Konijn in zoetzure saus maar met een staartje

DSCN1519

In aanloop naar de kerst ( al hopende vóór die tijd  (bijna) alles al zover klaar te hebben) volgt hier het recept van mijn konijn in zoetzure saus. Maar dit recept heeft wel eerst nog een staartje.

Misschien zeggen jullie: ach bah, wat afgezaagd (en zielig) om met de kerst konijn te eten.

Klopt helemaal maar helaas zit dat er in onze familie zó ingebakken dat, al zou ik deze traditie willen loslaten, ik dat niet eens zou kunnen.

364 dagen in het jaar gaan we konijn-loos door het leven, omdat ‘konijn-eten’  ook bij mijn toch al zo volwassen kids nog steeds niet in goede aarde valt. Ze vinden het (ook) zielig maar kunnen me na al die jaren ook nog steeds niet uitleggen, wat het verschil is tussen het eten van een dood konijn of een dode kip. Maar dat even terzijde.

Met kerstmis willen ze (gelukkig) best een oogje dichtknijpen om hun dwangmatige ‘ met-kerst-eten-we-konijn moeder ‘ tegemoet te komen, zodat ik tenminste één keer per jaar mijn zin krijg (meer hoeft ook niet).

De reden dat kerstmis en konijn eten voor mij blijkbaar onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden ligt (hoe cliché) ver terug in mijn jeugd.

Mijn vader heeft zijn leven lang (en nu trouwens nog, hij is bijna 82) konijnen gefokt om ze vervolgens (ja, inderdaad) vóór de kerst te slachten.

Op zich niet heel bijzonder, ware het niet dat ik in de korte tijd dat de diertjes bij ons woonden, ontzettend verliefd op ze werd, en ze van pure hartstocht vaak al (voordat hun tijd gekomen was) dood knuffelde.

Helaas werd ik op een dag (ongewild) ooggetuige van een slachtpartij. Die herinnering staat mij, tot op de dag van vandaag, nog steeds op het netvlies gebrand.

Het was die dag mijn vader’s éérste (zelfstandige) slachtpartij. Normaal gesproken deed een oom van mij dat vieze en zware werk maar die lag thuis in zijn bed, ‘geveld ‘ door griep😦

Geheel onverhoeds moest het die gedenkwaardige dag blijkbaar zó zijn dat ik getuige werd van dit aards drama. Zoals op zoveel andere dagen maakte ik die dag mijn gang naar het toilet, waarvan het zij-raampje uitzicht bood op de ernaast liggende ( konijnen)stal.

Totaal onwetend zat ik daar en deed rustig mijn ding want soms gaat het gewoon niet sneller….ineens hoorde ik een afschuwelijk gekrijs uit de stal komen.

Snel haastte ik me om te kunnen zien wat er naast mij gebeurde, de meest snelle en effectieve manier om dat te doen was door op het deksel van de wc-bril te gaan staan. 

Tot mijn grote afschuw stond mijn vader, mijn grote held, de man die nooit en te nimmer een vlieg kwaad zou doen, met een honkbalknuppel vervaarlijk in het rond te zwaaien.

Wat bleek? Kort tevoren (vóór dat ik het in mijn blonde hoofdje haalde om op die wc-deksel te gaan staan) had hij een konijn een flinke optater met die knuppel gegeven, met de bedoeling het diertje met één klap te doden. Zo had hij het althans mijn oom zien doen. Maar zoals gezegd kon mijn vader nog geen vlieg kwaad doen en was de klap die hij had gegeven veel te soft. Daardoor begon het dier (van de pijn natuurlijk) als een gek tekeer te gaan, tolde door de stal en vloog tegen de muren op, waarschijnlijk met de bedoeling om zichzelf uit zijn lijden te verlossen.

Voor mij als grote (kleine) dierenvriend was dit ‘ horrible ‘ om te zien waardoor ik vervolgens dan ook alles bij elkaar begon te gillen. Van schrik begon mijn vader zo mogelijk nog harder te gillen. Zijn dochter, zijn oogappeltje had gezien dat haar vader in staat was om een onschuldig wezen te doden…….ik zie zijn verschrikte gezicht nog voor me.

Ik vermoed dus dat mijn: ‘ met-kerst-eten-we-konijn-obsessie ‘ daar vandaan komt en voor mij dienst doet als traumaverwerking (of om de laatste eer te bewijzen aan dat konijntje van toen…..). Zeker weten doe ik het natuurlijk niet maar 46 jaar na dato zie ik tijdens het bereiden van dit recept in ieder geval nog steeds dat rondtollende konijn voor me.

Wat een memories…….

Maar nu moet ik toch echt mijn aandacht erbij gaan houden (bij het bereiden van het kerst-konijn anno 2013). Want anders prijkt er dit jaar voor het eerst géén konijn op het menu en dat zou toch (dood) zonde zijn?

Het recept komt overigens van mijn vader (de bruut), als pleister op de wonde (maar lekker is het wel)🙂

Ik hoop dat jullie een beetje hebben genoten van mijn konijn- verhaal? ( al had het kop noch staart).

Het recept:

  • 1 konijn (in stukken).

  • Zout

  • peper

  • Reuzel, kokosolie of palmvet om in te bakken.

  • 1 ui (in ringen).

  • 1 zakje biologische juspoeder.

  • biologisch bindmiddel.

  • 4 eetlepels honing.

  • 5 eetlepels stroop.

  • 2 laurierblaadjes

  • 1 fles azijn

DSCN1498

De konijn-delen in het zuur zetten (doe dit een avond van tevoren).

  • Verdeel in een grote kom ( of twee kommen) de konijnen-delen.

  • Stooi twee eetlepels (Keltisch) zeezout  erover en schenk er  zoveel water bij totdat de delen onder water staan. Laat dit zo een half uurtje intrekken.

  • Haal na een half uurtje de konijn-delen uit het zout water en gooi het zout water weg.

  • Doe flink wat zout en peper op de delen en leg ze terug in de kom.

  • Schenk de azijn erover en vul aan met water totdat de delen onder het vocht liggen.

  • Leg de laurierblaadjes en de uienringen ook in het azijnwater.

Konijn bakken:

  • De stukken uit het azijnwater halen en goed droog deppen.

  • De uien ook goed droog deppen.

  • Doe een behoorlijke portie bakvet in een braadpan. Laat dit goed heet worden.

  • Dan de helft van de konijn-delen (om en om) flink aanbraden op hoog gas, uit de pan nemen en dan de andere helft van de delen aanbakken.

  • Bak de uienringen ook mee.

  • Als de delen goed aangebakken zijn neem je ze even uit de pan en legt ze op een bord.

DSCN1516

De zoetzure saus maken:

  • Doe een gedeelte van het azijnwater (waar de konijn in heeft gestaan) in de braadpan. Ongeveer 2 soep (opschep) lepels.

  • Aanlengen met water (totdat de konijn-delen bijna onder het vocht staan).

  • 1 zakje biologische juspoeder toevoegen.

  • Het vocht aan de kook laten komen.

  • Dan 4 flinke eetlepels honing en 5 eetlepels stroop erbij doen.

  • De saus een beetje binden met (het liefst biologisch) bindmiddel.

  • De saus opnieuw aan de kook laten komen, de stukken konijn terug leggen in de saus.

  • De zure laurierblaadjes toevoegen.

  • Ongeveer 1 uur laten sudderen.

  • Op het laatst proeven of de konijn gaar is, anders nog even laten sudderen.

  • Proef of de saus zoet genoeg is anders nog wat honing of stroop toevoegen.

  • Je kunt de konijn ruim van tevoren bereiden en invriezen tot aan kerstmis.

DSCN1521

4 thoughts on “Konijn in zoetzure saus maar met een staartje

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s