Proost.

Ik wens jullie een prettige jaarwisseling, een goed begin en heel veel kracht voor het nieuwe jaar.

Enne….blijf vooral aan-Mother-en ( lees: aan-modderen ). Want het maakt helemaal niet uit hoe je het doet, als je het maar doet 🙂

Advertisements

Gaat vallen maar vooral weer opstaan sneller met behulp van een liefdevolle achterban?

Op mijn bericht van gisteren kreeg ik onderstaande reactie. Ik maak er even een berichtje van omdat het weer eens een heel lang antwoord is geworden.

Misschien zijn er wel nog meer mensen in geïnteresseerd om mijn gedachten-spinsels hierover te lezen 😉

Dag Marion,

Wat een lastige situatie!
Heel vervelend voor je.
Maar is hij niet een beetje te oud om zijn problemen door zijn moeder/ouders op te laten lossen?
Waarom kan hij niet op kamers?
Waarom heeft hij er geen vertrouwen in dat hij dat niet aan kan?
Leert hij niet juist door te vallen en zelf weer op te staan..?
Zomaar wat gedachten…

Hallo KaMaMa,

Welkom op mijn blog en bedankt voor je openhartige reactie.
Ik zal eerst proberen jouw vraag:

‘Is hij niet een beetje te oud om zijn problemen door zijn moeder/ouders te laten oplossen? ‘ zo goed mogelijk te beantwoorden.

Ik kan me jouw vraag heel erg goed voorstellen en oppervlakkig gezien is dat waarschijnlijk ook het eerste gevoel dat je krijgt als je mijn bericht leest.

In onze samenleving wordt er inderdaad vanuit gegaan dat iemand leert door te vallen en weer op te staan, ik wil dat helemaal niet betwisten.
Alleen gaat dat opstaan (want vallen doen ze toch wel) gemakkelijker, en gebeurd het eerder als een kind , puber, jong volwassene daarbij een liefdevol netwerk achter zich of zoals je wilt, naast zich heeft staan.
Althans in mijn optiek.

Er zijn inderdaad jongeren die weer opstaan maar er zijn ook genoeg jongeren die niet weten waar ze de kracht vandaan moeten halen om zich weer overeind te hijsen en daarom maar blijven liggen (meestal in de goot).

Zelf heb ik de ervaring dat ik ben opgegroeid bij ouders die ook een andere mening waren toegedaan:

‘ Dop je eigen boontjes maar, daar wordt je hard van, zoek het zelf maar uit ’.
Mijn ouders zeiden tegen mij: ‘ Jij loopt heus niet in zeven sloten tegelijk ’. Klopt, het waren er geen zeven maar minstens honderd, ik was totaal de weg kwijt.
Niemand die me richting gaf!

Mijn vader heeft me wel eens een losgeslagen schip genoemd, nou, dat was precies zoals ik me in die tijd voelde.
Ik probeerde (totaal onbeschermd) koers te houden in een warboel van bedreigende golven, en was naarstig op zoek naar een stevig baken om veilig op te kunnen navigeren.
Maar dat stevige en veilige baken was er niet.
Ja, ja, ja, ik weet het. Die ervaringen hebben mij gemaakt tot wie ik nu ben.

Jongeren hebben hun levenslessen nodig, alle mensen hebben hun levenslessen nodig, maar zou het niet fijn zijn als je die ervaringen kunt opdoen met de wetenschap dat er mensen zijn die je daarbij willen steunen en begeleiden?
Die er voor je zijn als het erop aan komt…..
Is daar bijvoorbeeld de hele hulpverlening niet op gebaseerd?
Waarom wordt hulpverlening wel algemeen geaccepteerd en is het raar als een moeder hierin haar eigen verantwoording neemt?

Ik weet zeker dat de ervaringen die mijn zoon bij ons thuis opdoet (en opgedaan heeft) net zo min ‘ verkeerd ‘zijn als de ervaringen die ik als kind, puber en jong volwassene bij ons thuis heb opgedaan.
Met dat verschil dat ik zie dat mijn zoon , ondanks dat hij nog niet is waar hij wezen wil, veel en veel krachtiger is op deze leeftijd dan dat ik ooit geweest ben.
Hij voelt zich bevestigd in wie hij is, hij voelt zich geaccepteerd en voelt dat we begrip hebben voor de dingen waar hij in zijn leven tegen aan loopt.
Onze liefdevolle begeleiding sterkt hem. Het geeft hem de kracht om zijn problemen te overstijgen, want er is namelijk niemand die hem veroordeelt.
Althans niet binnen ons gezin :-)

Begrijp me niet verkeerd: ik heb het hier niet over ‘ begeleiding ’ in de trant van: je kind, puber, jong volwassene alles uit de handen nemen.
Ik heb het over begeleiden in de trant van ondersteuning geven.
Bijvoorbeeld zoals in bovenstaand voorbeeld al genoemd: op internet zoeken naar een opleiding!
Ik kan me zo goed in mijn zoon verplaatsen als hij zegt dat hij door de bomen het bos niet meer ziet…..
Zelfs ik word tureluurs als ik me een weg moet banen door alle informatie op internet.
Alles gaat door elkaar lopen en op het einde weet ik niet meer wat ik aan het begin gelezen heb.
Ik verlies het overzicht.
Mijn zoon kampt met hetzelfde probleem, maar samen staan we sterk en komen we er meestal wel uit.

Maar gisteren dacht ik ineens: waarom het wiel opnieuw uitvinden?
Misschien zijn er wel mensen met dezelfde interesses als mijn zoon, die wel weten welke opleiding daarbij past.
Ik zie daar niets verkeerds in.
Het voelt voor mij niet als dat ik daarmee zijn problemen oplos.
Ik ben wel erg met hem bezig, maar is dat niet stiekem het verlangen van ons allemaal?
Dat we voelen en aan alles kunnen merken dat er iemand met ons bezig is, en oprecht in ons geïnteresseerd is?
Dat er iemand is die het echt iets uitmaakt hoe het ons in ons leven vergaat?

Als ik zo eens om me heen kijk, kan ik me toch niet aan het idee onttrekken dat we (wat onze kinderen betreft) hier en daar een steekje hebben laten vallen.

De jongeren van tegenwoordig zijn nog nooit zo vroeg losgelaten geworden en ‘ zelfstandig ‘  gemaakt als in de afgelopen, laten we zeggen, 30 jaar?
Maar wat zien we desondanks steeds meer en meer gebeuren?
Ze zijn vroeg mondig ja, maar (gedragen zich) pas laat volwassen.

Veel jongeren moeten het inderdaad maar zelf uitzoeken met alle gevolgen van dien:
Veel jongeren hebben (vaak nog voordat ze het ouderlijk huis verlaten) al financiële problemen zoals torenhoge schulden (want het is mogelijk, het kan, waarom zouden ze het dan niet doen).
Er is vaak niemand die eens met hun om de tafel gaat zitten en hun vertelt dat dat toch echt niet de bedoeling is.
Nee, daar moeten ze zelf maar achter komen.Vandaar dat ik persoonlijk jongeren ken met 50:000 euro (studie)schuld op hun nek!!!!

Veel jongeren hebben te kampen met emotionele problemen zoals depressies, angsten, paniekgevoelens of ze ervaren veel onvrede in het dagelijkse leven.
Ze hebben moeilijkheden die zijn ontstaan door affectieve verwaarlozing, zelfmoord onder jongeren is een steeds belangrijkere doodsoorzaak.
Mijn dochter doet de opleiding Social Work en kan daar een heel boekje over opendoen als het moet ;-) Misschien doet ze dat nog wel eens (een gastblog, lijkt me wel leuk eigenlijk).

Veel jongeren hebben obesitas, anorexia, diabetes,(kinder)reuma, spieraandoeningen, aandoeningen aan het zenuwstelsel, schizofrenie en zelfs al dementie of zijn chronisch vermoeid.
Ik durf rustig te beweren dat ongezonde voeding daarin een hele grote rol speelt.
Maar welk kind, puber of jong volwassene heeft op die leeftijd al het besef dat gezonde voeding belangrijk is en gaat vervolgens iedere dag voor zichzelf een gezonde maaltijd klaar maken?
Niet veel denk ik (uitzonderingen daar gelaten). Dat zal toch van ons ouders moeten komen.

Je vraagt: waarom kan hij niet op kamers? Waarom heeft hij er geen vertrouwen in dat hij dat niet aan kan?

In mijn berichtje heb ik dat al uitgelegd.
Mijn zoon heeft bijnieruitputting en heeft speciale voeding nodig. Of beter gezegd: hij heeft normale voeding nodig.
Aangezien het een hele klopjacht is om aan normale,gezonde, volwaardige voeding te komen ziet hij zichzelf (nu althans) nog niet naar boeren rennen om aan verse producten te komen, want zijn zelfkennis is fenomenaal.
Hij is ook nog niet zover dat hij dat allemaal al voor zichzelf klaar kan of wil maken (de meeste mensen van boven de 20 jaar hebben hier ook nog moeite mee) ;-)
Ik neem hem dat dus helemaal niet kwalijk.
Hij wil heel graag van zijn bijnieruitputting genezen dus helpen wij hem daarbij.
Ik zie daar geen kwaad in.

De meeste jongeren zijn de weg kwijt omdat niemand hun de weg gewezen heeft.

Daar houd ik aan vast.
Ik ga niet van mezelf uit maar probeer de dingen zoveel mogelijk te benaderen vanuit gezond verstand.
De ene persoon is vroeg zelfstandig (op kamers wonen, je iedere avond onder de tafel zuipen, junkfood eten en jezelf verwaarlozen noem ik niet echt zelfstandig zijn) en een andere persoon heeft daar wat hulp bij nodig.

Ik zou er in ieder geval wat voor over hebben gehad als ik, in die woelige jaren, ook maar iemand had gehad die mij ervan had weten te overtuigen dat ik slechte dingen deed maar niet slecht was.
Al had er maar eens iemand geluisterd en bevestigd dat het goed was zoals het was.

Is het niet zo dat deze ervaringen ons vormen en dat we ervan leren, zodat wij deze ervaringen weer kunnen gebruiken en kunnen doorgeven aan onze kinderen?
Ik hoop het toch van wel…….
Anders blijft de geschiedenis zich maar herhalen en herhalen.
Daaruit ontstaan dan vaak negatieve (familie) patronen die nooit doorbroken worden.

Ergens moet iemand beginnen met dit (zelfdestructieve) patroon te doorbreken en ik heb een flauw vermoeden dat ik in ons geval die persoon behoor te zijn.
Ik hoop hiermee een bevredigend antwoord te hebben gegeven op jouw vragen.

Nog bedankt trouwens dat je ze hebt gesteld want hierdoor krijg ik bepaalde dingen ook weer voor mezelf helder.
Een ‘ADHD ’ kind opvoeden, al noem ik het zelf liever moeilijk opvoedbaar, is geen sinecure.
Vaak voel ik me dan ook meer een mantelzorger dan moeder en/of opvoeder.
Maar dat doet niet ter zake, dat is niet waar het om draait.
Ik heb mijn zoon niet voor niets gekregen, daar zal een reden voor zijn.

Ik wil hem in ieder geval zo goed mogelijk terzijde staan bij de dingen waar hij in zijn leven tegen aan loopt, zonder hem daarbij van mij afhankelijk te maken (want dat is een beetje wat ik proef in jouw vragen).
Nee, ik wil hem juist de weg wijzen naar een onafhankelijk en zinvol leven….

De tijd zal het leren of ik hier wel of niet goed aan heb gedaan, maar in mijn wereld bestaan goed en fout niet, het is wat het is.
En dat wat is en zich laat zien, pak ik aan, daar zet ik mijn schouders onder.
Onder mijn ogen spelen zich zoveel dingen af die aandacht nodig hebben, er liggen zoveel taken die door mij kunnen worden aangepakt, ik kan niet anders als daar gehoor aan geven.
Mijn hart laat me zien wat nodig is en ik volg het, meer is het niet.

 

Met andere woorden: niet denken maar doen 😉

Desperate Housewive seeks help

 Lynette-in-1x08-desperate-housewives-19701686-1500-800

Desperate Housewives is mijn favoriete televisieserie. Ik kan me dan ook het beste identificeren met Lynette Scavo ( ja, die hardwerkende, bij tijd en wijlen thuisblijfmoeder, die  onder andere twee zonen heeft die aan ‘ADHD ‘ lijden). Er is ook altijd wat met die jongens van haar…ze drijven haar af en toe tot waanzin. Eigenlijk hetzelfde zoals het hier gaat… 

Mijn zoon gaf twee dagen geleden namelijk aan dat hij met zijn opleiding wil gaan stoppen.

Hij gaf aan dat hij toch liever iets met zijn passies wil gaan doen.

En wat die passies dan wel mogen zijn zijn? Hier komen ze! In volgorde van belangrijkheid:

  • Lezen. Het lijkt hem wel chill om de hele dag omringd te zijn door boeken (goh, van wie heeft hij dat toch). Daarbij dacht hij zelf bijvoorbeeld aan boek recensies schrijven. Hij leest zijn boeken niet alleen, nee, hij bestudeert ze echt. Hij beoordeelt hoe de schrijver schrijft en hij analyseert het verhaal tot op het bot. Ik kan de boeken, die hij in zijn 20 jaar jonge leven heeft gelezen, dan ook al niet meer tellen. Hij verslindt ze gewoon. In een bibliotheek of boekenwinkel werken lijkt hem ook wel iets, als het maar iets met boeken is.

  • Schrijven. Hij schrijft heel beeldend en het liefst fantasy-verhalen, als kind al. Door de puberteit (en alle ‘ het verkeerde pad opgaande ‘ toestanden er omheen is dat helaas naar de achtergrond verdwenen). Nu komt het gelukkig weer in sterke mate terug. ( En wat ik stiekem heel leuk vind en blij om ben, is dat hij ook over zijn gevoelens begint te schrijven, want ik weet van mezelf hoe helend schrijven kan zijn) 😉

  • Muziek maken. Hij speelt gitaar, trompet en hij drumt. Niet op hoog niveau hoor, maar toch….Hij zou er heel graag meer tijd in willen steken. In het verleden heeft hij trompet-les gehad. Het gitaar spelen en drummen leert hij zichzelf.

  • Geschiedenis, Mythologie, Filosofie alles wat maar mystiek is (geheimzinnig, raadselachtig en onverklaarbaar). In de mystieke ervaring verdwijnt namelijk alle ‘ andersheid ‘ en wordt de wereld als een geheel ervaren. Dat is heel belangrijk voor hem. Hij heeft momenteel veel behoefte aan gelijkgestemden (hoewel ik ervan overtuigd ben dat al die feestende, drinkende, wiet rokende jongelui van tegenwoordig precies dezelfde wens hebben, maar volgens mij durft niemand van hun daar eerlijk voor uit te komen). Jammer want veel jongeren zijn hele gevoelige, kunstzinnige mensen (volgens mij dan) maar helaas ook heel gevoelig voor afwijzing (vooral door hun vrienden). Dus is het cirkeltje weer rond…..Je niet durven openen, niet durven laten zien wie je in werkelijkheid bent met als gevolg: een intens gevoel van eenzaamheid (ik heb er zelf ook 50 jaar over gedaan om dit ‘ probleem ‘ positief om te buigen) dus….komt goed!!!

  • Hij bezit ergens ook een talent om mensen te entertainen. Je zou kunnen zeggen dat: mensen aan het lachen maken ook een passie van hem is (heeft hij waarschijnlijk van zijn oma). Mijn moeder trok ook (vaak onbewust) op een natuurlijke manier alle aandacht naar zich toe. Mijn moeder kan of kon bovendien heel mooi zingen en dat kan mijn zoon ook (dat hoor ik namelijk als hij onder de douche staat) 🙂 Vooral zijn Johnny Cash imitatie vind ik persoonlijk oorstrelend en (moeder)hartveroverend. Daar maakt hij dan af en toe ook aardig misbruik van want:   ‘als ik de hele dag gitaar speel en zing dan hoef ik thuis niet veel te doen ‘ hahahaha….. 

Enfin, na twee nachten wakker te hebben gelegen zitten mijn man en ik hier dan ook (weer) wat verdwaasd rond te koekeloeren, want het nieuws dat onze zoon wil gaan stoppen met zijn opleiding kwam voor ons, zoals gewoonlijk, als donderslag bij heldere hemel.

Wat nu? Mijn zoon heeft zelf al eens op het internet gegoogeld en kwam niet verder dan de opleiding journalistiek (in Tilburg). Dat zou betekenen dat hij op kamers moet gaan. Toch gaf hij zelf al aan dat dat volgens hem (en daar zijn wij het eigenlijk helemaal mee eens) niet zo’n goed idee is 😦 Althans nu nog niet.

Het gaat nu eindelijk de goede (en gezonde) richting op wat betreft zijn bijnieruitputting (al zijn we er nog lang niet). Die bijnieruitputting is ook één van de redenen dat hij wil gaan stoppen met de Horeca-opleiding. Teveel verleidingen (roken en drinken). Hoewel ik moet zeggen dat hij dat het afgelopen jaar al aardig onder controle heeft gekregen. Toch voelt hij aan zichzelf dat hij (nog) niet sterk genoeg is om keer op keer nee te blijven zeggen (waarbij de groepsdruk het grootste obstakel is).

Wat zijn bijnieruitputting betreft lijkt het hem (en ons) daarom ook niet verstandig als hij nu op kamers zou gaan. Mijn man en ik letten nu nog op zijn voeding (zoals velen van jullie misschien al weten is speciale voeding een hele belangrijke, zo niet de allerbelangrijkste factor in het geval van bijnieruitputting).

En iedereen weet denk ik wel hoe het er tijdens het studentenleven aan toe gaat ( ik moet natuurlijk niet iedereen over één kam scheren). Maar gezonde (biologische) voeding is bij de meesten toch wel ver te zoeken denk ik. Iets wat in het geval van onze zoon nou juist zo belangrijk is.

Om een lang verhaal kort te maken: vanmorgen voelde ik me behoorlijk wanhopig (ik houd wel van een beetje overdrijven) en ik baalde dan ook als een stekker. Ik had me voorgenomen lekker te gaan schrijven (voor op mijn blog), ik zat al met allerlei plannetjes in mijn hoofd, maar ik kon me niet concentreren. Steeds kwam ‘dat van mijn zoon’ er weer tussendoor. Gatver…. net nu ik dacht dat we op de goede weg zaten gebeurd dit weer…..

Tot nu toe hebben we onze zoon altijd begeleid met dit soort dingen en dat willen we voorlopig ook nog blijven doen. We willen hem vooral serieus nemen. Ik zag mijn geest dus alweer kruipen. Moeders die urenlang (want dat geduld heeft hij zelf nog niet) gaat zitten googelen naar een gedegen opleiding voor haar zoon.

Ineens kreeg ik het lumineuze idee om mijn ‘ probleem ‘ te combineren met het schrijven op mijn blog. Ik krijg dagelijks zoveel bezoekers op mijn blog, wie weet zit er wel iemand tussen die een opleiding weet die bij zijn passies past. Het mogen ook verschillende opleidingen zijn. Ik ben blij met alle tips (ook alternatieve dus geen reguliere opleidingen zijn welkom).

Ik bedacht me ineens ook dat er misschien nog wel meer studenten zijn met gezondheidsproblemen en die ondanks dat toch op kamers zijn gaan wonen, misschien hebben zij oplossingen bedacht zodat ze toch redelijk gezond kunnen blijven leven. Ook deze tips zijn van harte welkom.

Ik hoop van harte dat er iets uit rolt……

Your sincerely desperate housewive Marion.

The Day After

DSCN1688 DSCN1691

Heilige Avond is voorbij, het kindje is geboren.

Nu is het Kerstmis, het feest waar héél veel mensen ieder jaar weer zó vreselijk tegen op zien.
Kerstmis, het feest dat bol staat van de emoties omdat velen zich dan pijnlijk realiseren wat er mis is in hun (gezins-of familie) leven.

Kerstmis is een prachtig feest  maar toch kiezen veel familieleden er bewust voor om tijdens die dagen niet in elkaars aanwezigheid te zijn.   

Achteraf voelt het ‘niet samen zijn met familie’ dan toch weer als een groot gemis dat door geen andere gebeurtenis en door geen andere mensen kan worden opgevangen.
Het gevoel dat we het ook  liever anders hadden gezien maakt zich van ons meester, maar toch….we hebben geen zin om mee te doen met al die ‘schone schijn ‘.
Er heerst innerlijke onrust en meer duisternis in onze ziel tijdens deze dagen, dan we ooit bereid zijn aan onszelf toe te geven.

We gaan op zoek naar iets om dat lege gevoel van: er mist iets, te compenseren…we willen dat onbehaaglijke gevoel het liefst het zwijgen opleggen.

Alles is voorhanden, de prachtigste boom, de mooiste kerststal, het heerlijkste eten staat uitgestald op een perfect gedekte tafel.
Binnen is het lekker warm en het ruikt er verrukkelijk naar gebraden kalkoen (nog maar te zwijgen over de dure cadeaus die op de één of andere manier weer niet aan ieders wensen voldoen).

Wat ontbreekt er dan vraag ik mij af?……

Volgens mij het gevoelscontact, het wederzijds respect, het zich proberen te verplaatsen in die ander, hem of haar proberen echt te zien maar dan vanuit je hart.
We missen het vermogen om door de buitenkant van die ander heen te prikken, we laten ons misleiden door die perfect zittende kleding en het masker wat een mens (vaak uit zelfbescherming) draagt.

Zo groeien sommige gezinnen steeds verder uit elkaar en blijft van de tradities vaak niets meer overeind. 

Waarom krijgen (veel mensen) deze vicieuze cirkel niet doorbroken?

Zijn we zo dom? Integendeel, denken is onze sterkste kant, we zijn rationeel heel goed geschoold, kennis is macht wordt ons dan ook geleerd!

Willen we het misschien niet echt? Gezien de talloze ontwrichtte gezinsverhoudingen, de problemen en het verdriet die daardoor ontstaan, kan ik me dat haast niet voorstellen.

Nee, we zijn bang, bang om iets van ons gevoelsleven te laten zien, we zijn namelijk al zo vaak gekwetst geworden, we zullen daar wel even gek wezen…..
We steken ons hoofd wat dat betreft, liever niet meer boven het maaiveld uit, we houden onze diepste zielenroerselen angstvallig binnen en voelen ons nog liever ‘ alleen ‘.

Aan de andere kant schreeuwen we om het hardst voor een beetje aandacht en willen we met alles opvallen, in de hoop door anderen gezien en gehoord te worden.
We zijn jammer genoeg onwetend en niet geschoold op emotioneel vlak.

Ons is niet geleerd hoe je elkaar in je waarde kunt laten, hoe je op een ‘ gezonde ‘ manier ruzie kunt maken, hoe je voor jezelf kunt opkomen en je mening kunt geven zonder anderen daarbij te kwetsen.

Ons wordt geleerd: ‘ laat kinderen zich maar de koppen inslaan, dan leren ze wel hoe ze met elkaar om moeten gaan, daar worden ze hard van ‘.
Dit is dan ook wat de meeste mensen blijven doen als ze later volwassen zijn, ze blijven zich hard voordoen en slaan zich, figuurlijk gesproken dan, keer op keer weer de koppen in.
Ze hebben wel geleerd hoe je elkaar kunt kwetsen maar niet hoe je van elkaar kunt houden.
Helaas wordt hier de (familie-en gezins) band niet sterker door en al helemaal niet hechter van, de resultaten van ‘ het afharden ‘  in de opvoeding wordt nu langzaam aan wel duidelijk.

Laten we stoppen met elkaar wijs te maken dat we geen ruzie mogen maken en dat we alles binnen moeten houden (met als gevolg dat we, als we veertig, vijftig of zestig jaar zijn, elkaar nog steeds verwijten blijven maken over wat er gebeurde toen we tien jaar oud waren).

Laten we onze kinderen leren hoe ze ruzie kunnen maken op een gezonde manier namelijk door naar elkaar te luisteren als de ander zijn mening geeft of met bepaalde ideeën komt (ook al wijken ze totaal af van jouw eigen mening en/of ideeën).

Laten we erover discussiëren met elkaar…..laten we ervoor uit durven komen wie we zijn.
Laten we een klimaat scheppen waarin we elkaars kwetsbaarheid durven laten zien, zonder dat daar direct een oordeel over wordt geveld…..de kop in wordt gedrukt….of erger nog…..wordt afgekraakt.

Ik ging er ook vaak teveel vanuit dat een prettige gezinssfeer vanzelf ontstaat, maar dat is natuurlijk niet zo, net zoals een goed huwelijk óók niet vanzelf ontstaat, daar moet je keihard voor werken.

In gezinsverband is het niet anders, daar kom ik steeds meer achter, iedereen zal offertjes moeten brengen om goed met elkaar overweg te kunnen, daar moeten we als gezin samen aan werken.

Het is een keiharde job, maar ik blijf mezelf voorhouden dat het méér dan de moeite waard is.

Er is, denk ik, niets in de wereld dat de pijn van een ontwricht gezin kan verzachten, dat zie ik dagelijks om me heen, en dat weet ik uit eigen ervaring!

Geen materialistische dingen, vakanties, of véél geld kunnen de pijn verzachten! Ontwrichte gezinssituaties blijven aan iemands ziel knagen.

Het zijn lapmiddelen die helpen de pijn te onderdrukken, maar de pijn blijft op de achtergrond altijd aanwezig, het gaat nóóit weg.

Met wat meer geduld, begrip, offerbereidheid, inlevingsvermogen, en samenspraak kom je al een héél eind merk ik vaak.

Maar daarvoor moet er eerst licht en vrede in ons hart, in onze ziel zijn!

DSCN1640

Ik wens jullie allemaal een vredig kerstfeest.

P.S Dit kaartje van Maria met haar kindje kreeg ik van een vriendin. Daarvoor wil ik ik haar vanaf deze plek nog eens heel hartelijk bedanken 😉

De Dikkie Dik Dagen zijn weer aangebroken!

Lezende poes

Gisteravond zaten we met ons hele gezin gezellig onderuit gezakt op de bank nadat ik van tevoren nog snel even wat verantwoord snoep had gemaakt voor bij de (kerst) film.
Gehakte noten in pure chocolade (een soort pindarotsjes). 

Het recept zet ik onderaan dit bericht want dat is nu eigenlijk even van ondergeschikt belang.

Toen ik zowat aan mijn vijfde ‘pindarotsje ‘ begon zei mijn zoon: ‘lukt het mam, straks ben je weer aan het klagen dat je teveel hebt gegeten ‘, waarop ik schuldbewust antwoordde : ‘ och, het is toch ook een beetje feest vandaag ( 22 december) ‘. 😉
Daarop zei hij weer: ‘ nou, wat vieren we volgens jou dan vandaag? De Dikkie Dik Dagen soms, want het is nog geen kerstmis hoor.. 🙂

Hij had natuurlijk groot gelijk en ik zie de bui dan ook al (weer) hangen….als ik eenmaal begin lijk ik niet meer te kunnen stoppen.
Eens verslaafd altijd verslaafd (aan suiker), als ik ook maar weer een klein beetje suiker binnen krijg blijft mijn lichaam om meer schreeuwen 😦

Ik kan nou twee dingen doen: of ik sluit mezelf op tot na de kerst of ik probeer de schade zoveel mogelijk te beperken (zei ze nadat ze haar tweede sneetje spelt-kerst-brood op had).

Ik heb voor het laatste gekozen, ik beperk de schade van al dat schransen tijdens de feestdagen (en ervoor) als volgt:

  • Iedere ochtend zorg ik dat ik mijn dag begin met een glas lauw water en het sap van een uitgeperste citroen. Dit helpt de lever bij het afvoeren van de afvalstoffen van de vorige dag.  Hier kun je er nog iets meer over lezen.

  • Natuurlijk mag ik de Sole niet vergeten ( om het maagzuur te verbeteren).

  • Ontbijten doe ik nooit. In de ochtend vast ik altijd (tot minstens 12:00) om mijn organen wat rust te gunnen (vooral de alvleesklier heeft het tijdens deze dagen weer zwaar te verduren) daarmee geef ik mijn lichaam de tijd om te ontgiften. Ik drink hooguit wat kruidenthee gedurende de ochtend (vooral brandnetelthee reinigt goed).

  • Om 12:00 drink ik een groot glas kefir. Kefir zit boordevol voedingsstoffen (extra vitaminen), het vult en ik heb me laten vertellen dat de goede bacteriën in kefir helpen om de onverteerde zetmeel (suiker)resten op te eten (een beetje ‘ kort door de bocht ‘ uitgedrukt misschien, maar een beeld zegt meer dan 1000 woorden) 😉 Kefir verbetert in ieder geval de darmwerking.

Daarna voel ik me weer redelijk schoon en vervolgens kan het feest weer beginnen (brunch, diner, dessert, wijntje).
Het hele jaar door probeer ik  zo gezond mogelijk te leven maar wat dat met kerst is, ik weet het niet!
Of ja, eigenlijk weet ik het wel!
Stilzitten is niet zo mijn ding, als ik veel moet zitten ga ik me al snel vervelen en als ik me verveel ga ik eten….

Het is niet zo dat ik het niet gezellig vind hoor, helemaal niet, maar ik word onrustig als ik rust, zoiets moet het zijn.
Als ik bezig ben denk ik niet aan eten ( als je volgens de richtlijnen van Weston Price eet heb je sowieso (bijna) geen hongergevoel meer).

Maar als ik veel stil ‘ moet ‘ zitten dan eet ik voor de gezelligheid, of ik nou honger heb of niet.
Een goede remedie zou dan zijn dat ik tijdens de feestdagen wat meer zou gaan bewegen (maar daar heb ik eerlijk gezegd niet zoveel zin in).
Dus voordat het geweten aan mij begint te knagen (en ik weer verteerd wordt door schuldgevoelens), berust ik er dit jaar maar gewoon in dat De Dikkie Dik Dagen weer zijn aangebroken!

Als jullie nog tips hebben hoe ik deze dagen zo ongeschonden mogelijk kan doorkomen dan hoor ik het graag.

Het recept van de ‘ pinda-rotsjes ‘ (maar bezint eer ge begint): 

DSCN1695

  • 150 gram gemengde noten grof hakken (eventueel ook wat rozijnen erdoor mengen).

  • 200 gram pure (70%) chocolade smelten (au bain marie).

  • Gehakte noten door de gesmolten chocolade roeren.

  • Bakplaat bekleden met bakpapier.

  • Koekvormpjes erop leggen en vullen met het chocolade-notenmengsel (hoeft niet perse , je kunt ook met een dessertlepel rechtstreeks hoopjes van het chocolade-notenmengsel op het bakblik scheppen).

  • Het bakblik in een koele ruimte wegzetten zodat de chocolade hard kan worden.

Een culinaire ode aan de koe van kop tot staart

Onder het genot van een glaasje rauwe (lees: onverhitte, onbewerkte, puur natuur) melk (want iets anders is het niet) heb ik heerlijk zitten genieten van dit programma.

Het is een aflevering van De Wereld Draait Door waarin Robert Kranenborg een college geeft over (of beter gezegd een culinaire ode doet) aan de koe van kop tot staart.
Na het zien van deze aflevering was ik (voor het geval dat al mogelijk is) nog enthousiaster over het drinken van rauwe melk en het eten van ‘grasgevoerd’ (rund)vlees.
Super top dit!!!!

Toevallig zag ik deze week ook de tweedelige documentaire: The Botany of Desire van Michael Pollan (auteur, journalist en voedseldeskundige).
Hierin zegt Michael Pollan dat als je in tijden van honger (biologische) aardappelen en rauwe melk had, dat een compleet dieet was waar een mens op kon leven.
Door het drinken van rauwe melk en het eten van (biologische) aardappels (nee, niet in de vorm van frietjes) kreeg een mens zowel voldoende calorieën binnen als ook het volledige assortiment aan vitaminen.
Daar kan geen ander ‘ gezond dieet ‘ tegenop toch?
Het is namelijk gemakkelijk klaar te maken en super easy mee te nemen naar het werk. De melk bedoel ik dan 😉
Robert Kranenborg zegt in de uitzending van De Wereld Draait Door (na het drinken van een glaasje, nog warme verse melk die uiteraard afkomstig is van een super gezonde koe) dat deze melk het enige kant en klaar bereide product is uit de natuur.
Volgens hem (en ik kan dat alleen maar beamen) is rauwe melk het symbool van het leven.
Proost, ik neem er nog één 🙂

Hier vind je adresjes (Heerlen en omstreken) waar je rauwe melk kunt kopen.

Hier vind je nog meer adresjes voor rauwe melk (door heel Nederland).

Voor bij de Kerstborrel

Oké, ik mag geen toastjes, want dat is tarwe.

Geen chips, want dat zijn koolhydraten en transvetten.

Geen borrelnootjes uit de winkel, want daar zitten e-nummers in, smaakversterkers (en natuurlijk ook weer die transvetten) en ze bevatten zelfs tarwe en suiker 😦

Maar het is bijna kerstmis, wat mag ik dan wel??? (en ik wil geen moeilijke toestanden waarvoor ik urenlang in de keuken moet staan).

DSCN1683

Zelfgemaakte Borrelnootjes (moet je wel een dag van tevoren mee beginnen).

Maak in een kleine kom  een specerijenmengsel van:

  • 1 theelepel (zoete)  paprikapoeder.

  • 1 theelepel kerriepoeder (Engelse).

  • 1 theelepel chilipoeder.

  • 1 dessertlepel Keltisch zeezout, maar als je ze iets zouter wilt hebben mag het ook ietsje meer zijn.

  • Scheut Japanse sojasaus.

  • Experimenteer zelf eventueel nog wat met je eigen lievelings specerijen.

  • Maak van alle ingrediënten een marinade door er wat water bij te voegen.

DSCN1673

  • Kies noten uit die je lekker vind en laat ze 24 uur marineren (zet de kom in de koelkast).

  • Laat de noten de volgende dag  goed uitlekken en verdeel ze vervolgens over  een met bakpapier beklede bakplaat.

  • Rooster de noten 15 minuten in een voorverwarmde oven (200 graden). 

DSCN1681

Kaascrackers

  • Verwarm de oven 10 minuten voor op 180 graden.

  • Leg een vel bakpapier op een bakplaat.

  • Leg daarop wat plakjes kaas.

DSCN1672

  • Schuif de bakplaat in de oven en bak de kaasplakjes 8 minuten op 180 graden.
  • Haal ze daarna uit de oven en laat ze goed afkoelen.

Deze nootjes en crackers moeten wel meteen worden opgegeten, als ze te lang blijven liggen worden ze namelijk taai.