Pleidooi voor het thuisblijfmoederschap

vrouwe justitia

Het doet me veel verdriet te lezen(en te horen) dat thuisblijfmoeders (of werkende moeders die voor het thuisblijfmoederschap willen kiezen) zich vaak zo ondergewaardeerd voelen, inclusief ikzelf in de periode dat ik ben gestopt met werken.

Vandaar dat ik een pleidooi voor het thuisblijfmoederschap heb geschreven:

Lieve thuisblijfmoeder:

Stop ermee om het oerinstinct, het wezenlijk vrouwelijke in jezelf, te minachten, juich het liever toe. Onderdruk niet langer de wijze vrouw in jezelf. Draag het thuisblijfmoederschap met trots.

Als je ‘alleen maar ‘ thuisblijfmoeder wilt zijn, begin er dan mee om dat van jezelf te accepteren. Stop met te denken dat ‘ thuisblijfmoeder zijn ‘ onbelangrijk is.

Volg je instinct en weet dat het normaal is om zo goed mogelijk voor je kinderen te willen zorgen, het is de natuur die jou dat influistert. Dat heet moederliefde.

Roei alle gedachten, die beweren dat een thuisblijfmoeder zwak zou zijn, uit! Je hebt geen idee hoeveel wijsheid je als thuisblijfmoeder nog zult gaan vergaren. Met die wijsheid kun je dan vervolgens de wereld later altijd nog van dienst zijn. Maar denk daar voorlopig nog maar niet (te groots) over na, want jouw kinderen zijn nog klein en hebben jou veel harder nodig. De wereld die red zich wel. Vooral als er steeds meer moeders in hun kracht gaan staan.

Wees trots op die enorme felheid waarmee jij jouw kinderen wilt beschermen voor alles waartegen zij nog niet opgewassen zijn. Koester juist die kleine dingen zoals iedere dag een gezonde maaltijd klaarmaken, samen aan tafel eten, het huis gezellig maken en voldoende tijd nemen om naar hun verhalen te luisteren. Kleine dingen maken een groot verschil en ze doen er wel degelijk toe.

Laat jouw innerlijke wijsheid, je ge-WETEN de boventoon voeren bij alle beslissingen die je omtrent je kinderen moet nemen. Wat betreft voeding, wat betreft begeleiding en bescherming bieden, wat betreft ‘aanwezig zijn ‘. Gebruik ten alle tijden je Gezond Verstand.

Moeders doen zoveel meer dan alleen maar voor het huishouden en de kinderen zorgen. We vergeten vaak dat een moeder, mits ze daar de tijd voor neemt, een enorme schat aan wijsheid, medemenselijkheid en normen en waarden doorgeeft aan haar kinderen.

Thuisblijfmoeder zijn is een vorm van liefde uiten voor je kinderen, je maakt hen tot je eerste prioriteit, onderschat dat alstublieft niet.

Als ‘ thuisblijfmoeder zijn’ jouw passie is, heb dan de moed om achter die passie te staan. Als dat de (maatschappelijke) rol is die jij wilt spelen in de samenleving, doe dat dan, heb het lef daarvoor.

Draag de ‘offertjes’ die de gevolgen van jouw keuze met zich meebrengen met opgeheven hoofd, en vraag jezelf steeds af wat je hier en nu kunt doen om de situatie waarin je (met je kinderen) zit positief om te buigen.

Beleef bewust het avontuur en de uitdaging van het thuisblijfmoederschap. Het is een emotionele, intellectuele en spirituele reis naar je ware zelf!

Als jouw gezin de plek is waar je hart naar uit gaat en waar je de meeste passie voelt, geniet daar dan van.

Als je voelt dat het zorgen voor een THUIS jouw roeping is, handel er dan naar.

Misschien weet je nu nog niet waarom die innerlijke stem zo sterk van zich laat horen, maar tegen de tijd dat je oud en grijs bent weet je de reden daarvoor en zie je gegarandeerd de zin ervan in.

Geloof me als ik zeg dat die dag onherroepelijk aanbreekt, het kan even duren en misschien zie je het pas als je kinderen hun vleugels allang hebben uitgeslagen. Maar er komt een dag waarop je zegt:

Wat ben ik blij dat ik mijn kinderen (in deze chaotische wereld) een stabiele basis heb gegeven.

 bomen 2

Afbeelding

11 thoughts on “Pleidooi voor het thuisblijfmoederschap

  1. Mooie tekst weer Marion! Komt net toevallig op een moment dat ik weer aan het kijken ben naar werk.
    Mijn roeping is denk ik niet om volledig thuis te zijn voor mijn dochter.
    Dit soort teksten maakt de beslissing wel weer wat moeilijker trouwens😉
    Aan de andere kant vind ik dat ik als thuisblijfmoeder niet echt meer in het leven sta.
    Niet omdat ik perse thuis ben, maar door de omstandigheden daarnaast.
    Ik merk dat ik bepaalde dingen echt ben ontwend, zoals de omgang met verschillende mensen.
    Voor mijn gevoel zit ik echt in een cocon, mijn wereld is te klein.
    Ik zie alleen mijn dochter, en ‘s avonds mijn vriend.
    Soms leef ik al helemaal op als ik een praatje kan maken met een van de buren. Er is hier weinig burencontact, en verder ken ik hier niemand.
    Nee, dat is in ieder geval niet mijn roeping, om nog veel langer alleen te zijn.

    Ik wens je trouwens nogmaals heel veel beterschap! Goed dat je twee dagen rust hebt genomen, je had het nodig. Soms moet je alles even uit handen laten vallen om bij te kunnen komen.

    Liefs Ellen

    • Ik snap jouw gevoelens volkomen, vooral het gevoel ‘niet meer in het leven te staan ‘.
      Ik heb dit soort gevoelens lang geleden voor mezelf eens geanalyseerd.
      Een ander woord voor leven is: doen en laten, levenswijze, levenswandel, bestaan.
      Het klopt dat jouw doen en laten, jouw levenswijze, jouw levenswandel, jouw bestaan (als thuisblijfmoeder) een andere wending krijgt.
      Jouw wereld word iets kleiner (maar dat hoeft niet altijd zo te zijn weet ik van andere TBM-ers).

      Nog een ander woord voor leven is:drukte, gekrioel, bedrijvigheid en omgaan met…..
      Dat is blijkbaar wat jij momenteel mist als ik het goed begrijp.
      De tegenstelling van leven is namelijk rust en stilte en veel TBM-ers hebben daar moeite mee ( mits ze naast het thuisblijfmoederschap geen andere activiteiten weten te ontplooien).

      De betekenis van leven is echter: niet dood zijn, ademen en kunnen bewegen, beLEVEN, ondervinden, doorstaan…..
      Volgens mij doe jij dat nog steeds en met zeer goede resultaten als ik af en toe de foto’s van jou en jouw kindje op Facebook voorbij zie komen😉

      Toch voelt het niet meer in het leven staan voor jou aan als ‘doods‘ of dat je stikt en dat jij zich op deze manier niet meer in stand weet te houden.
      Misschien geeft het thuisblijfmoederschap jou geen voldoening meer……

      Vraag je eens af of een grotere wereld, een baan met meer mensen om je heen de oplossing is.
      Ik heb mij dit soort dingen meerdere keren afgevraagd toen ik door dezelfde fase ging.
      Uiteindelijk kwam ik uit bij BEZIELING nog een ander woord voor LEVEN.
      Dat liet me inzien dat ik het thuisblijfmoederschap zonder bezieling benaderde.

      Als TBM-er moet je als een soort levenskunstenaar zijn.
      Je moet jezelf keer op keer laten inspireren om met je levensopdracht (ik zie het grootbrengen van kinderen echt wel als een levensopdracht waarvoor je zelf hebt gekozen) bezig te zijn.

      De voldoening komt niet aanwaaien en schuilt hem juist in het feit dat je sommige ontberingen glansrijk doorstaat alleen maar omdat je er voor een ander (jouw kind) wilt zijn.
      Het is inderdaad moeilijk om jezelf steeds te blijven enthousiasmeren en er zijn vaak momenten dat het thuisblijfmoederschap helemaal niet leuk is.
      Dat maakt dat we ons soms alleen voelen.
      Maar zo is het in ieder vak, ook als je een baan buitenshuis gaat nemen.
      Ondanks (of misschien wel dankzij) dat je dan veel mensen om je heen hebt kun je zich ook daar heel alleen gaan voelen.

      Het komt er denk ik op aan dat je zich bewust bent van wat je doet en waar je het voor doet en dat je het met veel bezieling (met je hart) doet.
      Deze bespiegeling die ik mij zelf ooit voor heb gehouden, wilde ik graag met je delen, want ik vind het altijd heel jammer als moeders die bewust voor het thuisblijfmoederschap hebben gekozen, om externe redenen ‘afhaken ‘.
      Ik voel aan jou dat jij zich eenzaam voelt in jouw beroep als moeder en dat je, als je wat meer ‘collega’s’ zou hebben’ er heel anders in zou staan.

      Voor mezelf heb ik dit opgelost door te gaan voelen en onderzoeken wat er nu werkelijk in mezelf speelde.

      Ik kwam erachter dat ik behoefte had aan inspiratie om te blijven doen waarvan ik in mijn hart voelde dat het heel hard nodig was (en alle moeite waard was) om te blijven doen, namelijk mijn kinderen een stabiele basis meegeven (wat mijns inziens vooral in de wereld van vandaag hard nodig is).
      Voor mij was dat een astrologie-opleiding gaan volgen (om de raadselen van het leven te kunnen doorgronden), lezen op het antroposofie-kind-forum (inspireert enorm en je kunt daar in contact komen met andere TBM-ers in jouw buurt, ja echt die bestaan)😉 een opleiding familie-opstellingen volgen (om mijn eigen familie-dynamiek te kunnen begrijpen), een opleiding voedings-en levensstijl-consulente doen ( om onze gezondheid te verbeteren), en heel veel lezen om mezelf te blijven stimuleren zodat ik in mijn vak als (thuisblijf)moeder kon groeien.

      Dit alles heb ik gedaan in een tijdsbestek van 20 jaar, ik heb het rustig aan gedaan en ben niets gaan forceren.
      Deze dingen hebben mij in ieder geval heel veel bezieling, inspiratie en innerlijke groei gebracht.
      Dit wilde ik toch even gezegd hebben.
      Ik schenk je heel veel wijsheid bij jouw overwegingen om weer te gaan werken.
      Alles is goed en niets is fout, mits je het maar vanuit een gezond hart doet en niet vanuit een gewond hart😉
      Ik denk aan je en wens je heel veel succes.

  2. Hoi Marion,

    Wat een mooi bericht en laat je niet ontmoedigen er niks mee te doen op Onder Moeders Vleugels.
    Jij bent nog niet klaar ermee, maar ik begrijp dat het vermoeiend kan zijn.
    Ik wens je veel wijsheid, geluk, gezondheid en liefde. Je verdient het.
    Jij was het voorbeeld van wat je hier schrijft anders kon je het niet zo goed weergeven .Vele zullen volgen.
    Er komt een nieuw tijdperk aan. Mensen zien steeds meer jongeren afdwalen.
    Geld is gemakkelijk verdiend met werken samen man en vrouw. Dan maar minder luxe.
    Liefde voor je gezin kost niets.
    Ik heb ook geploeterd om mee te draaien in de maatschappij, was altijd moe, en het gaat ten koste van je kind.
    Thuis kun je nog zoveel studie doen in je vrije tijd, maar je bent er met je oog en oor, een kopje thee of koffie en weg met de sleutelkinderen.
    Mooi bericht, ben trots op jou mooi mens.

    Lieve groet van je schoonzusje Jeannie

    • Hoi Jeannie,

      Bedankt voor je stimulerende woorden en voor je bijdrage op mijn blog.
      Knap hoor dat je openlijk durft toe te geven dat het vele ploeteren ten koste is gegaan van jouw gezin, maar ik weet ook dat het in jouw situatie niet anders kon, soms heeft een moeder geen andere keus.
      Juist omdat je zo open, eerlijk en niets verhullend bent houd ik zoveel van jou.
      Ik ben ook trots op jou mooi mens🙂

    • Beste Luna,

      Om te beginnen wil ik je hartelijk welkom heten op mijn blog.
      Aan je reactie te zien heb ik waarschijnlijk een gevoelige snaar geraakt bij jou.
      Weet wel dat ik heel erg meeleef met werkende moeders die graag thuisblijfmoeder zouden willen zijn maar daar (door omstandigheden) echt niet voor kunnen kiezen.

      Bovenstaand artikel heb ik geschreven als hart onder de riem voor thuisblijfmoeders die met een laag zelfbeeld zitten omdat ze zogenaamd ‘ alleen maar ‘ thuisblijfmoeder zijn.
      En natuurlijk ook voor moeders die graag voor het thuisblijfmoederschap zouden willen kiezen maar dat niet doen vanwege dezelfde reden.
      Als je mijn blog helemaal zou hebben gelezen dan zou je weten dat het bij ons (ook) geen vetpot is (was).
      Toch heb ik mijn hart daarin gevolgd en tjonge, jonge wat heb ik me (financieel gezien) veel moeten ontzeggen.
      Maar het was iedere cent (die ik niet had) dubbel en dik waard….

      Ik ken jouw situatie verder niet dus op je vraag wie (in jouw situatie) voor het inkomen zou moeten gaan zorgen, heb ik geen antwoord.
      Helaas zou ik ook met mijn mond vol tanden staan als ik jouw situatie wel zou kennen, dat is namelijk voor iedereen een persoonlijke aangelegenheid.
      Ik kan alleen maar voor mezelf spreken. Persoonlijk heb ik een enorme innerlijke strijd met mezelf moeten voeren, voordat ik zover was dat ik die knoop kon doorhakken en het aandurfde om te stoppen met werken…..

      Daarom wil ik moeders die graag thuisblijfmoeder zouden willen zijn ( en die ook maar enigszins in de gelegenheid zijn om te stoppen met werken),inspireren om die knoop door te hakken, niets meer en niets minder.
      Aan jouw reactie meen ik te ‘voelen’ dat jij daar ook wel voor zou willen kiezen maar daarin absoluut geen keuze hebt, als dat zo is spijt me dat ontzettend.
      Dat meen ik uit de grond van mijn hart.
      Ik hoop dat je hier en daar toch wat inspiratie kunt opdoen op mijn blog en als je vragen hebt stel ze gerust (maar dan wel het liefst met iets meer achtergrondinformatie)😉

      Hartelijke groetjes van Marion.

      • Beste Marion,
        Bedankt voor je mooie woorden en afgewogen reactie. Wat meer afgewogen dan mijn reply was.
        Ik realiseerde me inderdaad na het plaatsen dat het blijkbaar wel een heel gevoelig punt is door de sterke reactie die jouw bericht op mij had.
        Ik zie nl. bij veel moeders in mijn omgeving de cyclus minder werken tot de middelbare schoolleefijd van de kinderen en dan langzaam weer opbouwen.
        Een wat mij betreft natuurlijke keuze, passend bij het opgroeien van kinderen. Echter hadden die moeders allemaal een 2e inkomen.
        Als er dan gepraat wordt realiseren de meeste zich niet dat die keuze niet zo vanzelfsprekend is als je alleenstaand ouder bent, zoals ik.
        Ik ben ontslagen en nu druk aan het solliciteren.
        Ik heb een kans op de arbeidsmarkt (dat is gunstig). Echter dan zijn het full-time banen.
        En zelfs 4 dagen zou ik al veel vinden. Daar komt mijn dilemma en huidige frustratie vandaan.
        En dat ‘men’ niet goed begrijpt hoe hevig dit dilemma is, hoe weinig keuze ik naar mijn idee heb. ‘Het jullie hebben maar makkelijk praten gevoel’.
        Natuurlijk geldt voor mij en ook voor andere moeders dat er altijd een keuze is en dat er dan ook dilemma’s zijn zoals jij hierboven en in je colum beschrijft.
        Ik ben bang om uit angst voor een te zware baan te kiezen. Ik ben bang om dit niet te doen en dan zonder werk en perspectief thuis te zitten (bijstand, eigen huis).
        Het is duidelijk dat ik hier nog wat mee ‘moet’. Hopelijk biedt jouw blog nog meer inspiratie daarin.
        Groet

      • Ik snap jouw reactie heel goed hoor. Ik voelde het al een beetje aan.
        Jouw dilemma (en dat van nog zoveel andere moeders) is ook frustrerend, het is kiezen tussen twee kwaden.
        Of een te zware baan (naast de kinderen, huishouden en de rest) of te weinig inkomen om alles te kunnen blijven betalen.
        Het feit dat je alleenstaand bent maakt het dubbel zo zwaar, alles rust op jouw schouders…..
        Ken je geen andere alleenstaande thuisblijfmoeders bij wie je eens een ‘kijkje in de keuken’ zou kunnen gaan nemen?
        Hoe doen zij het,hoe komen zij rond? Misschien kom je op ideeën….
        Of even googelen: alleenstaande thuisblijfmoeder. Ik roep maar snel even wat.

        Ik weet niet hoever je bent in jouw proces en wat jij momenteel nodig hebt.
        Welke inspiratie zoek je, wat heb jij nodig?
        Laat het me rustig weten misschien inspireer jij mij ook weer om een volgend artikeltje te schrijven….
        Ik zag het liever anders natuurlijk en zeg het dan ook niet graag maar voor nu zit er even niets anders op, daarom zeg ik met pijn in mijn hart: ‘succes met solliciteren ‘.
        En direct erachteraan: ‘ik hoop dat je snel in je kracht komt, zodat je een weloverwogen besluit kunt nemen ‘….
        Ik voel met je mee.
        Een welgemeende hartengroet.

  3. @Luna lastige situatie waarin jij verkeert. Je moet wel werken, anders kun je je huis wellicht niet betalen, te koop zetten is een erg lastige momenteel.

    Ik zelf ben 7 jaren alleenstaande moeder geweest, heb in de bijstand gezeten, nadat ik zwanger werd.

    Kreeg een te vroeg geboren dochter die mijn zorg o zo nodig had,maar ik voelde mij niet goed als moeder die alleen maar thuis zat.

    Het gevoel niks te doen en alleen maar bij mijn kind te zijn maakte mij nutteloos en ontevreden als mens.

    Ben na 10 maanden begonnen met werken, had een huurhuis, wilde uit de bijstand waar ik mij zo in mijn onderbroek zag staan, ze wilden alles van me weten, elke stap werd gecontroleerd.

    Net voordat de regel erin kwam dat ook alleenstaande moeders moesten gaan werken kreeg ik een baan voor 24 uur, wat al snel naar 28 uur ging, waardoor ik 4 dagen werkte.

    Mijn dochter ging 4 dagen naar het kdv.

    Ik dacht dat ik mij beter voelde als mens, als werkende was dat ook zo, als moeder niet als ik terug kijk.

    Het gevoel dat de wereld mijn kind groot bracht heb ik heel sterk en nog.

    Maar ik had mijn eigen inkomen en dacht daarmee als ouder goed voor mijn kind te zorgen.

    Want ik deed toch mee?

    Na 7 jaren kreeg ik een vriend en al snel namen wij enorme stappen als een huis kopen en blijven werken want dat kon niet anders met dit huis.

    Toen kwamen er nog 2 kinderen achter elkaar, hij had al 2 kinderen en samen maakt dat 5 keer zorgen voor.

    Ik werk nog 28 uur per week in 3 dagen en onze inwonende dochters nu 5-6 jaar gaan 3 middagen naar de bso.

    Ik sta nu anders tegen ouderschap dan toen ik 7 jaar geleden stond.

    In die tijd deed ik wat ik dacht dat er verwacht werd en wat goed was als ouder, werken zodat je zelfstandig bent en zelf kunt “zorgen” voor jouw inkomen en daarmee voor jou kind.

    Nu denk ik had ik maar……………. ik ben er nooit echt voor mijn kind geweest, de maatschappij voedde mijn kind op en ik die van anderen. (ik werk op een kinderdagverblijf)

    Heel graag zou ik nu minder gaan werken, maar de situatie laat dit (nog) niet toe en ja wij zijn 2 verdieners.

    Stoppen met werken wil ik niet, daar ik het gevoel heb een bijdrage te leveren aan die kinderen die zoveel van huis zijn en op zoek zijn naar veiligheid, gezien willen worden, de zorg verdienen die niet gegeven kan worden doordat ouders “moeten” werken.

    Wellicht mama’s die ook wel minder zouden willen………….

    Dat moeten werken lijkt ook zo makkelijk gezegd, dit is gecreeerd door de maatschappij en het gevoel daar (de verkeerde) keuzes in gemaakt te hebben vanuit een opgelegd beeld die wij met zijn allen hebben gecreeerd. Voldoen aan verwachtingen en anders het gevoel te hebben er niet bij te horen.

    Als iemand mij nu zou vragen wat wil je?

    Ik zou mijn huis verkopen, een kleiner huis kopen/huren en niet meer dan 2 dagen per week willen werken wanneer mijn kinderen op school zitten, zodat ik er ben als ze thuis komen.

    Ook zou ik graag meer willen doen voor de school waar ze op zitten, meer betrokken worden.

    Graag zou ik tijd willen voor mezelf en de tijd stil zetten😉

    Ik heb geen oplossing voor je,maar weet hoe het is als alleenstaande moeder,maar ook als 2 verdiener die graag meer moeder wil zijn en mens.

    Doe wat je hart zegt en niet wat de wereld roept.

    ratel

  4. Een mooi stuk dat ik de eerste anderhalf jaar van mijn thuisblijfmoederschap regelmatig heb gelezen voor steun. De laatste tijd ben ik me steeds meer bewust van de reden van mijn keuze en voel ik me juist heel dankbaar om mijn twee kinderen een veilig en rustig thuis te bieden. Ik merk dat ik me ook geen schuldgevoel meer laat aanpraten door werkende moeders. Dank je wel voor je inspirerende woorden.

    • En ik dank jou voor het delen van deze woorden.
      Wat fijn dat je zo achter je keuze kunt staan.
      Een veilig en rustig thuis is volgens mij nog nooit zo nodig geweest als vandaag de dag, ik hoor me toch verhalen…….
      Het stemt me triest, daarom ben ik iedere keer weer ontzettend blij als ik hoor dat er weer een moeder is die zich van niks en niemand iets aantrekt en haar eigen hart durft te volgen.
      Ik zou zeggen: ‘ ga ervoor, jij en je kinderen zijn dit meer dan waard ‘ !

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s