Alles wat we wilden was alles (en de prijs die je daarvoor betaald).

Pas geleden zag ik een film/documentaire over een stel jonge, creatieve en ambitieuze mensen, in de leeftijd van 23 tot 34 jaar.

Ik vermoed dat veel jonge mensen zich hierin zullen herkennen en ik vond hem dan ook zeer de moeite van het kijken waard.

Veel jongeren leiden tegenwoordig een ogenschijnlijk glanzend (glamorous) en gelukkig leven.
Er bestaan geen grenzen voor hun dromen, ze kunnen al hun dromen waarmaken want alle middelen om hun doelen te bereiken zijn beschikbaar.

Toch zijn ze in hun hart vaak diep ongelukkig, erg eenzaam, worden ze geplaagd door hevige paniekaanvallen, dwanghandelingen en burnouts.
Soms draaien ze letterlijk door en willen ze nog maar één ding en dat is: DOOD!!!!!

Een jongen van 25 jaar die alleen woonde en ontzettend veel last had van paniekaanvallen en dwanghandelingen zei, dat hij soms zo’n basale diepe angst in zichzelf voelt, dat hij op die momenten het liefst heel dicht tegen zijn moeder aan zou willen kruipen om op die manier  te kunnen voelen dat hij beschermd wordt.
Ik zei op dat moment (tegen niemand in het bijzonder): ‘ niet aarzelen knul, DOEN, dat moet toch zeker kunnen’😉

Veel jonge mensen komen niet meer tot rust, slapen slecht (of bijna helemaal niet) en kunnen zich helemaal niet meer ontspannen. Mede door alle (Social Media) en andere prikkels zoals o.a teveel alcohol, drugs, SLECHTE VOEDING en teveel feesten (nachten doorhalen).

Ze gaan gebukt onder de stress van het MOETEN presteren, blijkbaar voelt dat heel onveilig voor hun.

De eenzaamheid waar ik het eerder over had, komt vooral voort uit het feit dat ze hun zorgen niet met elkaar kunnen (of durven) te delen want ook onder elkaar houden ze manhaftig de schijn op (ook de vrouwen doen manhaftig).
Die schijn bestaat daaruit dat ze de leuke Dude of Girl ‘spelen ‘ die het helemaal heeft gemaakt in deze wereld, die geen enkele moeite heeft met het leven in het algemeen en die overal gemakkelijk doorheen stroomt.

Ze willen door hun leeftijdgenoten vooral leuk en aardig gevonden worden en ze willen elkaar laten weten dat ze ALTIJD (op ieder moment van de dag) met leuke dingen bezig zijn, nieuwe dingen zijn aan het ontdekken en Out of the Box denken.

Anderen MOETEN denken: ‘die is goed bezig ‘.

Ze vinden van zichzelf dat ze voortdurend blij en gelukkig moeten zijn, en als dat niet zo is voelen ze zich waardeloos en een slappeling.

Deze generatie put zichzelf dan ook volkomen uit.

Ze betalen een hoge (gezondheids) prijs om alle ballen in de lucht te houden en om aan dat ideaal-beeld te voldoen.

Velen kunnen nu al niet meer ‘ normaal ‘ functioneren zonder de hulp van medicijnen zoals o.a antidepressiva en angstremmers.

Ik vraag me dan ook ernstig af of het wel hun eigen keus is dat ze zo drug (sorry, een spelfoutje) druk bezig zijn en doen……of dat andere factoren hierin een belangrijke rol spelen.
Misschien dat de druk vanuit de omgeving/ maatschappij ook een rol speelt?

Neem nou Facebook, daar lijkt het wel alsof iedereen een leuk FEESTLEVEN heeft behalve jij, dat is toch ook deprimerend als jij avond aan avond, onderuit gezakt naast je ouders op de bank zit?

Wat me tijdens de documentaire nog meer opviel was dat deze jonge mensen een enorme behoefte hebben aan stilte en innerlijke rust, en aan een leven in het NU.
In hun hart zijn ze juist helemaal niet veeleisend, heel snel tevreden met kleine dingen en worden ze al blij van het lezen van een mooie tekst in een goed boek.

Ze willen de dingen het liefst gewoon doen zonder er al teveel over na te moeten denken.

Aan de andere kant willen ze zoveel maar ze kunnen zich niet op maar één ding richten, ze willen ALLES.
Op zijn minst  hebben ze het idee dat ze ALLES wat in hun bereik ligt ook van zichzelf MOETEN ervaren.
Hoe vermoeiend is dat wel niet?
Geen wonder dat keuzestress op de loer ligt en hun op sommige dagen zo verlamt dat er helemaal NIETS meer uit hun lijkt te komen.

Ze kunnen hun ware zelf vaak niet eens meer voelen…..ze doen het allemaal wel maar het is alsof ze van een afstand naar zichzelf kijken, ze zijn er niet echt bij zeg maar….
Ze zijn slim, getalenteerd, mooi en hip in andermans ogen maar zelf ervaren zij zich niet zo (alles behalve zelfs).
Dat lijkt me een hele verdrietige situatie, ik heb echt met deze jongeren te doen.

Eén jongen vroeg zich zelfs af wanneer hij nou zichzelf is.
Als hij onder invloed is van medicijnen of als hij zijn angstige ik is.

Persoonlijk denk ik dat geen van beiden zijn ware ik is (ik weet dat eigenlijk uit eigen ervaring).

Pas als je je lichaam en geest gaat geven wat ze werkelijk nodig hebben zoals: voldoende ‘ lege ‘ momenten, voldoende slaap en natuurlijk echt gezonde voeding, laat het ware zelf zich pas aan je zien.
Want zeg nou zelf: wie wil er nou in een chaotisch en onrustig lichaam wonen?

Door jezelf respectloos te behandelen ben jezelf je ergste vijand en geloof me, ik kan erover meepraten.

Gelukkig neemt één jongeman de duidelijke boodschap die zijn lichaam hem geeft, wel serieus.

Hij ziet in dat pillen niet de oplossing zijn voor zijn problemen.

In de film zegt hij: ‘Als jij voor jezelf een leven creëert  dat chaotisch en onrustig is dan vind ik dat je je leven moet gaan aanpassen.
Het is me nou ook weer niet zoveel waard dat ik daar ‘dit soort stappen ‘ voor neem ( pillen slikken dus).
En daar ben ik het helemaal mee eens.

In het verleden heb ik me zo vaak afgevraagd hoe ze het toch allemaal doen en volhouden die jongeren (sommigen hebben op de leeftijd van 27 jaar al alle continenten gezien, terwijl ik al uitgeput raak van een dagje Amsterdam).
Na het zien van deze documentaire/film ken ik eindelijk hun geheim:

De pharmaceutische industrie biedt weer eens uitkomst: voor ieder probleem gegarandeerd een geschikt pilletje.

Ik hoop dat de jongere generatie een voorbeeld neemt aan die ene jongeman van deze uitzending en het ook snel over een andere (gezondere, rustigere) boeg gaat gooien.
Anders kunnen ze straks, als ze 35 jaar zijn en hoogstwaarschijnlijk totaal opgebrand zijn, inderdaad zeggen:

‘ All we wanted was EVERYTHING ‘.

– Mike Mills.

Hier de link voor de film/ documentaire.

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s