Identiteitscrisis?

Zal het mij de komende tijd gaan lukken om trouw te blijven aan mijn gevoel?
Ik ben met mijn blog begonnen om die reden dat ik iets voor mezelf wilde hebben, ik verlangde naar iets dat uitdrukking kon geven aan mijn ziel.
Iets dat als een duidelijke vorm kon dienen voor mijn eigen vormloosheid.

Een soort dagboek waarin ik uiting kon geven aan alle emoties rondom het bewust moederschap van de afgelopen jaren.
Een pad dat niet over rozen is gegaan maar wat dankzij ‘ het bewust erin blijven staan’ (tot nu toe) tot hele mooie resultaten heeft geleid.
Dat wilde ik delen, ik wilde een andere kant van het moederschap belichten.

Maar omdat ik werkelijk ALLES in mijn leven heel bewust wil doen kom ik (door mijn blog en natuurlijk Facebook) in de knel met alle andere zaken en mensen om mij heen die ook aandacht vragen.
(Laat ik nou toevallig ook nog zo iemand zijn die alle noden en behoeften van iedereen aanvoelt en zich daar onophoudelijk verantwoordelijk voor voelt).

Op de eerste plaats mijn gezin en het huishouden.
Op de tweede plaats mijn ouders en andere familieleden.
Op de derde plaats mijn vrienden en daarnaast de vrienden van mijn kinderen (die alsmaar meer gebruik maken van mijn luisterend oor)🙂

Al die jaren is dat goed gegaan, ik kon naast al die ‘ dingen ‘ ook nog gewoon ‘ mijn dingen ‘ blijven doen zoals astrologie beoefenen, lezen en leren (vooral veel leren) over voeding en gezondheid….,

Datgene wat ik daarover leerde wilde ik natuurlijk ook in praktijk brengen (want al die gezondheid komt me natuurlijk niet zomaar aanwaaien).
Iedereen die beweert dat gezond leven geen tijd en moeite kost liegt overigens alsof het gedrukt staat.

Alleen al ervoor zorgen dat al die gezonde voeding in huis komt is tijdrovend en nog maar te zwijgen over het bereiden ervan.

Daar wil ik niet over klagen, maar wat ik wel heel erg vind is dat ik blijkbaar nog steeds niet van mezelf kan zien hoezeer ik me voor mijn gezin (e.a) heb ingezet en dat nog steeds doe…….en daar zelf geen waardering voor kan opbrengen.
Ik vind het nog steeds erg dat ik voor de maatschappij (maar de maatschappij dat ben ikzelf)  ‘ niets ‘ anders ben dan moeder.

Keer op keer betrap ik mezelf erop dat ik nog steeds ‘ iets’ wil zijn wat een interessante naam heeft, die aangeeft dat ik iets heel interessants doe, waardoor ik vanzelfsprekend in andermans ogen ook heel interessant ben.

Nog steeds dat laag gevoel van eigenwaarde dus.

Tegenwoordig lijkt het wel alsof al die dingen die ik in het verleden heb gedaan me niet meer bevredigen (au,het doet pijn om dit aan mezelf te moeten bekennen).

Misschien druk ik me ook wel alleen maar verkeerd uit.

Ik voel nog steeds dat zoveel zaken (en mensen) aan mij trekken die mijn aandacht opeisen, terwijl mijn aandacht daar op een of andere manier niet meer naar uit kan gaan.

Het voelt alsof ik mijn eigen wezen zou moeten opofferen als ik daarmee door blijf gaan……..

Ik heb altijd alles met heel veel liefde (maar ook met de nodige frustratie) gedaan, ik vond dat de normaalste zaak van de wereld. Enfin mijn mening daarover staat hier en daar verspreid op mijn blog.

Nu trekt en duwt voortdurend  ‘ iets anders’ aan me, het laat me niet met rust. Ik zal ernaar moeten gaan kijken.

Het komt erop neer dat ik alle aspecten van mijn leven eens goed onder de loupe moet gaan nemen, en moet gaan her-organiseren.
Waar verval ik in oude gewoontes, waarin houd ik mezelf tegen?
Nieuwe prioriteiten gaan stellen heet dat tegenwoordig.

Momenteel merk ik aan mezelf dat alles wat maar met gezin, huishouden en alle plichten daaromheen te maken heeft, me de neus uitkomt.
Zodra ik mij daarmee moet gaan bezighouden blokkeert er iets in mij.

Nadenken over het eten, de boodschappen, de was? Bij het idee alleen al ga ik (bijna) over mijn nek.
Vandaar waarschijnlijk laatst ook die blokkade in mijn rug, ik zet mezelf soms zo klem.

Ik wil vluchten voor deze gevoelens.
Mijn verantwoordelijkheidsgevoel naar iedereen in mijn omgeving is zo groot, veel groter dan mijn eigen kleine ikje…….of is dat nou juist de bedoeling van het leven?

Steeds vaker voel ik de behoefte om volledig vrij te zijn, op zijn minst vrij te  zijn van verplichtingen.

Een tijd lang dacht ik dat mijn blog een vluchtpoging was van mezelf, om aan mijn verantwoordelijkheden te ontsnappen, maar steeds vaker vraag ik mezelf af, zijn het (nog) wel mijn verantwoordelijkheden?

Heel veel ‘ verplichtingen’ komen voort uit het feit dat mijn ‘ kinderen’ nog thuis wonen. Als ik mijn frustratie daarover (in mezelf) uit voel ik me direct schuldig en een slecht mens omdat ik zo kan denken…

Blijkbaar ben ik toch niet die moederkloek waarvan ik altijd dacht dat ik dat was?
Of kan ik het nu gewoon even niet meer opbrengen?
Misschien is het iets tijdelijks, ik hoop het maar want ik voel me afgesneden van mezelf, alsof ik mezelf niet meer ben.

Het liefst wil ik dat niemand ook nog maar iets van me vraagt, erover nadenken kost me nog teveel moeite.
Misschien is het ook wel een hele natuurlijke en gezonde ontwikkeling en komt mijn wilde natuur weer naar boven😉

Het voelt inderdaad vaak alsof iets in gang is gezet dat de komende jaren alleen nog maar in kracht zal gaan toenemen.
Ik voel sinds lange, lange tijd de vrijheid lonken, het is geen onprettig gevoel.

Toch vind ik het moeilijk dit gevoel te volgen omdat ik van mening ben dat niemand alleen voor zichzelf leeft.
Dat je toch ook leeft om het leven van de mensen in je omgeving zo aangenaam mogelijk te maken.

Waar ligt de grens tussen aan de ene kant je eigen impulsen volgen en aan de andere kant niemand tekort doen?

Moet je de dingen doen, alleen maar omdat het voor jou goed voelt om te doen, of heb ik als mens gewoon maar de plicht om voor iedereen in mijn omgeving klaar te staan?
Ben ik, als ik mijn impulsen volg, niet gewoon alleen maar heel egoistisch bezig?
Mijn innerlijke balans is op dit punt behoorlijk zoek.

Soms denk ik: verstand op nul, gewoon gaan bloggen en ervan genieten….
Toch voelt het als tijdverspilling, en dat er andere (belangrijkere) zaken (en mensen) zijn waar ik mijn tijd in kan en moet (of misschien wil????) steken.
Vaak vraag ik me af waar ik mee bezig ben om alles en iedereen maar te ‘ verwaarlozen’ voor dat ene, dat me niet eens iets oplevert (of levert het me wel iets op)?

Waarschijnlijk levert het mij een goed gevoel op over mezelf, omdat ik dan voor de buitenwereld toch nog enigszins van waarde ben.
Wil ik dat? Is dat mijn oprechte gevoel?

Zolang ik over mijn ware oprechte gevoelens kan schrijven vind ik bloggen leuk, maar als ik voel dat ik ervoor moet gaan stressen (om aan goede thema’s te komen) ervaar ik het bloggen als druk en dwang.
Maar ik kan toch niet alleen maar over mijn gevoel gaan schrijven? Wie zit daar nou op te wachten?

De komende tijd ga ik hier eens flink op zitten broeden.
Trouw blijven aan mijn gevoel, hoe moeilijk is dat wel niet (vooral als er steeds zo’n gemeen stemmetje fluistert dat dat niet mag).

Ik heb zoveel zin in het leven, ik wil de tijd dat ik hier ben nog zoveel doen.
En so what als ik het alleen maar leuk vind om een uur lang naar buiten te zitten staren, om te zien dat een dikke duif het hele vogelhuis bezet houdt, waardoor de kleine koolmeesjes geen ruimte meer over houden.
Het geeft blijk van hoe ik me op dit moment voel, weinig ruimte voor mezelf.

Het wordt tijd dat ik me opgewassen ga voelen tegen alle dikke duiven in mijn leven. Aan de kant dus, ik heb ook recht op een eigen leven!!!

Mijn blog moet en zal mijn uitlaatklep blijven.

spreuk

Afbeelding komt van Facebook.

 

9 thoughts on “Identiteitscrisis?

  1. Herkenbaar.
    Wellicht omdat we in dezelfde levensfase zitten?🙂
    Maak ruimte voor jezelf Marion en schrijf het van je af, dat zorgt voor ruimte in je hoofd en maakt vaak dingen duidelijk die je anders (al dan niet bewust) onderdrukt.
    Jouw blog, jouw regels en denk niet te gauw dat iets voor anderen niet belangrijk (genoeg) is, want soms is het net zo’n bericht als dit dat anderen de ogen opent.😉

    • Het zal beslist de ‘overgang’ zijn!!!!
      Het is een heel natuurlijk proces wat er zich nu binnenin ons afspeelt.

      Tijdens het moederschap overheersten altijd de gevoelens van grote verantwoordelijkheid voor de kinderen.
      Je wilt ze tenslotte een veilige, gezonde basis meegeven.
      Vragen als: ‘ wat gaan we eten, is mijn blauwe t-shirt gewassen, is er geen w.c papier meer’? vond ik heel gewoon.
      Opeens kan ik het niet meer horen…..dat is toch raar?
      Een enkele simpele vraag kan me al uit mijn vel laten springen….en ik voel weerzin tegen elk ‘moeten’ in mijn leven…
      Soms lijkt het wel alsof ik helemaal NIETS meer kan voelen, dat beangstigd me weleens….

      Ik voel ook enorm de behoefte om me terug te trekken, het lijkt me heerlijk om even een pauze te nemen van ALLES.
      Even geen afleiding ervaren en alleen maar bezig willen zijn met mijn ‘ innerlijke stem ‘.
      Schrijven is een goed middel daarvoor.
      Het van me afschrijven is inderdaad belangrijk voor me, dat merk ik keer op keer.
      Als ik dat niet doe gaat mijn hoofd overlopen.
      Schrijven is echt therapie voor mij.
      Eigenlijk heb ik helemaal geen reden om te klagen, dat is nog het ergste van alles en toch heb ik die onbestemde gevoelens.
      Dus moeten het wel de hormonen zijn🙂

      Ik hoop dat het klopt wat jij zegt, dat mijn bericht misschien andere mensen de ogen kan openen, dan is mijn ‘ geklaag ‘ tenminste nog ergens goed voor…..

  2. Dank je wel Marion, je laat mij zien dat ik niet de enige ben die hier over nadenkt.
    Er wordt vaak gezegd dat je eerst goed voor jezelf moet zorgen, voordat je er voor iemand anders kunt zijn.
    Maar dit is iets wat ik, en vele met mij denk ik, nooit geleerd hebben.
    Integendeel het verhaal over geven en nemen, zoals het mij verteld is, gaat vooral over geven…..

    • Jouw reactie maakt mij ook blij, daardoor weet ook ik dat ik niet de enige ben die hierover nadenkt.
      Het is ons inderdaad nooit geleerd hoe we goed voor onszelf moeten zorgen.
      Hoewel…..
      Mijn moeder was echt wel iemand die wist hoe zij zichzelf blij moest maken, daar had ze (bijna) een dagtaak aan, maar dat terzijde.
      Misschien is dat wel de rede dat ik het zo moeilijk vind om het moederfront van tijd tot tijd eens te verlaten😉
      Maar…..er wordt aan gewerkt!
      Hartelijk dank voor het delen van jouw gedachten🙂

  3. Hoi Lieve schoonzus,
    Ik voelde dit aankomen wat je schrijft, zo ongeveer toen je die rugklachten had, ik was toen effe bij jou geweest.
    Alles wat je aan energie opslokt van buitenaf wat zijn grens bereikt heeft gaat in je lichaam zitten .
    Je krijgt lichamelijke klachten en bent weer terug waar je begon
    Want je eet leeft en kookt gezond en je zou je toch niet zo moeten voelen .
    Maar helaas je innerlijke ik , en je hersenen kun je niet voeden.
    Het zijn je organen die je gezond houd, maar als de koek op is komt het gevoel (ik) met zijn denk en doe-wijze (hersenen)op de proppen.
    Lieve Marion je bent wel een Moederkloekje.
    Ik kan niet aan je typen ook al heb ik ook kinderen.

    Het is leren losmaken van iets, geen greep erop willen hebben.
    Niet alles voorzetten niet alles nalopen….
    Ja het is makkelijk praten, de kinderen wonen nog thuis.
    Maar als je je niet kan losmaken,ga je ook als ze op zichzelf wonen achter ze aan kijken of alles reilt en zeilt in hun kamer of huisje.
    Ook al gaan de kinderen op zichzelf, jouw gevoel nemen ze mee.

    En vergeet niet dat de kinderen door de overbezorgddheid ook niet los komen en minder sterk zijn .
    Ik weet, het is moeilijk.
    Ik kan er weinig over meepraten.Ik ben al 25 jaar zonder kids rond mij.

    Maar als er een probleem is kun je er wat aan doen, praten, luisteren raad geven.
    Als alles niet helpt moet je afstand doen ervan en niet erboven op gaan zitten.
    Ik wil je zeer zeker niet de les lezen integendeel, kan van jou nog leren, nog elke dag weer.

    Een mens leert alleen van zijn eigen fouten met of zonder blaren, ook kinderen.
    Ik kan wel voelen dat je heel erg toe bent aan het stukje voor jezelf wat ik herken en al jaren beleef.
    Gewoon lekker rust in je koppie. Daar is niks mis mee, dit zonder schuldgevoel en eigenwaarde verlies.

    Kinderen krijg je een poosje te leen en dan vliegen ze uit, net als die vogel waar je naar staarde in dat kooitje, het symboliseert jouzelf! Uitvliegen Marion!
    Dan is de deur voor ze open maar ook soms gesloten,want Moeder heeft ook een eigen leven samen met Vader,want jullie zijn beide zeer zorgzaam.
    Maar alles draait niet om kinderen.
    Mensen zeggen altijd mijn kinderen zijn me alles het is trouwens ook levenslang.
    Ik heb er mijn gedachten bij als iemand dat zegt, want je bent zelf ook maar een keer op deze mooie Aarde .
    Ik hou ook van mijn kinderen en kleinkinderen.
    Maar jammer genoeg ook van mezelf hihihi.
    Ik hoop je gauw eens te zien gewoon om effe energie te delen.
    Ik vind je een top Vrouw en Moeder, dit geldt ook voor je Man mijn broer. Petje af!
    Maar denk nu ook eens aan jezelf aan je leuke oude dag die snel komt kijk naar mij hahha….
    Dag lieve Marion dikke knuffel zal aan je denken gedachten zijn krachten.
    Brand een kaarsje voor jullie XXXX

    • Bedankt allemaal voor de lieve reacties.
      Ik kom er snel op terug met een uitgebreid antwoord maar vandaag kan het even niet.
      Mijn man en ik trekken er namelijk een dagje op uit.
      Dikke duiven, allemaal aan de kant want here we come…..
      Tot later😉

    • Jeannie bedankt voor dit hart onder de riem.
      Je slaat eigenlijk de nagel op de kop.
      Het is niet zozeer dat ik er nu (bij wijze van spreke) ieder weekend zo hoog nodig tussenuit moet….
      Het is inderdaad meer de behoefte aan ‘ rust in het koppie ‘ zoals jij dat zo mooi zegt.
      Niet steeds verantwoordelijk hoeven zijn voor…..boodschappen, koken, etc….
      Maar….zover is het gewoon nog niet.

      We zijn gisteren een hele dag eropuit geweest.
      Nu kan ik weer relativeren.

      Mooi hoe je dat zegt over die vogel in dat kooitje.
      Bij ons draait inderdaad ook alles om de kinderen, is dat goed of is dat fout?
      Ik kan het je eerlijk gezegd niet zeggen. Het is gewoon zo.
      Maar een mens kan het natuurlijk ook overdrijven.
      Het is daarom niet verkeerd om van tijd tot tijd eens de balans op te maken, iets waar we nu mee bezig zijn.

      Waar en wanneer trek je de grens?
      Ik denk op het moment dat je voelt: ‘ nu moet er iets gebeuren anders word ik gillend gek ‘😉
      Zo’n dagje ertussenuit doet dan wonderen.
      Het is een schraal begin maar Rome is tenslotte ook niet op 1 dag gebouwd.
      Gelukkig hebben we niet veel nodig om gelukkig te zijn.

      Wat dingen in mijn hoofd kunnen loslaten zou al heel fijn zijn, zodat ik op zijn minst hier in huis ongestoord met mijn eigen ding bezig kan zijn.
      Misschien moet ik me toch maar iets vaker terugtrekken in mijn eigen ‘ kamertje ‘.
      Waar ik lekker ongestoord kan lezen en schrijven.

      Bah, wat kan een mens toch klagen.
      Maar ja, een oud spreekwoord luid: Als de boeren niet meer klagen en de pastoors niet meer vragen, dan nadert het einde der dagen.
      Knuffels terug xxxxx

  4. Mooi, geschreven en herkenbaar.
    Vergeet geen respect aan jezelf te tonen, ga ook dingen doen die jij echt leuk vindt.
    Dat geeft nieuwe energie en voldoening, een dagje werken kan ook leuk zijn en de gezinsleden kunnen ook een steentje bijdragen.
    Spijt komt altijd te laat, je stemmetje van binnen meldt je iets, luister ernaar, dat doen wij te weinig.
    Groetjes Gabrielle

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s