Een coach of Ritalin?

Afbeelding: 4yourwellbeing.nl

In Augustus schreef ik dit bericht. 
Een beschermengel in mensengedaante voor ieder kind dat dreigt te ontsporen, dat is een grote hartenwens van mij.
Het zier ernaar uit dat mijn gebeden (en die van nog zoveel andere moeders) over dit thema verhoord gaan worden.

Donderdag j.l zat ik een beetje te zappen voor de tv toen ik ineens middenin het programma The Pitch viel.
Een programma waarin jongeren een unieke oplossing  bedenken voor ernstige problemen die in Nederland voorkomen, deze keer betrof het de jeugdcriminaliteit.
De jongeren kunnen hun idee in een beknopte presentatie (een Pitch) voorleggen aan een team van professionals.
Het populairste idee wordt verder uitgewerkt, en als het haalbaar is wordt dit idee in de maatschappij ingezet om de jeugdcriminaliteit terug te dringen en zelfs ter preventie ervan…..

Mijn hart ging al meteen uit naar Gino, een knul van 23 jaar, die reeds in het eerste jaar van de middelbare school het verkeerde pad op dreigde te gaan.
Blijkbaar had hij een agressieprobleem. Door middel van Thaiboksen en vooral door de steun van zijn coach heeft hij zijn agressie positief weten om te buigen. Deze coach en het Thaiboksen hebben er uiteindelijk voor gezorgd dat hij geen hangjongere meer wilde zijn, de begeleiding door zijn coach hield hem van de straat (zo heb ik het althans begrepen).

Gino is van mening dat als hij een talent kan ontwikkelen dat voor iedereen moet gelden. Zelf zegt hij hierover: ‘ als ik het kan, kan iedereen het  ‘.
Gino wenst zich dat iedere hangjongere, straatschoffie en of ontspoord kind een coach krijgt toegewezen (ik noem het even een ‘ buddy ‘ of beter nog een menselijke beschermengel want daar gaat mijn blog tenslotte over)😉
Gino (en ik ook trouwens) weten namelijk uit eigen ervaring hoe belangrijk het is (als hangjongere), om iemand te hebben die je helpt, begeleidt maar vooral de weg wijst.

Iemand die niet alleen in je gelooft maar ook nog eens door je problematische gedrag weet heen te prikken….
Vooral kwetsbare jongeren hebben die extra aandacht en begeleiding het hardst nodig. Niet de aandacht van autoritaire hulpverleners maar van ‘ mensen-mensen ‘, met het hart op de juiste plaats , zij die niet alleen maar autoritair doen maar een echte autoriteit zijn in hun vakgebied.

Dat kan naar mijn mening van alles zijn: op het gebied van sport, voeding, gezondheid, de kunst van het gewone dagelijkse leven aanleren zoals koken (wil ik wel doen)😉 , astrologie, met stress en/of agressie om leren gaan, rouwbegeleiding, begeleiding bij een vechtscheiding,  huiswerkbegeleiding tot aan: hoe sta je in relaties, wat zijn je kwaliteiten, hoe blijf je op gewicht, een open Socratisch (filosofisch) gesprek voeren, hoe ga je met je geld om., enz…enz….
Och, er valt zoveel te leren voor die jongeren…….

Gino’s idee is als volgt; hij wil een App ontwerpen met professionele coaches. Coaches die hangjongeren een warm hart toedragen en die deze kansarme jongeren op vrijwillige basis een tijdje willen begeleiden. Via die App kunnen jongeren dan een coach uitzoeken die hun het meeste aanspreekt. Als die twee matchen volgt een ontmoeting (verdere details moeten allemaal nog uitgewerkt gaan worden).

Deze manier is veilig, goedkoop, en heel simpel van opzet, iets wat de jongeren gegarandeerd zal aanspreken (hoop ik althans).

Het is de bedoeling dat het verborgen talent van de jongeren in de spotlights komt te staan.

Ik zag absoluut iets in zijn idee en zat dan ook op het puntje van de bank : ‘ Go Gino ‘ te schreeuwen :-) 

Helaas klapte Gino tijdens zijn korte presentatie voor de jury helemaal dicht (wat weer eens mooi weergeeft dat ‘ dit soort jongeren ‘ helemaal niets opheeft met ‘ dit soort (intellectuele) activiteiten ‘ zoals een presentatie moeten geven……
Meestal voortkomend vanuit een onderliggende en ondermijnende onzekerheid voor ‘ dit soort situaties  ‘ (zoals moeten verschijnen voor een professionele jury).

De onmacht over deze situatie was van zijn gezicht te lezen, het droop ervan af, bah, ik kon het helemaal voelen…..
Gelukkig bleef hij rustig en hervatte zichzelf, iets wat heel mooi was om te zien ( ik stel me zo voor dat hij in zijn ‘ ontspoorde ‘ periode, de periode vóór zijn coach annex beschermengel, allang zou zijn weggelopen of agressief en gefrustreerd gereageerd zou hebben, maar dat vul ik in) .

Toch kreeg hij de kans zijn presentatie af te maken en guess what???? Yessss, Gino’s idee heeft gewonnen.

Ik hoop van ganser harte dat dit idee ten uitvoer gebracht gaat worden. 

Deze jongeren hebben namelijk veel meer in hun Mars dan (alleen maar) een studie volgen, een studie is toch niet zaligmakend om iets voor de wereld te kunnen betekenen?

Het zou toch geweldig zijn als ook deze jongeren hun talent aan de wereld kunnen aanbieden? 

Ik heb even opgezocht wat het woord Pitch betekent, behalve ‘ een beknopte presentatie geven ‘ staat pitch ook voor de afmeting van beeldpuntjes op een computerscherm, hoe kleiner deze zijn, hoe beter de beeldkwaliteit is.

Ik zie dat als metafoor voor deze kwetsbare groep jongeren.
Innerlijk voelen ze zich (volgens mij) heel klein, kwetsbaar en onbetekenend omdat hun talenten niet op waarde worden geschat, wel wordt hun (vaak problematische gedrag) overal breed uitgemeten.
Daardoor gaan ze zich natuurlijk nog kleiner voelen waardoor ze in een negatieve spiraal terecht komen en waar ze op eigen kracht niet uit kunnen komen.

Goedbedoelde hulp, gegeven vanuit onvoorwaardelijke liefde en betrokkenheid is volgens mij dan ook geen overbodige luxe. Het idee dat iedere jongere een ‘ leraar ‘, een leider krijgt? I love it! Niet iemand die hun weleens even gaat vertellen hoe het moet maar iemand die vanuit het kind vertrekt, en oprecht kijkt naar wat in potentie al aanwezig is.

Dan is ook deze groep jongeren niet meer gedoemd hun leven lang vanaf de zijlijn te moeten toekijken en ‘ op de bank te moeten blijven zitten ‘ ( of erger nog in de bak en/of in de goot belanden).

Een goede coach stelt het kind in de gelegenheid om te mogen oefenen, hij verlangt niet meteen perfecte resultaten.

Het liefste zag ik natuurlijk ook dat er helemaal geen coach aan te pas zou hoeven komen en dat alles binnen het gezin (en de familie) opgelost zou kunnen worden, maar dat is natuurlijk een onmogelijke werkelijkheid ( een Utopie), mijn Utopie!

Maar wie weet, misschien dat het gaat lukken als iedere moeder een coach krijgt? Wanneer start het volgende programma hierover? Dan ga ik daar naartoe met mijn ideeën ( niks spectaculairs overigens).

Maar vooralsnog ben ik al happy dat het idee van Gino uitgevoerd gaat worden. 

Happy-Feet

Afbeelding: bitchinfilmrevieuws.com

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s