Zijn alle gevoelige jongens Mama Boys?

Zo, de feestdagen zijn voorbij en ik heb weer genoeg tijd gehad om me te bezinnen (vooral over de relatie tussen mij en mijn zoon).

De vraag die me bezig houd is deze:

Wordt mijn zoon bedolven onder al mijn moederlijke liefde? Wordt hij daar te ‘soft’ van? 

Ik geloof daar eigenlijk zelf absoluut niet in, ik vraag me dan ook af waar die overpeinzing vandaan komt.
Waarschijnlijk door een reactie die iemand laatst gaf op mijn blog.

Stel dat het inderdaad zo is, so what????
Misschien wordt hij daardoor wel een begripvolle vader, liefdevolle ziekenverzorger, begripvol Maatschappelijk Werker, leider op een crèche of romantisch schrijver, wie zal het zeggen.

Moet ik dan maar zeggen: ‘ ik heb iets fout gedaan ‘ ?

Nee, volgens mij heb ik niets anders gedaan dan hem de ruimte geven om zichzelf te mogen zijn (namelijk gevoelig, zeer empathisch en volgens mij ook nog altruïstisch).
Het laatste is volgens mij de reden waarom hij (als puber) zo beïnvloedbaar was.

Als altruïst offer je zichzelf vaak op, reageer je zonder eigenbelang, hoor je de ‘ noodkreet ‘ van de groep en wil je helpen (al is het door zelf mee ten onder te gaan)😉

Er rust nog steeds een taboe op gevoeligheid, zachtaardigheid en  zorgzaamheid bij jongens (volgens mij), ik merk het zo om me heen.

Als jongens zulk gedrag vertonen moeten ze meteen verantwoording afleggen of ze worden bestempeld als homo, terwijl ‘ vrouwen met ballen ‘  wel algemeen worden geaccepteerd.
Vrouwen moeten juist steeds mannelijker worden.

Vrouwelijke automonteurs, vrachtwagenchauffeurs, piloten en  politieagenten zijn stoer, gevoelige mannen zijn ‘ softies  ‘.

Zou het zo simpel zijn, dat gevoelige, zachtaardige, zorgzame mannen  teveel bemoederd ( en beschermd) zijn geworden, dat ‘zoiets’ enkel door de opvoeding ontstaat?

Ik kan me dat niet voorstellen.
Laat ik mezelf eens als voorbeeld nemen: Ik ben in mijn leven altijd meer be-vaderd dan bemoederd geworden, ben ik een stoere meid die op haar toekomst is voorbereid? Nee!!!!
Als het allemaal aan de opvoeding zou liggen moest ik nu beschikken over ballen zo groot als tennisballen🙂 maar ik ben zo soft als wat.

Ik denk dat het gewoon de aard van het beestje is, gevoeligheid en empathisch vermogen is iets wat je hebt of niet.

Laatst zag ik een documentaire waarin een (uiterst gevoelige) man op zoek ging naar de oorsprong van het altruïsme (voortdurend gericht zijn op het welzijn van anderen, menslievend dus).

Daarbij kwam hij uit bij de Bonobo apen.
Van alle levende diersoorten op aarde zouden deze apen het dichtst bij de mens staan (zelfs nog dichterbij dan de chimpansees).
Het is een hele vredelievende soort , ze beschikken over een groot empathisch vermogen en kunnen zich dus in anderen verplaatsen, voelen snel medelijden en tonen medeleven.

Ze vermaken zich het liefst met chillen en lossen ieder conflict op door te knuffelen in plaats van te vechten🙂

En o ja, bij Bonobo’s is de rangorde van een mannetje dan ook vaak afhankelijk van de rangorde van zijn moeder, meer dan van het hebben van de juiste vrienden onder de andere mannetjes zoals bij de agressieve chimpansees😉

Bonobo’s leren hun jongen voedsel tot zich te nemen door zelf het goede voorbeeld te geven.

Ik weet het nu zeker, mijn zoon en ik stammen af van de Bonobo apen en niet van de agressievere soort (de chimpansee).

Misschien is het empathische gedrag van mijn zoon wel het begin van een (iets chillere) wereld waarin iedereen zichzelf niet voortdurend voorbij hoeft te rennen.
Een wereld waar mensen nog oog hebben voor elkaar.

Dus stoere of softe mannen: het schuilt wel degelijk in de aard van het beestje, je kan er achteraf dus  niet je moeder de schuld  van geven.

Voel jij zich meer verwant met de (iets agressievere, stoere) chimpansee of met de zachtaardige, relaxte, empathische Bonobo (die heel veel behoefte heeft aan knuffelen)?

Ik zag in ieder geval dat mijn zoon het (als kind, puber en nu als jong volwassene soms ook nog) moeilijk had met zichzelf en kon niet anders doen dan die signalen oppakken en hem alle hulp en steun bieden die hij nodig had.

Bloedverwantschap is het motief voor mijn moederliefde ( mijn nageslacht voorzien van gezond voedsel, liefde en bescherming).
Plus het feit dat  ‘ mijn medemens helpen ‘  waarschijnlijk (door die Bonobo apen) in mijn bloed zit.
Ik zie het dan ook als mijn menselijke plicht om dat te doen, want wat een aap kan dat kan ik toch zeker ook?

Ooit komt de aap misschien nog uit de mouw  en zal blijken dat ik wel de oorzaak ben van mijn zoon’s zachtaardige, gevoelige, empathische kant.
Dan ben ik mooi in de aap gelogeerd, maar weet wel dat ik mij daardoor in het geheel niet voor aap voel staan🙂

Voor alle moeders van ‘mama boys’ een leuke (dvd) tip:

Mama's Boy

Afbeelding boven aan dit artikel komt van accordingtodana.com.

13 thoughts on “Zijn alle gevoelige jongens Mama Boys?

  1. Marion, ik ken geen mannen die zó zijn betutteld als mijn man en zijn broer!
    Hun moeder is nu 87 en ze zou het liefst hun boterhammen nog smeren.
    Ze hebben niet buiten de stad mogen studeren en om onder hun militaire dienstplicht uit te komen heeft hun vader , omdat zij dat wilde, een arts moeten omkopen.
    En het zijn alletwee échte macho’s geworden.
    Ik denk niet dat je softer wordt als je moeder zorgzaam is. (Het enige nadeel is dat je als schoondochter niets goed kan doen….)

    • Ik denk het zelf ook niet Anna.
      Ik denk echt dat empathie in een persoon zit (man of vrouw maakt niet uit).
      Net zoals ‘ macho zijn ‘ ook in een persoon zit.
      Als een persoon een echte macho is dan helpt er (net zo goed) geen lieve moedertje aan om dat ‘ eruit ‘ te krijgen😉
      Het lijkt me inderdaad lastig voor jou als schoondochter als je niets goed kunt doen bij je schoonmoeder.
      Zelf ben ik ook weleens bang dat ik zo’n schoonmoeder wordt.
      Ik moet er niet aan denken…..
      Aan de andere kant denk ik echter ook dat ik niet iemand ben die een ander mens slecht zou kunnen behandelen……
      Mijn dochter heeft jarenlang een vriend gehad die absoluut geen voorkeursbehandeling verdiende (gezien hoe hij mijn dochter behandelde).
      Ondanks dat behandelde ik hem altijd met respect als hij er was, en dacht ik altijd maar zo:
      Nieuwe dag, nieuwe kansen en stelde me altijd (weer) opnieuw voor hem open.
      Het was tenslotte iets tussen hun twee, iets waar ik mij niet mee te bemoeien had.
      Ik vond het wel moeilijk hoor……..
      Bedankt voor je reactie en een fijne Zondag nog (maar misschien ga je naar je schoonmoeder, als dat zo is wens ik je heel veel sterkte).🙂

  2. Hi Marion. Een tijdje geleden las ik dat moeders onbewust zoons meer troosten, sneller zielig vinden, meer voor ze doen, ze meer kussen en knuffelen, en sneller iets door de vingers zien dan bij hun dochters.
    De reden van dit gedrag stond niet in het artikel, daar werd verder ook geen verklaring voor gegeven.
    En als ik goed kijk zie ik dat ook om me heen.
    Dochters moeten sneller zelfstandig worden, meehelpen in huis, zelf hun dingen regelen.
    Zoons mogen langer kind zijn, worden meer betutteld en gepamperd, en er wordt meer van ze geaccepteerd.
    Ik ben wel heel benieuwd waarom dit zo is.
    Misschien interessant voor je om verder in te duiken?
    Groetjes Ellen

    • Dat wat jij beschrijft Ellen, daar maak ik mezelf (onbewust) ook schuldig aan.
      Mijn dochter moet bijvoorbeeld veel meer in het huishouden doen dan mijn zoon.
      Ik vind het de taak van mijn man om mijn zoon mannentaken te geven zoals mee helpen in de tuin, de auto wassen, de poort verven, dat soort dingen…..
      Wat dat betreft ben ik nog van de oude stempel.
      Het voelt voor mij gewoon niet goed als ik mijn zoon moet aansporen om huishoudelijke klusjes te doen.

      Als ik het bij mezelf houdt dan is de reden volgens mij omdat ik intuïtief aanvoel waar mijn dochter straks voor komt te staan in haar leven.
      En correct me if i’m wrong, ik weet dat ze het als vrouw hard te verduren gaat krijgen.
      Daar wil ik haar op voorbereiden.
      Zoals het er nu uitziet zal zij een werkende moeder worden, daarom vind ik het wel handig als ze van tevoren weet Hoe Haas hupt zeg maar…..
      Een huishouden runnen, kinderen opvoeden, een baan hebben, enfin we kennen het allemaal…..
      Dan wil ik niet dat zij straks met twee linkerhanden staat.
      Dit is althans mijn gevoel erachter.

      Ik vind mijn zoon inderdaad weleens zielig en doe daarom bepaalde dingen voor hem.
      Misschien omdat ik aanvoel dat mannen ergens toch uit een ander hout gesneden zijn.
      Van mijn dochter weet ik dat ze sterk is, zij kon al vroeg voor zichzelf zorgen.
      Mijn zoon, een heel ander verhaal, heeft de grootste moeite met de dagelijkse praktische kant van het leven.
      Hij heeft daar echt hulp bij nodig.

      Mijn zoon heeft weer minder emotionele steun nodig dan mijn dochter, daar is hij weer wat zelfstandiger in.
      Dit houdt het zaakje mooi in balans vind ik.
      Zo krijgt iedereen toch wat hij nodig heeft.
      Het is een heel interessant onderwerp wat jij daar aankaart.
      Echt de moeite waard om eens op te reflecteren, want dat het gebeurd is absoluut waar.
      Bedankt daarvoor.
      Misschien dat meer moeders van zonen dit herkennen?

      Groetjes Marion.

  3. Hallo Marion,

    De allerbeste wensen voor het nieuwe jaar, blijf maar lekker moederen, laat je zoon maar een moederskindje zijn.
    Vind het heel herkenbaar en ook wel grappig.
    Je weet inmiddels dat mijn zoon de opleiding verpleegkunde doet en hij wordt nu al gezien als een hele lieve verpleegkundige zonder poespas, hij kan niet tegen zeurders en piepers maar gaat er voor mensen te helpen en er doorheen te slepen.
    De meisjes in de “zusterflat” waar hij woont noemen hem inderdaad een mama’s kindje, maar dat is vriendelijk bedoelt want ze zien hem juist als de raadgever en klusjesman in de flat.
    Terwijl er ook andere jongens wonen.
    Hij voelt haarfijn aan wat de stemming is van iemand en houdt rekening met gevoelens en zo hoort het volgens mij.
    Een paar weken geleden werd hij nog uit bed geroepen omdat er brand was en een medestudente onwel was geworden.
    Hij heeft tot 3 uur s’ nachts met haar in het ziekenhuis gezeten, maar was wel de volgende morgen om half zeven weer op zijn werk. Hoezo softboy?
    Dat is wat ik ze juist mee wil geven. Denk aan jezelf maar vergeet ook een ander niet.
    Behandel een ander zoals je zelf graag behandeld wil worden.
    Heb jouw vraag aan mijn zoon voorgelegd, hij vindt zichzelf geen softie en is blij met wat hij van huis uit heeft meegekregen, respect voor jezelf en anderen en zo ziet jouw zoon het vast ook.
    Kan nog wel een heel verhaal opschrijven over een vriendin van mijn dochter die nu in een opvangcentrum zit, is in een ander nestje geboren als onze kinderen.
    Dat is zo zielig en zo oneerlijk voor het meisje. Nee, ik blijf lekker moederen.

    Groetjes Anneke

    • Je hebt een zeer empathische zoon volgens mij.
      Zeker als ik lees dat hij haarfijn stemmingen aan kan voelen en zoveel rekening houdt met de gevoelens van andere mensen.
      Heerlijk toch?
      Het meisje dat zo’n man krijgt mag haar handjes dichtknijpen.
      Zo’n man is goud waard (ik heb zelf ook zo’n man)🙂
      En hij is inderdaad geen softboy (leuk uitgedrukt trouwens).
      Hij is soft op de momenten dat een man soft moet zijn (meelevend, invoelend, empathisch op de juiste momenten).
      En strong wanneer het erop aan komt.
      Zo hoort het volgens mij ook te zijn. Helaas is dat in het echte leven niet altijd het geval😦

      Schrijf gerust je verhaal op (over de vriendin van je dochter die nu in een opvangcentrum zit) als je die behoefte voelt.

      Misschien dat andere lezers daar ook weer iets mee kunnen (als ze de ervaringen of meningen van andere moeders lezen).
      Als ik in het verleden met mijn zoon in de hulpverlening terecht zou zijn gekomen, zou het hem misschien ook zo zijn vergaan.
      Ik moet er niet aan denken.
      Nee, er zijn meer wegen die naar Rome leiden en de eerste en belangrijkste stap was de weg naar mijn hart.
      Aanvoelen van wat gaat hier mis? Waar is behoefte aan? Die signalen serieus nemen (en er vervolgens iets mee doen).
      Zoals onder andere liefdevol gaan MOEDEREN.
      Niet dat ik dat voorheen niet deed, maar de focus lag toch ook nog erg op andere dingen (zie de rest van mijn blog hahaha….).
      Wanneer je te maken hebt met een moeilijk opvoedbaar kind (lees zeer gevoelig en kwetsbaar) kun je zich als moeder niet de luxe permitteren om veel buitenshuis te zijn.
      Een buiten-huiselijk leven werkt dan net zo destructief (voor het kind althans) als een buiten echtelijke relatie😉
      Je relatie met je (moeilijk opvoedbare) kind is net zo belangrijk (zo niet belangrijker) als iedere relatie, daar moet ook tijd, energie en aandacht in gestoken worden.
      Hartstikke bedankt voor je reactie en voor het delen van dit positieve verhaal over jouw zoon (wat een schatje)😉

  4. Beste Marion,

    Uit jouw artikel en ook uit jouw commentaren erna, zit je jouw bemoeder-gedrag vooral heel veel goed te praten, terwijl je diep in je hart wel beter weet / zou moeten weten.

    Jouw zoon wordt de ‘sufferd’, die straks de boodschappen voor de meisjes gaat dragen en de uithuil-paal voor teleurgestelde vriendinnen.
    In de competitie tussen mannen zal hij de eeuwige verliezer worden.
    En in de ‘mating-game’ zal hij 2-e of 3-e keus zijn. Waarom? Omdat vrouwen, op zoek naar de sterkste genen, nu eenmaal van klootzakken houden. De dames laten zich het liefst bevruchten door die ‘klootzak’ en jouw zoon is dan wel weer goed om hen op te vangen en/of de opvoeding te betalen.
    En hij zal dus ook weer trouwen met een vrouw, die de broek aan heeft. (min of meer jouw evenknie?)
    Je zou er goed aan doen/gedaan hebben door jouw zoon vanaf zijn 6-de meer aan de vader over te laten en je meer terug te trekken. En vanaf zijn 10-de je nauwelijks meer met zijn vorming te bemoeien. Als je jouw man beter zou vertrouwen, dan had je die rol aan hem durven overlaten. Maar, zoals je zegt, die heb je ook in de hoek van de softies gehouden. (want dat is zo lekker hanteerbaar). Zo heb je jouw man zijn rol en functie afgenomen. Met alle consequenties van dien.

    Vrouwen moeten eens beseffen, dat ze zich niet moeten bemoeien met zaken die ze nooit zullen begrijpen. Daarom gaat er de laatste jaren ook zoveel fout met jongens in het onderwijs, op straat en tussen jongens onderling.
    En dit allemaal goed te praten met nonsens als ‘dan wordt hij een leuke gevoelige man…. ‘
    In de sociaal-economische veiligheid van de afgelopen decennia was dit niet erg. Overal waren vangnetten in deze ‘Gouden Eeuw, waar alles kon’.
    Maar nu staan we weer aan de vooravond van hardere tijden. De vraag is of hij dat zelfstandig gaat redden of dat hij tot in lengte van dagen zich snotterend aan moeders rok moet blijven vastklampen. Met dank aan jou.
    Als je ook eens dieper bij jezelf durft te kijken, had je wellicht kunnen bekennen, dat je hem het liefst eeuwig bij je wilt houden. Ik weet nog wel een paar andere motieven, maar dan wordt het helemaal pijnlijk. Mag jezelf doen. Of niet.

    In ieder geval…sterkte d’r mee! Dat zul je nodig hebben.

    • Okeee…..blijkbaar heb ik hier met iemand te maken die zich meer verwant voelt aan de (agressieve) chimpansee dan met het (zachtaardige) Bonobo-aapje😉
      Nee, grapjuh. Wie ben ik om over jou te oordelen ik ken je niet eens.
      En zoals Thijs al in zijn reactie schrijft, denk ook ik dat we niet van de apen afstammen maar dat we bezielde wezens zijn (de één wat bezielder dan de ander)🙂
      Bewonderenswaardig dat jij (zonder mij te kennen) tot bovenstaande uitspraken komt (het lijkt wel een diagnose) ik ga me al bijna ziekelijk voelen.
      Wat ben ik voor een mens dat ik mijn zoon dit allemaal aan doe poeh, poeh…..ik had (tot nu toe dan) geen idee dat je dit als moeder allemaal kon veroorzaken, hemeltje lief zeg!
      Mijn zoon wordt later de uithuil-paal voor teleurgestelde vriendinnen zeg je?
      Volgens mij is hij dat al vanaf zijn derde levensjaar.
      Zo klein als hij was, was hij de grote held van alle kleine peutermeisjes op de crèche.
      Ze kwamen bij hem bescherming zoeken als die grote boze jongens zich weer eens on-respectvol tegenover hun hadden gedragen.
      En wat deed mijn zoon? Hij ging met die jongens op de vuist, ik heb het met eigen ogen zien gebeuren.
      Ze kregen hem bij wijze van spreken met geen tien paarden van die jongens af en het maakte hem daarbij totaal niets uit hoe oud die jongens waren.
      Nu nog deinst hij voor niets of niemand terug.
      Als de eer van een menselijk (zelfs dierlijk en plantaardig) wezen in het gedrang komt dan komt hij daarvoor op, al zou hij het met zijn eigen leven moeten bekopen (heeft hij van zijn vader).
      Dus wat die competitie tussen mannen betreft zit het volgens mij wel snor.
      Natuurlijk kan ik me daarin vergissen…ik weet namelijk niet wat een competitie tussen mannen eigenlijk inhoudt.

      Is dat wedijveren om wie de meeste alcohol kan drinken?
      De mooiste (en meeste) vrouwen kan versieren?
      De hoogste opleiding haalt?
      De dikst betaalde baan krijgt?
      De duurste auto heeft?
      Als eerste van die torenhoge brug afspringt?
      Zich 100 keer kan opdrukken (met handje klap)?

      Geen idee!

      Je hebt het over de Mating Game (het parings-spel)?
      Daarin zal mijn zoon (door mijn toedoen nog wel) dus altijd tweede of derde keus zijn volgens jou?
      Vrouwen zoeken dus liever een ‘klootzak’ (om in jouw termen te blijven) om een kind mee te baren, omdat die sterkere genen zou hebben.
      Het zal allemaal wel, ik heb geen idee, ik kan alleen maar voor mezelf spreken.
      Persoonlijk zou ik er in ieder geval niet aan moeten denken om met zo iemand een kind te krijgen, om nog maar te zwijgen over het feit om met zo iemand een kind te maken😦

      Als mijn zoon dus geen slachtoffer wil worden van de evenknie van mij (een vrouw die volgens jou de broek aan heeft) zou ik me vanaf zijn zesde (hooguit tiende) levensjaar dus niet meer met hem bemoeid moeten hebben.
      Weet je dat ik het daar helemaal mee eens ben en dat ik me daar, waarschijnlijk geheel onbewust, zo goed en zo kwaad als het kon aan heb gehouden?
      Bemoeien is namelijk je inlaten met zaken waar je niks mee te maken hebt.
      Wat valt daar onder? Voorkeur voor smaak, vrienden, spellen, kledingkeuze, hoe hij zijn haar draagt, of hij wel of niet gaat roken, drinken en wat weet ik nog allemaal meer…..
      Dat is inderdaad zijn goed recht om dat zelf te bepalen (hoewel ik de leeftijd van 6-10 wel erg jong vind om alles zelf te moeten uitzoeken).
      Ik heb me dus nooit met hem bemoeid, daarvoor heb ik veel teveel respect voor dat unieke wezen dat hij is, mensen die mij kennen zullen dat kunnen beamen.

      Wat dat bemoeien betreft ben ik het dus wel met je eens, maar er is geen mens op deze hele aarde die mij kan verbieden (of me één of ander schuldgevoel kan aanpraten) omdat ik me om mijn zoon heb bekommerd.

      Gelukkig weet mijn zoon wel haarfijn het verschil tussen die twee en stond hij het (volgens mij al vanaf het moment dat hij geboren is) niet toe dat ik me met hem bemoeide.
      Daarentegen vond hij het heerlijk dat ik me om hem bekommerde (respectvol met zijn keuzes omging, hem in zijn waarde liet, liefdevol voor hem zorgde, maar ‘s nachts in bed tranen met tuiten huilde van bezorgdheid).
      Mijn zoon zal dus eenvoudigweg het geduld moeten opbrengen totdat het moment aanbreekt dat er een vrouw in zijn vizier komt, die om één of andere duistere reden niet op zoek is naar een klootzak maar naar een boodschappen-halende -uithuil-paal-sufferd.
      Nou ja, ik zal het hem zeggen.

      Jij beweert dus dat een vader zijn zoon vanaf zijn zesde levensjaar moet gaan vormen ?
      Volgens mij gingen mijn artikelen er juist over dat ik persoonlijk helemaal geen geloof hecht aan vorming.
      Ik zie dan altijd meteen een malletje voor me waar dat kind uiteindelijk in moet gaan passen, brrrrr….het neigt naar be-moei-en als je het mij vraagt.
      Lijkt mij persoonlijk (en mijn softie-man trouwens ook) dood-ver-moei-end.
      In onze optiek is de rol en functie van een vader helemaal niet zo ingewikkeld.
      Gewoon respect hebben voor de ziel van het kind, vooral voor zijn uniciteit dus.
      Dat hij is wie hij is (gevoelig, macho, soft, uithuil-paal of wat dan ook) omdat hij zich juist daardoor onderscheidt van anderen.

      Jij stelt dat er zoveel problemen met jongens zijn in het onderwijs, op straat en tussen jongens onderling omdat wij moeders zich met hun bemoeien?
      Dat zou kunnen, dat mag je wat mij betreft denken.
      Ik denk eerder dat die problemen ontstaan doordat er mensen zijn die vinden dat moeders zich niet meer om hun zonen mogen bekommeren vanaf de leeftijd van 6-10 jaar.

      Ik zal het je laten weten als mijn zoon het in deze wereld niet gaat redden en zich snotterend tot in lengte van dagen aan mijn rok (die ik nooit draag want ik heb de broek aan remember) blijft vastklampen.
      En neeeee…..ik wil hem niet eeuwig bij me houden, ik moet er niet aan denken zeg.
      Ik heb zelfs getuigen die weten hoe halsreikend ik uitkijk naar het moment dat mijn kinderen uitvliegen, het lijkt me heerlijk…..

      Maar uh….vanwaar die heftige reactie?
      Mijn artikel heeft bij jou overduidelijk iets getriggert.
      Ben je misschien zelf onterecht behandeld (als tweede of derde keus)?
      Is er soms misbruik gemaakt van jouw goedheid (gevoeligheid)?
      Of heb je misschien een vrouw ( die de broek aanheeft) opgevangen toen zij door haar ‘klootzak’ is verlaten en ben jij (financieel) de dupe geworden omdat jij bent gaan betalen voor haar kind?
      Of had jij een dominante moeder die zich met werkelijk ALLES BEMOEIDE wat jij deed?
      Misschien verlang (of hunker jij zelfs) nog steeds naar een beetje zachtheid, liefde en aandacht van je moeder (of een vrouw) en keur je dat in jezelf af?
      Er moet volgens mij in jouw leven wel iets gebeurd zijn waardoor jij tot dit soort boute uitspraken bent gekomen.
      Weet dan dat ik met jou te doen heb en jou om die reden heel veel sterkte wens.
      Ik gun namelijk alle mensen (of het nou zonen of dochters zijn) een moeder die zich om hun bekommert, ik laat me niet aanpraten dat je daar als mens iets ‘slechts’ mee veroorzaakt!
      Daarvoor ken ik genoeg voorbeelden van wat het tegenovergestelde met mensen doet.
      Enne…. ik hoop dat jij niet de zoveelste ‘klootzak’ in de wereld bent want ik heb nog een dochter die single is…maar gelukkig heeft zij een heel goed beoordelingsvermogen.
      Als je de behoefte voelt om te reageren (wat ik niet denk) weet dan dat ik jouw bericht niet meer ga plaatsen.
      Daar vind ik dit blog te goed voor.
      We kunnen als geciviliseerde mensen met elkaar praten en anders maar liever niet……

  5. Hoi Marion

    In de reactie van Jon lees ik een stuk persoonlijke frustratie (van Jon zelf). Het idee dat mensen altijd in competitie zullen zijn , en dat een meer zachtaardige man de natuurlijke blauwdruk niet volgt en toch een soort van strategie zal moeten ontwikkelen.
    Zo worden we inderdaad al een paar decennia gekgepraat door de wetenschappers die werkelijk geloven dat vrouwen alleen rondlopen op aarde met als doel goede genen te zoeken en mannen met als doel goede seks te zoeken. Gelukkig is dat niet waar.

    Iedere jongen heeft een leuke hobby, en als je je daar helemaal op gaat toeleggen, dan komen leuke en interessante leuke mensen en dingen vanzelf. (natuurlijk niet de hele dag gamen).
    Maar pas op.. we zijn geen bonobo’s, we stammen daar ook niet van af. We zijn unieke wezens, bezielde wezens, en het is echt een taak om uit te vogelen wie je bent en wat je komt doen. Niemand die je dat komt vertellen.
    Het zijn vaak dezelfde evolutie-jongens die niet goed begrijpen waarom de mens altruistisch zou zijn (omdat ze geloven dat we in feite in competitie zouden moeten zijn).

    Wat wel klopt: het onderwijs doet helemaal niks met mannelijkheid. Daar moeten mannen het niet van hebben, dus gaan ze iets anders doen. Een stukje vrijlaten, loslaten als moeder daarin is heel gezond. Toen ik 18 – 25 was deed ik aardig wat alcohol en sigaretten, en ik had ook regelmatig helemaal geen geld en ging dan weer een baantje zoeken. Maar mijn moeder liet me overal helemaal los in, en gelukkig maar. Ik denk vanuit een soort van vertrouwen. Je moet dingen echt een keer meemaken om je te kunnen ontwikkelen, dus inderdaad een keer met een stel vrienden etc.. Succes, Thijs

    • Ja Thijs dat vind ik ook, altijd die competitiestrijd, dogma’s, stigma’s, labels etc, ik word er doodziek van.
      Waarom kunnen we de mensen niet gewoon nemen zoals ze zijn?
      Alsof iedere man alleen maar tot doel heeft goede sex te hebben, dan doe we (veel) mannen toch echt wel tekort vind ik.
      Dat van die Bonobo’s moet je met een korreltje zout nemen, dat is een beetje mijn manier van schrijven.
      Zelf ben ik er namelijk ook van overtuigd dat we unieke, bezielde wezens zijn.

      En al dat gedoe rondom mannelijkheid, pffffff….
      Is heel veel alcohol drinken en sigaretten roken mannelijk?
      Mijn zoon heeft alles geprobeerd maar hij voelde zich daar echt niet meer man door (hooguit het tegendeel).
      Maar het hoort erbij vinden veel mensen…..wat een onzin.
      Ik denk dat dat alles niets te maken heeft met mannelijkheid.
      Gebrek aan interesses (leegte), dan kom je volgens mij in de goede richting….
      Je moet toch wat doen om die leegte op te vullen.
      Hobby’s, leuke interesses en je daar helemaal op toeleggen, dan komen de leuke en interessante mensen inderdaad vanzelf op je pad, dat lijkt mij ook🙂
      Bedankt voor je reactie.

  6. ik keek op van de reactie van jon, een vanuit het ego denkende mens zoals ik hem lees.

    Jon wanneer jij dan precies weet hoe mensen moeten denken, zijn, voelen en ervaren, waarom lees jij dan blogs als deze?
    Hoe komt het dat jij zo’n moeite hebt met de maatschappij? Ik mag hopen dat jij niet met kinderen werkt.

    Bij mij kwam jij binnen als een dokter die wel even een diagnose zou stellen en met een moker het weer eventjes kwam rechtzetten wat in jouw ogen krom is.
    Kijk in de spiegel ennuh iedereen wil de aarde verbeteren, ik zou zeggen pak een spiegel en begin bij jezelf.

    Mensen die vanuit hun hart leven geven liefde, mensen die oordelen vanuit hun ego, veroordelen alleen maar en denken voor de ander, makkelijkste weg………………. denk het wel.

    Ik ben een moeder en heb zorg van 0jr tot ……………. wanneer de behoefte er niet meer is, ik zal er zijn, ik zal volgen, begeleiden en ik ben er als ik er moet zijn……………… waarom? Omdat ik moeder ben.

    Lees de blog vanuit iemand die zijn hoofd en hart opengooit, leesbaar voor de ander, herkenbaar voor de ander, steun en reageer, maar veroordeel niet.
    De reactie zegt meer over jou, dan de blogschrijfster in dit geval.

    Intense love does not measure, it just gives – Mother Teresa

  7. Kom via via op jouw blog terecht (Weston Price), vind de discussie wel interessant! Heb hier thuis 4 mannen wonen. Als enige vrouw word ik op handen gedragen…
    Ik denk dat het veel met de opvoeding te maken heeft, hoe een man zich gedraagt. (daarom is de reactie van Jon zo overtrokken, zou het niet?)
    En LIEFDE kan je nooit teveel krijgen of geven. Verwennen kan wel een verkeerde uitwerking hebben, dat geloof ik wel.
    Maar echte moederliefde is iets anders. Zolang je je kinderen ook maar zelfstandigheid en verantwoordelijkheid leert kan er niet zo veel mis gaan bij het moederen.
    Als ik lees over die moeder van 87 die nu nog de boterhammen zou willen smeren voor haar zonen dan gaan mijn haren toch overeind staan… Dat is toch echt verkeerd moederen.
    Houd maar lekker veel van je zoon, het meisje waar hij later mee thuiskomt zal de vruchten plukken van zo’n liefdevol thuis!

    • Bedankt lucia voor je oprechte en lieve reactie.

      Liefde kun je nooit teveel krijgen, dat is inderdaad ook altijd mijn lijfspreuk geweest.
      Tussen liefde en verwennen zit namelijk een heel groot verschil.
      Universele liefde geven is een levensopvatting en bestaat eruit iemand het gevoel te geven dat je van hem houdt zoals hij is.
      Universele liefde geven is een levenswijze waarbij je de ander niet afwijst maar juist oprecht belangstelling in hem (of haar) toont en waarbij je, terwijl je dat doet, ook nog eens genegenheid uitstraalt🙂
      Het is het soort liefde waarbij je zich onzelfzuchtig en belangeloos inzet voor de ander,deze liefde kost geen inspanning en stroomt heel natuurlijk (vanuit een innerlijke bron).

      Verwennen daarentegen is iemand altijd zijn zin in alles geven (waarbij niet gekeken wordt naar wat iemand echt nodig heeft) en dat alleen maar om zichzelf beter te voelen, dit is niet onzelfzuchtig en belangeloos.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s