Gaat vallen maar vooral weer opstaan sneller met behulp van een liefdevolle achterban?

Op mijn bericht van gisteren kreeg ik onderstaande reactie. Ik maak er even een berichtje van omdat het weer eens een heel lang antwoord is geworden.

Misschien zijn er wel nog meer mensen in geïnteresseerd om mijn gedachten-spinsels hierover te lezen😉

Dag Marion,

Wat een lastige situatie!
Heel vervelend voor je.
Maar is hij niet een beetje te oud om zijn problemen door zijn moeder/ouders op te laten lossen?
Waarom kan hij niet op kamers?
Waarom heeft hij er geen vertrouwen in dat hij dat niet aan kan?
Leert hij niet juist door te vallen en zelf weer op te staan..?
Zomaar wat gedachten…

Hallo KaMaMa,

Welkom op mijn blog en bedankt voor je openhartige reactie.
Ik zal eerst proberen jouw vraag:

‘Is hij niet een beetje te oud om zijn problemen door zijn moeder/ouders te laten oplossen? ‘ zo goed mogelijk te beantwoorden.

Ik kan me jouw vraag heel erg goed voorstellen en oppervlakkig gezien is dat waarschijnlijk ook het eerste gevoel dat je krijgt als je mijn bericht leest.

In onze samenleving wordt er inderdaad vanuit gegaan dat iemand leert door te vallen en weer op te staan, ik wil dat helemaal niet betwisten.
Alleen gaat dat opstaan (want vallen doen ze toch wel) gemakkelijker, en gebeurd het eerder als een kind , puber, jong volwassene daarbij een liefdevol netwerk achter zich of zoals je wilt, naast zich heeft staan.
Althans in mijn optiek.

Er zijn inderdaad jongeren die weer opstaan maar er zijn ook genoeg jongeren die niet weten waar ze de kracht vandaan moeten halen om zich weer overeind te hijsen en daarom maar blijven liggen (meestal in de goot).

Zelf heb ik de ervaring dat ik ben opgegroeid bij ouders die ook een andere mening waren toegedaan:

‘ Dop je eigen boontjes maar, daar wordt je hard van, zoek het zelf maar uit ’.
Mijn ouders zeiden tegen mij: ‘ Jij loopt heus niet in zeven sloten tegelijk ’. Klopt, het waren er geen zeven maar minstens honderd, ik was totaal de weg kwijt.
Niemand die me richting gaf!

Mijn vader heeft me wel eens een losgeslagen schip genoemd, nou, dat was precies zoals ik me in die tijd voelde.
Ik probeerde (totaal onbeschermd) koers te houden in een warboel van bedreigende golven, en was naarstig op zoek naar een stevig baken om veilig op te kunnen navigeren.
Maar dat stevige en veilige baken was er niet.
Ja, ja, ja, ik weet het. Die ervaringen hebben mij gemaakt tot wie ik nu ben.

Jongeren hebben hun levenslessen nodig, alle mensen hebben hun levenslessen nodig, maar zou het niet fijn zijn als je die ervaringen kunt opdoen met de wetenschap dat er mensen zijn die je daarbij willen steunen en begeleiden?
Die er voor je zijn als het erop aan komt…..
Is daar bijvoorbeeld de hele hulpverlening niet op gebaseerd?
Waarom wordt hulpverlening wel algemeen geaccepteerd en is het raar als een moeder hierin haar eigen verantwoording neemt?

Ik weet zeker dat de ervaringen die mijn zoon bij ons thuis opdoet (en opgedaan heeft) net zo min ‘ verkeerd ‘zijn als de ervaringen die ik als kind, puber en jong volwassene bij ons thuis heb opgedaan.
Met dat verschil dat ik zie dat mijn zoon , ondanks dat hij nog niet is waar hij wezen wil, veel en veel krachtiger is op deze leeftijd dan dat ik ooit geweest ben.
Hij voelt zich bevestigd in wie hij is, hij voelt zich geaccepteerd en voelt dat we begrip hebben voor de dingen waar hij in zijn leven tegen aan loopt.
Onze liefdevolle begeleiding sterkt hem. Het geeft hem de kracht om zijn problemen te overstijgen, want er is namelijk niemand die hem veroordeelt.
Althans niet binnen ons gezin :-)

Begrijp me niet verkeerd: ik heb het hier niet over ‘ begeleiding ’ in de trant van: je kind, puber, jong volwassene alles uit de handen nemen.
Ik heb het over begeleiden in de trant van ondersteuning geven.
Bijvoorbeeld zoals in bovenstaand voorbeeld al genoemd: op internet zoeken naar een opleiding!
Ik kan me zo goed in mijn zoon verplaatsen als hij zegt dat hij door de bomen het bos niet meer ziet…..
Zelfs ik word tureluurs als ik me een weg moet banen door alle informatie op internet.
Alles gaat door elkaar lopen en op het einde weet ik niet meer wat ik aan het begin gelezen heb.
Ik verlies het overzicht.
Mijn zoon kampt met hetzelfde probleem, maar samen staan we sterk en komen we er meestal wel uit.

Maar gisteren dacht ik ineens: waarom het wiel opnieuw uitvinden?
Misschien zijn er wel mensen met dezelfde interesses als mijn zoon, die wel weten welke opleiding daarbij past.
Ik zie daar niets verkeerds in.
Het voelt voor mij niet als dat ik daarmee zijn problemen oplos.
Ik ben wel erg met hem bezig, maar is dat niet stiekem het verlangen van ons allemaal?
Dat we voelen en aan alles kunnen merken dat er iemand met ons bezig is, en oprecht in ons geïnteresseerd is?
Dat er iemand is die het echt iets uitmaakt hoe het ons in ons leven vergaat?

Als ik zo eens om me heen kijk, kan ik me toch niet aan het idee onttrekken dat we (wat onze kinderen betreft) hier en daar een steekje hebben laten vallen.

De jongeren van tegenwoordig zijn nog nooit zo vroeg losgelaten geworden en ‘ zelfstandig ‘  gemaakt als in de afgelopen, laten we zeggen, 30 jaar?
Maar wat zien we desondanks steeds meer en meer gebeuren?
Ze zijn vroeg mondig ja, maar (gedragen zich) pas laat volwassen.

Veel jongeren moeten het inderdaad maar zelf uitzoeken met alle gevolgen van dien:
Veel jongeren hebben (vaak nog voordat ze het ouderlijk huis verlaten) al financiële problemen zoals torenhoge schulden (want het is mogelijk, het kan, waarom zouden ze het dan niet doen).
Er is vaak niemand die eens met hun om de tafel gaat zitten en hun vertelt dat dat toch echt niet de bedoeling is.
Nee, daar moeten ze zelf maar achter komen.Vandaar dat ik persoonlijk jongeren ken met 50:000 euro (studie)schuld op hun nek!!!!

Veel jongeren hebben te kampen met emotionele problemen zoals depressies, angsten, paniekgevoelens of ze ervaren veel onvrede in het dagelijkse leven.
Ze hebben moeilijkheden die zijn ontstaan door affectieve verwaarlozing, zelfmoord onder jongeren is een steeds belangrijkere doodsoorzaak.
Mijn dochter doet de opleiding Social Work en kan daar een heel boekje over opendoen als het moet ;-) Misschien doet ze dat nog wel eens (een gastblog, lijkt me wel leuk eigenlijk).

Veel jongeren hebben obesitas, anorexia, diabetes,(kinder)reuma, spieraandoeningen, aandoeningen aan het zenuwstelsel, schizofrenie en zelfs al dementie of zijn chronisch vermoeid.
Ik durf rustig te beweren dat ongezonde voeding daarin een hele grote rol speelt.
Maar welk kind, puber of jong volwassene heeft op die leeftijd al het besef dat gezonde voeding belangrijk is en gaat vervolgens iedere dag voor zichzelf een gezonde maaltijd klaar maken?
Niet veel denk ik (uitzonderingen daar gelaten). Dat zal toch van ons ouders moeten komen.

Je vraagt: waarom kan hij niet op kamers? Waarom heeft hij er geen vertrouwen in dat hij dat niet aan kan?

In mijn berichtje heb ik dat al uitgelegd.
Mijn zoon heeft bijnieruitputting en heeft speciale voeding nodig. Of beter gezegd: hij heeft normale voeding nodig.
Aangezien het een hele klopjacht is om aan normale,gezonde, volwaardige voeding te komen ziet hij zichzelf (nu althans) nog niet naar boeren rennen om aan verse producten te komen, want zijn zelfkennis is fenomenaal.
Hij is ook nog niet zover dat hij dat allemaal al voor zichzelf klaar kan of wil maken (de meeste mensen van boven de 20 jaar hebben hier ook nog moeite mee) ;-)
Ik neem hem dat dus helemaal niet kwalijk.
Hij wil heel graag van zijn bijnieruitputting genezen dus helpen wij hem daarbij.
Ik zie daar geen kwaad in.

De meeste jongeren zijn de weg kwijt omdat niemand hun de weg gewezen heeft.

Daar houd ik aan vast.
Ik ga niet van mezelf uit maar probeer de dingen zoveel mogelijk te benaderen vanuit gezond verstand.
De ene persoon is vroeg zelfstandig (op kamers wonen, je iedere avond onder de tafel zuipen, junkfood eten en jezelf verwaarlozen noem ik niet echt zelfstandig zijn) en een andere persoon heeft daar wat hulp bij nodig.

Ik zou er in ieder geval wat voor over hebben gehad als ik, in die woelige jaren, ook maar iemand had gehad die mij ervan had weten te overtuigen dat ik slechte dingen deed maar niet slecht was.
Al had er maar eens iemand geluisterd en bevestigd dat het goed was zoals het was.

Is het niet zo dat deze ervaringen ons vormen en dat we ervan leren, zodat wij deze ervaringen weer kunnen gebruiken en kunnen doorgeven aan onze kinderen?
Ik hoop het toch van wel…….
Anders blijft de geschiedenis zich maar herhalen en herhalen.
Daaruit ontstaan dan vaak negatieve (familie) patronen die nooit doorbroken worden.

Ergens moet iemand beginnen met dit (zelfdestructieve) patroon te doorbreken en ik heb een flauw vermoeden dat ik in ons geval die persoon behoor te zijn.
Ik hoop hiermee een bevredigend antwoord te hebben gegeven op jouw vragen.

Nog bedankt trouwens dat je ze hebt gesteld want hierdoor krijg ik bepaalde dingen ook weer voor mezelf helder.
Een ‘ADHD ’ kind opvoeden, al noem ik het zelf liever moeilijk opvoedbaar, is geen sinecure.
Vaak voel ik me dan ook meer een mantelzorger dan moeder en/of opvoeder.
Maar dat doet niet ter zake, dat is niet waar het om draait.
Ik heb mijn zoon niet voor niets gekregen, daar zal een reden voor zijn.

Ik wil hem in ieder geval zo goed mogelijk terzijde staan bij de dingen waar hij in zijn leven tegen aan loopt, zonder hem daarbij van mij afhankelijk te maken (want dat is een beetje wat ik proef in jouw vragen).
Nee, ik wil hem juist de weg wijzen naar een onafhankelijk en zinvol leven….

De tijd zal het leren of ik hier wel of niet goed aan heb gedaan, maar in mijn wereld bestaan goed en fout niet, het is wat het is.
En dat wat is en zich laat zien, pak ik aan, daar zet ik mijn schouders onder.
Onder mijn ogen spelen zich zoveel dingen af die aandacht nodig hebben, er liggen zoveel taken die door mij kunnen worden aangepakt, ik kan niet anders als daar gehoor aan geven.
Mijn hart laat me zien wat nodig is en ik volg het, meer is het niet.

 

Met andere woorden: niet denken maar doen😉

4 thoughts on “Gaat vallen maar vooral weer opstaan sneller met behulp van een liefdevolle achterban?

  1. Hallo Marion,

    Ik ben het helemaal met je eens, van vallen leer je veel, maar het is altijd prettig als je door een liefdevol persoon die altijd voor je klaar staat en veel van je houdt, weer overeind wordt geholpen.
    Heb zelf een zoon van 19 die stage loopt en nu een half jaar op kamers woont.
    Ik breng hem elke week naar zijn kamer en vul meteen de koelkast weer met goede, gezonde voedingsmiddelen.
    Heb hem jouw voedingsadviezen meegegeven en hij voelt zich er prima bij.
    Ik volg mijn eigen gevoel en mijn kinderen hebben zelfvertrouwen en voelen zich goed met de wetenschap dat ze altijd op ons kunnen terugvallen.
    En wordt hij uitgelachen? Nee hoor, zijn medestudenten vinden het geweldig, praten over een echte oermoeder die voor iedereen klaar staat en ik, ik vind het echt geen verplichting ik vind het heerlijk.
    Daar heb ik kinderen voor mogen krijgen.
    Wil je tot slot nog even melden dat ik blij ben dat ik op jouw blog ben terecht gekomen, alles zo herkenbaar en mooi geschreven.
    Het is of ik over ons eigen gezin lees, geweldig.
    Wens je een fijne en gezellige jaarwisseling en hoop nog lang van alle je leuke verhalen, tips en adviezen te mogen genieten.

    Groet Anneke

    • Hallo Anneke,

      Als eerste wil ik je van harte welkom heten op mijn blog en wil ik je bedanken voor jouw leuke reactie.
      Wat leuk dat alles wat ik schrijf zo herkenbaar is voor jou.
      Ik hoop met mijn blog andere mensen te kunnen inspireren (voor het liefdevolle moederschap), maar het is natuurlijk ook altijd heel leuk als andere mensen zich door mijn blog bevestigd voelen in wie zij zijn en wat zij (al als van nature) doen.
      Jouw zoon boft maar met zo’n moeder.
      Woont jouw zoon dan niet zo ver van jouw af? Omdat je schrijft dat je hem iedere week naar zijn kamer brengt.
      Goh, wat leuk dat je hem mijn voedingsadviezen hebt gegeven en dat hij er nog iets mee doet ook, en ik vind het al helemaal super dat hij zich er prima bij voelt.

      Dat wat jij schrijft over die medestudenten van jouw zoon, die ervaring heb ik ook.
      De vrienden van mijn zoon vinden het ook helemaal geweldig dat ik zo’n oermoeder ben en genieten dan ook volop van de goede zorgen als ze hier komen logeren😉 Ze zijn het niet gewend en laten het zich heerlijk aanleunen.

      Ik zie het ook zo: ik heb kinderen mogen krijgen met de bedoeling goed voor ze te zorgen, ik neem mijn taak als moeder dan ook heel serieus (misschien in andermans ogen iets te serieus) maar oké, ieder zijn mening.
      Zo lang als ik leef zal ik er voor ze zijn om ze (wanneer ze zijn gevallen) weer overeind te helpen, een liefdevolle arm (of vleugel) om ze heen te slaan met de bedoeling hun te laten voelen dat ze er in het leven niet alleen voor staan.
      Net zoals jij ook al aangeeft, ik vind het belangrijk dat ze weten dat er altijd iemand is waar zij op terug kunnen vallen.
      Waarmee ik niet wil zeggen dat zij maar foute keuzes kunnen blijven maken want mama en papa lossen het toch wel op.
      O nee, want dat is niet overeind helpen maar nog meer de afgrond induwen…..
      Nee, ik bedoel dat ik het belangrijk vind dat ze weten dat er altijd iemand is die hun steunt bij de dingen waar zij in het leven tegenaan lopen, die hun helpt met die dingen die zij moeilijk vinden.
      Ik denk dat dat de (simpele) reden is waarvoor wij hier zijn, om elkaar vooruit te helpen (niet om elkaar tegen te werken).
      Ieder mens heeft toch zijn zwakke en zijn sterke kanten?
      De één is bijvoorbeeld goed met financiën (ik) de ander niet (mijn zoon), dus help ik hem daarmee.
      Niet door hem geld te geven wanneer hij weer eens blut is, maar door hem te leren hoe hij een kasboek bijhoudt, zodat hij overzicht krijgt over zijn inkomsten en uitgaven.

      De één is goed met computers (mijn zoon) de ander is een digibeet (ik), dus helpt mijn zoon mij daar weer mee.
      De één is goed met zakelijke formulieren invullen (mijn man) maar voor de ander is dat een complete ramp (mijn zoon) daarom helpt mijn man hem daarbij, zodat mijn zoon daarin weer net zo goed kan worden als hem.
      Op deze manier help je elkaar vooruit in het leven, we hebben toch allemaal op een bepaald gebied elkaars steun nodig? (en zeer zeker kinderen).
      Ik weet niet of je al deze posts: https://ondermoedersvleugels.wordpress.com/category/begeleiding-naar-een-zelfstandig-en-zinvol-leven/ al hebt gelezen, want hierin schrijf ik over mijn ervaringen in het begeleiden van mijn zoon.

      Ik wens jou in ieder geval heel veel leesplezier op mijn blog en inderdaad ook een hele gezellige en prettige jaarwisseling.

      Hartelijke groetjes terug van Marion.

  2. Hallo Marion,

    Ik ben op jouw blog terecht gekomen via voedingisgezondheid.
    Heb zelf het boek van Weston Price aangeschaft en ben nu langzaam aan het veranderen van een vegetarische groene smoothie drinker naar een Wap’er.
    Ik moet zeggen het bevalt prima.
    Lekkere rauwe melk en biologisch vlees van de boer.
    Vette yogurt met slagroom en lekkere stoofpotjes.
    Heb er speciaal een gietijzeren pan en een tajine voor aangeschaft. We zijn er nog lang niet, maar we zijn wel op de goede weg.
    Wil me nog meer inlezen over de waterstofperoxide en we zitten nog aan de gewone levertraan, dat moet wel snel veranderen.

    Wij hebben twee kinderen, een zoon van 19 jaar en een dochter van 13 jaar. Ik heb ook mijn baan opgezegd.
    Omdat onze zoon als kleuter super druk was en het stempel adhd kreeg zonder getest te zijn.
    Ik had de ritalin al in huis, maar hij heeft er nooit 1 van gehad. Was er meteen al op tegen.
    Onze dochter is dyslectisch en heeft ook veel extra aandacht nodig.
    Sinds die tijd ben ik ook al met voeding bezig. dus wat ik op jouw blog allemaal tegenkom is zo herkenbaar.
    Heerlijk gewoon, heb al veel gelezen en ben heel blij met alle tips en adviezen.
    Je recepten zijn trouwens ook heerlijk.

    Onze zoon doet de opleiding verpleegkunde, zit in zijn 3e jaar en loopt een stage van een half jaar in een ziekenhuis in Winschoten.
    Wij wonen zelf in Tolbert een dorp vlak bij de stad Groningen, Het is ongeveer 56 km rijden.
    Hij komt met de trein en bus naar huis, maar ik breng hem altijd, hij vindt het prettig en hij kan dan meteen de door mij vooraf klaar gemaakte maaltijden meenemen en rauwe melk en allerlei andere lekkere maar gezonde dingen.
    Is ook teveel om mee te nemen in de trein, toch?
    Hij mag in de flat waar hij woont niet koken, vandaar.
    Jammer is wel dat hij het warm moet maken in de magnetron.
    Alternatief is ziekenhuismaaltijden, maar die worden ook in de magnetron opgewarmd.
    Gelukkig is hij over 2 maanden klaar en dan ga ik er voor zorgen dat hij weer lekker vers krijgt.
    Het is geen zorgenkindje maar zijn lichaam breekt niet voldoende bilirubine af en dat is te zien aan zijn huidskleur.
    Vooral als hij veel suikers en kleurstoffen krijgt ziet hij er erg geel uit.

    Verder gaat het hier net zo als bij jou thuis, We leren van elkaar, want ieder heeft zijn eigen kwaliteiten en ik vind het heerlijk om voor ze te zorgen.
    De kinderen vinden het ook heel fijn en mijn ervaring tot nu toe is twee heerlijke open, eerlijke en zelfstandige kinderen, vol zelfvertrouwen die weten dat ze altijd op hun ouders kunnen terugvallen.

    Het is wel een lang antwoord geworden maar daarom ben ik dus zo blij dat ik op je blog ben terecht gekomen..

    Wens jullie ook een hele fijne en gezellige jaarwisseling en een heel gelukkig en gezond 2014.
    Wens je zoon en jullie veel wijsheid toe bij het zoeken naar een passende andere opleiding.
    Niks verkeerd aan om hem te helpen, zou ik ook doen. Komt vast wel goed.

    Heel veel groetjes Anneke

    • Hallo Anneke,

      Ik ben heel blij dat de WAP-levensstijl jou ook zo goed bevalt en dat jouw kinderen er zoveel baat bij hebben.
      Het is ook zo logisch allemaal.
      Het gaat er niet om wat gezond is maar welke voeding gezond is.
      Welk vlees, welke melk, welke eieren, welk zout, welk vet, welke zuivel, welke granen eet een mens, daar gaat het in essentie om.
      Dat zijn de vragen die we ons moeten stellen.
      Vlees van grasgevoerde koeien is gezond, melk die ultra hoog verhit is is ongezond, rauwe (dus onbewerkte) melk daarentegen is gezond.

      Ook wij waren eerst vegetariër (en een tijd lang bijna veganist) maar wat ben ik blij dat ik Weston Price ben tegen gekomen😉
      Toen we hoofdzakelijk (bijna) alleen nog maar groenten, fruit en noten aten was het leven een straf zeg maar….het ging zo vervelen!
      Nu is dat wel anders.
      We merken dat het beste nu, zo rond de feestdagen:
      We nemen af en toe eens iets waar suiker in zit, momenteel hebben we geen rauwe melk want het kwam eventjes niet uit om melk te halen, een stukje taart bij de familie hier (tarwe, transvetten, veel suiker) een bonbonnetje daar en ja hoor, mijn lichaam protesteert als een gek.
      Zelfs mijn zoon en dochter ervaren het zo en staan te trappelen om weer verse melk te kunnen gaan halen.
      Ons lichaam verlangt er gewoon naar.
      Gisteren weer een grote pan verse soep gemaakt en een grote pan Hongaarse goulash, laat Oud en Nieuw maar komen, wij zijn tot aan de tanden bewapend.
      WAP-voeding en dan vooral rauwe melk (en kefir) is onze verdediging tegen ongezonde voeding🙂

      Wat een geluk dat je jouw zoon de Ritalin nooit hebt gegeven.
      Mijn zoon kreeg ook het stempel ‘ADHD’ zonder te zijn getest, ook ik heb hem geen Ritalin gegeven (over my dead body).
      Ik zag namelijk wat het deed bij een vriendje van hem (eerst een vrolijk kind).
      Na de Ritalin zagen we hem met de dag depressiever worden, nou mij niet gezien.
      Ik denk dat al die ‘ziektebeelden’ bij onze kinderen er alleen maar op duiden dat er iets goed mis is met onze levensstijl en dan vooral de voeding.
      Van dat idee ben ik in ieder geval niet meer af te krijgen (het bewijs zit hier naast mij aan tafel)🙂

      Ik vind het juist geweldig wat jij doet voor jouw zoon.
      Wat jij schrijft voelt voor mij al heel warm, liefdevol en gezellig aan, ik wil zwijgen hoe het voor hem moet zijn.
      Het enthousiasme spat er vanaf.
      Het geeft niet hoor dat het zo’n lang antwoord is geworden, op deze manier leer ik mijn lezers wel goed kennen toch?
      Ik wens je nog een fijne dag.

      Heel veel groetjes terug van Marion.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s