Eerste Advent en Alles Behalve Rust In De Tent

Vanaf nu nog vier weken te gaan tot aan kerstmis. Van mij wordt in deze periode een basishouding verwacht van openheid en verwachting.

Ik leef inderdaad met een grote verwachting en tevens met een enorme onzekerheid over wanneer die verwachting vervuld zal gaan worden.

Snel steek ik het eerste kaarsje op de adventsschaal aan, want ik ben bang dat ik de komende weken wel wat extra licht kan gebruiken.
Het rommelt en stommelt hier in huis en de ( luidruchtige) emoties zijn dan ook niet van de lucht, dus ik ben alles behalve in de stemming😦

Flarden van moeilijke gesprekken met mijn dochter passeren de revue, in mijn hoofd is het een snelweg van voorbijrazend verkeer.

Schuldgevoelens, twijfel: ‘ doe ik hier wel goed aan ‘ ?

Nu het er naar uitziet dat de perikelen rondom het (moeizame) gedrag van mijn zoon eindelijk naar de achtergrond verdwijnen, staan ineens de persoonlijke problemen van mijn dochter weer centraal.
Deze problemen doen, zoals altijd, mijn moederhart weer op haar grondvesten beven.

Wanneer houdt het ‘me zorgen maken’ nou eens eindelijk op?
Zoals het een goede moeder betaamt stel ik me keer op keer deze vraag terwijl ik het antwoord al lang weet.
Nooit, nooit houdt het op!!!! 

Het voelt soms alsof er geen ‘schot ‘ in de zaak komt, dat er alleen maar stilstand is en dat dit alles nog jaren zal blijven voortduren.
Een licht gevoel van paniek maakt zich dan ook langzaam van mij meester.

De situatie verwacht van ons dat we duidelijke grenzen gaan aangeven, iets waar we helemáál niet goed in zijn (vandaar gisteravond de moeilijke gesprekken met onze dochter).

Ze schijnt niet van haar fouten te leren (dat mag) maar moeten wij dan maar lijdzaam toezien?
Wat is onze rol hier nog in ?
De stemmen in mijn hoofd roepen (nee, schreeuwen) wel honderd keer per dag dat we moeten loslaten, dat we niets mogen verwachten, dat ze haar eigen keuzes moet maken en dat ze volwassen is, maar waar blijft het volwassen gedrag?

Hoe meer kaarsen de komende tijd worden ontstoken hoe lichter het zal worden (God dank).
Ik hoop dat ik de rust kan vinden, om me in deze tijd open te stellen en vertrouwen te blijven houden in ‘dat wat is ‘, en dat ik niet te ver vooruit kijk naar dat wat nog moet komen.
Ik hoop dat ik de storm, die momenteel in mij woedt, kan trotseren.
Ik hoop dat ik alle (onvervulde) verwachtingen los kan gaan laten. 

Mijn hoofd zit vol en mijn moederhart doet pijn, de hele situatie benauwd mij, ik word er zelfs een beetje misselijk van.
Gelukkig heb ik af en toe de tijd om te schrijven.
Ik zucht een paar keer diep door… Gewoon even accepteren dat de moeilijke gesprekken met mijn dochter deze heftige gevoelens bij me oproepen, en dat het normaal is.
Deze gevoelens horen blijkbaar bij het duidelijk aangeven van mijn (onze) grenzen. 

Mijn eigen grens aangeven vind ik moeilijk.
Ik heb het vroeger altijd alleen moeten uitzoeken, desondanks (of misschien dankzij dat) is het met mij toch redelijk goed gekomen!

Maar het voelde wel kil, eenzaam en verlaten en dat willen wij niet voor onze kinderen, dat ze zich kil, eenzaam en verlaten voelen.
Voorlopig blijf ik nog wel even op twee benen hinken en in kringetjes ronddraaien ben ik bang, en zal het moeilijk blijven om het onze dochter alleen te laten uitzoeken.

Gelukkig hoeft dit probleem ook niet van vandaag op morgen te worden opgelost.
De komende tijd is de mooiste tijd van het jaar voor bezinning en inkeer en om met mijn innerlijke processen aan de gang te gaan.
Misschien is het al voldoende dat ik geloof blijf houden in het leven zelf.
Dat het leven zich toch wel ontvouwt zoals het zich ontvouwen moet, of  dat nou met een gerust of een ongerust (moeder en vader) hart is.
Zolang onze kinderen hun plekje in de wereld nog niet hebben gevonden, voelt het voor ons niet goed en dat mag, want het maakt ons tot wie we zijn, daar zijn we tenslotte ouders voor.

Goh, ik wilde een gezellig adventsstukje op mijn blog gaan zetten en moet je zien wat er nu weer naar boven komt. 

Laat ik proberen het gezellig stukje toch maar even af te schrijven anders heb ik ook weer zo het gevoel dat ik zeur😉

DSCN1546

Zoals je ziet hebben (de zwangere) Maria en Jozef vandaag hun tocht ingezet en vertrekken ze, vergezeld door hun engel en door de barre kou, richting Bethlehem.
De mooiste stenen vormen de weg voor Maria.

Ik weet zeker dat Maria, door de barre omstandigheden waarin ze verkeerde, ook verschillende keren in tranen moet zijn uitgebarsten, dus wat zou het mij toch eigenlijk beter vergaan dan haar😉 Ondanks vreugde en dankbaarheid over het moederschap kun je zich tijdens je tocht blijkbaar toch behoorlijk (geen vieze woorden gebruiken nu) voelen.

Er op deze manier naar te kijken haalt voor mij (gelukkig) weer de scherpe randjes van de hele situatie af.

DSCN1557 DSCN1573

Ook kun je zien, dat het lege stalletje op mijn seizoenstafel er al op wacht om bewoond te gaan worden.
Het zachte (sterren) licht verdrijft de nachtelijke duisternis en maakt het Maria en Jozef gemakkelijker om hun weg naar het stalletje te vinden.
Het Kerstkind kijkt vanaf een wolkje naar de aarde en verheugd zich er al op om geboren te worden. 

Advent is denk ik de tijd waarin wij waakzaam moeten blijven, waarin wij de moed moeten hebben om te durven veranderen (als dat het gezin ten goede komt).
De tijd is aangebroken om niet maar steeds op de oude voet door te blijven leven……
Kortom Advent is bij uitstek de periode waarin wij flink wakker geschud kunnen worden.
A propos wakker schudden, ik moet gaan, de voorbereidingen voor de adventslunch wachten….

Ik wens jullie ‘ook ‘ een fijne eerste advent. 

DSCN1540

6 thoughts on “Eerste Advent en Alles Behalve Rust In De Tent

  1. Hoi Marion,
    Jij hebt het van je afgeschreven en ik heb het zojuist gelezen dus ben je een stukje van je stress ‘kwijt’.
    Meer kan ik niet doen en jij hebt ook alles gedaan wat je kunt doen .
    Nu is het wachten op het doordringen van je(jullie) goed bedoelde raad.
    Ja ,vallen en opstaan ,succes is dan ook een keer vaker opstaan dan je gevallen bent.
    ad

    • Zeg dat wel Ad.
      We wachten maar ‘rustig’ af hoe het zich verder ontwikkelt.
      Bedankt voor het lezen van mijn stukje en voor je reactie.
      Weet ik tenminste dat ik, althans wat mijn lezers betreft, niet tegen de muur praat😉
      Fijne Zondag nog.

  2. Hoi Marion,

    Pffff…zo herkenbaar!!!
    En ja ook ik heb het gelezen en voel het zelfs. Je praat zeker niet tegen muren ook niet tegen je dochter.

    Ook hier enkele weken geleden flinke aanvaring gehad met onze dochter.
    Waarschijnlijk met een andere aanleiding maar hetzelfde thema: grenzen stellen (lees: opnieuw aangeven waar die bij ons liggen).
    Daar ook zei een broertje heeft als jouw dochter kwamen er pijnlijke verwijten.
    Ik had even het gevoel dat het niet meer goed zou komen en het heeft ook tijd nodig gehad.
    Het was HAAR waarheid tegen de onze…en kom dan maar s tot een dialoog!?!
    Eerst crisis…toen mokken…daarna pleasen (dat was voor mij de moeilijkste fase om bij mijn mening te blijven) en stukje bij beetje kwam ze terug.
    De gelegde basis bleek sterk genoeg, en dat is bij jullie ook sterk genoeg.
    Hou vertrouwen. En ja…ouderschap is levenslang

    Wederom respect voor je openheid. Het komt goed. Mooi stuk over de advent, de knien in t zoer MET staartje whahaha..Flappie en heerlijke recepten.

    Blijf schrijven, veel liefs, rust en wijsheid gewenst,
    Petra

    • Hoi Petra,

      Wat fijn dat het uiteindelijk weer goed is gekomen tussen jullie en jullie dochter.
      Moeilijk hoor om niet over je grenzen te laten gaan.
      Toen ze klein waren vond ik dat al moeilijk, ik wil zwijgen nu ze volwassen zijn.
      Je denkt dat ze het dan wel weten en dat grenzen stellen niet meer nodig is, maar niets is minder waar.
      Natuurlijk heeft dat met mezelf te maken. Ik ben zelf altijd nogal ‘ grenzeloos ‘ geweest.
      Niet in dingen zoals overmatig laten snoepen, tv kijken en teveel laten gamen, maar wel wat ‘ mezelf weggeven ‘ betreft.
      De ander (lees: mijn kinderen) gaan altijd voor.
      Tot op een bepaalde hoogte sta ik daar ook nog steeds achter, maar hun problemen moeten ons leven niet gaan overschaduwen.
      Als je kind(eren) uit huis zijn en problemen hebben gaat je dat als ouders al niet in de koude kleren zitten, dat is normaal.
      Maar dan hoor en zie je niet alles en kun je het (hoop ik) beter naast je neerleggen en verder gaan met je eigen leven.
      Het is een heel ander verhaal als ze nog thuiswonen, steeds dezelfde fouten blijven maken,en wij als ouders maar lijdzaam moeten toezien.
      Dan ben je er als ouders te intensief bij betrokken en dan gaat het (inmiddels) ten koste van je gezondheid. Stress is funest.
      Dan moet je als ouders paal en perk stellen en voor jezelf kiezen, of je wilt of niet (en ik wil niet).
      Zo lang mijn kinderen nog thuis wonen kan ik mijn ogen niet sluiten voor hun problemen, of achteloos, niet voelend, alleen maar bezig zijn met mijn eigen ding.
      Dan wil ik mijn kinderen blijven begeleiden, helpen, bijstaan, troosten,luisteren (en in wanhopige toestand) overtuigen dat ze verkeerd bezig zijn.
      Terwijl zij uiteindelijk toch niet willen luisteren, en dat is ook normaal, ze leiden hun ‘eigen’ leven.
      Dan zit je op een dood spoor en dan is het einde oefening.
      Nu is de tijd gekomen dat wij zeggen: ” dat ze maar lekker doen, maar dan wel op hun eigen “.
      Rationeel gezien niets aan de hand zou je zeggen, maar emotioneel voelt het, voor mij en mijn man althans,alsof we haar op straat gooien (en dat doen we dan eigenlijk ook, en dat willen we helemaal niet, maar haar problemen zijn nu onze problemen en het vreet aan ons en er komt toch geen schot in de zaak en ze willen toch niet luisteren en blablabla…….).
      Dan draai je in cirkeltjes en komt uiteindelijk zo klem te zitten dat de bom barst…..dan moet je als ouders een duidelijke stelling gaan innemen.
      Met volwassenen in huis leven en privé gescheiden houden werkt (voor ons in ieder geval) niet.
      Nou ja, ze heeft nu beloofd om eraan te gaan werken, ik hoop het echt want ze is nog met haar studie bezig, heeft nog geen inkomen, dus wat moet ze dan?
      Misschien moet ik haar gaan opgeven voor dat nieuwe programma van Gordon: Help onze dochter aan een (lieve) man😉

      Ik ben blij dat je mijn stukjes met zoveel plezier leest.
      Ik zal dan ook mijn best blijven doen om dit niveau van openheid te blijven handhaven🙂

  3. Goede middag Marion,

    Rationeel weet je het heel goed maar we hebben (gelukkig) ook nog emoties
    En keuzes maken moeten wij (ouders) ook.
    Heel veel studenten moeten van hun studiefinanciering met bijbaantje leven, dus dat vind ik beslist niet zielig.
    Op een gegeven moment komt het ogenblik van uitvliegen, zo hoort dat ook.
    Zeker als aanpassen aan huisregels steeds moeilijker wordt.
    En als je wat meer voor jezelf kiest, wil dat nog lang niet zeggen dat je er niet meer voor de kinderen kunt zijn.
    Tijd voor wat meer ruimte voor jullie zelf.
    Als ze ooit op zichzelf wonen zullen ze vast aan hun warme nestjes thuis denken ook al komen ze je dat niet vertellen!
    Thuis, waar altijd iemand is voor een luisterend oor, VERS eten, drinken, schoon en gezellig huis. Was gedaan en, en, en….

    Hebben we zelf ook gehad, ik tenminste wel, zo van….ik wil op mezelf wonen.
    En geef haar vooral niet op voor dat nieuwe programma.
    Heb je die evt. man/vriend ook nog erbij hellup!!!

    Geniet van deze prachtige dag.

    Groetjes Petra

    • Wat je schrijft kan ik alleen maar beamen.
      Ik denk dat ze later inderdaad nog vaak zullen terug denken aan hoe het thuis was😉
      En wat dat opgeven voor dat programma betreft, dat zal ik dan voorlopig maar uit mijn hoofd laten.
      Bedankt voor het reageren.

      Groetjes Marion.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s