Een knap staaltje Moederliefde

Gisteren samen met mijn man en mijn zoon een dagje Amsterdam ‘ gedaan ‘.

Mijn zoon wilde natuurlijk een bezoekje brengen aan het stralend nieuw verbouwde Rijksmuseum, om daar met eigen ogen de Nachtwacht te aanschouwen…..
Maar mijn oog viel op een heel ander schilderij….

De Bedreigde Zwaan van Jan Asselijn (nooooit van gehoord overigens).

Zwaan

Deze zwaan beschermt haar nest voor een naderend dreigend onheil, namelijk een hond die naderbij zwemt en het op haar eieren heeft gemunt.

Kijk eens wat een imposante dreigende houding ze aanneemt…..
Ze is woest en klappert energiek en agressief met haar vleugels….

bedreigdezwaan

Luid sissend haalt ze uit naar het griezelige beest met zijn kroesharige kop dat haar nest bedreigd.
Omdat haar nest gevaar loopt, vertoont deze (moeder) zwaan een enorme agressiviteit.
Wanneer haar waarschuwing in de wind wordt geslagen zal ze aanvallen ( en dat is ook haar goed recht vind ik).

Wat ik nou eigenlijk niet snap is, dat het van de dierenwereld wel algemeen wordt geaccepteerd dat moeders hun kroost met hand en tand verdedigen en/of beschermen.
Maar wanneer een mensen-moeder ‘ gevaar ruikt ‘ en ongeveer hetzelfde gedrag vertoont als een wilde zwaan dan wordt ze nog net niet in haar gezicht uitgelachen…..

Dan zijn daar meteen de kreten zoals: je maakt je veel teveel zorgen, je moet ze loslaten, je zit er te zeer bovenop, je moet ze zelfstandig maken (wat tegenwoordig net zoveel betekend als dat je ze als baby in een crèche stopt,  ze uren achtereen (op hun kamer inclusief internet) alleen laat ‘rondsurfen ‘ en dat ze zich, het liefst al op de leeftijd van vijf jaar, geheel zelfstandig moeten kunnen verzorgen.
 
Je mag je kinderen niet missen als ze het nest verlaten, je mag niet met je ziel onder de arm lopen wanneer je weet dat ze ongelukkig zijn en je mag zich al helemaal niet om hun bekommeren als er  ‘gevaar ‘ dreigt want dan ben je in andermans ogen een zeikmoeder…..

Van minder zou je al aan jezelf gaan twijfelen….

Het voelt voor mij dan ook alsof je tegen die Zwaan hierboven roept:  ‘ Pak die eieren toch op joh en gooi ze naar die rot-hond, dan hoef je zich er verder ook niet meer over op te winden, weer een zorg minder…..
Wat zou die zwaan zich geïntimideerd, overdonderd en ontmoedigd hebben  gevoeld.

Deze rationele en vooral empathieloze raad van andere zogenaamde vol-van-vertrouwen- ouders, jaagt me soms de stuipen op het lijf , het maakt het beest in mij los en het liefst zou ook ik dan willen gaan sissen en woest agressief met mijn vleugels om me heen beginnen te slaan ( wat ik uiteindelijk dan toch maar weer niet doe want daarvoor ben ik te zeer geciviliseerd)  ;-)
Het voelt vaak (net als bij het lelijke jonge eendje) alsof de hele eendenvijver zich tegen mij keert…..

Maar…..het lelijke jonge eendje is bezig een zwaan te worden en laat zich (binnenkort) niet meer  ‘ overrulen ‘ door andere schreeuwers die het altijd beter menen te weten……🙂

Ik ben in ieder geval blij dat de dieren hun aangeboren instinct wel nog mogen behouden en zij zich ten opzichte  van hun natuurlijke reacties tegenover niemand hoeven te verdedigen.

Nu snappen jullie natuurlijk meteen waarom uitgerekend deze afbeelding mijn aandacht trok, en waarom ik hem een plaatsje op mijn blog wil geven😉

 

 

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s