Persoonlijk Assistent.

Vandaag plaatste iemand het volgende berichtje en filmpje op mijn tijdlijn:

Marion, dit is geweldig en past helemaal bij jou. 
Je bent een geweldig moeder, voor je eigen kids en voor alle moeders die je steunt in het moederschap.
Ga door met Onder Moeders Vleugels.
Moeder zijn is een job.
Je leven lang…

Dit wil ik dan ook even delen met alle moeders die mijn blog lezen (als hart onder de riem)…….

Het onderstaande filmpje is een sollicitatiegesprek voor ‘s werelds zwaarste en waarschijnlijk ook meest belangrijke beroep, namelijk Persoonlijk Assistent.

Het is een functie propvol verantwoordelijkheden, een baan waarin je constant op de been bent.
365 dagen per jaar, 7 dagen in de week en 24 uur per dag.
Geen pauzes!
Lunchen mag pas als de werkgevers klaar zijn met hun lunch.

De persoon moet uitblinken in geneeskunde en verstand hebben van financiële zaken.
Regelmatig 35 kilo kunnen tillen.

De werkzaamheden moeten staand of gebukt worden uitgevoerd.

De ‘ werkgevers ‘ hebben constant aandacht nodig, er is dus weinig tijd om te slapen, vaak gaat het werk ‘s nachts dan ook gewoon door. Je werkt in een chaotische omgeving……

Als je een privéleven hebt vragen we je om dat op te geven, je hebt namelijk geen vakanties, sterker nog: tijdens kerstmis, nieuwjaar en op alle andere feestdagen loopt de werkdruk zelfs nog hoger op.

Je kunt nooit weten of het werk dat je doet werkelijk van belang is, dat is namelijk onmeetbaar, en o ja, deze functie levert je geen geld op, je doet het allemaal gratis.

Momenteel zijn er biljoenen mensen die deze functie vervullen….
24 uur (door dik en dun) ALTIJD beschikbaar zijn, nooit je geduld verliezen en dat zonder salaris…..?????

Met een verrassend mooi en ontroerend einde.

Chez Carlos & Thorsten

Ik ben net terug van een spontane ‘ wandeling ‘ in mijn eentje. Het gebeurd tegenwoordig wel vaker dat ik ineens de behoefte voel om (heel impulsief) mijn vleugels uit te slaan en er vervolgens in mijn eentje op uit te trekken…. Hup, de ene voet voor de andere zetten en let’s go, totaal zonder doel overigens….. Doelloos zijn vind ik tegenwoordig een heerlijk gevoel ( het zullen de hormonen wel zijn, maar daar wil ik het nu niet over hebben).

Wat zo leuk is aan zo’n ongepland uitstapje in mijn uppie is, dat ik dan eens helemaal mijn eigen impulsen kan volgen (en dat zijn er nogal wat, in mijn hoofd gaat het er namelijk vaak zeer chaotisch aan toe).

Zo ook nu weer, mijn impulsen stuurden mij richting het centrum alwaar ik heen en weer sjeesde tussen afgeprijsde dameslingerie ( onderbroeken zeg maar), leggings, blaarpleisters ( vreselijk wat nieuwe schoenen met tere vrouwenvoetjes doen) en rijstvellen bij de Toko.

Zonder dat ik het echt in de gaten had botste ik ineens tegen de marktkraam op van Thorsten en Carlo, en dat is echt toevallig want hun kraam staat pal tegenover de Mc Donalds, een stukje Heerlen waar ik totaal niets mee heb 😉

Thorsten en carlos

Voordat ik het wist was ik in een leuk gesprek verwikkeld met Thorsten (of Carlos) ik moet nog even uitvogelen wie wie is. Hij was druk bezig zijn eigen lunch te regelen op een tweepits gastoestelletje. Uiteraard met biologische groenten en grasgevoerd vlees (gehakt) van de Schotse Hooglanders.

Zo leuk om met mensen te praten die op dezelfde golflengte zitten als ikzelf (buiten internet komt dat helaas niet zo vaak voor).

Onze passie is duidelijk: alles wat maar te maken heeft met gezonde voeding heeft onze aandacht, hij heeft zelfs dezelfde opleiding gedaan als ik ( Voeding, Gezondheid en Levenswijzeconsulent). 

We hadden maar een half woord nodig en konden daar zeker weer 10 minuten mee vooruit ( zelfs het gedachtegoed van Weston Price is nog even voorbij gekomen).  Hij vertelde dat hij 15 jaar vegetariër is geweest maar uiteindelijk toch weer vlees is gaan eten, dus dat hadden we ook al gemeen. Niet dat ik het zó lang heb volgehouden om vegetariër te zijn maar toch schept zo’n klein detail meteen al een band.

Ik ben blij verrast met de wetenschap dat er nu ook biologische groenten  op de markt te verkrijgen is. Ze hebben een groot assortiment en het is nog betaalbaar ook, al dacht een andere mevrouw daar anders over.

Ze vroeg wat  een biologische banaan kostte. Thorsten (of Carlos) antwoordde: ‘ 0,50 mevrouw ‘ waarop die mevrouw (als door een wesp gestoken) terug reageerde: ‘ nee, laat dan maar zitten, ik ga wel naar de Mc Donalds, daar krijg ik een hele hamburger voor 1 euro en daar zit ik nog langer vol van ook ‘. 

Nou wil ik geen kwaad woord zeggen over een hamburger (mits hij van 100% grasgevoerd rundvlees is gemaakt sla ik die beslist ook niet af) alleen ben ik bang dat je daar bij Mc Donalds niet op hoeft te rekenen. Dus dan toch maar liever gaan met die banaan……

Op 15 Augustus 2014 openen Carlos en Thorsten de deuren van hun biologische (eet) winkel in de Honigmanstraat te Heerlen ( zie ook hun Facebookpagina). Als ik het goed begrepen heb kun je daar dan ook gezonde kant en klaarmaaltijden kopen en komt er een smoothie-bar. Ze zijn namelijk heel begaan met mensen die met z’n tweetjes werken, wel gezond willen eten maar daar de tijd niet voor vinden. Ik weet niet of je er ter plekke  ook iets kunt eten maar als dat zo is dan weet ik nu al dat Chez Carlos en Thorsten mijn nieuwe stam ‘ kroeg ‘ wordt.

Dus……als jullie me  vanaf 15 Augustus zoeken dan weet je waar ik te vinden ben (niet dat ik het nu nog zo druk heb als moeder wiens ‘ plicht ‘ er, na 26 jaren trouwe dienst, bijna opzit) 🙂 maar een keertje niet hoeven koken is toch wel heeeeeel errrug lekker!!!

Een coach of Ritalin?

Afbeelding: 4yourwellbeing.nl

In Augustus schreef ik dit bericht. 
Een beschermengel in mensengedaante voor ieder kind dat dreigt te ontsporen, dat is een grote hartenwens van mij.
Het zier ernaar uit dat mijn gebeden (en die van nog zoveel andere moeders) over dit thema verhoord gaan worden.

Donderdag j.l zat ik een beetje te zappen voor de tv toen ik ineens middenin het programma The Pitch viel.
Een programma waarin jongeren een unieke oplossing  bedenken voor ernstige problemen die in Nederland voorkomen, deze keer betrof het de jeugdcriminaliteit.
De jongeren kunnen hun idee in een beknopte presentatie (een Pitch) voorleggen aan een team van professionals.
Het populairste idee wordt verder uitgewerkt, en als het haalbaar is wordt dit idee in de maatschappij ingezet om de jeugdcriminaliteit terug te dringen en zelfs ter preventie ervan…..

Mijn hart ging al meteen uit naar Gino, een knul van 23 jaar, die reeds in het eerste jaar van de middelbare school het verkeerde pad op dreigde te gaan.
Blijkbaar had hij een agressieprobleem. Door middel van Thaiboksen en vooral door de steun van zijn coach heeft hij zijn agressie positief weten om te buigen. Deze coach en het Thaiboksen hebben er uiteindelijk voor gezorgd dat hij geen hangjongere meer wilde zijn, de begeleiding door zijn coach hield hem van de straat (zo heb ik het althans begrepen).

Gino is van mening dat als hij een talent kan ontwikkelen dat voor iedereen moet gelden. Zelf zegt hij hierover: ‘ als ik het kan, kan iedereen het  ‘.
Gino wenst zich dat iedere hangjongere, straatschoffie en of ontspoord kind een coach krijgt toegewezen (ik noem het even een ‘ buddy ‘ of beter nog een menselijke beschermengel want daar gaat mijn blog tenslotte over) 😉
Gino (en ik ook trouwens) weten namelijk uit eigen ervaring hoe belangrijk het is (als hangjongere), om iemand te hebben die je helpt, begeleidt maar vooral de weg wijst.

Iemand die niet alleen in je gelooft maar ook nog eens door je problematische gedrag weet heen te prikken….
Vooral kwetsbare jongeren hebben die extra aandacht en begeleiding het hardst nodig. Niet de aandacht van autoritaire hulpverleners maar van ‘ mensen-mensen ‘, met het hart op de juiste plaats , zij die niet alleen maar autoritair doen maar een echte autoriteit zijn in hun vakgebied.

Dat kan naar mijn mening van alles zijn: op het gebied van sport, voeding, gezondheid, de kunst van het gewone dagelijkse leven aanleren zoals koken (wil ik wel doen) 😉 , astrologie, met stress en/of agressie om leren gaan, rouwbegeleiding, begeleiding bij een vechtscheiding,  huiswerkbegeleiding tot aan: hoe sta je in relaties, wat zijn je kwaliteiten, hoe blijf je op gewicht, een open Socratisch (filosofisch) gesprek voeren, hoe ga je met je geld om., enz…enz….
Och, er valt zoveel te leren voor die jongeren…….

Gino’s idee is als volgt; hij wil een App ontwerpen met professionele coaches. Coaches die hangjongeren een warm hart toedragen en die deze kansarme jongeren op vrijwillige basis een tijdje willen begeleiden. Via die App kunnen jongeren dan een coach uitzoeken die hun het meeste aanspreekt. Als die twee matchen volgt een ontmoeting (verdere details moeten allemaal nog uitgewerkt gaan worden).

Deze manier is veilig, goedkoop, en heel simpel van opzet, iets wat de jongeren gegarandeerd zal aanspreken (hoop ik althans).

Het is de bedoeling dat het verborgen talent van de jongeren in de spotlights komt te staan.

Ik zag absoluut iets in zijn idee en zat dan ook op het puntje van de bank : ‘ Go Gino ‘ te schreeuwen 🙂 

Helaas klapte Gino tijdens zijn korte presentatie voor de jury helemaal dicht (wat weer eens mooi weergeeft dat ‘ dit soort jongeren ‘ helemaal niets opheeft met ‘ dit soort (intellectuele) activiteiten ‘ zoals een presentatie moeten geven……
Meestal voortkomend vanuit een onderliggende en ondermijnende onzekerheid voor ‘ dit soort situaties  ‘ (zoals moeten verschijnen voor een professionele jury).

De onmacht over deze situatie was van zijn gezicht te lezen, het droop ervan af, bah, ik kon het helemaal voelen…..
Gelukkig bleef hij rustig en hervatte zichzelf, iets wat heel mooi was om te zien ( ik stel me zo voor dat hij in zijn ‘ ontspoorde ‘ periode, de periode vóór zijn coach annex beschermengel, allang zou zijn weggelopen of agressief en gefrustreerd gereageerd zou hebben, maar dat vul ik in) .

Toch kreeg hij de kans zijn presentatie af te maken en guess what???? Yessss, Gino’s idee heeft gewonnen.

Ik hoop van ganser harte dat dit idee ten uitvoer gebracht gaat worden. 

Deze jongeren hebben namelijk veel meer in hun Mars dan (alleen maar) een studie volgen, een studie is toch niet zaligmakend om iets voor de wereld te kunnen betekenen?

Het zou toch geweldig zijn als ook deze jongeren hun talent aan de wereld kunnen aanbieden? 

Ik heb even opgezocht wat het woord Pitch betekent, behalve ‘ een beknopte presentatie geven ‘ staat pitch ook voor de afmeting van beeldpuntjes op een computerscherm, hoe kleiner deze zijn, hoe beter de beeldkwaliteit is.

Ik zie dat als metafoor voor deze kwetsbare groep jongeren.
Innerlijk voelen ze zich (volgens mij) heel klein, kwetsbaar en onbetekenend omdat hun talenten niet op waarde worden geschat, wel wordt hun (vaak problematische gedrag) overal breed uitgemeten.
Daardoor gaan ze zich natuurlijk nog kleiner voelen waardoor ze in een negatieve spiraal terecht komen en waar ze op eigen kracht niet uit kunnen komen.

Goedbedoelde hulp, gegeven vanuit onvoorwaardelijke liefde en betrokkenheid is volgens mij dan ook geen overbodige luxe. Het idee dat iedere jongere een ‘ leraar ‘, een leider krijgt? I love it! Niet iemand die hun weleens even gaat vertellen hoe het moet maar iemand die vanuit het kind vertrekt, en oprecht kijkt naar wat in potentie al aanwezig is.

Dan is ook deze groep jongeren niet meer gedoemd hun leven lang vanaf de zijlijn te moeten toekijken en ‘ op de bank te moeten blijven zitten ‘ ( of erger nog in de bak en/of in de goot belanden).

Een goede coach stelt het kind in de gelegenheid om te mogen oefenen, hij verlangt niet meteen perfecte resultaten.

Het liefste zag ik natuurlijk ook dat er helemaal geen coach aan te pas zou hoeven komen en dat alles binnen het gezin (en de familie) opgelost zou kunnen worden, maar dat is natuurlijk een onmogelijke werkelijkheid ( een Utopie), mijn Utopie!

Maar wie weet, misschien dat het gaat lukken als iedere moeder een coach krijgt? Wanneer start het volgende programma hierover? Dan ga ik daar naartoe met mijn ideeën ( niks spectaculairs overigens).

Maar vooralsnog ben ik al happy dat het idee van Gino uitgevoerd gaat worden. 

Happy-Feet

Afbeelding: bitchinfilmrevieuws.com