Een nieuw lied voor kinderen

michael jacksonmichael jackson

Michael’s Magic.

Een speech van Michael Jackson gehouden  in Oxford op 6 maart 2001.

Dit is een ‘ samenvatting ‘ van zijn woorden (een vrij lange tekst maar zo mooi….).

Vanavond ben ik hier naartoe gekomen niet als een pop icoon maar meer als een icoon van een generatie.

Een generatie die niet langer weet wat het betekent om kind te zijn. We zijn allen het product van onze kinderenjaren en jeugd, maar ik ben een product van een tekort aan kinderjaren.

Er was nooit een onderbreking in mijn professioneel leven, behalve op Zondag, dan deed ik pionierswerk (verkondigingswerk van Jehova’s  getuigen). Het was in die tijd dat ik de magie kon zien van de kindertijd bij andere mensen.

Ik hield ervan binnen te gaan in die gewone voorstedelijke huizen, om zo een glimp op te vangen van de ruigharige wollen tapijten, kinderen die Monopoly speelden en grootmoeders die op hun kleinkinderen pasten en al die andere wonderlijke, gewone en charmante scenes van het dagdagelijkse leven.

Ik weet dat deze dingen voor velen onbelangrijk schijnen maar voor mij waren ze fascinerend.

Ik vertel dit overigens niet om medelijden te wekken, maar om jullie mijn eerste punt duidelijk te maken: Het zijn namelijk niet alleen kind-sterren uit Hollywood (zoals o.a ook Shirley Temple, Elizabeth Taylor en Mc Cauley culkin) die lijden onder een gemiste jeugd.

Vandaag is het een universele ramp, een globale catastrofe.

De kinderjaren zijn het grote slachtoffer geworden van de moderne levensstijl. Vandaag worden kinderen constant aangemoedigd om sneller volwassen te worden. Alsof de kindertijd een lastig stadium is waar men zich zo vlug mogelijk doorheen moet haasten.

Onze generatie is er een die getuige was van de afschaffing van het ouder-kind-verbond. Psychologen publiceren boeken die gedetailleerd handelen over het destructieve effect, dat het miskennen van onvoorwaardelijke liefde heeft op kinderen, omdat ze deze nodig hebben voor een gezonde ontwikkeling van hun geest en hun karakter.

Door al deze verwaarlozing moeten teveel van onze kinderen in feite zichzelf opvoeden. Ze vervreemden van hun ouders, grootouders en andere familieleden, omdat overal om ons heen de onverbreekbare band die ooit generaties samen hield, nu ontrafelt.

Deze schending heeft een nieuwe generatie voortgebracht die van buitenaf gezien alles heeft: weelde, mooie kleding, snelle wagens en succes maar waar innerlijk een kwellende leegheid heerst. Deze holte in onze borst, deze dorheid in onze kern, deze leegte in ons centrum, is de plaats waar ooit het hart sloeg en waar ooit liefde heerste.

En het zijn niet enkel de kinderen die lijden maar ook de ouders!

Want hoe meer we onze kinderen cultiveren tot kleine volwassenen in kinderlichamen, des te meer verwijderen we ons zelf van onze eigen kinderlijke kwaliteiten. En er is zoveel uit de kindertijd dat de moeite waard is om te behouden in het volwassen leven.

Liefde, dames en heren, liefde is het meest kostbare erfgoed van de menselijke familie, zijn rijkste legaat, zijn gouden erfenis. Het is een schat die van generatie op generatie wordt overgedragen.

Ouders werden vroeger niet afgeleid door de drang naar luxe en status, ze gaven hun kinderen voorrang in hun leven.

De langzame slijtage van de rechten van het kind heeft geleid tot grote aantallen kinderen wereldwijd, die het geluk en de veiligheid van hun huis ontnomen zijn! Daarom zou ik vanavond willen voorstellen om in elk huis een Universele Wettelijke Vaststelling van grondrechten van het kind te plaatsen.

De grondstellingen daarvan zijn:

  •  Het recht om bemind te worden zonder er voor te moeten werken.

  • Het recht om gehoord te worden zonder interessant te moeten zijn.

  • Het recht om beschermd te worden zonder het te moeten verdienen.

  • Het recht om zich waardevol te voelen zelfs al kwam je met niets op de wereld.

  • Het recht om een verhaaltje voorgelezen te krijgen bij het slapengaan zonder te moeten wedijveren met het avondnieuws of Eastenders.

  • Het recht op onderwijs zonder kogels te moeten ontwijken op school.

  • Het recht om als schattig aangezien te worden zelfs al heb je een gezicht waar alleen een moeder van kan houden.

 Vrienden, de basis van alle menselijke kennis, het begin van menselijk bewustzijn moet zijn, dat ieder van ons een object van liefde is en dat iedereen weet dat hij geliefd wordt.

Als je bij je geboorte weet dat je geliefd bent en je verlaat deze wereld met dezelfde kennis, dan kan je alles wat daartussen gebeurd, aan.

Een werkgever kan je verpletteren maar je zult je niet verpletterd voelen, een professor kan je degraderen maar je zult je niet gedegradeerd voelen, een vijandige bedrijfsovername kan overwinnen maar jij zult nog steeds triomferen.

Hoe kan één van hun er ook maar in slagen om je neer te halen wanneer je weet dat je liefde verdiend? De rest is slechts verpakking.

Maar als je de herinnering van geliefd zijn niet hebt, dan ben je gedoemd in de wereld te zoeken naar iets om die leegte binnen in jou op te vullen.

Hoeveel geld je ook hebt of hoe beroemd je ook mag worden, je zult je nog steeds leeg voelen. Wat je in werkelijkheid zoekt is onvoorwaardelijke liefde, absolute aanvaarding en dat was het enige wat je ontzegd werd bij de geboorte.

Vrienden, laat mij jullie een beeld schetsen van een typische dag in Amerika:

  • 6 jongeren beneden 20 jaar zullen zelfmoord plegen.

  • 12 kinderen onder de leeftijd van 20 zullen sterven door vuurwapens.(Onthoud dit: dit is een dag, niet een jaar).

  • 399 kinderen zullen gearresteerd worden voor drugsgebruik

  • 1.352 baby’s zullen geboren worden uit tienermoeders.

Dit alles gebeurd in één van de rijkste, meest ontwikkelde landen in de wereldgeschiedenis. In mijn land heerst een epidemie van geweld die zijn gelijke niet kent in welk ander geïndustrialiseerd land dan ook.

Dit is hoe jonge mensen in Amerika hun woede en hun pijn uiten.

In Engeland is aangetoond dat elk uur 3 tieners zichzelf pijnigen, vaak door snijden of brandwonden te maken op hun lichaam of door een overdosis in te nemen.

Dit is de manier die zij verkozen hebben om met de pijn van verwaarlozing of emotionele smart om te gaan.

In Engeland gaan slechts 20% van de gezinnen één maal per jaar samen aan de tafel zitten om samen een maaltijd te eten. Eenmaal per jaar!!!!

En hoe zit het met de traditie om je kind een verhaaltje voor te lezen voor het slapen gaan? Onderzoek uit de jaren 1980 heeft uitgewezen dat kinderen, aan wie verhaaltjes voorgelezen werden, veel beter kunnen lezen en duidelijk beter presteerden dan hun leeftijdsgenoten op school.

En toch krijgen minder dan 33% van de Britse kinderen tussen 2 en 8 jaar regelmatig een bedtijdverhaaltje voorgelezen.

Voor u lijkt dit misschien onbelangrijk maar houdt rekening met het feit dat 75% van hun ouders WEL een bedtijdverhaaltje voorgelezen kregen toen zij die leeftijd hadden.

Het is duidelijk dat we onszelf niet hoeven af te vragen naar de reden voor die pijn, woede en al dat geweld. Het is het protest van kinderen tegen de verwaarlozing. Ze sidderen door de onverschilligheid en schreeuwen om aandacht.

De verschillende kinderbescherming agentschappen in de VS zeggen dat miljoenen kinderen elk jaar slachtoffer zijn van mishandeling door verwaarlozing. Ja, verwaarlozing! En dat in rijke huizen, bevoorrechte huizen, tot de nok gevuld met alle mogelijke elektronische gadgets.

Huizen waar ouders thuiskomen maar met hun hoofd nog steeds op het kantoor zijn.

En hun kinderen?

Wel, die kinderen behelpen zich met de enkele emotionele kruimels die ze kunnen bemachtigen. En je kunt niet veel verkrijgen door eindeloos TV, computer en video’s te bekijken.

Deze harde, koude statistieken die de ziel verscheuren en de geest schokken moeten u aantonen waarom ik zoveel van mijn tijd en middelen heb aangewend om ons nieuwe  Heal The Kids initiatief tot een kolossaal succes te maken.

Ons doel is eenvoudig: de ouder-kind band opnieuw te scheppen. De belofte te vernieuwen en de weg te belichten voor alle mooie kinderen die bestemd zijn om ooit deze aardbol te bewandelen.

Men zegt dat ouderschap is zoals leren dansen. Jij neemt een stap en je kind neemt een volgende.

Ik ben tot de vaststelling gekomen dat, om erin te slagen ouders zichzelf weer te doen wijten aan hun kinderen, dit slechts het halve verhaal is.

De andere helft van het verhaal is, de kinderen voor te bereiden om hun ouders opnieuw te aanvaarden.

Vandaag de dag zijn vele kinderen zoals gekwetste puppies die zichzelf vervreemden van de nood aan liefde. Zij zijn volkomen onverschillig ten opzichte van hun ouders.

Overgelaten aan hun eigen lot, koesteren ze hun onafhankelijkheid. Ze zijn verder gegaan met hun eigen leven en hebben hun ouders achter zich gelaten.

Dan zijn er ook nog de vele ergere gevallen van kinderen die wrok en walging voelen tegenover hun ouders, zodat elk voorstel dat hun ouders eventueel doen, hen misprijzend terug in het gelaat wordt geworpen.

Vanavond zou ik willen dat niemand onder ons die fout maakt.

Daarom doe ik een beroep op alle kinderen van de wereld, beginnend met ons allen hier vanavond, om onze ouders te vergeven als we ons verwaarloosd voelen. Vergeef, vergeef en leer hun opnieuw hoe ze lief moeten hebben.

Het begint allemaal met vergeving. Als we de wereld willen genezen, dan moeten we eerst onszelf genezen.

En om de kinderen te genezen, moet ieder van ons eerst het kind in zichzelf genezen.

Als een volwassene en als een ouder besef ik, dat ik geen volledig mens, noch een ouder die onvoorwaardelijke liefde geeft kan zijn, als ik de geesten uit mijn verleden niet te rusten leg.

Dat is hetgeen ik vanavond aan allen vraag te doen:

Eer je ouders door hen niet te beoordelen. Geef hun het voordeel van de twijfel.

Dat is ook de reden waarom ik mijn vader wil vergeven en waarom ik wil stoppen met hem te veroordelen. Ik wil mijn vader vergeven, omdat ik een vader wil en hij de enige is die ik heb.

Ik wil dat de last van het verleden van mijn schouders wordt gelicht. Ik wil vrij zijn om een nieuwe relatie met mijn vader aan te gaan, voor de rest van mijn leven, ongehinderd door geesten uit het verleden.

In een wereld gevuld met haat moeten we nog steeds durven hopen. In een wereld gevuld met woede moeten we nog steeds durven troosten. In een wereld gevuld met wanhoop moeten we nog steeds durven dromen. En in een wereld gevuld met wantrouwen moeten we nog steeds durven geloven.

Aan al diegenen hier vanavond die teleurgesteld zijn in hun ouders, vraag ik om je teleurstelling te laten varen.

Aan al diegenen hier vanavond die zich bedrogen voelen door hun vaders of moeders, vraag ik om jezelf niet meer te bedriegen.

En aan al diegenen onder jullie die zich willen distantiëren van hun ouders, vraag ik om hun in plaats daarvan de hand te reiken.

Ik vraag jullie, ik vraag mezelf om onze ouders het geschenk te geven van ongeconditioneerde liefde, zodat ook zij van ons kunnen leren hoe ze moeten liefhebben.

Zo zal liefde eindelijk weer hersteld worden in een verlaten en eenzame wereld.

Ooit ben ik eens attent gemaakt op een Oude Bijbelse voorspelling die zegt dat ‘ een nieuwe wereld en een nieuwe tijd zal komen als de harten van de ouders hersteld zullen worden door de harten van hun kinderen ’.

Mijn vrienden, wij zijn die wereld, wij zijn die kinderen.

Mahatma Gandhi zei ooit: ‘ de zwakken kunnen nooit vergeven, vergiffenis is het werktuig van de sterken ‘.

Wees sterk vanavond, en ga nog verder dan sterk zijn.

Ga de grootste uitdaging van allen aan: herstel de band tussen ouders en kinderen.

We moeten allen de belemmerende effecten, die onze kindertijd op ons leven heeft gehad, overwinnen.

En om een citaat van Jesse Jackson te gebruiken: ‘vergeef elkaar, verlos elkaar en ga verder ‘.

Deze oproep tot vergiffenis zal niet resulteren in ‘ Oprah momenten ‘ over heel de wereld, waarin duizenden kinderen het bijleggen met hun ouders, maar het is een begin, en we zullen allen zoveel gelukkiger zijn met het resultaat.

Ik besluit mijn opmerkingen vanavond met hoop, geluk en enthousiasme.

Vanaf vandaag zal een nieuw lied gehoord worden:

Laat dat nieuwe lied het geluid zijn van kinderen die lachen.

Laat dat nieuwe lied het geluid zijn van kinderen die spelen.

Laat dat nieuwe lied het geluid zijn van kinderen die zingen.

En laat dat nieuwe lied het geluid zijn van ouders die luisteren.

Laten we samen een symfonie van onze harten creëren , ons verwonderen over het mirakel van onze kinderen en ons koesteren in de schoonheid van de liefde,

Laat ons de wereld helen en zijn pijn verzachten.

En mogen we allemaal samen mooie muziek maken.

God zegen jullie en ik hou van jullie.

Michael Jackson.

Bron: The Magical Child. mjtmc.com (maar is helaas uit de lucht).

Met dank aan Chantal en Davy voor de poging tot een correcte vertaling te komen van deze uiterst moeilijke tekst.

Advertisements

Uranus in aspect met Pluto

poor-pluto-planet

Mijn zoon is met deze planeetstand geboren (en met hem nog zoveel andere jongens en meisjes).

Ik vind onderstaande tekst in ieder geval heel herkenbaar en ik ben dan ook heel blij dat ik hier mijn voordeel mee heb kunnen doen.

Dit soort (astrologische) teksten lieten mij vaak inzien dat mijn zoon niet zomaar ‘ lastig ‘ was, dat hij niet met opzet deed zoals hij (vaak) deed. Bovendien lieten deze teksten mij inzien dat zijn (bij tijd en wijlen) onhandelbare gedrag niet per definitie te wijten was aan een fout in onze opvoeding. Ook gaven ze mij hoop op betere tijden 😉 en die tijden zijn nu (eindelijk) aangebroken 🙂

Deze tekst zet ik hier niet neer om mijn zoon in een slecht daglicht te plaatsen. Ik wil hier alleen maar mee benadrukken dat, in het gedrag van een mens, vaak nog meer mysteriën een rol spelen dan alleen dat wat wij op het eerste oog kunnen zien.

Uranus in aspect met Pluto.

Als dit aspect is doorverbonden met persoonlijke inhouden, dan heeft deze persoon grote behoefte aan grote omwentelingen, en krijg je een soort innerlijke en uiterlijke machtsstrijd om de onderste steen boven te willen halen, om de individualiteit te benadrukken.

Dat geeft iets onhandelbaars en iets provocatiefs.

De persoon in kwestie met dit aspect kan onderhevig zijn aan plotseling oplaaiende intense spanningen.

Door dit aspect wordt het rusteloze en impulsieve in hun karakter nog eens aangewakkerd.

Dit aspect geeft een enorm potentieel aan speur-en onderzoeksmogelijkheden.

Gespannenheid in het karakter vinden we altijd terug in geval er persoonlijke planeten betrokken zijn bij dit aspect, evenals een rusteloos zoeken, het graven in dingen die anders zijn dan de alledaagse, en een enorm verzet tegen alles wat ons van bovenaf wordt opgelegd.

Deze persoon wil de zaakjes zelf in de hand houden en alles op zijn eigen manier doen.

Machts- en gezagsconflicten, soms onopvoedbaarheid en onhandelbaarheid zijn mogelijke uitwerkingen van dit aspect, maar tegelijkertijd een verbeten wilskracht om een eigen leven op te bouwen en de eigen individualiteit op te bouwen.

Wanneer deze aspecten doorverbonden zijn met persoonlijke inhouden, willen we het recht op falen hebben en hebben dat ook nodig om in het leven te kunnen groeien.

Deze persoon wil groeien zoals hij/zij dat voelt en wilt, ongeacht de goede raad van ouderen.

Ik ben even kwijt uit welke bron deze tekst afkomstig is. Ik heb hem ooit eens voor mezelf opgeschreven en er (helaas) geen bron bij vermeld.

Afbeelding karmajello.com

Alaaaaaf…….Groentesoep met Pesto

DSCN1842

Dit is werkelijk een heerlijke soep om op winterse dagen te eten.

Bovendien staat (hier in het zuiden des lands) Carnaval voor de deur en ik wil hier, in ieder geval wat voeding betreft, goed op voorbereid zijn. Daarom vries ik (onder andere) een grote portie van deze soep in zodat we die drie dolle dagen goed (en lekker warm) door kunnen komen……

Niet dat ik nou zo’n feestbeest ben maar het gaat er hier, tijdens die dagen, toch altijd net ietsje anders aan toe dan normaal (vooral wat koken betreft). Iedereen is net wat lolliger, vrolijker en wat uitbundiger dan tijdens de rest van het jaar. Carnaval brengt toch steeds een soort van ‘ laat maar waaien stemming ‘ met zich mee.

Als het goed weer is gaan we naar de optocht(en) kijken en dan kan het weleens voorkomen dat we ons net iets teveel laten meeslepen. Ik word altijd zo vrolijk bij alleen al het zien van al die kleurrijke, verklede mensen, dat ik soms de neiging voel om achter die hele bups aan te rennen, me bij hun aan te sluiten en me vervolgens drie dagen lang in het feestgewoel te storten. Maar het blijft (helaas) vaak alleen maar bij een gevoel….

Vroeger deed ik  ‘dat soort dingen ‘ wel maar nu weet ik wel beter 😉 Gelukkig komt Gezond verstand met de jaren maar tijdens deze dagen zou ik weleens willen dat ik er niet zoveel van had 😉 Anyway, ik wil met Carnaval in ieder geval niet gebonden zijn aan wat dan ook (en al helemaal niet aan koken) die vrijheid gun ik mijzelf gewoon. Ik zie het als een soort mini-vakantietje voor mezelf, zo houd ik de stemming voor mij en mijn gezin er toch een beetje in. 

Tijdens de Carnavalsdagen doet iedereen hier dus gewoon waar hij zin in heeft! Er is genoeg voeding in huis (in de diepvries), ze hoeven het dus maar op te warmen. Op deze manier is niemand van elkaar afhankelijk (of beter gezegd van mij afhankelijk) of gebonden aan vaste etenstijden, dat vind ik wel zo prettig. Ik wil het liefst mijn handen vrij hebben om (mocht ik me ineens niet meer kunnen beheersen) me alsnog tussen de hossende menigte te scharen.  Maar dan wel het liefst met in mijn achterhoofd de wetenschap, dat niemand tijdens die dagen is aangewezen op junkfood 🙂

Frietzak Carnaval-hamburger

Zo, wat mij betreft kan het feest beginnen.

Groentesoep met Pesto:

Ingrediënten:

  • 2 liter water (of rundvleesbouillon, maar dan geen zout meer toevoegen).

  • 3 eetlepels (biologische) roomboter

  • olijfolie extra vierge 

  • 2 winterwortelen, in blokjes gesneden

  • 200 gram sperzieboontjes, eventueel uit de diepvries

  • 2 courgettes, in blokjes gesneden

  • 1 stang prei, in stukjes gesneden

  • 100 gram knolselderij. Ik zorg dat ik altijd verse knolselderij in de diepvries heb.

DSCN1610 DSCN1611

  • 2 grote aardappelen in blokjes gesneden. Mocht je geen nachtschaden willen eten dan kun je de aardappelen eventueel vervangen door basmatirijst.

  • 1 ui , gesnipperd 

  • 1 grote teen knoflook, geperst

  • 1 potje pesto basilicum

  • 2 eetlepels tomatenpuree

  • 1 theelepel gedroogde oregano

  • kerriepoeder (Engelse) naar smaak

  • 1 afgestreken eetlepel (Keltisch) zeezout.

  • peper naar smaak, deze soep is het lekkerst als hij een beetje pittig is.

Bereidingswijze:

  • Verwarm de boter en olijfolie in een soeppan.

  • Bak hierin de uien totdat ze glazig zijn.

  • Bak vervolgens de uitgeperste knoflook 1 minuutje mee.

  • Strooi dan de kerriepoeder, oregano en de peper erbij en laat even goed warm worden zodat alle smaken goed vrij komen.

  • Voeg vervolgens de rest van de groenten en de tomatenpuree erbij en laat dit alles een paar minuten mee bakken.

  • Schenk het water met zout (of de runderbouillon, maar dan zonder extra zout) in de pan en laat alles aan de kook komen.

  • Laat de soep in ongeveer een half uurtje gaar worden.

  • Roer op het laatst een flinke dessertlepel pesto basilicum door de (pan) soep.

  • Je kunt de rest van de pesto op tafel zetten zodat degene die dat wilt er nog een lepeltje van door zijn soep kan doen. De smaak van pesto is nogal overheersend en niet iedereen houdt ervan.

Spinazietaart met Geitenkaas

DSCN0047

Gisteren had ik niet veel puf om te koken. Mijn rug speelt namelijk een beetje op 😦

Gelukkig heb ik dan altijd nog dit makkelijke, lekkere en goedkope (want het is vleesloos) alternatief achter de hand.

Ik heb het nog net kunnen opbrengen om 20 minuten aan het aanrecht te staan (zo lang duurt het namelijk maar voordat je dit gerecht in elkaar heb geflanst) om dan vervolgens weer snel op de bank te kruipen.

Daar het gerecht nog 40 minuten in de oven moest garen had ik  zelfs nog tijd over om een heilzaam dutje te doen. Ik hoop maar dat het snel beter gaat met mijn rug (volgens mij zit ik teveel voor de computer) 😦

Spinazietaart met Geitenkaas.

DSCN0048

Ingrediënten:

  • 8 plakjes roomboter (spelt) bladerdeeg

  • 25 gram boter

  • 2 uien, in dunne ringen

  • 8 dikke plakken geitenkaas jong belegen 

  • 1 citroen, schoongeboend

  • 1 pak bladspinazie (450 gram, diepvries) ontdooid

  • 1 ei, gesplitst

  • bakpapier

Bereidingswijze

  • Verwarm de oven voor op 200 graden

  • Leg vier plakjes deeg in een vierkant op een met bakpapier beklede bakplaat. Laat de randen iets overlappen en druk aan.

  • Verhit de boter in een koekepan en bak de uien in 7 minuten goudbruin.

  • Leg vier plakken kaas op het deeg, laat de randen vrij.

  • Rasp de schil van de citroen.

  • Doe de ontdooide spinazie in een zeef en duw met een lepel het vocht eruit. Meng in een kom met de ui, de citroenrasp, eiwit en peper en zout.

  • Verdeel over het deeg en verdeel daarover de rest van de kaas. Dek af met de rest van het deeg.

  • Bestrijk de deegranden met eigeel en vouw de randen op.

  • Maak met een vork schuine strepen in het deeg. Bestrijk met de rest van het eigeel.

  • Bak in het midden van de oven in 40 minuten goudbruin en gaar.

Als je nog zin en tijd over hebt (en geen pijn in je rug) kun je er nog een lekkere frisse wintersalade bij geven. 

Zo, ik heb mijn rug weer genoeg gepijnigd voor vandaag, snel voor die computer uit.

Wilde Kinderen

Even een ode aan de universele (moeder) Liefde.

Op dit moment volg ik de serie Feral Children (wilde kinderen) op Discovery World.

Antropologe Mary-Ann-Craig onderzoekt kinderen die door dieren zijn grootgebracht en onder de meest bizarre omstandigheden zijn opgegroeid. 

Een kind kan een Feral Child (ook wel wolfskind genoemd) worden doordat hij of zij in de vroege jeugd door de ouders (al dan niet opzettelijk) wordt verlaten.

Wanneer je het hebt over wolfskinderen kun je deze ruwweg onderdelen in vier categorieën:

Wolfskinderen alleen in het wild: Deze kinderen hebben de kleinste kans op overleving, ze zijn helemaal op zichzelf aangewezen. Ze zijn afhankelijk van het gebied waar ze leven en een gemakkelijke prooi voor roofdieren. Meestal komen ze pas in het wild terecht als ze al kunnen lopen en zich al bewust zijn van hun behoefte naar voedsel (meestal pas na het zevende levensjaar). Ze kunnen dan al praten maar omdat ze het nooit hoeven te gebruiken en het niet verder ontwikkelen, verleren ze dat. Als ze terug worden gevonden kunnen ze meestal wel nog een taal leren spreken.

Wolfskinderen tussen dieren: Zij zijn meestal veel jonger als ze bij de dieren terecht komen. Omdat ze nog zo jong zijn zien de dieren hun niet snel als bedreiging, daardoor worden ze vaak moeiteloos opgenomen door de groep. De kleine kindjes worden getolereerd, krijgen restjes eten waardoor ze kunnen overleven. Deze wolfskinderen hebben een redelijk besef van sociaal gedrag, dieren onderling hebben vaak een duidelijke hiërarchie, het kind leert dan wie welke rol speelt in de groep en hoe daar mee omgegaan dient te worden. Wanneer een wolfskind daadwerkelijk wordt opgenomen door een groep dieren zal het kind ook (moeder) liefde kunnen herkennen.

Wolfskinderen in isolement: Wanneer een kind in isolement zit, zoals Sujit Kumar, de jongen die in een kippenhok werd opgesloten, kan dat het kind ook veranderen in een wolfskind, door een gebrek aan socialisatie zal het kind weinig of niet kunnen praten. Wolfskinderen in isolement zijn vrijwel altijd een gevolg van mishandeling, de ouders willen het kind niet, maar geven het ook niet weg. Deze wolfskinderen hebben een redelijke kans op het terug veranderen naar een normaal kind, zij horen af en toe een menselijke stem of zien een menselijke expressie waardoor het kind emotie, hoewel gebrekkig, leert herkennen.

En de meest voorkomende maar niet altijd erkende categorie: de moderne wolfskinderen: Deze kinderen zijn ook het gevolg van mishandeling of nalatigheid en worden door hun ouders vaak aan hun lot over gelaten. Deze soort is controversieel (omstreden) omdat het niet lijkt op de andere gevallen, vaak wonen deze kinderen in een stad maar raken toch vervreemd van hun omgeving.

Wanneer er geen interactie plaats vind met dieren dan is de naam ‘ wolfskinderen ‘ niet echt van toepassing, we spreken dan van vervreemde kinderen!

Bron Wikipedia.

Ik zou natuurlijk Onder Moeders Vleugels niet zijn als deze verhalen mij niet aan het hart zouden gaan.

Het verhaal dat mij tot nu toe het meest heeft geraakt is het verhaal van John de Aap-jongen (nee, niet Tarzan want dit is een fictief verhaal, alhoewel….).

Kleine John had geen moeder meer, zij was namelijk al op jonge leeftijd gestorven en alsof dat niet al erg genoeg was werd John ook nog eens ernstig mishandeld door zijn vader. Daardoor liep hij al op drie (of vierjarige) leeftijd weg en vluchtte hij het oerwoud in.

Daar is hij grootgebracht door apen. John heeft drie jaar in de wildernis geleefd, zijn leven in het bos moet heel traumatisch zijn geweest. Toen iemand hem uiteindelijk vond was hij zijn vertrouwen in de mensen helemaal kwijt (wat ik niet verwonderlijk vind) 😦

Wat mij vanaf dit moment tijdens de documentaire zeer heeft verbaasd is het feit dat de mensen om hem heen zo weinig geduld hadden met deze (ogenschijnlijk) driftige, verwilderde, onhandelbare  ‘snotaap ‘. 

Er was niemand die zich ook maar een beetje kon inleven in het kind en ze zagen hem dan ook alleen maar als extreem moeilijk. Natuurlijk was hij dat ook wel maar goh, hoe zou dat nou toch komen?

Hij werd een beetje van hot naar haar gestuurd, tot overmaat van ramp ook nog gepest en buitengesloten totdat……hij op een andere school een lerares (een beschermengel) tegenkwam (Daisy) die zich over hem ging ontfermen…..

Zij was uiteindelijk diegene die dit zwaar getraumatiseerde kind (die zich niet meer wilde wassen, niet meer wilde praten, eigenlijk helemaal niets meer wilde en alleen maar doodsbang was) wist te bevrijden uit zijn lijden.

Hoe heeft ze dat gedaan?

Iedereen zei dat John, de Aap-jongen, nooit meer normaal zou kunnen functioneren, maar daar wilde zij niet aan. Zij wilde perse het tegendeel bewijzen en ging voor hem zorgen.

Daisy (de lerares) voorspelde dat zij ervoor zou gaan zorgen dat John ooit weer zou kunnen praten, zich weer zou gaan wassen en dat hij ooit zijn naam zou kunnen schrijven. Dat is haar ook gelukt. John vertrouwde de lerares meer dan wie ook en de eerste woordjes die hij sprak waren dan ook: ‘ Auntie Daisy ‘ (tante Daisy).

De antropologe Mary-Ann (die haar heeft geïnterviewd) wilde weten waarop haar hoop, die ze al die tijd heeft gehad, gebaseerd was.

Daisy antwoordde: ‘ ik zag iets goeds in John, John was nieuwsgierig naar dingen, ik ben simpelweg van hem gaan houden ‘. Ze zag het als haar opdracht om dat verwilderde kind te temmen. Haar enige wapens waren geduld, (moeder)liefde en zorg. Ze heeft hem al die tijd liefdevol aangemoedigd en sprak lieve woordjes tot hem: ‘ Goed zo John, goed gedaan jongen ‘. Ze zei: ‘ ik hoefde alleen maar als een moeder voor hem te zijn én hem met alles te helpen ‘ (en dit alles zonder materiële beloningen, wauw) 🙂

Ze zei: ‘ ik was het nooit beu, want hij is een mens net zoals alle andere mensen’. 

Toen de antropoloog haar een compliment gaf wilde ze daar niets van weten. Ze vond dat de liefde al het werk had gedaan. Al die tijd had John geen liefde gehad van zijn moeder, zij heeft hem alsnog die moederliefde gegeven, volgens haar had de moederliefde John genezen en niet zijzelf.

Daisy heeft John drie jaar les gegeven voordat hij ging praten. Deze vrouw heeft bewezen dat je zelfs een verwilderd, onhandelbaar, driftig en agressief kind veel kunt leren. Liefde, geduld en moederlijke zorg zijn daarvoor wel de eerste vereisten.

Ik heb diep respect voor dit soort verhalen. Verhalen waarin mensen door (op het eerste oog) vrij eenvoudige, ingetogen, nederige, niet opdringerige, onopvallende, pretentieloze en doodnormale zaken als het geven van oprechte universele (moeder) liefde tot dit soort grootse resultaten komen. 

Daisy was (wéér) die bekende broodnodige (bescherm)engel op John’s pad.

Afbeelding afkomstig van channel.nationalgeographic.com.