Desperate Housewive seeks help

 Lynette-in-1x08-desperate-housewives-19701686-1500-800

Desperate Housewives is mijn favoriete televisieserie. Ik kan me dan ook het beste identificeren met Lynette Scavo ( ja, die hardwerkende, bij tijd en wijlen thuisblijfmoeder, die  onder andere twee zonen heeft die aan ‘ADHD ‘ lijden). Er is ook altijd wat met die jongens van haar…ze drijven haar af en toe tot waanzin. Eigenlijk hetzelfde zoals het hier gaat… 

Mijn zoon gaf twee dagen geleden namelijk aan dat hij met zijn opleiding wil gaan stoppen.

Hij gaf aan dat hij toch liever iets met zijn passies wil gaan doen.

En wat die passies dan wel mogen zijn zijn? Hier komen ze! In volgorde van belangrijkheid:

  • Lezen. Het lijkt hem wel chill om de hele dag omringd te zijn door boeken (goh, van wie heeft hij dat toch). Daarbij dacht hij zelf bijvoorbeeld aan boek recensies schrijven. Hij leest zijn boeken niet alleen, nee, hij bestudeert ze echt. Hij beoordeelt hoe de schrijver schrijft en hij analyseert het verhaal tot op het bot. Ik kan de boeken, die hij in zijn 20 jaar jonge leven heeft gelezen, dan ook al niet meer tellen. Hij verslindt ze gewoon. In een bibliotheek of boekenwinkel werken lijkt hem ook wel iets, als het maar iets met boeken is.

  • Schrijven. Hij schrijft heel beeldend en het liefst fantasy-verhalen, als kind al. Door de puberteit (en alle ‘ het verkeerde pad opgaande ‘ toestanden er omheen is dat helaas naar de achtergrond verdwenen). Nu komt het gelukkig weer in sterke mate terug. ( En wat ik stiekem heel leuk vind en blij om ben, is dat hij ook over zijn gevoelens begint te schrijven, want ik weet van mezelf hoe helend schrijven kan zijn)😉

  • Muziek maken. Hij speelt gitaar, trompet en hij drumt. Niet op hoog niveau hoor, maar toch….Hij zou er heel graag meer tijd in willen steken. In het verleden heeft hij trompet-les gehad. Het gitaar spelen en drummen leert hij zichzelf.

  • Geschiedenis, Mythologie, Filosofie alles wat maar mystiek is (geheimzinnig, raadselachtig en onverklaarbaar). In de mystieke ervaring verdwijnt namelijk alle ‘ andersheid ‘ en wordt de wereld als een geheel ervaren. Dat is heel belangrijk voor hem. Hij heeft momenteel veel behoefte aan gelijkgestemden (hoewel ik ervan overtuigd ben dat al die feestende, drinkende, wiet rokende jongelui van tegenwoordig precies dezelfde wens hebben, maar volgens mij durft niemand van hun daar eerlijk voor uit te komen). Jammer want veel jongeren zijn hele gevoelige, kunstzinnige mensen (volgens mij dan) maar helaas ook heel gevoelig voor afwijzing (vooral door hun vrienden). Dus is het cirkeltje weer rond…..Je niet durven openen, niet durven laten zien wie je in werkelijkheid bent met als gevolg: een intens gevoel van eenzaamheid (ik heb er zelf ook 50 jaar over gedaan om dit ‘ probleem ‘ positief om te buigen) dus….komt goed!!!

  • Hij bezit ergens ook een talent om mensen te entertainen. Je zou kunnen zeggen dat: mensen aan het lachen maken ook een passie van hem is (heeft hij waarschijnlijk van zijn oma). Mijn moeder trok ook (vaak onbewust) op een natuurlijke manier alle aandacht naar zich toe. Mijn moeder kan of kon bovendien heel mooi zingen en dat kan mijn zoon ook (dat hoor ik namelijk als hij onder de douche staat)🙂 Vooral zijn Johnny Cash imitatie vind ik persoonlijk oorstrelend en (moeder)hartveroverend. Daar maakt hij dan af en toe ook aardig misbruik van want:   ‘als ik de hele dag gitaar speel en zing dan hoef ik thuis niet veel te doen ‘ hahahaha….. 

Enfin, na twee nachten wakker te hebben gelegen zitten mijn man en ik hier dan ook (weer) wat verdwaasd rond te koekeloeren, want het nieuws dat onze zoon wil gaan stoppen met zijn opleiding kwam voor ons, zoals gewoonlijk, als donderslag bij heldere hemel.

Wat nu? Mijn zoon heeft zelf al eens op het internet gegoogeld en kwam niet verder dan de opleiding journalistiek (in Tilburg). Dat zou betekenen dat hij op kamers moet gaan. Toch gaf hij zelf al aan dat dat volgens hem (en daar zijn wij het eigenlijk helemaal mee eens) niet zo’n goed idee is😦 Althans nu nog niet.

Het gaat nu eindelijk de goede (en gezonde) richting op wat betreft zijn bijnieruitputting (al zijn we er nog lang niet). Die bijnieruitputting is ook één van de redenen dat hij wil gaan stoppen met de Horeca-opleiding. Teveel verleidingen (roken en drinken). Hoewel ik moet zeggen dat hij dat het afgelopen jaar al aardig onder controle heeft gekregen. Toch voelt hij aan zichzelf dat hij (nog) niet sterk genoeg is om keer op keer nee te blijven zeggen (waarbij de groepsdruk het grootste obstakel is).

Wat zijn bijnieruitputting betreft lijkt het hem (en ons) daarom ook niet verstandig als hij nu op kamers zou gaan. Mijn man en ik letten nu nog op zijn voeding (zoals velen van jullie misschien al weten is speciale voeding een hele belangrijke, zo niet de allerbelangrijkste factor in het geval van bijnieruitputting).

En iedereen weet denk ik wel hoe het er tijdens het studentenleven aan toe gaat ( ik moet natuurlijk niet iedereen over één kam scheren). Maar gezonde (biologische) voeding is bij de meesten toch wel ver te zoeken denk ik. Iets wat in het geval van onze zoon nou juist zo belangrijk is.

Om een lang verhaal kort te maken: vanmorgen voelde ik me behoorlijk wanhopig (ik houd wel van een beetje overdrijven) en ik baalde dan ook als een stekker. Ik had me voorgenomen lekker te gaan schrijven (voor op mijn blog), ik zat al met allerlei plannetjes in mijn hoofd, maar ik kon me niet concentreren. Steeds kwam ‘dat van mijn zoon’ er weer tussendoor. Gatver…. net nu ik dacht dat we op de goede weg zaten gebeurd dit weer…..

Tot nu toe hebben we onze zoon altijd begeleid met dit soort dingen en dat willen we voorlopig ook nog blijven doen. We willen hem vooral serieus nemen. Ik zag mijn geest dus alweer kruipen. Moeders die urenlang (want dat geduld heeft hij zelf nog niet) gaat zitten googelen naar een gedegen opleiding voor haar zoon.

Ineens kreeg ik het lumineuze idee om mijn ‘ probleem ‘ te combineren met het schrijven op mijn blog. Ik krijg dagelijks zoveel bezoekers op mijn blog, wie weet zit er wel iemand tussen die een opleiding weet die bij zijn passies past. Het mogen ook verschillende opleidingen zijn. Ik ben blij met alle tips (ook alternatieve dus geen reguliere opleidingen zijn welkom).

Ik bedacht me ineens ook dat er misschien nog wel meer studenten zijn met gezondheidsproblemen en die ondanks dat toch op kamers zijn gaan wonen, misschien hebben zij oplossingen bedacht zodat ze toch redelijk gezond kunnen blijven leven. Ook deze tips zijn van harte welkom.

Ik hoop van harte dat er iets uit rolt……

Your sincerely desperate housewive Marion.

15 thoughts on “Desperate Housewive seeks help

  1. Dag Marion,
    Wat een lastige situatie!
    Heel vervelend voor je.
    Maar is hij niet een beetje te oud om zijn problemen door zijn moeder/ouders op te laten lossen?
    Waarom kan hij niet op kamers?
    Waarom heeft hij er geen vertrouwen in dat hij dat niet aan kan?
    Leert hij niet juist door te vallen en zelf weer op te staan..?
    Zomaar wat gedachten…

    • Hallo KaMaMa,
      Welkom op mijn blog en bedankt voor je openhartige reactie.
      Ik zal eerst proberen jouw vraag: is hij niet een beetje te oud om zijn problemen door zijn moeder/ouders te laten oplossen? zo goed mogelijk proberen te beantwoorden.

      Ik kan me jouw vraag heel erg goed voorstellen en oppervlakkig gezien is dat waarschijnlijk ook het eerste gevoel dat je krijgt als je bovenstaand bericht leest.
      In onze samenleving wordt er inderdaad vanuit gegaan dat iemand leert door te vallen en weer op te staan, ik wil dat helemaal niet betwisten.
      Alleen gaat dat opstaan (want vallen doen ze toch wel) gemakkelijker, en gebeurd het eerder als een kind , puber, jong volwassene daarbij een liefdevol netwerk achter zich of zoals je wilt, naast zich heeft staan.
      Althans in mijn optiek.
      Zelf heb ik de ervaring dat ik ben opgegroeid bij ouders die ook een andere mening waren toegedaan.
      ‘Dop je eigen boontjes maar, daar wordt je hard van, zoek het zelf maar uit’.
      Mijn ouders zeiden tegen mij: ‘ Jij loopt heus niet in zeven sloten tegelijk’. Klopt, het waren er geen zeven maar minstens 100, ik was totaal de weg kwijt.
      Niemand die me richting gaf!
      Mijn vader heeft me wel eens een losgeslagen schip genoemd, nou, dat was precies zoals ik me in die tijd voelde.
      Ik probeerde (totaal onbeschermd) koers te houden in een warboel van bedreigende golven, en was naarstig op zoek naar een stevig baken om veilig op te kunnen navigeren.
      Maar dat stevige en veilige baken was er niet.
      Ja, ja, ja, ik weet het. Die ervaringen hebben mij gemaakt tot wie ik nu ben.
      Jongeren hebben hun levenslessen nodig, alle mensen hebben hun levenslessen nodig, maar zou het niet fijn zijn als je die ervaringen kunt opdoen met de wetenschap dat er mensen zijn die je daarbij willen steunen en begeleiden?
      Die er voor je zijn als het erop aan komt…..
      Is daar bijvoorbeeld de hele hulpverlening niet op gebaseerd?
      Waarom wordt hulpverlening wel algemeen geaccepteerd en is het raar als een moeder hierin haar eigen verantwoording neemt?
      Ik weet zeker dat de ervaringen die mijn zoon bij ons thuis opdoet (en opgedaan heeft) net zo min ‘ verkeerd ‘zijn als de ervaringen die ik als kind, puber en jong volwassene heb opgedaan.
      Met dat verschil dat ik zie dat mijn zoon , ondanks dat hij nog niet is waar hij wezen wil, veel en veel krachtiger is op deze leeftijd dan dat ik ooit geweest ben.
      Hij voelt zich bevestigd in wie hij is, hij voelt zich geaccepteerd en voelt dat we begrip hebben voor de dingen waar hij in zijn leven tegen aan loopt.
      Onze liefdevolle begeleiding sterkt hem. Het geeft hem de kracht om zijn problemen te overstijgen, want er is namelijk niemand die hem veroordeelt.
      Althans niet binnen ons gezin🙂
      Begrijp me niet verkeerd: ik heb het hier niet over ‘begeleiding’ in de trant van: je kind, puber, jong volwassene alles uit de handen nemen.
      Ik heb het over begeleiden in de trant van ondersteuning geven.
      Bijvoorbeeld zoals in bovenstaand voorbeeld al genoemd: op internet zoeken naar een opleiding!
      Ik kan me zo goed in mijn zoon verplaatsen als hij zegt dat hij door de bomen het bos niet meer ziet…..
      Zelfs ik word tureluurs als ik me een weg moet banen door alle informatie op internet.
      Alles gaat door elkaar lopen en op het einde weet ik niet meer wat ik aan het begin gelezen heb.
      Ik verlies het overzicht.
      Mijn zoon kampt met hetzelfde probleem, maar samen staan we sterk en komen we er meestal wel uit.

      Maar gisteren dacht ik ineens: waarom het wiel opnieuw uitvinden?
      Misschien zijn er wel mensen met dezelfde interesses als mijn zoon, die wel weten welke opleiding daarbij past.
      Ik zie daar niets verkeerds in.
      Het voelt voor mij niet als dat ik daarmee zijn problemen oplos.
      Ik ben wel erg met hem bezig, maar is dat niet stiekem het verlangen van ons allemaal?
      Dat we voelen en aan alles kunnen merken dat er iemand met ons bezig is, en oprecht in ons geïnteresseerd is?
      Dat er iemand is die het echt iets uitmaakt hoe het ons in ons leven vergaat?

      Als ik zo eens om me heen kijk, kan ik me toch niet aan het idee onttrekken dat we (wat onze kinderen betreft) hier en daar een steekje hebben laten vallen.
      De jongeren van tegenwoordig zijn nog nooit zo vroeg losgelaten geworden en ‘zelfstandig ‘ gemaakt als in de afgelopen, laten we zeggen, 30 jaar?
      Maar wat zien we desondanks steeds meer en meer?
      Ze zijn vroeg mondig ja, maar (gedragen zich) pas laat volwassen.
      Veel jongeren moeten het inderdaad maar zelf uitzoeken met alle gevolgen van dien:
      Veel jongeren hebben (vaak nog voordat ze het ouderlijk huis verlaten) al financiële problemen zoals torenhoge schulden (want het is mogelijk, het kan, waarom zouden ze het dan niet doen).
      Er is vaak niemand die eens met hun om de tafel gaat zitten en hun vertelt dat dat toch echt niet de bedoeling is.
      Nee, daar moeten ze zelf maar achter komen.Vandaar dat ik persoonlijk jongeren ken met 50:000 euro (studie)schuld op hun nek!!!!
      Veel jongeren hebben te kampen met emotionele problemen zoals depressies, angsten, paniekgevoelens of ze ervaren veel onvrede in het dagelijkse leven.
      Ze hebben moeilijkheden die zijn ontstaan door affectieve verwaarlozing, zelfmoord onder jongeren is een steeds belangrijkere doodsoorzaak.
      Mijn dochter doet de opleiding Social Work en kan daar een heel boekje over opendoen als het moet😉 Misschien doet ze dat nog wel eens (een gastblog, lijkt me wel leuk eigenlijk).
      Veel jongeren hebben obesitas, anorexia, diabetes,(kinder)reuma, spieraandoeningen, aandoeningen aan het zenuwstelsel, schizofrenie en zelfs al dementie of zijn chronisch vermoeid.
      Ik durf rustig te beweren dat ongezonde voeding daarin een hele grote rol speelt.
      Maar welk kind, puber of jong volwassene heeft op die leeftijd al het besef dat gezonde voeding belangrijk is en gaat vervolgens iedere dag voor zichzelf een gezonde maaltijd klaar maken?
      Niet veel denk ik (uitzonderingen daar gelaten). Dat zal toch van ons ouders moeten komen.

      Je vraagt: waarom kan hij niet op kamers? Waarom heeft hij er geen vertrouwen in dat hij dat niet aan kan?
      In mijn berichtje heb ik dat al uitgelegd.
      Mijn zoon heeft bijnieruitputting en heeft speciale voeding nodig. Of beter gezegd: hij heeft normale voeding nodig.
      Aangezien het een hele klopjacht is om aan normale,gezonde, volwaardige voeding te komen ziet hij zichzelf(nu althans) nog niet naar boeren rennen om aan verse producten te komen, want zijn zelfkennis is fenomenaal.
      Hij is ook nog niet zover dat hij dat allemaal al voor zichzelf klaar maakt (de meeste mensen van boven de 20 jaar hebben hier nog moeite mee)😉
      Ik neem hem dat dus helemaal niet kwalijk.
      Hij wil heel graag van zijn bijnieruitputting genezen dus helpen wij hem daarbij.
      Ik zie daar geen kwaad in.
      De meeste jongeren zijn de weg kwijt omdat niemand hun de weg gewezen heeft.
      Daar houd ik aan vast.
      Ik ga niet van mezelf uit maar probeer de dingen zoveel mogelijk te benaderen vanuit gezond verstand.
      De ene persoon is vroeg zelfstandig (en dan bedoel ik ook echt zelfstandig).
      Op kamers wonen, je iedere avond onder de tafel zuipen, junkfood eten en jezelf verwaarlozen noem ik niet echt zelfstandig zijn.
      En een andere persoon heeft daar wat hulp bij nodig.
      Ik zou er in ieder geval wat voor over hebben gehad als ik, in die woelige jaren, ook maar iemand had gehad die mij ervan had weten te overtuigen dat ik slechte dingen deed maar niet slecht was.
      Al had er maar eens iemand geluisterd en bevestigd dat het goed was zoals het was.
      Is het niet zo dat deze ervaringen ons vormen en dat we ervan leren, zodat wij deze ervaringen weer kunnen gebruiken en kunnen doorgeven aan onze kinderen?
      Ik hoop het toch van wel…….
      Anders blijft de geschiedenis zich maar herhalen en herhalen.
      Daaruit ontstaan dan vaak negatieve (familie) patronen die nooit doorbroken worden.
      Ergens moet iemand beginnen met dit (zelfdestructieve) patroon te doorbreken en ik heb een flauw vermoeden dat ik in ons geval die persoon behoor te zijn.
      Ik hoop hiermee een bevredigend antwoord te hebben gegeven op jouw vragen.
      Nog bedankt dat je ze hebt gesteld want hierdoor krijg ik bepaalde dingen ook weer voor mezelf helder.
      Een ‘ADHD’kind opvoeden, al noem ik het zelf liever moeilijk opvoedbaar, is geen sinecure.
      Vaak voel ik me dan ook meer een mantelzorger dan moeder en/of opvoeder.
      Maar dat doet niet ter zake, dat is niet waar het om draait.
      Ik heb mijn zoon niet voor niets gekregen, daar zal een reden voor zijn.
      Ik wil hem zo goed mogelijk terzijde staan bij de dingen waar hij in zijn leven moeite mee heeft, zonder hem daarbij van mij afhankelijk te maken (want dat is een beetje wat ik proef in jouw vragen).
      Nee, ik wil hem juist de weg wijzen naar een onafhankelijk en zinvol leven….
      De tijd zal het leren of ik hier wel of niet goed aan heb gedaan, maar in mijn wereld bestaan goed en fout niet, het is wat het is.
      En dat wat is en zich laat zien pak ik aan, daar zet ik mijn schouders onder.
      Onder mijn ogen spelen zich zoveel dingen af die aandacht nodig hebben, er liggen zoveel taken die door mij kunnen worden aangepakt, ik kan niet anders als daar gehoor aan geven.
      Mijn hart laat me zien wat nodig is en ik volg, meer is het niet.

  2. Hmm, ik heb helaas nu nog geen tips, maar misschien over een jaar wel.
    Ik zit namelijk in het eindexamenjaar en ga dus waarschijnlijk na de zomervakantie studeren én op mezelf wonen.
    Ik weet ook nog niet goed hoe ik dat allemaal ga doen met gezond eten!
    Ik moet bekennen dat ik daar best vaak over nadenk.

    Ik denk dat als je je passie volgt, je vanzelf wel goed terecht komt.
    Maar ik vind het ook lastig.
    Aan de ene kant wil ik wel studeren, omdat ik graag meer wil leren.
    Maar aan de andere kant wil ik niet het standaard riedeltje ‘studeren-baan-pensioen’ volgen.
    Ik wil graag meer van de wereld zien en iets bijdragen aan deze wereld.
    Misschien wel zelf een blog/website starten (daar ben ik nu over aan het nadenken). Moeilijk, moeilijk!

    Ik weet dus niet of er een opleiding is die de passies van je zoon combineert, maar als ik iets tegenkom, zal ik het zeggen.
    Verder raad ik ook aan om te kijken naar het buitenland, want daar hebben ze weer hele andere mogelijkheden.
    Veel succes in elk geval, het komt helemaal goed🙂.
    En als je zoon niet op zichzelf wil gaan wonen, is de Open Universiteit misschien ook een idee?

    • Hoi Midori,

      Wat leuk om weer eens iets van jou te horen.
      Dus jij gaat na de zomervakantie studeren en op jezelf wonen!
      Wat goed, vooral dat je er nu al over nadenkt hoe je dat wilt gaan doen met gezond eten.
      Heb je mijn tips hierover al gelezen?

      Ik kan het heel goed begrijpen als je zegt dat je aan de ene kant wilt gaan studeren, maar aan de andere kant (nog) geen zin hebt in het studeren-baan-pensioen riedeltje.
      Zover ik weet ben je nog erg jong, het is dan ook niet meer dan logisch dat je nu je grenzen wilt gaan verleggen en het liefst iets van de wereld wilt zien🙂
      Zit die mogelijkheid er in denk je?
      Ik bedoel dat je eerst gaat reizen en dan pas studeren.
      Ik vind het prachtig dat jij zegt dat je iets aan de wereld wilt bijdragen.
      Ik weet zeker dat jou dat met deze instelling en mentaliteit gaat lukken.
      Wat zou je dan graag aan deze wereld willen bijdragen, weet je dat al, of is dat privé?

      Superleuk dat je over een website aan het denken bent, weet je ook al waarover je wilt gaan schrijven?
      Ik weet het, ik ben erg nieuwsgierig, maar ik heb nou eenmaal iets met jonge mensen die vol goede bedoelingen zitten om van deze wereld een better place te maken😉
      Maar als het niet gepast is antwoord je maar gewoon niet meer (dan heb ik ook weer iets over mezelf geleerd) namelijk dat ik niet zoveel nieuwsgierige vragen moet stellen……

      Hartstikke bedankt in ieder geval alvast voor je tips en het meedenken.

      • Ik heb die tips al eens gelezen ja, erg handig om het overzicht te behouden🙂.
        Ik denk er wel eens over na, om eerst een wereldreis te maken en dan te gaan studeren.
        Maar iedereen die ik dat vertel, wijst me er dan op dat ik dan na het reizen waarschijnlijk geen zin/motivatie meer heb om te studeren, omdat ik ‘er dan helemaal uit ben’.
        Misschien hebben ze daarin wel een beetje gelijk.
        Ik kan ook wel ná het studeren gaan reizen, maar met een verse studieschuld heb ik daar misschien wel helemaal geen geld voor.
        Een andere optie is om een stage in het buitenland te doen tijdens mijn studie. Dat ben ik sowieso al van plan.

        Wat ik aan deze wereld wil bijdragen? Ik vind het moeilijk om dat concreet te maken.
        Het liefst wil ik dat doen op alle gebieden (dus qua voeding, qua verdeling van rijk en arm, qua milieu, etc.) maar ik denk dat ik niet té ambitieus moet denken😉.
        Ik ben dus nog aan het nadenken hoe en wat het precies gaat worden.
        In elk geval wil ik mensen inspireren en ik denk dat een website zich daar wel goed voor leent.
        Hoe en wat ik het precies wil en ga doen, weet ik ook nog niet precies.
        Ik zit in elk geval te denken aan vrijwilligerswerk, in Nederland of misschien wel in het buitenland (dat laatste zou dan in de zomervakantie kunnen).

        Van mij mag je best vragen stellen hoor, ik vind het wel fijn als mensen belangstelling tonen😀.

      • Ik vind het erg cliché dat mensen zeggen dat als je eerst gaat reizen, je er dan helemaal uit bent en na het reizen geen motivatie meer over zult hebben om te gaan studeren.
        Ik ken heel veel jonge mensen die dat ook tegen mijn zoon en dochter hebben gezegd.
        Mijn dochter is er twee jaar tussenuit geweest alvorens zij ging studeren.
        Ze is weliswaar niet gaan reizen, althans niet door de wereld gaan trekken, maar is wel haar horizon gaan verbreden door eerst te gaan werken en te gaan voelen wat ze werkelijk in deze wereld wilt gaan doen.
        Niet dat ze dat na die twee jaar wel wist (of ja, eigenlijk wist ze het wel,haar grootste wens is kinderen krijgen en thuisblijfmoeder worden) maar daar hoef je in deze maatschappij niet mee aan te komen (volgens haar dan).
        Nu zit ze in het laatste jaar van de opleiding Social Work.
        Maar wat ik eigenlijk wil zeggen is het volgende:
        Die zelfde mensen die dat tegen mijn zoon en dochter hebben gezegd, zijn nu nog steeds niet afgestudeerd (zijn nu 26 jaar), ondanks dat zij wel meteen na de middelbare school met hun opleiding zijn begonnen.
        Alleen zijn ze, ik weet niet hoe vaak van opleiding geswitcht, en waren ze net zo goed nog niet rijp om te gaan studeren (wel om te feesten)😉
        Daardoor hebben ze niet die resultaten behaald die ze hadden moeten behalen en blablabla….. met alle gevolgen van dien (torenhoge studieschulden) want studeren en daarnaast ook nog reizen moest wel allemaal kunnen…..
        Ik wil hier niet over oordelen, maar ik wil alleen maar aantonen dat daar niet echt over is nagedacht (iets wat jij en mijn zoon en dochter wel hebben gedaan).
        Die mensen hebben nu net zoveel ‘vertraging’ opgelopen als mijn zoon en mijn dochter.
        Alleen met dat verschil dat zij er financieel net iets minder goed voorstaan dan mijn kinderen.
        Ik denk eerder dat deze mensen direct na de middelbare school zijn gaan studeren (terwijl ze aan zichzelf voelden dat ze er nog niet rijp voor waren) omdat ‘anderen’ zeiden dat ze dat beter wel konden doen, omdat ze er anders helemaal uit waren en daarna niet meer gemotiveerd zouden zijn om nog aan een studie te beginnen🙂
        Begrijp je wat ik bedoel?
        Het eindresultaat is toch hetzelfde, of je nou wel of niet meteen na de middelbare school begint ( en er is niets erger dan doodongelukkig een opleiding te moeten doen waarvan je nu al voelt; ‘dit is het niet ‘)!
        Dus of je nou wel of niet naar je hart zou luisteren (eerst reizen en dan pas studeren) maakt voor de studieresultaten misschien niet zoveel uit (of juist wel, dat kan natuurlijk ook).
        Want hoe beter je, volgens mij dan, gemotiveerd bent om te gaan studeren, hoe beter je resultaten uiteindelijk zullen zijn natuurlijk.
        Dus kijk alleen naar wat jij belangrijk vindt en naar wat jou motiveert om te gaan studeren en volg daarin je hart.
        Heb je mijn post hierover al eens gelezen?
        https://ondermoedersvleugels.wordpress.com/2013/04/25/emancipatie-of-demancipatie/

        Je moet dit natuurlijk met een knipoog lezen maar er schuilt toch ook wel iets van waarheid in volgens mij.
        Als je het dadelijk helemaal niet meer weet dan kom je maar (als vrijwilliger) bij mij in de leer als gezel (of hoe heet dat) want je schrijft dat je ook iets over voeding wilt leren en over het milieu.
        Dan ga ik jou een jaar lang trainen in gezonde voeding, samen koken, jou leren hoe je voor jezelf kunt zorgen en hoe je een huishouden runt, dan krijg je een soort ouderwetse huishoudschool-stage.
        In ruil voor mijn diensten doe jij wat huishoudelijke klusjes en help je mij in mijn (kleine) moestuintje zodat ik nog wat tijd over houd om te bloggen🙂
        O ja, daarnaast kun je dan een website beginnen over jouw ervaringen (waarmee jij dan andere jongeren kunt inspireren die met hetzelfde probleem zitten) of je schrijft gastblogs over (Weston Price) voeding op mijn blog (als ik geen tijd zou hebben) dan is dat ook meteen opgelost….
        Enne…ik weet niet waar je woont maar als het ver is, dan is aan jouw behoefte om te reizen ook meteen voldaan😉
        Zomaar wat gedachten……

      • Ik begrijp wat je bedoelt ja.
        Je hebt ook eigenlijk wel gelijk, ik moet gewoon datgene doen, waarvan ik zélf voel dat het goed is.
        Maar ik weet gewoon nog niet zo goed wat dat is.
        Je merkt het, ik twijfel nog heel erg.

        Ik heb je post ‘Emancipatie of demancipatie’ al eens gelezen, er schuilt zeker een kern van waarheid in😉.
        Ikzelf heb ook wel bepaalde ideeën wat betreft dat onderwerp.
        Ik wil later werk doen waarbij ik niet het gevoel heb dat het werk is, als je begrijpt wat ik bedoel.
        Ik zou willen dat het ‘werk’ ook gelijk mijn passie is.
        En stel dat ik kinderen krijg, dan wil ik er (zeker de eerste paar jaar) echt voor hen zijn en niet gewoon doorwerken ‘vanwege het geld’.
        Dat laatste is ook niet nodig in mijn geval (hoop ik), want ik ben heel zuinig🙂.

        Hihi, dat is best een aanlokkelijk aanbod🙂. Dat heet inderdaad een gezel, zoals vroeger bij de gilden😉.
        Over een huishoudschool gesproken, huishouden is tegenwoordig echt enorm ondergewaardeerd, dat vind ik best jammer.

        Maar bedankt voor je antwoord, ik heb in elk geval weer iets om over na te denken.

      • Juist en vooral omdat je nog niet goed weet wat het is wat je wilt gaan doen, zou je zich daar eigenlijk de tijd voor moeten kunnen en durven nemen.
        Het is heel normaal dat je twijfelt (met jou nog duizenden anderen)😉
        Mijn zoon twijfelde ook heel erg toen hij van de middelbare school af kwam (mijn dochter trouwens ook).
        Ze hebben allebei een tussenjaar gehad (mijn dochter zelfs twee).
        En het zier ernaar uit dat mijn zoon nu ook nog een tussenjaar gaat nemen.

        Ik begrijp jouw twijfel en onzekerheid heel goed.
        Je bent bang! Je wilt zekerheid. Die zekerheid ontleen je aan het volgen van een studie. De studie moet jou zekerheid gaan verschaffen.
        Je bent bang dat als je geen studie volgt, je er niet bij hoort (daar komt ook nog eens de groepsdruk bij want iedereen doet het toch zo?).
        Maar werkt het nog wel zo vraag ik me af?
        Ik hoor en zie van heel veel jonge mensen dat ze een opleiding hebben gevolgd (al of niet iets waarin hun passie ligt) maar die desondanks toch zonder werk zitten.
        Een opleiding is niet zaligmakend voor een gelukkige toekomst (maar misschien mag ik dit niet zeggen).
        Het laatste wat ik wil is jou negatief beïnvloeden, waardoor de twijfel en onzekerheid in jou alleen maar groter wordt.
        Dat is natuurlijk niet de bedoeling en zo zijn mijn woorden ook absoluut niet bedoeld.

        Mijn zoon gaat het komende jaar in ieder geval een thuiscursus doen (creatief schrijven) en wie weet volgen er nog meer🙂.
        Er zijn meer paden die naar Rome leiden, dat wil ik hier alleen maar mee zeggen…..
        Ik denk dat het wel heel belangrijk is dat je niet stil valt en dat het heel inspirerend voor jezelf kan zijn als je de kwaliteiten in jezelf eens gaat onderzoeken.
        Mijn zoon weet nu inmiddels waar zijn talenten liggen en wil die ook gaan ontwikkelen.
        Hij laat het hele idee van een opleiding voorlopig eens eventjes los (want dat geeft ontzettend veel stress en stress is uit den boze voor de bijnieren).

        Er zijn tegenwoordig steeds meer jongeren die pas op latere leeftijd een opleiding gaan volgen.
        De nieuwe (aangescherpte regels) werken dat natuurlijk ook in de hand, want de studiefinanciering is geen gift meer.
        Dus de druk dat de opleiding die je kiest nu wel de juiste opleiding moet zijn, is natuurlijk veel groter.
        Moeilijk hoor.
        Ik heb dan ook met jullie te doen, dat meen ik oprecht.

        Als je het leuk vindt mag je jouw ideeën die je hebt rondom het onderwerp ‘ emancipatie en demancipatie ‘ rustig met me delen.
        Ik vind het wel leuk om een beetje te brainstormen.
        Maar als je dat te persoonlijk vindt moet je dat natuurlijk niet doen.

        Ik snap jouw verlangen om later werk te gaan doen, dat niet als werk aanvoelt, heel goed.
        Jij wilt jouw taak in het leven vinden, je wilt aan het einde van de dag voldoening hebben van het werk waar jij gedurende de dag zoveel tijd en energie insteekt.
        Dat kan ik (volgens mij dan) heel goed aanvoelen😉
        Je wilt de wereld een dienst bewijzen.
        Je wilt dienstbaar zijn aan de wereld maar daarbij je (ware)zelf niet verloochenen.
        Je wilt je (het liefst met hart en ziel) betrokken voelen bij het werk dat je doet.

        Ik begrijp dat, maar veel mensen zijn een andere mening toegedaan en zeggen:
        Allemaal onzin, er moet brood op de plank komen en het maakt niet uit waarmee je dat bereikt.
        Al die flauwekul over passie hier en daar.
        Ik moet eerlijk zeggen dat ik door die mensen (andere ouders) ook erg onzeker wordt.
        Het is natuurlijk waar.
        Onze kinderen leven nu eenmaal in een luxe positie waarin zij een keuze hebben, dat maakt de keuze voor hun dus alleen nog maar moeilijker (want het veroorzaakt keuzestress).
        Maar we mogen niet vergeten dat ze zich daardoor ook in een richting geduwd voelen (ze moeten namelijk van zichzelf studeren of ze willen of niet).
        Daarin schuilt een groot gevaar voor hun emotionele leven.
        Heel veel jonge mensen hebben zich in een ongelukkige situatie gemanoeuvreerd (studeren, reizen en daardoor veel schulden gemaakt) waar ze nu niet meer één, twee, drie uit kunnen komen, daar ze geen werk kunnen vinden.
        Ik vind dat toch iets om te overwegen.
        Mijn overtuiging is dan ook, dat als je de moed en het geduld kunt opbrengen om te voelen waar jouw hart ligt (en je daarmee aan de slag gaat) je altijd daar terecht komt waar je wezen moet.
        Misschien iets te naïef gedacht maar ik heb al veel verhalen gehoord (en gelezen) die deze mening onderstrepen.

        Je hebt een groot voordeel, je bent zuinig en kunt met weinig toekomen.
        Dat is al heel wat.
        Want als je grote, luxueuze wensen had, werd het natuurlijk een heel ander verhaal.
        Dan moet je namelijk van jezelf rijk worden, waarmee je de druk in jezelf alleen maar groter maakt😉

        Volgens mij heb jij heel veel wijsheid in pacht, en met deze wijsheid (gezond verstand) ga je er hoe dan ook komen.
        Dat zeg ik ook altijd tegen mijn kinderen.
        Het feit dat jullie al zo goed over de dingen (en de wereld) nadenken, zegt mij dat er grote veranderingen op stapel zijn, maar die veranderingen kunnen niet doorgevoerd worden als iedereen maar in hokjes blijft denken.
        Dus durf vernieuwend te zijn en durf de dingen op jouw unieke (Midori) manier te doen.
        Ik ben trots op jou🙂

      • Dankjewel voor dit weer inspirerende stukje.
        Ik denk inderdaad dat de omgeving heel veel invloed heeft op ons jongeren.
        Als je afwijkt van de gebaande paden, krijg je nu eenmaal kritiek.
        Dat heb ik zelf gemerkt toen ik tegen mijn omgeving zei dat ik nog niet zeker wist of ik ging studeren, of een tussenjaar zou nemen.

        Mijn plan is op dit moment om in elk geval nog een meeloopdag te volgen.
        Met deze meeloopdag hoop ik mijn beeld over de studie op die plek helemaal compleet te krijgen en ik denk dat ik daarna wel met zekerheid kan zeggen óf ik ga studeren, en zo ja, wat en waar🙂.
        Ik twijfel namelijk nog tussen een universiteit dichtbij huis (dan kan ik gedurende mijn studie op mezelf gaan wonen) en een universiteit ver weg (dan moet ik direct op mezelf gaan wonen).
        Dat eerste is eigenlijk de ‘makkelijke’ weg (vele vriendinnen gaan daar immers ook studeren en ik ken de stad al een beetje), dat tweede is gedurfder.
        Ik heb bij de eerste al een meeloopdag gevolgd en dat was ‘wel oké’, maar meer ook niet.
        Bij de tweede ga ik dus een meeloopdag volgen en als ik daar hetzelfde gevoel heb… dan ga ik misschien toch nog niet studeren. ‘t Wordt nog spannend!

        Ik hou me ook altijd vast aan de gedachte dat het werk dat ik ga uitoefenen, nu misschien nog helemaal niet bestaat. Er verandert zo veel en zo snel, dan kan dat toch niet anders?

      • Dat wordt inderdaad nog spannend, ik ben heel benieuwd welke optie het gaat worden.
        Dichtbij huis, verder weg of een tussenjaar nemen….
        Wat het ook gaat worden, de wereld ligt aan je voeten, alles ligt nog open….alles is mogelijk (dat maakt het tegelijkertijd ook een beetje moeilijk).
        Maar wat je ook gaat doen, probeer ervan te genieten want dat is jouw goed recht🙂

      • Wat emancipatie en demancipatie betreft, tegenwoordig vindt men het zo normaal dat vrouwen ook studeren en werken, dat het haast een ‘moeten’ is geworden.
        En dat vind ik niet goed.
        Ik vind dat elke vrouw zelf mag kiezen of ze gaat studeren en werken of niet, en dat de omgeving elke keuze moet accepteren.
        Voor een man geldt trouwens hetzelfde.
        Wat jij ook schrijft, sommige vrouwen willen zo graag een thuisblijfmoeder zijn, maar dan doet de omgeving moeilijk.
        Mij lijkt dat ook wel wat, maar dan niet te jong (vanaf m’n 30ste of iets dergelijks).
        Ik wil eerst de wereld zien😉.
        Nu weet ik natuurlijk niet wat er in de toekomst gaat gebeuren, misschien verandert m’n mening daarover compleet, maar toch.

      • Ik vind ook dat elke vrouw zelf moet mogen kiezen of ze wel of niet wilt werken.
        Kinderen hebben is tenslotte al een fulltime job😉
        Dat heeft de omgeving maar te accepteren of ze willen of niet het is haar (jouw, mijn) leven.
        Ik vind het triest als vrouwen hier hun hart niet in kunnen of mogen volgen omdat hun omgeving moeilijk doet.
        Dat komt de kinderen natuurlijk ook niet ten goede.
        Daarom vind ik het goed dat de jonge mensen hier heel goed over nadenken en niet alles al voor gesneden koek aannemen, zo van: zo en zo moet het gebeuren.
        Ik zou zeggen: ga zo door met het zoeken naar jouw eigen waarheid.
        Het leven is een geschenk en jij mag daarmee doen wat je wilt.
        Alleen zeg ik altijd tegen mijn kinderen: onderzoek alles en maak dan een keuze maar is de keuze eenmaal gemaakt, sta dan ook achter de gevolgen van je keuzes.
        Dat vind ik wel zo fair.
        In het geval voor het kiezen voor kinderen vind ik dat al helemaal opgaan.
        Als je ervoor kiest om kinderen op de wereld te zetten dan moet je er ook voor gaan (ook als het heeeeel moeilijk wordt).
        Het is onze plicht als mens en het is het goed recht van onze kinderen🙂

        Gelukkig maar dat je nog niet weet wat er in de toekomst gaat gebeuren.
        Bedenk wel dat hoe je nu in het leven staat, daardoor mede jouw toekomst wordt gevormd.
        En ik moet me wel heel zwaar vergissen als ik zeg dat ik zeker meen te weten,dat ik hier te maken heb met iemand met een heel goed hart en een gezond (eigen) wijs verstand.
        Je bent iemand met hart voor de natuur (en voor je medemens) en je hebt blijkbaar een passie voor gezonde voeding!
        Alleen al daarmee ga je het volgens mij in de toekomst redden😉
        Door je jonge leeftijd ben je misschien nog wat onzeker en vraag je zich misschien af of dat wat jij denkt, weet en voelt wel goed is.
        Maar dat komt absoluut goed, hoe ouder je wordt hoe meer je jouw waarheid bevestigd gaat krijgen.
        Je weet mij in ieder geval te inspireren en dat gaat jou zeker nog bij veel meer mensen lukken (een website lijkt me dan ook geen slecht idee)😉
        Ik wens je heel veel succes bij jouw zoektocht.

        Hartelijke groetjes van Marion.

      • Alles ligt inderdaad nog voor me open en dat is een vrijheid maar dat maakt het ook heel moeilijk om iets te kiezen😉.
        Maar dankjewel voor het meedenken, dat helpt echt!
        En ik wens jouw zoon ook nog heel veel succes met zijn zoektocht.
        Groetjes, Midori

      • Graag gedaan en jij ook bedankt🙂
        laat rustig weten waar je uiteindelijk voor hebt gekozen, want ik ben heel benieuwd🙂

        Groetjes van Marion.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s