Fan van Dopper

Dopper waterfles

Weer een nieuwe aanwinst voor mijn Gezond Gezin Werkplaats.

Zie hier een handige waterfles (gemaakt van gerecycled materiaal en zonder schadelijk BPA), die zelfs een designprijs heeft gewonnen. Eindelijk een fles die het (in de ogen van mijn zoon) waardig is om mee te nemen naar zijn werk zonder dat hij commentaar krijgt van collega’s.

De bedenker van dit flesje werd geïnspireerd door de documentaire ‘plastic soep’ (ook wel drijvende vuilnisbelt genoemd). Deze documentaire gaat over een enorme hoeveelheid plastic ( en ander afval) dat in de oceanen drijft. Door uit dit flesje te drinken helpen we in ieder geval al een deel van die berg plastic afval in onze oceanen te verminderen en dragen op die manier dus bij aan een schonere planeet. Dat is nooit weg.

Bovendien dragen we door de aanschaf van deze flesjes ook nog eens bij aan drinkwaterprojecten in Nepal.

Zoals je ziet kun je van het witte deel een bekertje maken. Mijn zoon gebruikt de fles om zijn  smoothies in mee te nemen, superhandig. Een thermoskan wil hij niet meenemen omdat de opening daarvan te groot is en er dan meer langs zijn kin loopt dan wat anders (want je moet wel tijdens het communiceren snel even kunnen lunchen en niet andersom, en dan gaat er weleens iets mis). De smoothie in het bekertje van de thermoskan schenken was ook al geen optie want dan kon iedereen die smurrie zien die op katten-kots leek (reactie van de collega’s).

We zijn ontzettend blij met deze oplossing. Wij hebben de Dopper in onze plaatselijke VitaminStore gekocht maar je kunt hem ook bestellen via internet  

Je hebt ze in verschillende kleuren en ze kosten 12,50 per stuk (dat bedrag heb je er zo uit als je bedenkt hoe vaak je snel ergens even een flesje water koopt) 😉

 

De voordelen van de Dopperfles op een rijtje:

  • Hervulbaar en lekt niet.

  • Zeer hygiënisch (koop wel een lange afwasborstel) maar hij kan ook in de vaatwasser (is wel handig als je hem gebruikt voor smoothies).

  • Het witte deel is te gebruiken als beker.

  • Door de verschillende kleuren kan iedereen in het gezin zijn persoonlijke flesje hebben (geen gezeur meer over welke is nou van mij……).

  • Het is een halve liter fles.

  • Door de accessoires die je erbij kunt kopen (karabijnhaak en draagkoord) kun je hem aan je tas/rugzak hangen, handig voor op vakantie.

  • Je kunt de fles onderweg altijd bijvullen bij een van de openbare waterkranen ( te vinden met de gratis Dopper App).

  • Door de aanschaf van dit flesje steun je tevens een goed doel.

Kadotip: je kunt ook een Customized Dopper bestellen via de website en hem laten bedrukken met  de naam van iemand en/of een leuke foto. Zo heb je altijd een leuk, uniek en niet al te duur kado waarmee je ook nog iets goeds doet voor de wereld.

Dopper heeft ook een Facebookpagina.

 

 

 

Liever puur natuur?

Omdat de meeste mensen graag een richtlijn hebben plaats ik de volgende link die de principes laat zien van een gezond (traditioneel) ‘ dieet ‘.

Zoek niet naar logo’s zoals: ik kies bewust logoop deze producten,want die zul je niet vinden. Maar je gezond verstand zal je vertellen dat dit the Real Superfoods zijn 😉

 

 

 

‘Adhd’

Met voorschrijven antipsychotica schrijven artsen kinderen af.

Ivan Wolffers

Dit zegt Ivan Wolffers Hoogleraar Gezondheidszorg en Cultuur VU 

Het gebruik van psychiatrische geneesmiddelen door kinderen neemt toe. Het is een wereldwijde trend en ook in Nederland gebeurt het.

Het voorschrijven van zulke medicijnen vindt het meest plaats bij de behandeling van ADHD. Men kiest daarbij voor middelen zoals methylfenidaat (Ritalin), maar de discussie of het in alle gevallen gerechtvaardigd is blijft gaande.

Hoewel moderne antidepressiva bij kinderen met een depressie niet geadviseerd worden in de richtlijnen, omdat ze weinig effect hebben en meer zelfmoordgedachten kunnen geven, is de aanvankelijke terughoudendheid van artsen bij het voorschrijven van deze medicijnen al weer van een paar jaar geleden.

Lees hier het hele artikel. 

Naar wat voor krankzinnige wereld zijn ouders en medische wereld onderweg met kinderen aan de Ritalin?

Bedenker van ADHD-diagnose bekent op sterfbed:

“ADHD is een fictieve ziekte”

Lees het hier.

 

Mini Loempia’s Maximale Stress

Mijn zoon wilde voor zijn vrienden een gezellige avond organiseren, niet zomaar een avond, nee, het moest een spellen-avond worden en dan het liefst met wat lekkere hapjes erbij.

Daarvoor was hij zelfs bereid om een halve dag (samen met mij nog wel ) in de keuken te gaan staan. Omdat het dit keer eens geen game-party werd was ik (dol enthousiast) bereid om mij op te offeren voor deze goede zaak.

Maar wat moet je in godsnaam maken voor vijf volwassen knapen als het ook nog eens glutenvrij moet zijn? Sinds kort is bij mijn zoon namelijk een gluten-intolerantie gediagnosticeerd (alsof het allemaal al niet ingewikkeld genoeg is) 😉

Na wat googelen besloten we om wat mini-loempia’s te gaan maken. Als je de foto’s moest geloven zag het er allemaal zo makkelijk en snel klaar uit (en de keuken bleef nog mooi opgeruimd ook) waardoor ik dacht: ‘ wat kan er mis gaan, dit moet zelfs ons gaan lukken ‘.

Maar wat viel dat tegen. Het was allesbehalve makkelijk, snel klaar waren we ook al niet en mijn keuken lag erbij alsof er een orkaan had gewoed (dat kwam ook een beetje door de verschillende manieren van werken tussen ons beiden) waardoor het geheel nogal een beetje chaotisch verliep (wat nog zacht uitgedrukt is).

Voordat mijn zoon met de uitvoering van een recept begint, wil hij het liefst het recept eens helemaal gaan doorlezen ( op zijn ooie-dooie welteverstaan). Alle ins en outs, details en kunstgrepen worden eerst goed bestudeerd om zo tot een elegante structuur te komen, terwijl ik zeg: ‘ kom op, we beginnen gewoon ‘….

Als we volgens zijn manier te werk zouden gaan liepen we geheid het risico aan het eind van de dag geen enkel hapje klaar te hebben, laat staan 20 loempia’s (en nog wat andere lekkere hapjes). 

Daarom koos ik (eigenwijs als ik ben) toch maar voor mijn (onvoorbereide) manier van werken, met alle gevolgen van dien…..

DSCN1867 DSCN1868

Ik had de rijstvellen ( teveel in één keer) natuurlijk veel te lang in het water laten liggen, dat zorgde ervoor dat ik een half pak zo in de prullenbak kon gooien (onder luid protest van mijn zoon: ‘ zie je wel dat het zo niet werkt, jij bent veel te chaotisch ‘ ik: ‘ nou ja zeg, ga je me hier nou ook nog een beetje de les staan lezen, terwijl ik me hier sta uit te sloven)? maar toegeven dat ik fout zat, ho maar……

Maar…..er is altijd licht aan de horizon en toen de duistere wolken zich eindelijk hadden samengepakt en waren overgedreven…….

DSCN1880

Ontstond er (na een poosje aanklooien) zowaar nog zoiets wat voor een loempia kon doorgaan. 

Nu ik het achteraf eens rustig bekijk was het eigenlijk helemaal niet zo moeilijk, want een goede voorbereiding is het halve werk 🙂 (sorry zoon, in het vervolg doen we het op jouw manier, ik begin alvast te studeren op het volgende recept).

DSCN1865

 Ingrediënten voor 20 loempia’s

  • 20 Rijstvellen/ rijstpapier

  • Wortel

  • Prei

  • Ui

  • Taugé

  • Specerijen ( kerrie, cardemom, peper, koriander).

  • Scheutje Japanse sojasaus

  • Knoflook (geperst).

  • Kleine reepjes omelet

  • Kleine stukjes gekookte ham (garnaaltjes, stukjes gare kip, gebraden gehakt e.d kan ook).

  • Ei (om de randen van de rijstvellen mee dicht te plakken).

  • Kokosolie om in te bakken.

Bereidingswijze:

  • Snijd/rasp de groenten in stukjes.

  • Bak de groente eerst even kort in (flink wat) kokosolie.

  • Vermeng de groenten met de uitgeperste knoflook en de specerijen, en voeg een scheutje sojasaus toe.

DSCN1866

  • Gebruik een bakje waar de rijstvellen plat inpassen, doe hier warm (niet kokend) water in en leg hier je rijstpapier ( één voor één) even in tot het slap wordt. 

  • Leg in het midden van ieder rijst-vel een hoopje groente en een beetje ham of omelet, dit gaat op gevoel.

  • Pak het vel vast aan het uiteinde.

  • Rol dit over de groenten heen.

  • Rol op tot het midden.

  • Pak de rechter zijkant en leg dit over het rolletje heen, doe dit links ook zodat beide punten op het rolletje zijn geplakt.

  • Smeer dan de zijkanten en het overgebleven vel in met het eimengsel.

  • Rol nu verder tot het einde en ‘plak’ dicht.           

    DSCN1871 DSCN1872

  • Bak de loempia’s in de frituurpan (het liefst in kokosolie) of in een ander verzadigd vet (bijv. ossewit) totdat ze goudgeel zijn.

  • Laat ze even uitlekken op keukenpapier.

  • Een lekker sausje erover en…. smullen maar…..

20 miniloempia’s voor  vijf volwassen knullen is natuurlijk veel te weinig vandaar dat we nog wat andere lekkere hapjes erbij hebben gemaakt. 

DSCN1876 DSCN1877

 

 

 

Koester de zorgen om je kinderen

‘ Maak je geen zorgen om je kinderen ‘

Hoe vaak ik dat al niet heb gehoord in mijn leven, ik kon en kan er als moeder (nog steeds) niks mee.

Volgens mij is het namelijk heel NORMAAL dat je zich als moeder zorgen maakt om je kinderen en is het juist een goed teken.

Het is een gevoel dat jou vertelt dat je zeer betrokken bent bij alles wat jouw kinderen aangaat en dat je betrokken bent bij hun (opgroei) processen.

Het gaat hier tenslotte niet om de eerste de beste maar om jouw kinderen waar je heel erg op gesteld bent, om wie je heel veel geeft en die je heel dierbaar zijn.

Stel dat je zich geen zorgen maakt of dat je niets ‘ onbehaaglijks ‘ zou voelen, dat zou pas zorgelijk zijn. Het zou weleens kunnen betekenen dat het je niets kan schelen wat je kinderen doen.

Daarom ben ik geneigd te zeggen: ‘ maak je vooral zorgen, dat is gezond ‘!

Het ‘ zich zorgen maken ‘ houdt je alert, daardoor blijf je op je kinderen gefocust, dat nare gevoel heeft een functie en moet het waard zijn om erop te vertrouwen.

Het is een duidelijk (natuurlijk) signaal dat wordt afgegeven wanneer je voelt dat je kinderen bezig zijn met dingen te doen waar ze nog niet aan toe zijn en die hun schade kunnen berokkenen.

Dit oerinstinct heeft tot doel je kinderen in bescherming te nemen voor datgene waar zij als kind nog niet aan bloot zouden moeten staan.

Ik heb dat gevoel altijd heel serieus genomen. Ik was er ook niet echt blij mee en wilde er het liefst zo snel mogelijk vanaf, maar het bleef maar (steeds harder en harder) op mijn deur (lees hart) bonzen. 

De ervaring leerde mij dat, zolang ik dit gevoel had, het ook echt niet pluis was. Daarom wilde ik er op een bepaald moment niet eens meer vanaf komen, want het werd mijn trouwe metgezel inzake de opvoeding van mijn kinderen. Ik ging de mensen negeren die steeds maar riepen: maak je geen zorgen of nog erger: ‘ laat je kinderen los ‘.

En ik ging dit onbehaaglijke gevoel bovendien constructief gebruiken:

Dit gevoel zorgde ervoor dat ik de situatie ging onderzoeken (dat deed ik door heel goed naar de verhalen van mijn kinderen te luisteren).

Ik probeerde datgene ( wat er zich in de wereld van mijn kinderen afspeelde ) te begrijpen en er vat op te krijgen (ook weer door heel goed naar hun te luisteren).

Mijn oerinstinct (een heel diep geworteld ‘ weten wat je moet doen ‘ gevoel)  zorgde er vervolgens voor dat ik mijn gezond verstand ging gebruiken (want door al dat luisteren kon ik de situatie meestal redelijk goed inschatten en voelde ik wat op dat moment nodig was).

Daardoor kon ik al mijn liefde in de strijd gooien om mijn kinderen zo goed mogelijk te begeleiden en te beschermen (want als je heel goed naar ze luistert, hoor je tussen de regels door dat de kinderen zelf ook niet blij zijn met de dingen die ze doen, waarvan ze weten dat het hun op de lange duur schade kan berokkenen).

Door heel goed naar mijn intuïtie te luisteren leerde ik op een hele andere manier tegen de situatie aan te kijken en kon ik er op een andere manier (mijn eigen unieke manier) mee omgaan (en dat bereik je weer door heel goed naar jezelf te luisteren) 😉

Dus mijn advies als je zich zorgen maakt om je kinderen (als je al op adviezen zit te wachten)…… maak weer contact met dat oerinstinct in jezelf, neem je de tijd en de rust om ernaar te luisteren, neem het serieus en heb de moed om ernaar te handelen. Wij moeders zijn niet voor niets begenadigd met het talent om ons uitzonderlijk veel zorgen te maken, ik denk dan ook serieus dat dit een functie heeft.

We mogen wel eens wat meer eerbied en respect gaan krijgen voor deze signalen ( talenten) in onszelf.

Dus…..koester je zorgen en laat je kinderen vooral niet (te vroeg) los.

Juist de kwetsbaarste kinderen moeten maximale bescherming krijgen.

vader en zoon

Afbeelding trouw.nl

Pleidooi voor het thuisblijfmoederschap

vrouwe justitia

Het doet me veel verdriet te lezen(en te horen) dat thuisblijfmoeders (of werkende moeders die voor het thuisblijfmoederschap willen kiezen) zich vaak zo ondergewaardeerd voelen, inclusief ikzelf in de periode dat ik ben gestopt met werken.

Vandaar dat ik een pleidooi voor het thuisblijfmoederschap heb geschreven:

Lieve thuisblijfmoeder:

Stop ermee om het oerinstinct, het wezenlijk vrouwelijke in jezelf, te minachten, juich het liever toe. Onderdruk niet langer de wijze vrouw in jezelf. Draag het thuisblijfmoederschap met trots.

Als je ‘alleen maar ‘ thuisblijfmoeder wilt zijn, begin er dan mee om dat van jezelf te accepteren. Stop met te denken dat ‘ thuisblijfmoeder zijn ‘ onbelangrijk is.

Volg je instinct en weet dat het normaal is om zo goed mogelijk voor je kinderen te willen zorgen, het is de natuur die jou dat influistert. Dat heet moederliefde.

Roei alle gedachten, die beweren dat een thuisblijfmoeder zwak zou zijn, uit! Je hebt geen idee hoeveel wijsheid je als thuisblijfmoeder nog zult gaan vergaren. Met die wijsheid kun je dan vervolgens de wereld later altijd nog van dienst zijn. Maar denk daar voorlopig nog maar niet (te groots) over na, want jouw kinderen zijn nog klein en hebben jou veel harder nodig. De wereld die red zich wel. Vooral als er steeds meer moeders in hun kracht gaan staan.

Wees trots op die enorme felheid waarmee jij jouw kinderen wilt beschermen voor alles waartegen zij nog niet opgewassen zijn. Koester juist die kleine dingen zoals iedere dag een gezonde maaltijd klaarmaken, samen aan tafel eten, het huis gezellig maken en voldoende tijd nemen om naar hun verhalen te luisteren. Kleine dingen maken een groot verschil en ze doen er wel degelijk toe.

Laat jouw innerlijke wijsheid, je ge-WETEN de boventoon voeren bij alle beslissingen die je omtrent je kinderen moet nemen. Wat betreft voeding, wat betreft begeleiding en bescherming bieden, wat betreft ‘aanwezig zijn ‘. Gebruik ten alle tijden je Gezond Verstand.

Moeders doen zoveel meer dan alleen maar voor het huishouden en de kinderen zorgen. We vergeten vaak dat een moeder, mits ze daar de tijd voor neemt, een enorme schat aan wijsheid, medemenselijkheid en normen en waarden doorgeeft aan haar kinderen.

Thuisblijfmoeder zijn is een vorm van liefde uiten voor je kinderen, je maakt hen tot je eerste prioriteit, onderschat dat alstublieft niet.

Als ‘ thuisblijfmoeder zijn’ jouw passie is, heb dan de moed om achter die passie te staan. Als dat de (maatschappelijke) rol is die jij wilt spelen in de samenleving, doe dat dan, heb het lef daarvoor.

Draag de ‘offertjes’ die de gevolgen van jouw keuze met zich meebrengen met opgeheven hoofd, en vraag jezelf steeds af wat je hier en nu kunt doen om de situatie waarin je (met je kinderen) zit positief om te buigen.

Beleef bewust het avontuur en de uitdaging van het thuisblijfmoederschap. Het is een emotionele, intellectuele en spirituele reis naar je ware zelf!

Als jouw gezin de plek is waar je hart naar uit gaat en waar je de meeste passie voelt, geniet daar dan van.

Als je voelt dat het zorgen voor een THUIS jouw roeping is, handel er dan naar.

Misschien weet je nu nog niet waarom die innerlijke stem zo sterk van zich laat horen, maar tegen de tijd dat je oud en grijs bent weet je de reden daarvoor en zie je gegarandeerd de zin ervan in.

Geloof me als ik zeg dat die dag onherroepelijk aanbreekt, het kan even duren en misschien zie je het pas als je kinderen hun vleugels allang hebben uitgeslagen. Maar er komt een dag waarop je zegt:

Wat ben ik blij dat ik mijn kinderen (in deze chaotische wereld) een stabiele basis heb gegeven.

 bomen 2

Afbeelding

Ruggenspraak houden

72143-rugpijn-door-stress

Het zal jullie wel zijn opgevallen dat ik al weken niets meer heb gepost. De reden daarvoor is dat ik een zenuw klem had zitten in mijn onderrug, die zenuw is bovendien ook nog eens gaan ontsteken aldus de osteopaat. Nu gaat het gelukkig weer wat beter.

Dit was een zeer pijnlijke aangelegenheid die ik had kunnen voorkomen. Ik voelde namelijk al een tijdje aan mezelf dat het vele computeren (is toch stress voor het lichaam) mijn lijf geen goed deed. Blijkbaar zit ik ook nog eens veel te verkrampt achter dat ding. Zoals ik al eens in een eerder blog aangaf heb ik een haat-liefde verhouding met de computer.

Naast het feit van die klem zittende zenuw is er in de tussentijd ook nog eens een ‘koetsiershand ‘geconstateerd (de ziekte van Dupuytren). Het zou erfelijk zijn, mijn vader heeft het inderdaad ook. Ik merk dat het vele typen geen positieve invloed uitoefent op deze ziekte. Doordat ik nu vier weken niets heb gedaan (wat de computer betreft) lijkt het wel alsof mijn hand wat meer tot rust is gekomen (zijn er lezers bekend met deze ziekte, ik zou namelijk graag wat tips willen want ik zit niet te wachten op een operatie).

Enfin, als je vier weken niet kunt computeren blijft er ineens heel veel tijd over om in het hier en nu te zijn, wat me overigens heel goed is bevallen. Maar wel pas nadat er van tevoren heel wat ‘vuilnis ‘ naar buiten is gekomen.

Van de osteopaat moest ik rusten, wat ik opvatte als: ‘ ik moet gewoon alles blijven doen maar dan wat rustiger aan ‘. Op internet had ik gelezen dat je met rugklachten vooral moet blijven bewegen. Fout!!!!! Na een week letterlijk en figuurlijk door het huis te hebben gekropen van de pijn (ik zat op een gegeven moment zelfs klem tussen de w.c pot en de muur omdat ik zo nodig met een natte doek achter de w.c pot moest wrijven), kreeg ik toch het gevoel dat ik iets niet goed deed.

Terug naar de osteopaat die mij bijna moest uittekenen wat er aan de hand was om mij maar te overtuigen dat ik hiermee moest rusten. Ik vroeg wat zijn definitie van rusten was want blijkbaar zaten we niet op één lijn. Volgens hem moest ik echt in bed gaan liggen en mocht ik tussendoor een beetje bewegen. Dat had hij nou net niet moeten zeggen van dat tussendoor bewegen. Ik draaide het om en probeerde weer (stijfkoppig als ik ben) te blijven bewegen (lees: alles zelf te doen) en tussendoor een beetje te ‘rusten ‘.

Je zult begrijpen dat ook dit niet werkte, de pijnen werden erger en erger, de stijf (koppig) heid trouwens ook (rugpijnen ontstaan doordat je zo star en stijfkoppig bent heb ik gelezen in het boek: Sleutel tot zelfbevrijding van Christiane Beerlandt).

Weer terug naar de osteopaat. Hij legde me (deze keer met klem) uit dat ik deze symptomen serieus moest nemen want volgens hem zat ik tegen een hernia aan 😦

Daarna hees hij mij op zijn behandeltafel. Ik weet niet hoe hij het deed maar tijdens de behandeling werd het me zo klaar als een klontje! Ik moest me overgeven en aan mezelf toegeven dat ik echt niet(s) meer kon. Ik vond het echt knap want hij legde alleen maar heel zacht een hand op mijn onderrug. Het voelde zo, hoe moet ik het zeggen? Liefdevol. Ik brak, eindelijk ging de beerput open…..

De tranen stroomden over mijn wangen en vielen door het gat van de behandelstoel (gemengd met de zwarte mascara) op zijn kraakheldere vloer. De osteopaat liet mijn emotionele breakdown stilzwijgend over zich heen komen en toonde veel respect voor dit proces. Ik kan niet vertellen wat die zachte hand op dat moment met me deed, het was alsof ik toestemming kreeg om te mogen uitrusten van al die turbulente jaren. Vanaf dat moment werd mijn motto: een dag niet gehuild is een dag niet geleefd. Tjonge er kwam me toch wat uit, volgens mij alles wat ik de afgelopen 20 jaar (zo oud als mijn zoon nu is) had opgekropt.

Het voelde alsof ik eindelijk mededogen met mezelf mocht hebben. Ik kon voelen wat de afgelopen jaren aan spanning in mijn lijf teweeg hadden gebracht en dat het nu klaar was. Nu mocht (moest) ik aan mezelf gaan denken. Het voelde echt als een onderwerping aan het lot (klinkt misschien wat dramatisch maar zo voelde het op dat moment wel), alsof het lot het heft nu in handen nam (letterlijk en figuurlijk, vandaar misschien die koetsiershand)? Ik geef er maar een positieve draai aan 😉

Nadat het verdriet over het feit dat ik voorlopig niets mocht doen (en dat betekende, waar ik al bang voor was,  dus ook echt NIETS volgens de osteopaat) eruit was, raakte ik alsnog in paniek. Wat moest ik in Godsnaam overdag (plat liggend op mijn rug) in bed gaan zoeken? Iets wat ik me, zolang als ik kinderen heb, nog nooit ook maar één moment heb toegestaan? Zeker de hele dag naar het plafond gaan staren…….????

Thuisgekomen ging ik nog steeds ietwat tegensputterend, met knikkende knieën, afhangende schouders en véééél pijn in mijn rug, al kruipend, als een geslagen hond de trap op naar de eerste verdieping alwaar mijn bed al op mij stond te wachten.

Verbeeldde ik het mij nu alleen maar of ging er ineens een golf van genot door mij heen? Stak daar ineens een heel oud verlangen de kop op? Want o wat had ik hier vaak naar verlangd…..om als druk-doenerige moeder gewoon eens ‘ eruit te mogen stappen ‘ en de regie uit handen te kunnen geven. Yes, ik begon me er zowaar op te verheugen, nu mocht het.

En waar ik zo bang voor was geweest (hele dagen naar het plafond te moeten staren) werden de twee heerlijkste dagen van mijn leven. Twee dagen maar, dat is inderdaad heel kort, maar  die twee dagen waren blijkbaar voldoende om de beklemming in mijn onderrug (en mijn geest) op te heffen.

Tijdens dat staren naar het plafond, en (door mijn tranen heen) alle soorten wolken voorbij te zien komen die je maar kunt bedenken, kon ik heel goed voelen hoezeer ik toe was aan stilte en rust. Vooral die stilte. Even totaal geen prikkels van wie of wat dan ook. Uiteindelijk viel ik sinds jaren in een echt ontspannen slaap. Tussendoor werd ik af en toe wakker en kon ik de opgehoopte spanning uit mijn lijf voelen stromen, zo ontspannen heb ik mij in jaren niet meer gevoeld.

Beneden hoorde ik mijn man (die gelukkig drie dagen vrij had) aanrommelen in de keuken, het voelde zo veilig en ineens wist ik dat dit het was waar ik al jaren naar uitkeek, namelijk dat er ook eens een keertje voor mij gezorgd zou worden.

Ik voelde al heel lang dat ik (emotioneel gezien) aan mijn max zat en dat een beetje rust mij goed zou doen, maar ja, wat is rust hè? Als ik blog is dat toch rust? Als ik lees is dat toch rust? Van poetsen, boodschappen doen, koken en tuinieren is ook nog niemand dood gegaan, dus tja, wat is rust nemen?

Nu weet ik wel beter. Het is niet te beschrijven wat een beetje geestelijke rust met een mens kan doen. Waarschijnlijk dwingt het leven mij in een nieuwe richting. Eerst moest ik de voeding aanpakken (het lichamelijke) en nu is blijkbaar het geestelijke aan de beurt.

Geestelijke rust heb ik mij nog nooit genomen, ik ben altijd wel iets aan het doen (vooral leren vind ik heerlijk). Maar nu voelde het alsof ik helemaal vol zat, er kon echt helemaal niets meer bij. Mijn mind gaf al heel lang signalen af dat ik eens een beetje gas te-RUG moest nemen, maar hoe harder de bellen gingen rinkelen des te harder ik ervoor vluchtte…..

Mijn hoofd (en lijf) wilden (na die woelige opvoedjaren) wel eens een pauze, maar ik vond dat onzin, ik dacht dat ik tijd voor mezelf nam als ik ging bloggen. Mooi niet dus, het afgelopen drukke blog- en facebook-jaar heeft er waarschijnlijk nog een schepje bovenop gedaan. Ik houd niet van half werk en zoals met alles heb ik het waarschijnlijk weer een beetje overdreven (want ik wilde ook veel LIKES) ik ben in ieder geval over mijn grenzen gegaan.

Mijn hart wil wel maar mijn ziel heeft geen reserves meer, die zijn voorlopig even opgebruikt. Nu breekt een nieuwe levensfase aan. Een leven waarin mijn kinderen volwassen zijn en mijn zoon op het rechte pad zit. Dat veroorzaakt een lichte vorm van paniek in mijn lijf. Mijn taak zit erop en wat nu? Ik wilde het natuurlijk weer allemaal direct ingevuld hebben, totdat mijn lichaam mij een halt toe riep en zei: STOP, nu even helemaal niets en dan bedoel ik ook echt even helemaal niets. Als je niet luistert stuur ik je een hernia en wordt het allemaal nog erger, minstens zes weken plat liggen (stiekem verheug ik me er al op).

Nee, alle gekheid op een stokje, ik heb even een time-out nodig om te kunnen transformeren. Eerst heb ik een heel proces doorgemaakt van moeder zijn volgens de boekjes, naar een moeder zijn van vlees en bloed en nu moet ik transformeren naar, ja…. naar wat eigenlijk? De tijd zal het leren……maar nu eerst even bijtanken. Wordt in ieder geval vervolgd.