De status van het kind voor het jaar 1760

kind 1760

Voor 1760 telde het kind in het gezin nauwelijks mee, het werd eerder als een last gezien.

In het gunstigste geval was zijn status onbeduidend en in het ongunstigste geval riep het kind zelfs angst op. 
Het kind werd namelijk gezien als symbool van de macht van het kwaad en als een onvolmaakt schepsel dat zwaar belast was met de erfzonde…..😦

Het kinderlijke zoals onwetendheid, hartstochtelijkheid en wispelturigheid had een louter negatieve waarde in de ogen van de ouders.
De opvoeding ging dan ook dwars tegen alle behoeftes van het kind in.

Alle dreigementen, vernederingen en ‘ klappen ‘  waren in de ogen van de ouders gerechtvaardigd, omdat de natuur in het kind zo verdorven was en alleen maar op die manier hersteld kon worden.
Geweld en harde tucht werden in het gezin (maar ook op school) niet geschuwd.

Kinderen werden in die tijd grotendeels ‘ opgevoed ‘ volgens de denkbeelden van de ‘ Heilige ‘ Augustinus. Deze denkbeelden hebben lange tijd de geschiedenis van de pedagogie beheerst.

  • De ouders werd geadviseerd hun kinderen koel te bejegenen lees: liefdeloos, onvriendelijk, onverschillig, gevoelloos, hardvochtig en harteloos.

  • De ouders moesten ervoor zorg dragen dat ze de aangeboren slechtheid van hun kinderen niet zouden ondersteunen.

  • Moeders mochten hun kinderen vooral niet vertroetelen want dan gaf je ze een slappe opvoeding! Vermaningen ( preken, uitbranders en verwijten), kastijding ( pak slaag) en tranen moesten de kinderen vrees bijbrengen.

  • Lichaam en geest moesten zich beteren met behulp van een strenge hand en sobere (bekrompen en armoedige) voeding.

Bovendien werd de slechtheid van de hele mensheid voor een groot deel op het bordje van de moeders geschoven.

Moeders zouden hun kinderen bedorven en gevaarlijke ideeen bijbrengen en ze tot duivelse daden aanzetten.
Ze zouden hun kinderen liever rijk en ‘ werelds ‘ (mondain, ijdel en losbandig) zien dan rechtschapen (eerlijk, fatsoenlijk en betrouwbaar). Nog maar te zwijgen over die moeders die van een verdorven, drankzuchtig en onbezonnen kind hielden.

Koestering en welwillende aandacht (door de moeder gegeven) werd niet gewaardeerd of op prijs gesteld, dat duidde op slapheid en zonde.
Het zou de natuurlijke ondeugden in het kind alleen maar versterken.

Tederheid getuigde van een afkeurenswaardige zwakheid bij de moeder, omdat zij daarmee (uit egoisme) haar persoonlijke genot zou verkiezen boven het welzijn van haar kind. De moeders zouden hun kinderen bederven met hun misdadige toegeeflijkheid en hun blinde liefde.

Nee, het lijf moest getuchtigd en gekastijd worden om de ziel van het kind te verlossen van zijn zonden.

‘ So hey, ben ik even blij dat we nu in de 21ste eeuw leven ‘……..

Bron: Mythe van de moederliefde van Elisabeth Badinter.

Afbeelding

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s