De Woede Voorbij

laatst heb ik me toch een mooie (en zeer herkenbare) film gezien…… 

antwone

Antwone Fisher is een jonge marinier met een opvliegend temperament. Hij heeft veelvuldig last van woede uitbarstingen.

Een klein voorvalletje kan hem al tot enorme razernij brengen….(dit herkende ik bij mijn zoon zoals hij vroeger was).

Om die reden wordt Antwone, tot zijn grote ongenoegen, naar een psychiater gestuurd ( deze rol wordt vertolkt door Denzel Washington).

Gedurende de sessies met deze arts wordt Antwones pijnlijke verleden blootgelegd, waardoor hij de kans krijgt om een nieuwe start te maken.

Het is deze psychiater gelukt om de, op het eerste gezicht zéér gesloten Antwone, te bereiken.

Wat was het dat Antwone nodig had?

Iemand met geduld.

Iemand die oprecht in hem geïnteresseerd was.

Iemand die de tijd voor hem vrij maakte om naar zijn verhalen te luisteren.

Iemand met empathie.

Iemand die de gave bezat om door Antwone’s (woedende) gedrag heen te prikken.

Iemand met een dikke huid, die bestand was tegen zoveel woede.

Iemand die bereid was al die woede over zich heen te krijgen.

Iemand met een groot hart waarin nog een klein plekje over was voor een ogenschijnlijk rot joch.

Iemand die weet dat onder woede vaak heel veel verdriet verborgen zit.

Iemand die woedend is, is meestal verontwaardigd en verbolgen over iets waar hij of zij op dat moment niet de vinger op kan leggen.

Er wordt iets getriggert en dat ontaard in een woede aanval.

Het verdriet ontstaat meestal vanuit een gevoel van:

Niet begrepen worden,

Niet gezien en gehoord worden.

Niet geaccepteerd worden.

Niet serieus genomen worden.

Het gevoel hebben dat er voortdurend over je grenzen heen wordt gegaan, waardoor iemand zich eenzaam, verlaten en in de steek gelaten kan voelen.

Antwone miste het gevoel dat er op zijn minst één iemand was die hij kon vertrouwen, op wie hij kon bouwen, die altijd achter hem stond en wiens liefde hij nooit kon verliezen.

Als deze basisvoorwaarden niet aanwezig zijn in het leven van een kind dan verliest het zijn eigenwaarde.

Antwone voelde zich hoofdzakelijk verlaten door zijn moeder (zijn vader was dood, vermoord).

Antwone kwam steeds in de problemen omdat hij eerlijk was, veel eerlijker dan de meeste mensen. Zelfs als hij kwaad was (dit herken ik ook bij mijn zoon).

Het enige wat hij moest doen om helemaal te genezen was aan zichzelf toegeven dat hij zijn familie nodig had, hij was verbitterd door alles wat hij had meegemaakt.

Hij was kwaad omdat ze hem niet geholpen hadden, hem niet hadden beschermd tegen de grote boze buitenwereld (waar hij heel veel nare mensen is tegengekomen die misbruik van hem konden maken).

Maar misschien wist zijn familie helemaal niet dat hij hulp nodig had? opperde de psychiater.

Antwone kon dat niet begrijpen. Hij kon het maar niet vatten dat zijn familie niet naar hem op zoek was gegaan. Dat zijn familie al die tijd niet in de gaten had gehad dat hij hulp nodig had.

De psychiater raadt Antwone dan ook aan om zelf op zoek te gaan naar zijn familie. Zodat hij hun persoonlijk kon vragen waarom ze er niet voor hem waren op het moment dat hij hun het hardst nodig had. Dat was een belangrijke stap in zijn therapie. Antwone kon namelijk pas genezen als hij zijn familie kon vergeven.

Antwone begrijpt echter niet waarom hij zijn familie, die hem (voor zijn gevoel) zo erg in de steek heeft gelaten, zou moeten kunnen vergeven.

Daarop antwoord de psychiater:

‘ voor jezelf Antwone, zodat je verder kunt met je leven ‘.

‘ Oordelen zonder bitterheid, ongeacht wat jou is aangedaan, dat is vergeving ‘.

Deze film laat ook weer eens duidelijk zien dat iedere jongen zijn vader hard nodig heeft (en jongens die vol woede zitten blijkbaar nog meer).

Door het intensieve contact en het delen van al zijn herinneringen met zijn psychiater gaat Antwone hem zien als de vaderfiguur die hij nooit heeft gehad.

Antwone Fisher is een mooi verhaal over overleven en triomf.

Antwone schrijft tijdens zijn therapie een gedicht voor de psychiater:

Wie huilt om de kleine jongen, eenzaam en verdwaald?

Wie huilt om de kleine jongen die alleen in de wereld staat?

Wie huilt om de kleine jongen die zichzelf in slaap huilt?

Wie huilt om de kleine jongen die telkens weer wordt ingeruild?

Wie huilt om de kleine jongen die liep over het zand?

Wie huilt om de kleine jongen verscholen in de man?

Wie huilt om de kleine jongen die pijn en verdriet zo goed kent.

Wie huilt om de jongen die stierf, keer op keer.

Wie huilt om de jongen die braaf probeerde te zijn?

Wie huilt om de jongen die binnen in mij huilt…….?

Ik, telkens weer!

Wie verwacht nou zo’n mooi en gevoelig gedicht van een ogenschijnlijk rot joch?

IK, keer op keer !!!!!🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s