Ruggenspraak houden

72143-rugpijn-door-stress

Het zal jullie wel zijn opgevallen dat ik al weken niets meer heb gepost. De reden daarvoor is dat ik een zenuw klem had zitten in mijn onderrug, die zenuw is bovendien ook nog eens gaan ontsteken aldus de osteopaat. Nu gaat het gelukkig weer wat beter.

Dit was een zeer pijnlijke aangelegenheid die ik had kunnen voorkomen. Ik voelde namelijk al een tijdje aan mezelf dat het vele computeren (is toch stress voor het lichaam) mijn lijf geen goed deed. Blijkbaar zit ik ook nog eens veel te verkrampt achter dat ding. Zoals ik al eens in een eerder blog aangaf heb ik een haat-liefde verhouding met de computer.

Naast het feit van die klem zittende zenuw is er in de tussentijd ook nog eens een ‘koetsiershand ‘geconstateerd (de ziekte van Dupuytren). Het zou erfelijk zijn, mijn vader heeft het inderdaad ook. Ik merk dat het vele typen geen positieve invloed uitoefent op deze ziekte. Doordat ik nu vier weken niets heb gedaan (wat de computer betreft) lijkt het wel alsof mijn hand wat meer tot rust is gekomen (zijn er lezers bekend met deze ziekte, ik zou namelijk graag wat tips willen want ik zit niet te wachten op een operatie).

Enfin, als je vier weken niet kunt computeren blijft er ineens heel veel tijd over om in het hier en nu te zijn, wat me overigens heel goed is bevallen. Maar wel pas nadat er van tevoren heel wat ‘vuilnis ‘ naar buiten is gekomen.

Van de osteopaat moest ik rusten, wat ik opvatte als: ‘ ik moet gewoon alles blijven doen maar dan wat rustiger aan ‘. Op internet had ik gelezen dat je met rugklachten vooral moet blijven bewegen. Fout!!!!! Na een week letterlijk en figuurlijk door het huis te hebben gekropen van de pijn (ik zat op een gegeven moment zelfs klem tussen de w.c pot en de muur omdat ik zo nodig met een natte doek achter de w.c pot moest wrijven), kreeg ik toch het gevoel dat ik iets niet goed deed.

Terug naar de osteopaat die mij bijna moest uittekenen wat er aan de hand was om mij maar te overtuigen dat ik hiermee moest rusten. Ik vroeg wat zijn definitie van rusten was want blijkbaar zaten we niet op één lijn. Volgens hem moest ik echt in bed gaan liggen en mocht ik tussendoor een beetje bewegen. Dat had hij nou net niet moeten zeggen van dat tussendoor bewegen. Ik draaide het om en probeerde weer (stijfkoppig als ik ben) te blijven bewegen (lees: alles zelf te doen) en tussendoor een beetje te ‘rusten ‘.

Je zult begrijpen dat ook dit niet werkte, de pijnen werden erger en erger, de stijf (koppig) heid trouwens ook (rugpijnen ontstaan doordat je zo star en stijfkoppig bent heb ik gelezen in het boek: Sleutel tot zelfbevrijding van Christiane Beerlandt).

Weer terug naar de osteopaat. Hij legde me (deze keer met klem) uit dat ik deze symptomen serieus moest nemen want volgens hem zat ik tegen een hernia aan😦

Daarna hees hij mij op zijn behandeltafel. Ik weet niet hoe hij het deed maar tijdens de behandeling werd het me zo klaar als een klontje! Ik moest me overgeven en aan mezelf toegeven dat ik echt niet(s) meer kon. Ik vond het echt knap want hij legde alleen maar heel zacht een hand op mijn onderrug. Het voelde zo, hoe moet ik het zeggen? Liefdevol. Ik brak, eindelijk ging de beerput open…..

De tranen stroomden over mijn wangen en vielen door het gat van de behandelstoel (gemengd met de zwarte mascara) op zijn kraakheldere vloer. De osteopaat liet mijn emotionele breakdown stilzwijgend over zich heen komen en toonde veel respect voor dit proces. Ik kan niet vertellen wat die zachte hand op dat moment met me deed, het was alsof ik toestemming kreeg om te mogen uitrusten van al die turbulente jaren. Vanaf dat moment werd mijn motto: een dag niet gehuild is een dag niet geleefd. Tjonge er kwam me toch wat uit, volgens mij alles wat ik de afgelopen 20 jaar (zo oud als mijn zoon nu is) had opgekropt.

Het voelde alsof ik eindelijk mededogen met mezelf mocht hebben. Ik kon voelen wat de afgelopen jaren aan spanning in mijn lijf teweeg hadden gebracht en dat het nu klaar was. Nu mocht (moest) ik aan mezelf gaan denken. Het voelde echt als een onderwerping aan het lot (klinkt misschien wat dramatisch maar zo voelde het op dat moment wel), alsof het lot het heft nu in handen nam (letterlijk en figuurlijk, vandaar misschien die koetsiershand)? Ik geef er maar een positieve draai aan😉

Nadat het verdriet over het feit dat ik voorlopig niets mocht doen (en dat betekende, waar ik al bang voor was,  dus ook echt NIETS volgens de osteopaat) eruit was, raakte ik alsnog in paniek. Wat moest ik in Godsnaam overdag (plat liggend op mijn rug) in bed gaan zoeken? Iets wat ik me, zolang als ik kinderen heb, nog nooit ook maar één moment heb toegestaan? Zeker de hele dag naar het plafond gaan staren…….????

Thuisgekomen ging ik nog steeds ietwat tegensputterend, met knikkende knieën, afhangende schouders en véééél pijn in mijn rug, al kruipend, als een geslagen hond de trap op naar de eerste verdieping alwaar mijn bed al op mij stond te wachten.

Verbeeldde ik het mij nu alleen maar of ging er ineens een golf van genot door mij heen? Stak daar ineens een heel oud verlangen de kop op? Want o wat had ik hier vaak naar verlangd…..om als druk-doenerige moeder gewoon eens ‘ eruit te mogen stappen ‘ en de regie uit handen te kunnen geven. Yes, ik begon me er zowaar op te verheugen, nu mocht het.

En waar ik zo bang voor was geweest (hele dagen naar het plafond te moeten staren) werden de twee heerlijkste dagen van mijn leven. Twee dagen maar, dat is inderdaad heel kort, maar  die twee dagen waren blijkbaar voldoende om de beklemming in mijn onderrug (en mijn geest) op te heffen.

Tijdens dat staren naar het plafond, en (door mijn tranen heen) alle soorten wolken voorbij te zien komen die je maar kunt bedenken, kon ik heel goed voelen hoezeer ik toe was aan stilte en rust. Vooral die stilte. Even totaal geen prikkels van wie of wat dan ook. Uiteindelijk viel ik sinds jaren in een echt ontspannen slaap. Tussendoor werd ik af en toe wakker en kon ik de opgehoopte spanning uit mijn lijf voelen stromen, zo ontspannen heb ik mij in jaren niet meer gevoeld.

Beneden hoorde ik mijn man (die gelukkig drie dagen vrij had) aanrommelen in de keuken, het voelde zo veilig en ineens wist ik dat dit het was waar ik al jaren naar uitkeek, namelijk dat er ook eens een keertje voor mij gezorgd zou worden.

Ik voelde al heel lang dat ik (emotioneel gezien) aan mijn max zat en dat een beetje rust mij goed zou doen, maar ja, wat is rust hè? Als ik blog is dat toch rust? Als ik lees is dat toch rust? Van poetsen, boodschappen doen, koken en tuinieren is ook nog niemand dood gegaan, dus tja, wat is rust nemen?

Nu weet ik wel beter. Het is niet te beschrijven wat een beetje geestelijke rust met een mens kan doen. Waarschijnlijk dwingt het leven mij in een nieuwe richting. Eerst moest ik de voeding aanpakken (het lichamelijke) en nu is blijkbaar het geestelijke aan de beurt.

Geestelijke rust heb ik mij nog nooit genomen, ik ben altijd wel iets aan het doen (vooral leren vind ik heerlijk). Maar nu voelde het alsof ik helemaal vol zat, er kon echt helemaal niets meer bij. Mijn mind gaf al heel lang signalen af dat ik eens een beetje gas te-RUG moest nemen, maar hoe harder de bellen gingen rinkelen des te harder ik ervoor vluchtte…..

Mijn hoofd (en lijf) wilden (na die woelige opvoedjaren) wel eens een pauze, maar ik vond dat onzin, ik dacht dat ik tijd voor mezelf nam als ik ging bloggen. Mooi niet dus, het afgelopen drukke blog- en facebook-jaar heeft er waarschijnlijk nog een schepje bovenop gedaan. Ik houd niet van half werk en zoals met alles heb ik het waarschijnlijk weer een beetje overdreven (want ik wilde ook veel LIKES) ik ben in ieder geval over mijn grenzen gegaan.

Mijn hart wil wel maar mijn ziel heeft geen reserves meer, die zijn voorlopig even opgebruikt. Nu breekt een nieuwe levensfase aan. Een leven waarin mijn kinderen volwassen zijn en mijn zoon op het rechte pad zit. Dat veroorzaakt een lichte vorm van paniek in mijn lijf. Mijn taak zit erop en wat nu? Ik wilde het natuurlijk weer allemaal direct ingevuld hebben, totdat mijn lichaam mij een halt toe riep en zei: STOP, nu even helemaal niets en dan bedoel ik ook echt even helemaal niets. Als je niet luistert stuur ik je een hernia en wordt het allemaal nog erger, minstens zes weken plat liggen (stiekem verheug ik me er al op).

Nee, alle gekheid op een stokje, ik heb even een time-out nodig om te kunnen transformeren. Eerst heb ik een heel proces doorgemaakt van moeder zijn volgens de boekjes, naar een moeder zijn van vlees en bloed en nu moet ik transformeren naar, ja…. naar wat eigenlijk? De tijd zal het leren……maar nu eerst even bijtanken. Wordt in ieder geval vervolgd.

10 thoughts on “Ruggenspraak houden

  1. Nou dat is niet niks, en ooh hoe herken ik me in jou!
    Gelukkig dat je weer in staat bent ons medereisgenoot te maken.

    Mwtj, van het weston price forum heeft ervaring met de “koetsiers hand” . Misschien eens bij haar informeren: balans-balans.nl

    En wat je laatste vraag betreft, wat dacht je van transformeren naar* Marion*, zoals ze dus bedoeld is?

    • Anna, dank je voor de tip.
      Ik heb haar al gemaild.
      Ze gaat voor mij een mix samenstellen die ik op mijn hand kan smeren en stuurt me die via de post op.
      Terug transformeren naar Marion zeg je?
      Het mooie is dat ik het gevoel heb dat ik tijdens het (thuisblijf) moederschap pas echt die Marion ben kunnen worden zoals ik bedoeld was te zijn.
      Daarom ben ik daar zo enthousiast over dat ik het wel van de daken zou willen schreeuwen. Die ontwikkeling had ik volgens mij als buitenshuis werkende moeder nooit kunnen doormaken.
      Vóór die tijd leefde ik zoveel mogelijk volgens de verwachtingen van de maatschappij (werk, familie, vrienden….).
      Niet tijdens mijn jonge jaren hoor, toen was ik namelijk een echte rebel, heerlijk.
      Nadat ik (na veel gedoe) eindelijk voor het (thuisblijf)moederschap had gekozen voelde ik die ‘rebelsheid’ juist weer terugkomen.
      Niks werken MOET, ADHD-medicijnen zijn helemaal NIET de oplossing, baarmoederhalskankervaccin en meningitisvaccinatie? Mooi niet!
      De eerste de beste school om de hoek? Ik dacht het niet…. het werd de Vrije School.
      Moeite met de ‘gebruiksaanwijzing’ van mijn kinderen? Nou dan ga ik toch een (psychologische) astrologie-opleiding doen?
      Helpt (biologische) voeding bij gedragsproblemen? Wauw, meteen wilde ik het naadje van de kous weten en ging daar een opleiding in volgen.
      Zo kan ik nog wel even doorgaan.
      Het ‘probleem’ is nu denk ik dat het zo ineens allemaal lijkt weg te vallen, het niet meer nodig is (ik niet meer nodig ben).
      Maar Marion zou Marion niet zijn als daar geen oplossing voor komt, ik moet alleen wat geduld hebben en zorgen dat ik vertrouwen blijf houden in datgene wat ‘het leven ‘heet.
      Maar ook dat is Marion, weinig geduld😉

  2. Hoi Marion, je hebt dit mooi verwoord.
    Mooi dat je jezelf toestaat om niets te doen en de tranen te laten komen. Lijkt wel mediteren.
    In ieder geval ben ik blij dat je jezelf toestaat om te zijn wie je bent.
    In dit proces zijn “likes” van ondergeschikt belang. In het woordje overgeven (in de zin van loslaten) zit het woord geven en dat lijkt makkelijk maar dat is het niet altijd.
    Dapper van je om dit zo mooi te beschrijven.

    Met waardering Xavier

    • Het lijkt inderdaad op mediteren.
      Als je zo vast zit dat je niets meer kunt ga je blijkbaar vanzelf open staan voor iets ‘hogers’.
      Ik heb het (achteraf gezien dan) als zeer prettig ervaren.
      Op het moment zelf denk je: wat overkomt mij nou?
      Zoals ik ook al tegen Anna zei, ben ik tijdens het (thuisblijf)moederschap altijd mezelf geweest.
      Ik denk dat ik, nu dat stopt, bang wordt dat ik weer iets MOET gaan doen om aan de verwachtingen van de maatschappij te voldoen.
      Dat is natuurlijk onzin maar het voelt zo…..
      Die druk leg ik mezelf op, er is niemand die dat van mij verlangt.
      Komt tijd komt raad zullen we maar zeggen.
      Dankjewel voor je hartelijke reactie.

      Waardering terug van Marion.

    • Luister naar jouw hart, dat is ook mijn levensinstelling.
      Op dit moment ben ik een boek aan het lezen van Wayne W.Dyer, het heet inspiratie.
      Ik vind het een geweldig boek, het gaat erover dat je moet zien dat je aangesloten blijft op de natuurlijke bron van al het leven.
      Omdat wij mensen ook natuur zijn.
      Wij zijn opgebouwd uit dezelfde materie als sterren, bloemen, planten e.d.
      Dat wist ik natuurlijk allang, want als je daar niet in geloofd ga je echt geen astrologie leren😉
      Het is blijkbaar nodig dat ik opnieuw met de neus op de feiten wordt gedrukt.
      Een echte aanrader.
      Ik denk ook aan jou.

  3. Hallo Marion,

    Klinkt heel heftig, neem de tijd om weer de Marion te worden die je 20 jaar geleden was, met de kennis van nu en dat is dat je het gewoon heel goed gedaan hebt.
    Het heeft tijd en geduld nodig.
    Moeders kunnen en mogen niet stoppen, moeten altijd doorgaan, er voor de kinderen zijn, problemen oplossen, blij zijn maar ook met teleurstellingen leren omgaan.
    Dat maakt het zo moeilijk, het besef dat we geen supermensen zijn. Dat we eigenlijk ook maar heel klein zijn en moeten proberen een goede balans tussen geven en nemen te vinden.
    Ik wens je heel veel kracht en liefde toe om samen met je gezin, waar je altijd voor klaar staat, weer tot je zelf te komen.

    Lieve groeten
    Anneke

    • Heel erg bedankt voor jouw bemoedigende woorden.
      Het klopt wat je zegt.
      Ik denk dan ook dat het me allemaal even teveel is geworden, ik moest even pas op de plaats maken.
      Even de tijd nemen om te bezinnen.
      De Marion worden die ik 20 jaar geleden was?
      Eens even denken……toen was ik 33 jaar.
      Vanaf die periode is inderdaad de inspirerende reis naar mijn ware zelf begonnen.
      Ik was klaar met het voldoen aan de verwachtingen van de maatschappij.
      Toch heeft het daarna nog bijna tien jaar geduurd voordat ik durfde te stoppen met werken.
      Ik vind het een hele goeie tip van jou en ik zal die energie weer eens naar boven gaan halen.
      Wat mij heerlijk lijkt is moeders die ook zo zitten als ik in die tijd (wel of niet stoppen met werken om thuis te blijven en voor de kinderen te zorgen) te inspireren de knoop door te hakken.
      Ze zodanig te motiveren dat ze durven te vertrouwen op dat moederlijke (oer)instinct en hun hart daarin durven te volgen.
      Maar misschien doe ik dat al een klein beetje via mijn blog😉

      Lieve groeten terug.

  4. Hoi Marion,

    Ik kom nog eens op digitaal bezoek en zie dat er van alles is gebeurd! Wow, de reactie van de osteopaat…
    Zoals ik je eerder in een reactie schreef ben ik met de opleiding Guasha gestart. We zijn ondertussen alweer een half jaar later en de resultaten zijn geweldig. Wat een mooie therapie is het toch.
    Ik wil je graag helpen met de ziekte van Dupuytren door jou Guasha te geven.
    Guasha werkt via de huid.
    Verder leer ik je hoe je het verkleefde weefsel in de handpalm, zelf iedere dag kunt behandelen. Het is het gevolg van blokkades elders waardoor er bloed met onvoldoende zuurstof/voedingsstof naar je hand stroomt.
    Ik las in reactie hierboven dat je gaat inwrijven (masseren) met een mix. Dat is ook al super.
    Als je alleen de hand behandeld werk je op het gevolg van de kwaal. Bij Guasha werk je daarbij ook aan de oorzaak, de blokkade elders opheffen. Vaak komen klachten in pols, hand vaak vanuit de schouders en de nek.
    Ik word te enthousiast😉
    Als je het de moeite waard vind hoor ik het graag van je Marion

    Voor nu neem je rust en hartelijke groeten,
    Petra

    • Hoi Petra,

      Wat gezellig dat je weer eens langs komt, je komt als geroepen😉
      Wat heerlijk dat je mij wilt helpen met de ziekte van Dupuytren, ik ga je een persoonlijk berichtje sturen.

      De hartelijke groeten terug van Marion.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s