Vraag en gij zult Ontvangen

Rene diekstra

Als leven pijn doet van Rene Diekstra.
Laatst las ik in dit boek dat 65 % van alle kinderen een gemakkelijk temperament heeft, terwijl ongeveer maar 10% met een echt moeilijk temperament geboren wordt (that’s my luck)😉

Positief aan dat boek vind ik dat de schrijver met klem benadrukt dat het niet zo hoeft te zijn dat het met die 10%  later slecht zal aflopen of dat ze gedoemd zijn te mislukken alleen maar omdat ze (zeer) moeilijk in de omgang zijn………..

Moeilijk in de omgang staat voor:

Dat deze kinderen moeilijk positief te beinvloeden zijn (stront eigenwijs zijn zeg maar).

Heftige emoties hebben.

Moeilijk te kalmeren zijn.

Vaak last hebben van negatieve stemmingen.

Gecompliceerd gedrag vertonen ( o.a snel driftig worden).

Mits deze kinderen als belangrijkste factor een hechte band hebben met tenminste 1 volwassene (liefst een ouder) voor wie geldt dat ze ook op de momenten dat deze kinderen lastig of moeilijk zijn onvoorwaardelijke en liefdevolle aandacht blijven schenken…….

Mits het kind weet dat het niet bang hoeft te zijn dat die hechte band door zijn of haar eigen schuld stuk kan gaan……..

Mits deze kinderen opgroeien in een gezin waarin sprake is van een duidelijk stabiel rooster van activiteiten (zoals vaste gezamenlijke gezinsmaaltijden nuttigen)……..

Mits deze kinderen faire gedragsregels wordt bijgebracht die regelmatig worden uitgelegd (en nog belangrijker ook worden gecontroleerd of zij zich eraan houden)……..

Mits deze kinderen geleerd wordt om hulp te vragen aan andere gezinsleden maar ook daarbuiten (opa’s, oma’s, ooms, tantes enz.)……….

Zou het toch nog wat met deze kinderen kunnen worden🙂

Jeugdonderzoekers merken dat kinderen en jongeren met een (zeer) moeilijk temperament het vaak heel moeilijk vinden om dat wat ze voelen in taal uit te drukken.
Ze hebben de grootste moeite om aan te geven waar ze mee zitten (dat moet hun dus geleerd worden).

In onze persoonlijke relatie herken ik heel goed de positieve uitwerking die bovenstaande punten op het gedrag van mijn zoon hebben gehad (die uiteraard tot die 10% behoort).

Echter aan het laatste punt (hulp vragen) zijn we gek genoeg nu pas bewust aan het werken.

Moeilijk hoor als je iemand moet leren om hulp te vragen terwijl je dat zelf ook heel moeilijk vind om te doen ( zelf hoor ik namelijk ook bij die 10% van de mensen met een moeilijk temperament, hoe zou ik anders aan zo’n zoon zijn gekomen) temperament is blijkbaar aangeboren.
Zoon, als je meeleest: dit is niet negatief bedoeld maar juist heel positief want wat leer ik toch veel van jou over mezelf🙂

Eerst moet ik zelf dus nog leren om (op een nette manier) hulp te vragen, in dit geval aan hem welteverstaan….

schooonmaak

Of hij het gras wil maaien, of hij de vaatwasser wil uitruimen, of hij zijn kamer wil opruimen, of hij de vuile was in de wasmand wil gooien…..

Blijkbaar vind ik dat (nog steeds) heel moeilijk om te doen.

Of ik vraag niks en doe alles zelf (op goeie dagen maakt me dat ook niks uit).
Of ik doe gefrustreerd en Bitchie ( dat is op slechte dagen als alles me tot hier staat, ter hoogte van mijn keel ongeveer)……. een tussenweg is er schijnbaar niet.

Waarom vind ik (op een nette manier) om hulp vragen toch zo moeilijk ????

Mijn theorie: 

Zou het ermee te maken kunnen hebben dat er in een ver verleden niet zo best met mijn hulpvragen is omgegaan ( bijvoorbeeld koel en afwijzend) waardoor ik het maar heb opgegeven of is het toch meer Rene Diekstra’s theorie, zit het gewoon in mijn aard omdat ik de pech heb bij die 10% te horen?

Is het dat wat mijn zoon mij spiegelt op die momenten dat hij zegt: ‘ mam doe je mond dan ook eens open, vraag het me dan gewoon ‘ (met de nadruk op gewoon).
Hij bedoeld dan waarschijnlijk te zeggen: niet half hysterisch, met een sarcastische ondertoon of bevelend.

Maar zo doet hij ook vaak bedenk ik me nu, dus de pot verwijt de ketel! 

Na het lezen van dat boek vraag ik tegenwoordig, op een rustige toon dus, aan mijn zoon of hij wil helpen afdrogen ook al voel ik de frustratie al opkomen over het feit dat ik vind dat hij dat eigenlijk uit zichzelf zou moeten doen (maar….tanden op elkaar klemmen, klauwen intrekken en poeslief blijven).

And Guess what??? Het werkt!!!!
Uiteraard wel nog met een paar kleine gebruiksaanwijzingen waar ik rekening mee dien te houden zoals:

 Eén dag van tevoren vragen of hij (alstublieft) het gras zou willen maaien.

Dus niet van het ene op het  andere moment, als ik in een rotvaart naar de groencontainer ren om iets weg te gooien en vanuit mijn ooghoeken nog net kan zien dat het gras wel erg hoog staat,  weer terug naar binnen rennen, registreren dat hij (in mijn ogen dan) zit te niksen en dan (met zo’n ondertoon) zeggen:
‘ zeg, kun jij het gras niet eventjes afdoen ‘ ?
Dat werkt dus niet bij 10% van de jongeren, dat is te abrupt!

But who cares….. mij raakt het vanaf nu niet meer, daar hebben we al veel teveel kostbare tijd mee verdaan….

Na deze prachtige levensles en met een paar simpele aanpassinkjes (van mijn kant) gaat het vanaf nu zeker lukken.

P.S Gisteren al heel lief aan hem gevraagd of hij vandaag even het gras zou willen maaien: ‘ geen probleem mam ‘….
Regent het verdomme nu weer (mams rustig blijven…..).

Volgens mij heeft die 10% van de jongeren ook nog altijd stront geluk, misschien daar ook maar eens onderzoek naar gaan doen Rene Diekstra ?😉

guus-geluk

 

 

 

2 thoughts on “Vraag en gij zult Ontvangen

  1. Hoi Marion

    Ik heb met aandacht je blog gelezen.
    Respect voor je eerlijkheid en de dingen in kaart brengen.
    Dit lukt je aardig genoeg, en mocht jezelf bij die 10% horen kun je al uittellen dat die zo op zijn hoor, ook bij kinderen.

    Er zijn kinderen, en ik denk ook vast wel in het bijzonder de kreeft, die veel liefde nodig hebben.
    Ze kunnen moeilijk overweg om onbelangrijk te zijn.
    Ze hebben ook veel liefde in hun eigen macht.
    Je krijgt veel gedaan als je to the point komt.
    Om de pot heendraaien is alleen al energie vragend van je zelf.
    Het ligt er ook aan hoe je kijkt, stem gebruikt als je wat zegt of vraagt.

    Natuurlijk hoeven ouders niet op hun tenen te lopen voor kinderen.
    Vroeger stonden ze op je tenen en liep je met hun door de kamer, nu blijven jouw kleine voeten nergens meer onder hun voeten.
    Soms ben je dan in een situatie al uren bezig; hoe kleed ik dit aan….
    Je bent zelf al gesloopt in je energie.
    Dan merken ze dat aan je gezicht, handelen en kijken.
    De stekels gaan dan al staan en nog wel zonder gel ook.

    Je kan van de 10 % ook 20 maken als je ze samen bundelt, kijk dan sta je toch weer sterker.
    Tactiek werkt niet, kinderen zijn slim genoeg ook jouw kids.

    Lieve Marion Het zit ook in je eigen gevoel.
    Maak je hoofd leeg en loslaten, niet direct kids op straat zetten maar accepteren.

    Ik had veel moeite met mijn kleinzoon die nu ver weg is, bijna het gevoel van zielig voor hem.
    Maar het is eerder zielig voor mij zoals ik het toen voelde.
    Ik moet en ben nu ook trots, hij heeft een keuze gemaakt voor zichzelf dat is toch zeer volwassen.
    Als je in je hoofd dingen kunt accepteren en loslaten want het zei zo, gaat de energie niet verloren in jezelf.
    Er komt ook weer wat voor in de plek bij loslaten door de ruimte die ontstaat,je kan de dingen beter aan.

    Er zullen altijd mensen zijn die graag gevraagd worden om iets voor je te doen.
    Iedereen heeft niet de courage en inzicht: ‘Oh ja’ wordt meestal gezegd, dat ik daar’zelf niet op kwam’. ‘Nu word het voor mijn neus gedaan, ik wilde dat best wel doen kamer opruimen,of gras of what ever….
    Weer stress in je koppie.
    Het zijn allemaal levenslessen, en doordat ze nog thuis wonen zie en hoor je ook meer van dit alles.

    Als ze voor de paplepel de mond niet openen gaat er niks in.
    Pas als ze dingen proeven heeft het zin te voeden.
    Nota bene zijn we er allemaal groot door geworden.
    Je bent een kanjer, je hart zit op de juiste plek grt mijn Broer knuffel voor jullie viertjes xxxx

    • Hoi Jeannie,

      Leuk dat je nog altijd meeleest en dat je weer eens iets op mijn blog komt schrijven.
      Hartelijk bedankt dan ook voor je lieve compliment en voor jouw wijze bijdrage aan het verhaal.
      Je hebt gelijk, gewoon vragen, vaak zien ze het gewoon ook niet en is het geen onwil.
      Wat fijn dat het nu zo goed gaat met je kleinzoon, daar kun je met recht trots op zijn🙂

      Groetjes en knuffels terug van ons viertjes en ook jij bent een kanjer met het hart op de juiste plek.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s