon in het leven staat en ik zie niets in het gedachtegoed dat opvoeden maar op een manier mogelijk is.
    Wel denk ik dat confrontaties met de realiteit noodzakelijk zijn ,die kun je namelijk uiteindelijk niet ontwijken.
    Als ouder zul je dan toch een oogje in het zeil houden lijkt mij.

    Het de deur uit gooien kun je ook anders opvatten dan puur letterlijk en de een is daar vroeger klaar voor dan de ander.Niets mis mee.
    Maar wanneer je er klaar voor bent dan denk ik,zul je er ook veel van leren voor de toekomst.
    Hoe die zal zijn weet je nooit zeker,maar wanneer je op jezelf kunt vertrouwen(ondanks hier en daar hulp van anderen)dan ben je beter af.
    Dat velen die op jonge leeftijd zgn. zelfstandig waren nu nog steeds niet de zaken op een rij hebben kan ik beamen.
    Onze generatie(min of meer) wil jong blijven door mee te doen aan dingen die voor jongeren bedoeld zijn. Zeg maar een fake jeugd behouden,voor de buitenwereld.
    Velen zijn/lijken verward.Dit kun je op veel fronten zien.

    Ik zie trouwens niet dat, op een bepaald moment, een zoon de deur uit te gooien(en dan niet letterlijk) om levenslessen te ‘ontvangen’ een makkelijke uitweg is.
    Iedereen kent zijn kind het beste en weet wat het beste is in de persoonlijke situatie.
    Als ouder moeten we in ieder geval de verantwoording blijven nemen om ze te helpen met volwassen worden om ze uiteindelijk ‘vrij te laten’.
    ad

    • Hoi Ad,
      Mooie woorden die je daar spreekt, bedankt voor de toevoeging.
      Ik kan jouw standpunt dan ook heel goed volgen.

      Alles moet in balans zijn, confrontaties aan laten gaan met de realiteit onder begeleiding en toeziend oog van de ouders, zo zou het eigenlijk moeten zijn.
      Helaas stellen sommige ouders hun kinderen (vaak onbewust) veel te vroeg bloot aan allerlei ‘prikkels’ waar ze eigenlijk nog lang niet aan toe zijn, prikkels waartegen ze eigenlijk nog beschermd zouden moeten worden.
      Vandaar dat er nu over deze kinderen (jongeren-volwassenen) wordt gesproken als de Grenzeloze Generatie.
      De generatie die weinig tot geen grenzen aangereikt heeft gekregen door hun ouders, omdat hun ouders (onze generatie) deel uitmaakten van de zogenaamde ‘verloren generatie’ ook wel generatie Nix genoemd.
      Een generatie die vrij was van traditionele oriëntaties, er werd veel geëxperimenteerd, er kwam veel ruimte voor nieuwe oriëntaties.
      We moesten ons zelf informeren, een beeld vormen, een richting geven want onze ouders hadden het veel te druk (in dat opzicht is er niet veel veranderd).

      Velen van ons zijn weer opgevoed door ouders die tot de ‘stille generatie’ behoorden.
      Hun motto was: ‘mond houden en hard werken’, dat was toen vanzelfsprekend.
      We werden gewoon monddood gemaakt (op die paar uitzonderingen na die daartegen in opstand durfden te komen)😉
      Onze generatie weet maar al te goed hoe frustrerend dat is en hoe rot het voelt om je eigenheid steeds maar ‘voor de lieve vrede’ te moeten onderdrukken .
      Toch hielden wij ons stil en hadden we zogenaamd ‘ontzag’ voor onze ouders en andere autoriteiten (maar eigenlijk waren we gewoon bang voor ze en voelden we ons door hun ‘verraden’).

      Binnen de huiselijke gezinsmuren gaf dat enigszins rust (helaas waren we daar niet al te vaak te vinden want we hadden toch wel zo onze manieren om onder dat juk uit te komen)😉
      We vluchtten noodgedwongen het huis uit, zwierven wat op straat rond en knepen ‘stilletjes’ de kat in het donker (ik althans).

      Ik denk dat velen van ons zich hebben voorgenomen om onze eigen kinderen niet mond-dood te maken, zij moeten vooral hun mening mogen zeggen, zij mogen wel voor zichzelf opkomen en hoeven niet andermans waarheid voor zoete koek te slikken als er zich in hunzelf een hele andere waarheid aandient.
      Daaraan heb ook ik mij ‘schuldig’ gemaakt tijdens de opvoeding van onze kinderen, op voorhand niet wetende hoe vermoeiend dat is (rust in huis is er dan vaak niet bij want ze maken van alles een punt)😉
      Veel jonge mensen van vandaag kunnen dan ook heel goed debatteren, ik vermoed dat dat dadelijk ook wel zijn vruchten zal gaan afwerpen.
      Zij laten zich in ieder geval niet aan de kant duwen door ‘loze argumenten’, deze argumenten moeten wel degelijk ‘steek houden’anders ga je ‘nat’.
      Dat vind ik persoonlijk geen slechte ontwikkeling, ik vind veel jongeren dan ook verfrissend oprecht.
      Pappen en nathouden werkt bij hun niet (bij ons vroeger ook niet maar dat mochten we niet uiten), wij geven onze kinderen die kans wel!
      Zij moeten vooral wel zichzelf zijn en goed in hun vel zitten!

      Alleen…. (en ik praat nu in het algemeen) ben ik wel de mening toegedaan dat je ze niet zomaar alle vrijheid kunt geven om te doen en laten wat ze willen onder het mom van: ‘wij zijn ook jong geweest, wij aten ook weleens junkfood, ik was ook weleens dronken of ik heb ook weleens wiet (of erger) gerookt’…..
      En precies in dat woordje ‘weleens’zit het hem nou juist.
      Wij hadden bijvoorbeeld niet zoveel geld op zak zoals de jongeren van tegenwoordig dat hebben, al wilden we ‘totaal grenzeloos zijn’ dan nog kon dat niet simpelweg omdat we daar het geld niet voor hadden (althans in het milieu waarin ik ben opgegroeid van: ‘overdaad schaadt’🙂
      De zuinigheid (en vaak armoede) van onze ouders beschermde ons als het ware voor losbandigheid, maar velen onder ons herinneren zich waarschijnlijk ook nog wel hoe het voelde om ieder dubbeltje tien keer om te moeten draaien voordat het uitgegeven kon worden😦

      Ineens (eind jaren 80) werd onze financiële situatie veel beter, we kregen ruim de mogelijkheid financieel te groeien (met z’n tweeën werken,iedereen een eigen huis,veel overwaarde op het huis etc.).
      Daar wilden we zelf (en onze kinderen) de vruchten van plukken.
      En wat gebeurde er toen?
      Doordat we ons hele leven zo ‘zuinig aan’ hadden moeten doen konden we die vrije beschikking over zoveel geld alsnog niet aan!
      We kochten maar raak, kinderen kregen (veel teveel) zakgeld en cadeautjes (t.v en computer op hun kamer),(vlieg)vakanties werden de normaalste zaak van de wereld, uit eten was geen luxe meer maar een vanzelfsprekendheid, gezond eten werd vervangen voor patat (vandaar dat deze generatie jongeren ook wel de ‘patat-generatie wordt genoemd), gezonde maaltijden werden vervangen door kant-en klaarmaaltijden om zodoende tijd over te houden om te kunnen socializen (uitstapjes maken met vrienden, concerten bezoeken en festivals…..).

      Wij genoten om het hardst van onze nieuw verworven (financiële) vrijheid en dachten daarmee onze kinderen ook een groot plezier te doen maar nu blijkt langzaam dat niets minder waar is.
      Door het veelvuldig afwezig zijn van de ouders en daardoor het gebrek aan discipline blijkt inmiddels dat bij een grote groep jongeren een enorme passiviteit is ontstaan (veelvuldig internetten, bank-hangen en zappen voor de t.v, shoppen e.d).
      Misschien schets ik het wat zwart-wit maar zoveel is mij in ieder geval wel duidelijk geworden: mijn ouders hadden gelijk: ‘ Overdaad schaadt’!
      Nu, door de crisis, worden de mensen weer langzaam gedwongen zichzelf een beetje financieel op te voeden en zichzelf te beteugelen.
      Wij kunnen dat ook, wij zijn tenslotte volwassen en herinneren ons nog veel van vroeger hoe het er toen aan toe ging, maar hoe zit het met onze kinderen?
      Die zijn aan al die overdaad gewend geraakt, zij weten niet beter en vinden lenen en schulden maken de normaalste zaak van de wereld.
      Ik kan met ze meevoelen en veroordeel ze daarom niet maar af en toe houd ik toch mijn hart vast (en daarin zal ik zeker niet de enige zijn).
      Ik ben zelf heel benieuwd hoe de toekomst eruit gaat zien nu deze ‘Grenzeloze generatie’ aan de bak komt, van één ding ben ik in ieder geval overtuigd, het zal beslist niet saai worden.

      Het is weer een lang antwoord geworden, als ik eenmaal aan het schrijven ben kom ik in een bepaalde ‘flow’terecht.
      Voel jezelf dan ook niet verplicht om hierop te antwoorden.
      Nogmaals super bedankt voor je reactie.

      Hartelijke groetjes van Marion.

  4. He marion,
    Duidelijk te merken waar je passie ligt.
    Ik heb er weinig aan toe te voegen, aan je antwoord.
    Maar wel dat ik echt blij ben dat ik mijn jeugd ‘vroeger’ meegemaakt heb.
    De experimenten met ons(denk ook aan het schoolsysteem) waren mij al vrij snel duidelijk en ik weet nog goed dat ik dacht ‘mij krijgen jullie(wie dat ook mocht zijn) niet.
    Dus ….jawel rare dingen doen,protest.

    Ik zie wel dat het nu totaal anders is, snelle vooruitgang ook (of achteruitgang misschien) en daarom kunnen we nog vergelijken, hebben bepaalde zaken toch nog meegekregen of ervaren.
    Nu heerst het YOLA idee en dat ook nog eens onder onze generatie met het idee iets in te halen en/of vooral jong te lijken.
    Hmm… die jongeren willen ons helemaal niet erbij. En terecht.

    Waar het heen moet of zal gaan weet ik niet en dat zijn uitspraken waarvan ik vroeger dacht….schei toch uit man.
    Maar ook onze ouders zagen al snelle veranderingen plaatsvinden en konden dat niet goed plaatsen in hun belevenis van het leven.
    Echter fundamentele zaken mbt het leven veranderen niet en misschien zagen hun deze basis wegzakken net zoals velen van ons dit nu ook zien, alleen sneller.
    Ouders moesten altijd al richting geven en bijsturen maar nu is de zee wel een stuk wispelturiger en dat vergt meer van de bemanning. Succes ……allemaal.
    ad

    • Ja Ad, dat klopt, hetgeen er de afgelopen jaren (vanaf 1987, het jaar waarin mijn dochter geboren is) in sneltreinvaart met de opvoeding van (veel) kinderen is gebeurd (of beter gezegd de opvoeding die niet is gebeurd), heeft mij diep geraakt.
      Ik heb er natuurlijk geen onderzoek naar gedaan want daarvoor had ik het zelf veel te druk met het navigeren op een wispelturige zee.
      Om in jouw mooie metaforische schrijfstijl te blijven: ik voelde me herhaaldelijk een mislukte kapitein die zijn schip door vele stormen heen moest zien te begeleiden.
      Ik wilde het vaartuig zo graag vakkundig besturen, hoppa, recht door zee met dat ding, maar uiteindelijk heb ik me toch wat moeten schipperen om geen schipbreuk te leiden😉

      De meeste problemen die ik daarbij ondervond waren van externe aard, situaties waar ik mijn kinderen voor moest ‘beschermen’ maar waar ik niet om had gevraagd en die ons gewoon door de strot zijn geduwd (vooral Social Media, te soepel alcohol-en drugsbeleid, carrière makende mede-ouders die geen enkel toezicht hielden op hun kroost (die toevallig wel bevriend waren met mijn kinderen), de bekende ‘als de kat van huis is’ situaties waarin alles vrij voor het oprapen ligt (ook Youtube met de meest vunzige filmpjes etc. ) zucht….
      En nee….ik ben niet zo hypocriet om te denken dat mijn kinderen heilig zijn en alleen maar slachtoffer zijn geworden van deze maatschappij) je hebt daar als persoon zelf natuurlijk ook een aandeel in.
      Nou mocht het ‘toeval’ zo zijn dat ik twee totaal verschillende kinderen kreeg waarvan de één wel was opgewassen tegen ‘peer-pressure’ en de ander ‘iets minder’😉

      Vooral deze makkelijk te beïnvloeden groep jonge mensen gaat mij aan het hart omdat ik weet dat ze daar zelf ook niet altijd blij mee zijn.
      Als je deze kinderen (jongeren en zelfs jong-volwassenen) op een onbemand schip die wispelturige zee (straatcultuur) opstuurt dan is dat vragen om problemen….

      Want, zoals al eerder gezegd, juist deze groep ( de ‘structuurzoekers’) hebben veel behoefte aan respect en aan iemand die vertrouwen in hen heeft en die in hen gelooft.
      Ze hebben behoefte aan structuur, grenzen, duidelijkheid, regels en regelmaat.

      Dit zou je zo op het eerste oog niet achter ze uithalen omdat het voor een ongeoefend oog vaak lijkt alsof ze juist regelrecht tegen van alles en nog wat zijn.
      Maar als je goed kijkt (en vooral goed aanvoelt) merk je al gauw dat ze het heel goed doen als ze precies weten wat er van hun verwacht wordt (vooral wanneer die verwachtingen in een sfeer van wederzijds respect uitgesproken worden).
      Gebeurd dat niet dan geef je hun de kans om zich tegen je te keren en gaan ze hun onzekerheid en zelfhaat (waar deze jongeren vaak mee te kampen hebben) op jou en allerlei andere autoriteiten projecteren.

      Het is dus vooral de kunst om uit hun ‘zelf-destructieve krachten’te blijven en je daarin niet te laten meeslepen, beter is het om als een soort pleegouder voor hun verwarde (puber)ziel te zorgen, hun kompas te zijn op de woelige baren (dat vergt tegenwoordig inderdaad veel meer van de bemanning dan vroeger).
      Vooral in de periode van de pubertijd (en sommigen ook nog een tijd erna) zijn ze nog niet sterk genoeg om al die overload aan prikkels (eenzaam en alleen op hun kamer) het hoofd te bieden (al laten ze het zo overkomen dat ze niet gediend zijn van al die ‘bemoeienissen’).
      Laat je daar als ouder niet door misleiden want het is allemaal maar bluf, onder al die branie klopt vaak een onzeker, bang en kwetsbaar hart dat in (emotionele) nood is, dat is althans mijn ervaring.

      Ik vraag me persoonlijk ook vaak af waar het heen moet gaan en voel me dan ook net een oud wijf (ben ik misschien ook al :-)) anyway, we zullen zien waar het schip strand.
      Jij ook succes met navigeren😉

      Hartelijke groetjes weer.

  5. Hallo Marion,

    Heel herkenbaar je verhaal en mijn zoon is pas 8 jaar. Vorig jaar kreeg hij de diagnose ADHD welke ik eigenlijk meteen in de prullenbak heb gegooid, want ik geloof niet in ADHD. Met voeding heb ik al veel kunnen bereiken en heel vaak gaat het nog mis met de nodige opvliegers in huis. Maar goed, hij is en blijft onze schat en dat maak ik hem elke keer duidelijk.
    Op dit moment sta ik op het punt om mijn werk gedag te zeggen en fulltime moeder te worden, nu werk ik voornamelijk tijdens de schooluren en dat bracht al veel verschil, maar helaas moet het huishouden dan toch gedaan worden als de kids thuis zijn en dan missen zij hun aandacht weer ( ik heb nog een dochter van 5 jaar). Dus misschien toch maar helemaal thuis blijven….Ik vind het nog een vreemde gedacht, want ik ben 45 jaar en werk al vanaf ik van school ben. Daarbij ben je toch aan een financieel plaatje gewend en daar moet ik dan ook weer mee leren omgaan.
    Maar als ik jou verhaal lees en hoe moeilijk je het hebt met je eigen zoon denk ik alleen maar, hoe moeilijk ik het soms ook met mijn zoon vind, hoe vaak ik ook ruzie (nu al) met hem heb, ik houd zielsveel van hem en zal dat altijd tegen hem en mijn docht uiteraard ook blijven zeggen.
    Onvoorwaardelijke liefde is de belangrijkste sleutel in deze….

    • Hallo Birgitte,

      Je schrijft dat je op het punt staat je werk gedag te zeggen en fulltime moeder te worden en tegelijkertijd schrijf je: misschien toch maar helemaal thuis blijven…..
      Ik proef twijfel bij jou en dat is natuurlijk heel normaal..(en voor mij ook heel herkenbaar).
      Ik lees dat je het nog een vreemde gedachte vind om je werkende leven en het daarbij horende financiële plaatje vaarwel te zeggen en de sprong te wagen zeg maar….ook dat is heel goed te begrijpen.

      Uitgaande van mijn eigen situatie destijds kan ik alleen maar zeggen dat al mijn argumenten die tégen het thuisblijf-moederschap waren vanuit een gevoel van angst kwamen, vooral angst voor tekorten van materiële aard.
      En alle argumenten die vóór het thuisblijf-moederschap waren kwamen vanuit een gevoel van onvoorwaardelijke liefde voor mijn kinderen en vanuit een heilige overtuiging die maakte dat ik kon zien wat mijn kinderen (vooral mijn zgn. Adhd-zoon) nodig had.
      Waren mijn kinderen geholpen met mijn angsten? NEE!!!!
      Waren mijn kinderen geholpen met mijn volledige aanwezigheid in het hier en nu en mijn onvoorwaardelijke liefde? JA!!!
      Keuze snel gemaakt en we hebben er geen boterham minder om gegeten.

      Zoals je misschien in eerdere posts van mij hebt kunnen lezen is het bij ons nooit een financiële vetpot geweest, veel overdaad en luxe hebben mijn kinderen dan ook niet gekend, maar het is maar net met welke situatie je zich vergelijkt.
      In vergelijking met een doorsnee middelbare scholier uit het westen vielen mijn kinderen misschien een ‘beetje’ uit de toon wat betreft merkkleding, dure gadgets, geen t.v en computer op hun kamer, weinig zakgeld etc.
      Maar in verhouding met de arme kindertjes in Afrika…..je snapt natuurlijk al wat ik wil zeggen.
      Dit is misschien een beetje een kort door de bocht antwoord maar de strekking ervan is jou allang duidelijk.
      Jouw hele situatie is jou waarschijnlijk allang duidelijk, nu alleen nog de moed weten op te brengen om die impuls te volgen, ga mee met die beweging, vecht er niet tegen, hier is jouw moederinstinct aan het woord en die heeft het bij het rechte eind.

      Je zegt het zelf al, onvoorwaardelijke liefde is in deze situatie de belangrijkste sleutel, volg dat gevoel en dan volgt de rest vanzelf.
      Het geluk en de gezondheid van je kinderen is niet in geld uit te drukken (quote van mijn man, hij filosofeert ook graag mee)🙂
      Ik wens je heel veel wijsheid, kracht en moed bij het maken van jouw keuze ( misschien kun je het ook maar beter zien als dat je geen keus hebt als het je kinderen betreft, maar dat klinkt dan weer zo streng).
      Ik ben heel benieuwd welke wending jouw persoonlijke verhaal gaat nemen, houd me alstublieft op de hoogte.

  6. Hallo Marion,

    Graag wil ik je via deze weg laten weten dat we reeds zéér veel tips gebruikt hebben van je website. Bijv. rauwe melk halen bij Michaelshof, wildernisvlees van FreeNature, botten bouillon, etc. etc. Zeer nuttige en handige website. Onze kinderen, 8 en 10 jaar oud, hebben er ook veel voordeel van!

    Groet,
    Roger

    • Hallo Roger,
      Altijd leuk om positieve feedback te krijgen over (en op) mijn website:-)
      Het doet me goed als ik hoor dat mensen (en dan vooral kinderen) zijn gebaat bij deze voedingsstijl.
      Echt leuk dat je zich even de moeite hebt genomen om te reageren, ik wens je verder heel veel succes ermee en zeg dan ook: ga vooral zo door, op de lange duur worden de voordelen alleen maar groter😉

      Groetjes Marion

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s