Wilde Kinderen

Even een ode aan de universele (moeder) Liefde.

Op dit moment volg ik de serie Feral Children (wilde kinderen) op Discovery World.

Antropologe Mary-Ann-Craig onderzoekt kinderen die door dieren zijn grootgebracht en onder de meest bizarre omstandigheden zijn opgegroeid. 

Een kind kan een Feral Child (ook wel wolfskind genoemd) worden doordat hij of zij in de vroege jeugd door de ouders (al dan niet opzettelijk) wordt verlaten.

Wanneer je het hebt over wolfskinderen kun je deze ruwweg onderdelen in vier categorieën:

Wolfskinderen alleen in het wild: Deze kinderen hebben de kleinste kans op overleving, ze zijn helemaal op zichzelf aangewezen. Ze zijn afhankelijk van het gebied waar ze leven en een gemakkelijke prooi voor roofdieren. Meestal komen ze pas in het wild terecht als ze al kunnen lopen en zich al bewust zijn van hun behoefte naar voedsel (meestal pas na het zevende levensjaar). Ze kunnen dan al praten maar omdat ze het nooit hoeven te gebruiken en het niet verder ontwikkelen, verleren ze dat. Als ze terug worden gevonden kunnen ze meestal wel nog een taal leren spreken.

Wolfskinderen tussen dieren: Zij zijn meestal veel jonger als ze bij de dieren terecht komen. Omdat ze nog zo jong zijn zien de dieren hun niet snel als bedreiging, daardoor worden ze vaak moeiteloos opgenomen door de groep. De kleine kindjes worden getolereerd, krijgen restjes eten waardoor ze kunnen overleven. Deze wolfskinderen hebben een redelijk besef van sociaal gedrag, dieren onderling hebben vaak een duidelijke hiërarchie, het kind leert dan wie welke rol speelt in de groep en hoe daar mee omgegaan dient te worden. Wanneer een wolfskind daadwerkelijk wordt opgenomen door een groep dieren zal het kind ook (moeder) liefde kunnen herkennen.

Wolfskinderen in isolement: Wanneer een kind in isolement zit, zoals Sujit Kumar, de jongen die in een kippenhok werd opgesloten, kan dat het kind ook veranderen in een wolfskind, door een gebrek aan socialisatie zal het kind weinig of niet kunnen praten. Wolfskinderen in isolement zijn vrijwel altijd een gevolg van mishandeling, de ouders willen het kind niet, maar geven het ook niet weg. Deze wolfskinderen hebben een redelijke kans op het terug veranderen naar een normaal kind, zij horen af en toe een menselijke stem of zien een menselijke expressie waardoor het kind emotie, hoewel gebrekkig, leert herkennen.

En de meest voorkomende maar niet altijd erkende categorie: de moderne wolfskinderen: Deze kinderen zijn ook het gevolg van mishandeling of nalatigheid en worden door hun ouders vaak aan hun lot over gelaten. Deze soort is controversieel (omstreden) omdat het niet lijkt op de andere gevallen, vaak wonen deze kinderen in een stad maar raken toch vervreemd van hun omgeving.

Wanneer er geen interactie plaats vind met dieren dan is de naam ‘ wolfskinderen ‘ niet echt van toepassing, we spreken dan van vervreemde kinderen!

Bron Wikipedia.

Ik zou natuurlijk Onder Moeders Vleugels niet zijn als deze verhalen mij niet aan het hart zouden gaan.

Het verhaal dat mij tot nu toe het meest heeft geraakt is het verhaal van John de Aap-jongen (nee, niet Tarzan want dit is een fictief verhaal, alhoewel….).

Kleine John had geen moeder meer, zij was namelijk al op jonge leeftijd gestorven en alsof dat niet al erg genoeg was werd John ook nog eens ernstig mishandeld door zijn vader. Daardoor liep hij al op drie (of vierjarige) leeftijd weg en vluchtte hij het oerwoud in.

Daar is hij grootgebracht door apen. John heeft drie jaar in de wildernis geleefd, zijn leven in het bos moet heel traumatisch zijn geweest. Toen iemand hem uiteindelijk vond was hij zijn vertrouwen in de mensen helemaal kwijt (wat ik niet verwonderlijk vind)😦

Wat mij vanaf dit moment tijdens de documentaire zeer heeft verbaasd is het feit dat de mensen om hem heen zo weinig geduld hadden met deze (ogenschijnlijk) driftige, verwilderde, onhandelbare  ‘snotaap ‘. 

Er was niemand die zich ook maar een beetje kon inleven in het kind en ze zagen hem dan ook alleen maar als extreem moeilijk. Natuurlijk was hij dat ook wel maar goh, hoe zou dat nou toch komen?

Hij werd een beetje van hot naar haar gestuurd, tot overmaat van ramp ook nog gepest en buitengesloten totdat……hij op een andere school een lerares (een beschermengel) tegenkwam (Daisy) die zich over hem ging ontfermen…..

Zij was uiteindelijk diegene die dit zwaar getraumatiseerde kind (die zich niet meer wilde wassen, niet meer wilde praten, eigenlijk helemaal niets meer wilde en alleen maar doodsbang was) wist te bevrijden uit zijn lijden.

Hoe heeft ze dat gedaan?

Iedereen zei dat John, de Aap-jongen, nooit meer normaal zou kunnen functioneren, maar daar wilde zij niet aan. Zij wilde perse het tegendeel bewijzen en ging voor hem zorgen.

Daisy (de lerares) voorspelde dat zij ervoor zou gaan zorgen dat John ooit weer zou kunnen praten, zich weer zou gaan wassen en dat hij ooit zijn naam zou kunnen schrijven. Dat is haar ook gelukt. John vertrouwde de lerares meer dan wie ook en de eerste woordjes die hij sprak waren dan ook: ‘ Auntie Daisy ‘ (tante Daisy).

De antropologe Mary-Ann (die haar heeft geïnterviewd) wilde weten waarop haar hoop, die ze al die tijd heeft gehad, gebaseerd was.

Daisy antwoordde: ‘ ik zag iets goeds in John, John was nieuwsgierig naar dingen, ik ben simpelweg van hem gaan houden ‘. Ze zag het als haar opdracht om dat verwilderde kind te temmen. Haar enige wapens waren geduld, (moeder)liefde en zorg. Ze heeft hem al die tijd liefdevol aangemoedigd en sprak lieve woordjes tot hem: ‘ Goed zo John, goed gedaan jongen ‘. Ze zei: ‘ ik hoefde alleen maar als een moeder voor hem te zijn én hem met alles te helpen ‘ (en dit alles zonder materiële beloningen, wauw)🙂

Ze zei: ‘ ik was het nooit beu, want hij is een mens net zoals alle andere mensen’. 

Toen de antropoloog haar een compliment gaf wilde ze daar niets van weten. Ze vond dat de liefde al het werk had gedaan. Al die tijd had John geen liefde gehad van zijn moeder, zij heeft hem alsnog die moederliefde gegeven, volgens haar had de moederliefde John genezen en niet zijzelf.

Daisy heeft John drie jaar les gegeven voordat hij ging praten. Deze vrouw heeft bewezen dat je zelfs een verwilderd, onhandelbaar, driftig en agressief kind veel kunt leren. Liefde, geduld en moederlijke zorg zijn daarvoor wel de eerste vereisten.

Ik heb diep respect voor dit soort verhalen. Verhalen waarin mensen door (op het eerste oog) vrij eenvoudige, ingetogen, nederige, niet opdringerige, onopvallende, pretentieloze en doodnormale zaken als het geven van oprechte universele (moeder) liefde tot dit soort grootse resultaten komen. 

Daisy was (wéér) die bekende broodnodige (bescherm)engel op John’s pad.

Afbeelding afkomstig van channel.nationalgeographic.com.

5 thoughts on “Wilde Kinderen

  1. Ik heb onlangs ‘Misha’ gelezen, van Misha Defonseca, google maar eens. Speelt zich af in de 2e wereld oorlog, een Joods meisje loopt weg om haar ouders te zoeken… en overleeft jaren lang, oa bij wolven. Heel indrukwekkend.

    • Dat ga ik zeker doen.
      Hartstikke bedankt voor de tip.
      Het fenomeen wolfskind schijnt vroeger nogal veel voorgekomen te zijn.
      Als kinderen niet gewenst waren werden ze blijkbaar gewoon ‘uitgezet’ net zoals ‘mensen’ ook weleens met hun huisdieren doen.
      Daar moet je toch niet aan denken…..😦 (Alhoewel het af en toe weleens bij me is opgekomen) Grapjuh…..

      Aan de hand van dit voorbeeld blijkt maar eens te meer dat dieren soms menselijker reageren dan mensen en dat mensen ‘beestachtig’ kunnen zijn😦
      Zoals ook bij dat voorbeeld van dat tweejarige kindje dat door zijn ouders ernstig werd verwaarloost.
      Ze sloten hem zes jaar lang op in het kippenhok.
      Nadat andere mensen hem hadden gevonden kakelde hij als een kip, hopte hij in het rond en waren zijn handen en voeten helemaal vervormd, ze zagen uit als kippenklauwen.
      De psychologe die hem heeft behandeld (en die een glansrijke carrière bezat) heeft haar baan opgegeven om voor dat kind te kunnen zorgen.
      Ik vind dat zo interessant en vraag me keer op keer af:
      Wat is het dat een ander zoiets op kan brengen voor een vreemd kind (letterlijk en figuurlijk vreemd) wat de eigen moeder nog niet eens kan opbrengen voor haar eigen normale, gezonde kind.
      De mensen die dit (van de kippenjongen) op hun geweten hebben waren volgens mij niet arm (ze hadden in ieder geval een heel groot mooi huis) en ze hadden allebei een fulltime baan (tenminste als ik het goed begrepen heb tijdens die documentaire van Feral Children).
      Het antwoord kan alleen maar zijn: Liefde.
      Liefde die bij de één ontbreekt en bij de ander volop (en dan nog ietsje meer) aanwezig is.
      Anders kan ik zoiets niet verklaren.
      Dat kinderen ‘per ongeluk’ in zo’n situatie terecht komen zoals blijkbaar in het verhaal van Misha oké, daar kan ik me iets bij voorstellen maar dat ouders hun kind vrijwillig het huis uitgooien daar kan ik met mijn verstand niet bij.
      Deze voorbeelden bewijzen dat de omgeving waarin kinderen opgroeien wel degelijk bepalend is voor hun gedrag (kinderen imiteren hun omgeving).
      Als de ‘menselijkheid’ ontbreekt gaan ze het voorbeeld volgen van de dieren, ze gaan zich dan onmenselijk gedragen.
      Ze tonen geen empathie,de behoeften van andere mensen laat hun koud en ze zijn er niet in geïnteresseerd om relaties aan te gaan met andere mensen.
      Ze vertonen ernstige hechtingsproblematiek.
      Om duidelijk te maken dat ze bang zijn grommen, bijten en krabben zij.
      Ik kan ze geen ongelijk geven……
      Bedankt voor je reactie🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s