Kerstboodschap

  

Laatst schreef ik een artikeltje over : De Nieuwe Autoriteit.

Een moeder gaf daar een uitgebreide reactie op waarop ik ook weer een uitgebreide reactie terug gaf.

Waarom laat het gemis van een hechte familieband zich meestal rond de kersttijd zo duidelijk voelen?
Is dat toeval?
Of heeft het toch te maken met het sterke beeld van de Heilige familie?

A kindje jezus groot

Het beeld dat de innige liefde tussen ouders en kind benadrukt, maar ook de kwetsbaarheid laat zien in de verantwoordelijkheid die er op de schouders van de ouders rust!

Het beeld toont ook de allesomvattende behoefte aan bescherming , koestering en liefde van dat kleine hulpeloze kindje in Maria’s armen en hoe afhankelijk het van zijn ouders is.

Het gemis aan een hechte familieband laat zich het hele jaar door redelijk goed compenseren door het zoeken van afleiding in spullen, mensen en situaties, maar met kerstmis valt dat om de één of andere duistere reden weg.
We voelen ons (weer) op elkaar aangewezen.

Met Kerstmis laat het thema ‘familiebanden’ (of het gemis daaraan) weer duidelijk van zich horen. 

‘Het’ wil gezien worden.

Al is het maar door een traantje (of twee) weg te pinken bij het programma All You Need Is Love (en hoe waar is dat)!

Of we horen en zien een prachtige melodie, tekst of film die ons raakt, waardoor bepaalde herinneringen aan vroeger weer naar boven komen.

Soms kan het gemis van een hecht gezinsleven en/of familieband, ondanks dat we dachten dat we die gaatjes goed hadden dichtgestopt, toch weer beetje bij beetje door wat openstaande kiertjes naar buiten sijpelen.

Een melancholisch gevoel kan zich van ons meester maken door het besef dat, ondanks dat we zo ontzettend veel van elkaar houden, we (uit zelfbescherming) steeds meer afstand van elkaar nemen. 

En weer worden we bang dat het misschien wel voor altijd zo zal blijven…..

Meestal komt het gevoel van afgescheiden zijn voort uit onbegrip voor elkaars unieke eigenschappen, en maken woorden daarin meer kapot dan ons lief is.

Dat vind ik heel jammer want ik weet dat wanneer alles om je heen wegvalt (spullen, mensen en situaties) het de (liefdevolle) familie is die je (diep in je hart) het hardst nodig hebt.

Daarom wil ik als kerstboodschap mijn reactie aan die moeder hier neerzetten als een soort van goed woordje doen voor ‘ Het veilige) Gezin ‘ of zo u wilt De Heilige Familie😉

Mijn reactie aan deze moeder:

Zelf denk ik (en weet ik ook uit ervaring) dat, begrip voor het kind op kunnen brengen, momenteel het allerbelangrijkste (en het allermoeilijkste) is.
Op die manier voelt jouw dochter zich in ieder geval door jullie gezien en gehoord.
Als de wereld waarin een (moeilijk opvoedbaar) kind verkeert ‘ duister ’ is, kun je daar als ouder alleen maar heel veel licht tegenover stellen.
Met veel licht bedoel ik:
Een gezellige thuissituatie creëren (waarbij de gezelligheid voorlopig niet vanuit het kind moet of kan komen, want het kind heeft het veel te druk met zich in deze wereld overeind te houden).
Opbouwende woorden gebruiken zoals zeggen dat jij er voor haar bent en haar volgt, omdat je van haar houd (beter nog dan het te zeggen is het, om deze woorden ook echt in de praktijk te brengen).

Helaas hebben we als ouders geen invloed op de omstandigheden zoals die zich op dit moment buiten de deur afspelen, maar wat thuis gebeurd bepalen we zelf.
Wij kunnen proberen zoveel mogelijk gezelligheid te bieden, geborgenheid te scheppen en rust voor het kind te creëren.
Gezonde maaltijden gebruiken in een aangename sfeer hoort daar ook bij, want gezonde voeding heeft een gunstige uitwerking op emotionele problemen.
Veel kleur- geur- smaak-en bewaarstoffen in de voeding, prikkelen namelijk in ernstige mate het zenuwstelsel van kinderen waardoor onrust nog eens extra wordt gestimuleerd.

Het kind weet zich momenteel duidelijk geen raad met zichzelf en slaagt er blijkbaar zelf niet in om tot rust te komen, daarom moeten wij, als hun ouders, hun baken van rust zijn.
Een baken van rust zijn wordt natuurlijk erg moeilijk als er een opstandige puber in huis is, dus kom je al snel in een vicieuze cirkel terecht :-(

Mede door alle Social Media lukt het onze kinderen niet om hun hoofden leeg te maken en zich op zaken zoals schooltaken e.d te concentreren.
Ook daarin ligt voor ons een zeer zware en verantwoordelijke taak, vooral de Social Media beperken is een grote opgave.
Het kind geeft duidelijk het signaal af dat ze bloot staat aan teveel stress, dat ze problemen ondervindt en niet aan haar trekken komt zeg maar……

Tijdens mijn opleiding heb ik geleerd dat de meest voorkomende oorzaken van stress bij kinderen ligt, in het gemis aan een warm nest (waarmee ik niet wil oordelen).
Ik zeg dit meer om aan te geven dat ouders zich vaak (onnodig) machteloos voelen ten opzichte van hun situatie, terwijl ze zoveel voor het kind kunnen betekenen.
Ouders hebben vaak niet in de gaten welk een machtig wapen zij in handen hebben, wat betreft de strijd tegen alle problemen die zich ‘buiten’ (hun) afspelen.
Het gezin is bij uitstek de plaats waar kinderen tot rust willen (en moeten) komen.
Kinderen staan tegenwoordig zoveel bloot aan stress (ook al denken wij dat ze een luizenleventje hebben).
De stress die onze kinderen tegenwoordig hebben is van een geheel andere aard dan vroeger maar het zijn net zo goed zeer gevaarlijke dingen en situaties die op de loer liggen.
Daarom is een plek waar zij zich kunnen ontspannen (zonder Social Media),nieuwe krachten op kunnen doen, en waar ze hun stress even kunnen loslaten, hard nodig.
Kinderen kunnen ons jachtige leven niet meer aan. Leuke dingen met ze gaan doen of dure vakanties lossen de problemen niet op, structuur wel!

Kinderen zijn en blijven (tot aan een bepaalde leeftijd) afhankelijk van hun ouders wat betreft rust, regelmaat en gezonde voeding.
Ouders denken vaak dat ze niet in kunnen grijpen wat de problemen van hun kinderen betreft, maar als je aan bovenstaande voorwaarden hebt voldaan, dan heb je je liefdevolle plicht als ouders vervult lijkt mij (en dat is tegenwoordig al moeilijk genoeg).
Door onze liefdevolle plicht te doen laten wij aan een kind (en zeer zeker aan een moeilijk opvoedbaar kind) merken dat we hun graag zien, hun de moeite waard vinden, dat we ze op de eerste plaats zetten en dat we ze zoveel mogelijk willen beschermen.
Hoe jonger het kind is hoe meer het zich hiertegen zal afzetten, maar dat mag voor ons ouders geen reden zijn om dan maar niet meer aan deze voorwaarden te voldoen.
Als het kind ouder wordt gaat het je (reuze) dankbaar zijn voor dat warme veilige nestgevoel (ik spreek uit ervaring en o, wat was het zwaar) ;-)

Ik zie de puberteit (vooral van een moeilijk opvoedbaar kind) als: een storm op zee, met hevige rukwinden die van alle kanten aan het kind trekken…..( zie alle verleidingen).
Met vooral Noord-westenwinden die maar op het kind blijven inbeuken (Social media).
Het kind probeert (vaak totaal onbeschermd) koers te houden in deze warboel van bedreigende golven, en is naarstig op zoek naar een stevig baken om veilig op te kunnen navigeren.
Voorlopig moeten wij ouders dat stevig baken zijn want van de ‘maatschappij’ hoeven wij in deze niets te verwachten.

Zoals ik in jouw reactie kan lezen probeer jij van alle kanten dat stevige baken voor jouw kind te zijn.
Je neemt je dochter serieus, maakt tijd voor haar vrij, helpt en beschermd haar en boven alles houd je van haar.
Waarom???? Inderdaad, omdat je haar moeder bent, daarom!!!!!!!
Mijn complimenten en een welgemeend hart onder de riem.
Heel veel liefs, sterkte en kracht van een collega-moeder (die ongeveer met hetzelfde te kampen heeft gehad).
Blijf steeds zien hoe belangrijk het werk is dat jij doet :-)

En dat geldt eigenlijk voor alle ouders.
Kinderen verzorgen, koesteren, ze in bescherming nemen tegen zichzelf ( en de moderne wereld), de verantwoordelijkheid die je als ouders hierin hebt serieus nemen, dit alles is echt een Heilig Offer.
Daar mogen we niet te licht over denken en ik vind dat we daar (zeker met Kerstmis) eens even bij stil mogen staan, want een ontwricht gezin ontstaat (tegenwoordig) sneller 
dan je denkt.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s