The Day After

DSCN1688 DSCN1691

Heilige Avond is voorbij, het kindje is geboren.

Nu is het Kerstmis, het feest waar héél veel mensen ieder jaar weer zó vreselijk tegen op zien.
Kerstmis, het feest dat bol staat van de emoties omdat velen zich dan pijnlijk realiseren wat er mis is in hun (gezins-of familie) leven.

Kerstmis is een prachtig feest  maar toch kiezen veel familieleden er bewust voor om tijdens die dagen niet in elkaars aanwezigheid te zijn.   

Achteraf voelt het ‘niet samen zijn met familie’ dan toch weer als een groot gemis dat door geen andere gebeurtenis en door geen andere mensen kan worden opgevangen.
Het gevoel dat we het ook  liever anders hadden gezien maakt zich van ons meester, maar toch….we hebben geen zin om mee te doen met al die ‘schone schijn ‘.
Er heerst innerlijke onrust en meer duisternis in onze ziel tijdens deze dagen, dan we ooit bereid zijn aan onszelf toe te geven.

We gaan op zoek naar iets om dat lege gevoel van: er mist iets, te compenseren…we willen dat onbehaaglijke gevoel het liefst het zwijgen opleggen.

Alles is voorhanden, de prachtigste boom, de mooiste kerststal, het heerlijkste eten staat uitgestald op een perfect gedekte tafel.
Binnen is het lekker warm en het ruikt er verrukkelijk naar gebraden kalkoen (nog maar te zwijgen over de dure cadeaus die op de één of andere manier weer niet aan ieders wensen voldoen).

Wat ontbreekt er dan vraag ik mij af?……

Volgens mij het gevoelscontact, het wederzijds respect, het zich proberen te verplaatsen in die ander, hem of haar proberen echt te zien maar dan vanuit je hart.
We missen het vermogen om door de buitenkant van die ander heen te prikken, we laten ons misleiden door die perfect zittende kleding en het masker wat een mens (vaak uit zelfbescherming) draagt.

Zo groeien sommige gezinnen steeds verder uit elkaar en blijft van de tradities vaak niets meer overeind. 

Waarom krijgen (veel mensen) deze vicieuze cirkel niet doorbroken?

Zijn we zo dom? Integendeel, denken is onze sterkste kant, we zijn rationeel heel goed geschoold, kennis is macht wordt ons dan ook geleerd!

Willen we het misschien niet echt? Gezien de talloze ontwrichtte gezinsverhoudingen, de problemen en het verdriet die daardoor ontstaan, kan ik me dat haast niet voorstellen.

Nee, we zijn bang, bang om iets van ons gevoelsleven te laten zien, we zijn namelijk al zo vaak gekwetst geworden, we zullen daar wel even gek wezen…..
We steken ons hoofd wat dat betreft, liever niet meer boven het maaiveld uit, we houden onze diepste zielenroerselen angstvallig binnen en voelen ons nog liever ‘ alleen ‘.

Aan de andere kant schreeuwen we om het hardst voor een beetje aandacht en willen we met alles opvallen, in de hoop door anderen gezien en gehoord te worden.
We zijn jammer genoeg onwetend en niet geschoold op emotioneel vlak.

Ons is niet geleerd hoe je elkaar in je waarde kunt laten, hoe je op een ‘ gezonde ‘ manier ruzie kunt maken, hoe je voor jezelf kunt opkomen en je mening kunt geven zonder anderen daarbij te kwetsen.

Ons wordt geleerd: ‘ laat kinderen zich maar de koppen inslaan, dan leren ze wel hoe ze met elkaar om moeten gaan, daar worden ze hard van ‘.
Dit is dan ook wat de meeste mensen blijven doen als ze later volwassen zijn, ze blijven zich hard voordoen en slaan zich, figuurlijk gesproken dan, keer op keer weer de koppen in.
Ze hebben wel geleerd hoe je elkaar kunt kwetsen maar niet hoe je van elkaar kunt houden.
Helaas wordt hier de (familie-en gezins) band niet sterker door en al helemaal niet hechter van, de resultaten van ‘ het afharden ‘  in de opvoeding wordt nu langzaam aan wel duidelijk.

Laten we stoppen met elkaar wijs te maken dat we geen ruzie mogen maken en dat we alles binnen moeten houden (met als gevolg dat we, als we veertig, vijftig of zestig jaar zijn, elkaar nog steeds verwijten blijven maken over wat er gebeurde toen we tien jaar oud waren).

Laten we onze kinderen leren hoe ze ruzie kunnen maken op een gezonde manier namelijk door naar elkaar te luisteren als de ander zijn mening geeft of met bepaalde ideeën komt (ook al wijken ze totaal af van jouw eigen mening en/of ideeën).

Laten we erover discussiëren met elkaar…..laten we ervoor uit durven komen wie we zijn.
Laten we een klimaat scheppen waarin we elkaars kwetsbaarheid durven laten zien, zonder dat daar direct een oordeel over wordt geveld…..de kop in wordt gedrukt….of erger nog…..wordt afgekraakt.

Ik ging er ook vaak teveel vanuit dat een prettige gezinssfeer vanzelf ontstaat, maar dat is natuurlijk niet zo, net zoals een goed huwelijk óók niet vanzelf ontstaat, daar moet je keihard voor werken.

In gezinsverband is het niet anders, daar kom ik steeds meer achter, iedereen zal offertjes moeten brengen om goed met elkaar overweg te kunnen, daar moeten we als gezin samen aan werken.

Het is een keiharde job, maar ik blijf mezelf voorhouden dat het méér dan de moeite waard is.

Er is, denk ik, niets in de wereld dat de pijn van een ontwricht gezin kan verzachten, dat zie ik dagelijks om me heen, en dat weet ik uit eigen ervaring!

Geen materialistische dingen, vakanties, of véél geld kunnen de pijn verzachten! Ontwrichte gezinssituaties blijven aan iemands ziel knagen.

Het zijn lapmiddelen die helpen de pijn te onderdrukken, maar de pijn blijft op de achtergrond altijd aanwezig, het gaat nóóit weg.

Met wat meer geduld, begrip, offerbereidheid, inlevingsvermogen, en samenspraak kom je al een héél eind merk ik vaak.

Maar daarvoor moet er eerst licht en vrede in ons hart, in onze ziel zijn!

DSCN1640

Ik wens jullie allemaal een vredig kerstfeest.

P.S Dit kaartje van Maria met haar kindje kreeg ik van een vriendin. Daarvoor wil ik ik haar vanaf deze plek nog eens heel hartelijk bedanken😉

2 thoughts on “The Day After

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s