‘ Koninklijk Banket ‘ tijdens W.K voetbal.

DSCN2110

De barbeque was 1 groot feest (een beetje een rommelig feest dat wel omdat Nederland op een bepaald moment van Mexico dreigde te verliezen).
Tjonge,jonge wat een stressvol gebeuren is dat voetbal toch!

Als ik tijd had gehad om het spontaan plaatsvinden van een ‘ nervous breakdown‘  te filmen hadden we nou het mooiste reclamespotje gehad van hoe een trouwe fan zich niet hoort te gedragen.
Ik wist trouwens niet dat er zoveel verschillende scheldwoorden bestonden voor het woord kluns (lamzak, geitenbreier, eikel, Jan met de korte achternaam en dan steeds erger in de overtreffende trap).

Mijn dochter en ik waren de enige vrouwen in huis en overgeleverd aan de adrenaline van al die mannen, tot overmaat van ramp ging mijn dochter van de weeromstuit ook nog meedoen en vloekte zij op het laatst net zo hard mee (en misschien nog wel erger)….

Op het moment supreme (toen Nederland die penalty kreeg) ben ik van alle ellende maar op het toilet gaan zitten omdat dat nog het enige rustige plekje in huis was.
Met mijn handen mijn oren toedekkend bedacht ik mij hoe het feest verder zou verlopen als Nederland zou verliezen, en o hel, daarbij moet iets mis zijn gegaan want ineens lag de wc-verfrisser in de toiletpot en moest ik dat ding er met mijn handen weer uit zien te vissen (lang leve de desinfecterende zeep).

Gelukkig kreeg ik daardoor toch nog mee (aan de positieve geluiden te horen die vanuit de woonkamer opstegen) dat mijn zorgen ongegrond waren geweest, 2-1 yes we hadden gewonnen!!!!

We konden weer met een gerust hart verder vieren en genieten van al het lekkers dat de jongens hadden meegebracht, ze hadden zich echt uitgesloofd, wat dat betreft komen er steeds meer onontdekte talenten aan het licht 🙂 ( en daardoor wordt deze moeder steeds enthousiaster).

DSCN2102 DSCN2107  DSCN2105

 

Advertisements

Feestgedruis! Reden voor een Feestelijke Dis

Vanochtend heb ik mijn warme nestje al heel vroeg moeten verlaten omdat ik vandaag heel wat hongerige monden heb te voeden!

babyvogeltje

Een paar vrienden van de kinderen komen op bezoek ter ere van de verjaardag van mijn zoon ( nu niet allemaal massaal beginnen te feliciteren hoor want hij is pas volgende week jarig) 😉 en van mijn dochter, zij heeft haar pleidooi voor haar opleiding (zeer) succesvol afgerond.

Eigenlijk doen we niet meer aan verjaardagen maar ach, hij wordt 21.

De bedoeling is dat we wat vlees bruin en gaar gaan roosteren boven gloeiend hete kooltjes. 
We hebben afgesproken dat wij het (biologisch) vlees doen (en hier en daar nog wat kleine dingetjes) en dat zij ieder een bijgerechtje maken, dat is mij de vorige keer heel goed bevallen 🙂 

Barbecuen met biologisch (wildernis)vlees is anders niet te betalen (althans niet voor mij) dat is gewoon zo.
 
Aanvankelijk was het de bedoeling om eerst een flinke wandeling te gaan maken door een onherbergzaam, afgelegen, onbewoonbaar, ruig, woest en verlaten gebied maar gezien de weergoden ons vandaag behoorlijk in de steek laten zien we daar maar vanaf, ik zie mijn geest namelijk al door de modder kruipen 😦

De voorbereidingen voor de barbecue zijn dus in volle gang:

DSCN2087

de kipfilet en zalm staan al in de marinade………

DSCN2058 DSCN2055 DSCN2072

 en de banaan/kokosmelk- en oranje (want Nederland moet vandaag voetballen) sinaasappel-ijsjes zijn ook al klaar.

DSCN2063

Het wordt een lange dag die waarschijnlijk tot in de late uurtjes blijft voortduren dus ook nog maar snel een duizelingwekkend lekker toetje in elkaar geflanst.

De recepten van de marinades volgen nog want ik heb hier en daar maar wat geëxperimenteerd, ik moet ze dus eerst zelf  nog even proeven.

Het recept voor het toetje komt er uiteraard ook aan….

Brrrr….wat een weer 😦
Gelukkig beschikken we over een afdakje waar we vandaag lekker droog en beschut kunnen vertoeven…….

 

Love in Motion

Als dit kind zich nog niet geliefd, veilig, beschermd (en gedragen) voelt, dan weet ik het ook niet meer.
Let vooral op de uitdrukking op het gezicht van deze mensen, de liefde straalt er vanaf.

Raising Boys

huilend jongetje

Even vrij vertaald 😉 

Emoties laten zien hoe we met de wereld omgaan.

Als kleine jongetjes, ondanks onze inspanningen, toch iets verschrikkelijks zien of horen, zullen ze onze steun hard nodig hebben om te mogen snikken, huilen en schokken (van verdriet).

We moeten dicht bij hun blijven en laten merken dat dat okay is.

Verdriet is een onderdeel van wennen aan het leven in een wereld die zowel mooi en verschrikkelijk tegelijk is.

Sommige jongens hebben deze kans nooit gekregen, daardoor zijn hun harten op een verschrikkelijke manier ‘ afgehard ‘.

Als wij jongens kunnen laten weten dat gevoelens okay zijn, dan groeien ze met een heel ander soort kracht op.
Dan blijven ze met een open hart in de wereld staan.

Steve Biddulph heeft een aantal boeken geschreven waaronder Jongens Hoe Voed Je Ze Op.

jongens hoe voed je ze op

De status van het kind voor het jaar 1760

kind 1760

Voor 1760 telde het kind in het gezin nauwelijks mee, het werd eerder als een last gezien.

In het gunstigste geval was zijn status onbeduidend en in het ongunstigste geval riep het kind zelfs angst op. 
Het kind werd namelijk gezien als symbool van de macht van het kwaad en als een onvolmaakt schepsel dat zwaar belast was met de erfzonde….. 😦

Het kinderlijke zoals onwetendheid, hartstochtelijkheid en wispelturigheid had een louter negatieve waarde in de ogen van de ouders.
De opvoeding ging dan ook dwars tegen alle behoeftes van het kind in.

Alle dreigementen, vernederingen en ‘ klappen ‘  waren in de ogen van de ouders gerechtvaardigd, omdat de natuur in het kind zo verdorven was en alleen maar op die manier hersteld kon worden.
Geweld en harde tucht werden in het gezin (maar ook op school) niet geschuwd.

Kinderen werden in die tijd grotendeels ‘ opgevoed ‘ volgens de denkbeelden van de ‘ Heilige ‘ Augustinus. Deze denkbeelden hebben lange tijd de geschiedenis van de pedagogie beheerst.

  • De ouders werd geadviseerd hun kinderen koel te bejegenen lees: liefdeloos, onvriendelijk, onverschillig, gevoelloos, hardvochtig en harteloos.

  • De ouders moesten ervoor zorg dragen dat ze de aangeboren slechtheid van hun kinderen niet zouden ondersteunen.

  • Moeders mochten hun kinderen vooral niet vertroetelen want dan gaf je ze een slappe opvoeding! Vermaningen ( preken, uitbranders en verwijten), kastijding ( pak slaag) en tranen moesten de kinderen vrees bijbrengen.

  • Lichaam en geest moesten zich beteren met behulp van een strenge hand en sobere (bekrompen en armoedige) voeding.

Bovendien werd de slechtheid van de hele mensheid voor een groot deel op het bordje van de moeders geschoven.

Moeders zouden hun kinderen bedorven en gevaarlijke ideeen bijbrengen en ze tot duivelse daden aanzetten.
Ze zouden hun kinderen liever rijk en ‘ werelds ‘ (mondain, ijdel en losbandig) zien dan rechtschapen (eerlijk, fatsoenlijk en betrouwbaar). Nog maar te zwijgen over die moeders die van een verdorven, drankzuchtig en onbezonnen kind hielden.

Koestering en welwillende aandacht (door de moeder gegeven) werd niet gewaardeerd of op prijs gesteld, dat duidde op slapheid en zonde.
Het zou de natuurlijke ondeugden in het kind alleen maar versterken.

Tederheid getuigde van een afkeurenswaardige zwakheid bij de moeder, omdat zij daarmee (uit egoisme) haar persoonlijke genot zou verkiezen boven het welzijn van haar kind. De moeders zouden hun kinderen bederven met hun misdadige toegeeflijkheid en hun blinde liefde.

Nee, het lijf moest getuchtigd en gekastijd worden om de ziel van het kind te verlossen van zijn zonden.

‘ So hey, ben ik even blij dat we nu in de 21ste eeuw leven ‘……..

Bron: Mythe van de moederliefde van Elisabeth Badinter.

Afbeelding

Alles wat we wilden was alles (en de prijs die je daarvoor betaald).

Pas geleden zag ik een film/documentaire over een stel jonge, creatieve en ambitieuze mensen, in de leeftijd van 23 tot 34 jaar.

Ik vermoed dat veel jonge mensen zich hierin zullen herkennen en ik vond hem dan ook zeer de moeite van het kijken waard.

Veel jongeren leiden tegenwoordig een ogenschijnlijk glanzend (glamorous) en gelukkig leven.
Er bestaan geen grenzen voor hun dromen, ze kunnen al hun dromen waarmaken want alle middelen om hun doelen te bereiken zijn beschikbaar.

Toch zijn ze in hun hart vaak diep ongelukkig, erg eenzaam, worden ze geplaagd door hevige paniekaanvallen, dwanghandelingen en burnouts.
Soms draaien ze letterlijk door en willen ze nog maar één ding en dat is: DOOD!!!!!

Een jongen van 25 jaar die alleen woonde en ontzettend veel last had van paniekaanvallen en dwanghandelingen zei, dat hij soms zo’n basale diepe angst in zichzelf voelt, dat hij op die momenten het liefst heel dicht tegen zijn moeder aan zou willen kruipen om op die manier  te kunnen voelen dat hij beschermd wordt.
Ik zei op dat moment (tegen niemand in het bijzonder): ‘ niet aarzelen knul, DOEN, dat moet toch zeker kunnen’ 😉

Veel jonge mensen komen niet meer tot rust, slapen slecht (of bijna helemaal niet) en kunnen zich helemaal niet meer ontspannen. Mede door alle (Social Media) en andere prikkels zoals o.a teveel alcohol, drugs, SLECHTE VOEDING en teveel feesten (nachten doorhalen).

Ze gaan gebukt onder de stress van het MOETEN presteren, blijkbaar voelt dat heel onveilig voor hun.

De eenzaamheid waar ik het eerder over had, komt vooral voort uit het feit dat ze hun zorgen niet met elkaar kunnen (of durven) te delen want ook onder elkaar houden ze manhaftig de schijn op (ook de vrouwen doen manhaftig).
Die schijn bestaat daaruit dat ze de leuke Dude of Girl ‘spelen ‘ die het helemaal heeft gemaakt in deze wereld, die geen enkele moeite heeft met het leven in het algemeen en die overal gemakkelijk doorheen stroomt.

Ze willen door hun leeftijdgenoten vooral leuk en aardig gevonden worden en ze willen elkaar laten weten dat ze ALTIJD (op ieder moment van de dag) met leuke dingen bezig zijn, nieuwe dingen zijn aan het ontdekken en Out of the Box denken.

Anderen MOETEN denken: ‘die is goed bezig ‘.

Ze vinden van zichzelf dat ze voortdurend blij en gelukkig moeten zijn, en als dat niet zo is voelen ze zich waardeloos en een slappeling.

Deze generatie put zichzelf dan ook volkomen uit.

Ze betalen een hoge (gezondheids) prijs om alle ballen in de lucht te houden en om aan dat ideaal-beeld te voldoen.

Velen kunnen nu al niet meer ‘ normaal ‘ functioneren zonder de hulp van medicijnen zoals o.a antidepressiva en angstremmers.

Ik vraag me dan ook ernstig af of het wel hun eigen keus is dat ze zo drug (sorry, een spelfoutje) druk bezig zijn en doen……of dat andere factoren hierin een belangrijke rol spelen.
Misschien dat de druk vanuit de omgeving/ maatschappij ook een rol speelt?

Neem nou Facebook, daar lijkt het wel alsof iedereen een leuk FEESTLEVEN heeft behalve jij, dat is toch ook deprimerend als jij avond aan avond, onderuit gezakt naast je ouders op de bank zit?

Wat me tijdens de documentaire nog meer opviel was dat deze jonge mensen een enorme behoefte hebben aan stilte en innerlijke rust, en aan een leven in het NU.
In hun hart zijn ze juist helemaal niet veeleisend, heel snel tevreden met kleine dingen en worden ze al blij van het lezen van een mooie tekst in een goed boek.

Ze willen de dingen het liefst gewoon doen zonder er al teveel over na te moeten denken.

Aan de andere kant willen ze zoveel maar ze kunnen zich niet op maar één ding richten, ze willen ALLES.
Op zijn minst  hebben ze het idee dat ze ALLES wat in hun bereik ligt ook van zichzelf MOETEN ervaren.
Hoe vermoeiend is dat wel niet?
Geen wonder dat keuzestress op de loer ligt en hun op sommige dagen zo verlamt dat er helemaal NIETS meer uit hun lijkt te komen.

Ze kunnen hun ware zelf vaak niet eens meer voelen…..ze doen het allemaal wel maar het is alsof ze van een afstand naar zichzelf kijken, ze zijn er niet echt bij zeg maar….
Ze zijn slim, getalenteerd, mooi en hip in andermans ogen maar zelf ervaren zij zich niet zo (alles behalve zelfs).
Dat lijkt me een hele verdrietige situatie, ik heb echt met deze jongeren te doen.

Eén jongen vroeg zich zelfs af wanneer hij nou zichzelf is.
Als hij onder invloed is van medicijnen of als hij zijn angstige ik is.

Persoonlijk denk ik dat geen van beiden zijn ware ik is (ik weet dat eigenlijk uit eigen ervaring).

Pas als je je lichaam en geest gaat geven wat ze werkelijk nodig hebben zoals: voldoende ‘ lege ‘ momenten, voldoende slaap en natuurlijk echt gezonde voeding, laat het ware zelf zich pas aan je zien.
Want zeg nou zelf: wie wil er nou in een chaotisch en onrustig lichaam wonen?

Door jezelf respectloos te behandelen ben jezelf je ergste vijand en geloof me, ik kan erover meepraten.

Gelukkig neemt één jongeman de duidelijke boodschap die zijn lichaam hem geeft, wel serieus.

Hij ziet in dat pillen niet de oplossing zijn voor zijn problemen.

In de film zegt hij: ‘Als jij voor jezelf een leven creëert  dat chaotisch en onrustig is dan vind ik dat je je leven moet gaan aanpassen.
Het is me nou ook weer niet zoveel waard dat ik daar ‘dit soort stappen ‘ voor neem ( pillen slikken dus).
En daar ben ik het helemaal mee eens.

In het verleden heb ik me zo vaak afgevraagd hoe ze het toch allemaal doen en volhouden die jongeren (sommigen hebben op de leeftijd van 27 jaar al alle continenten gezien, terwijl ik al uitgeput raak van een dagje Amsterdam).
Na het zien van deze documentaire/film ken ik eindelijk hun geheim:

De pharmaceutische industrie biedt weer eens uitkomst: voor ieder probleem gegarandeerd een geschikt pilletje.

Ik hoop dat de jongere generatie een voorbeeld neemt aan die ene jongeman van deze uitzending en het ook snel over een andere (gezondere, rustigere) boeg gaat gooien.
Anders kunnen ze straks, als ze 35 jaar zijn en hoogstwaarschijnlijk totaal opgebrand zijn, inderdaad zeggen:

‘ All we wanted was EVERYTHING ‘.

– Mike Mills.

Hier de link voor de film/ documentaire.