Buiten de boot vallen door eigen grenzeloosheid?

Grenzeloze generatie en de eeuwige jeugd van hun opvoeders Grenzeloze geeratie bv ik

Naar aanleiding van hier en daar weer wat ‘ incidentjes ‘ tussen mijn zoon en mij ben ik toch maar weer eens op zoek gegaan naar wat ‘ antwoorden ‘  voor zijn niet altijd rationele gedrag.

Die antwoorden moeten er gewoon zijn vind ik want ik weiger (nog steeds) te geloven dat hij eenvoudigweg ‘ niet deugd ‘ om het zo maar eens uit te drukken…..

Dat klinkt natuurlijk allemaal wat zwaar uit mijn mond maar dat doet het al gauw als een moeder weer een paar ‘slopende’ weken en een aantal slapeloze nachten achter de rug heeft.

Hoogstwaarschijnlijk is er niet eens echt iets aan de hand maar die beren op de weg hè?
Ik zie ze al verschijnen nog vóór er misschien werkelijk reden tot zorg is.
Het is weer zomer zullen we maar zeggen, dan valt de structuur weg en dat is bij deze groep  jongvolwassenen niet oké!

‘s Zomers lijken de problemen tussen hem en ons thuisfront meestal groter dan door de rest van het jaar heen.

Dat is mijn gevoel (altijd al geweest) en hoe waar blijkt dat achteraf te zijn.

Dit gevoel kreeg ik bevestigd door het lezen van bovenstaande boeken.
Als ik de schrijvers moet geloven (en dat doe ik na het lezen van deze boeken) behoort mijn zoon tot de grenzeloze generatie (geboren na 1986) en wat specifieker tot de groep ‘structuurzoekers’.
Deze groep heeft een sterke behoefte aan duidelijke grenzen en structuur (eigenlijk wist ik dit al maar toch….het is fijn om het nog eens bevestigd te krijgen).

Dat geldt voor hun thuissituatie, voor hun onderwijs, voor hun baan en eigenlijk voor alle situaties in hun leven.
Structuurzoekers hebben behoefte aan leiding en helderheid, aan directe, duidelijke instructies en feedback.
Meer dan de helft van de grenzeloze generatie houdt van een georganiseerd en regelmatig leven (maar kunnen zichzelf dat niet geven).

Structuur is voor hun dus van essentieel belang!!!

Mijn zoon roept dan ook vaak: ‘wees nu eens duidelijk, wat wil je nou van me , zeg het rechtuit want anders weet ik niet wat er van me verwacht wordt ‘.
Ik heb namelijk nogal de neiging om ‘om de hete brei heen te draaien ‘ als ik iets van hem wil, omdat ik het vervelend vind om hem te ‘commanderen’ (dat stamt nog uit mijn eigen jeugd).
Ik wil liever dat iets vreedzaam word opgelost en ik wil het liefst dat hij de dingen uit zichzelf doet (maar dan kan ik zoals uit deze boeken blijkt nog lang wachten).

Structuurzoekers hebben dringend stimulans en discipline nodig (maar dan wel op een liefdevolle manier gebracht, dit zeg ik even uit mezelf omdat ik heb gemerkt dat dat nou eenmaal het beste werkt).
Met macht uitoefenen bereik je bij deze groep helemaal niets.
Als ze niet worden gestimuleerd, geïnspireerd of gedisciplineerd (m.a.w als je ze niet achter de vodden aanzit) vervallen ze al snel in een enorme passiviteit en krijgen ze een houding van ‘ laat maar waaien ‘.
Ze kunnen zichzelf  moeilijk motiveren of tot ‘ iets praktisch ‘ aanzetten. Feesten wil wel nog net lukken 😉

Ik moet in de toekomst dus niet precies vertellen wat hij moet doen maar wèl heel duidelijk zijn over het eindresultaat dat ik verwacht, dáár moet ik heel specifiek over zijn anders vliegt hij alle kanten op (in ons geval vooral in de zomer dus: Booch, Pukkelpop en vele andere ‘festiviteiten’ die het waard zijn om gevierd te worden) 🙂

De komende tijd aan mij de taak dus om hem zover te krijgen dat hij weer enthousiast aan het werk wil gaan.

De raad van de schrijvers is:
‘probeer ze te boeien, ze hebben duidelijke rolmodellen nodig ‘!!!
‘Probeer hun kijk op: werk, geld verdienen en presteren te achterhalen’.
‘Zoek uit wat hun competenties zijn en in welke richting zij zich willen ontwikkelen’.
‘Laat ze veel dingen zelf oplossen maar blijf hun op afstand volgen ‘.

Hopelijk zijn de schrijvers zich ervan bewust dat het opvoeden van een ‘structuur-zoeker ‘ die daarnaast ook nog eens heel eigenwijs is (en het liefst van niemand raad aanneemt) een enorme inzet vergt van zijn ouders en dat die inzet vaak veel verder reikt dan wat haalbaar is.
Dat denk ik zelf wel want ze doen geloof ik al meer dan 25 jaar onderzoek naar deze grenzeloze generatie.

Toch wil ik me de moeite (nog steeds) nemen om het heft zelf in handen te nemen (van de maatschappij hoef ik in deze immers niet zoveel te verwachten) dat is mijn eigen ervaring en ook de conclusie van de schrijvers van dit boek.
Omdat ik nu eenmaal de mening ben toegedaan dat ik niet alleen recht heb op een kind maar dat ik ook de plicht heb om ervoor te zorgen (hoewel die zorg steeds meer in een ander licht komt te staan).
Niet alleen de lusten maar ook de lasten dus !
Maar wat wil ik ook anders, ik hoor nog bij de groep ‘ plichtsgetrouwen ‘ die uit het milieu van de ‘ Traditionele Burgerij ‘ stamt ( daarover lees je allemaal in deze boeken).

Mijn normen en waarden zijn: respect (vooral voor de ouders), harmonie (vooral binnen het gezinsleven), plichtsgetrouwheid (vooral naar mijn kinderen toe), discipline, rechtvaardigheid en (financiële) zekerheid (sparen voor later…..).
In mijn leven neemt het gezinsleven met een traditionele man-vrouwtaakverdeling en ‘ familiegezelligheid ‘ dan ook een prominente plaats in.
Ik ben erg gesteld op regelmaat, netheid en voorspelbaarheid en mijn motto is (of beter gezegd was) : ‘ je mag pas genieten als het verdiend is ‘ (door de opvattingen van mijn zoon ben ik hier wel een beetje anders in geworden).
In mijn ogen is zuinigheid een deugd want ‘overdaad schaadt ‘.
Mijn opvattingen zijn dus heel anders dan die van mijn zoon die waarschijnlijk tot het milieu van ‘ Gemaks-georiënteerden ‘ behoort:

Zij streven naar een zorgeloos, plezierig en comfortabel leven.
Ze houden van een ongedwongen levensstijl (met de nadruk op ongedwongen), want zij laten zich niet dwingen tot iets.
Ze stellen geen hoge eisen aan zichzelf en streven niet naar verheven materiële doelen.
De meesten prefereren een gezinssituatie met kinderen want dat is reuze-gezellig (die mening deel ik wel hoewel het er echt niet altijd reuze-gezellig aan toe gaat met een structuurloze structuurzoeker aan boord) 😦
Werk is niet zo belangrijk, je probeert het juist te vergeten als je klaar bent.
Het calvinistische idee dat je pas mag genieten als daarvoor hard is gewerkt, is bij deze groep vervaagd.
Verdiend of beschikbaar gekomen geld wordt meestal direct uitgegeven (aan sparen wordt, zonder de begeleiding van een spaarzame mama, weinig waarde gehecht 😉
Ze houden van groepsactiviteiten met een hoge gezelligheidsuitstraling (Go where the action is!).

Hij heeft ‘ gelukkig ‘ ook nog iets van een ander ‘milieu ‘ in zich:

Onafhankelijk en impulsief in het hier en nu willen staan.
Steeds persoonlijke keuzes willen maken ook al gaan die in tegen de heersende maatschappelijke norm.
Hij laat anderen met rust en wil zelf ook met rust gelaten worden.
Houdt vast aan zijn eigen principes.
Werk is welkom maar niet heilig, je werkt om te leven en niet andersom, activiteiten in de vrijetijdssfeer kunnen immers ook voldoening geven.
Heeft een voorkeur voor afwisselend werk.
Hij geniet van kunst en cultuur.
Hij onderneemt creatieve activiteiten zoals muziek maken en schrijven.

Zoals ik uit al die onderzoeken heb ik begrepen dreigt mijn zoon nogal een beetje ‘ buiten de boot te vallen ‘ door zijn eigen grenzeloosheid en dat botst af en toe tussen ons (vooral ‘s zomers).

Eigenlijk stond ik net op het punt om hem los te laten maar…….

Volgens de schrijvers van deze boeken blijft persoonlijke aandacht en begeleiding geven de enige remedie voor jongeren die buiten de boot dreigen te vallen.

Tja, wat wil ik dan anders dan er maar weer eens de schouders onder te zetten…..volgens mij wordt het weer de hoogste tijd voor een serieus maar bovenal respectvol gesprek tussen ons beiden.

Lees hier een fragment uit de grenzeloze generatie.

Persoonlijk vind ik deze boeken echte aanraders!

Advertisements