Moeten zonen worden opgevoed tot een ‘ echte ‘ man?

Laatst las ik op een forum dat een moeder ( van een anderhalf jaar oud jongetje) de vraag stelde, hoe ze haar zoontje kon opvoeden tot een ‘ echte man ‘. Ze vroeg zich af hoe zij haar zoon kon voorbereiden op de zware taak die straks onherroepelijk op hem wacht. Ze hoopte (met haar opvoeding) iets te kunnen bijdragen om haar zoon voor te bereiden op zijn levenstaak als echte man .

De eerste vraag die dan bij mij naar boven komt is:  wat is de definitie van een echte man ? En ik vraag me dan ook meteen af of wij onze zonen daar wel op moeten en kunnen voorbereiden. Zijn onze mannen daarop voorbereid geworden en hoe dan, hoe deden onze ouders dat dan? 

Volgens iemand anders op dat forum moest die mevrouw met haar vraag bij de vaders zijn, want alleen zij zouden verstand hebben van ‘ mannen ‘ . Volgens weer iemand anders was een ‘ echte ‘ man een leider, een beschermer en een soort ‘ krijger ‘ zeg maar.

Nou, dan ben ik bang dat onze zoon (nu 20 jaar) geen echte mannen-opvoeding heeft gehad.

Mijn man is heel zachtaardig, lief, zorgzaam en een harde werker. Hij draait zijn hand(en) er niet voor om om mee te helpen met koken (andere huishoudelijke klusjes hoeft hij nooit te doen want dat vind ik niet nodig met een thuisblijfmoeder en een dochter van 26 jaar nog in huis).

Ik vind hem wel absoluut een beschermer (en een echte man), maar een leider? Nou nee…..en een krijger???

Hoewel ik denk dat, als zijn gezin in gevaar zou zijn, ik een kant van hem te zien zou krijgen die ik tot nu toe nog nooit van hem gezien heb, dus ja, ik denk dat hij zich dan best wel ontpopt als een echte krijger.

Mijn man heeft in ieder geval niets speciaals gedaan om van onze zoon een echte man te maken. Zijn vader bij hem volgens mij ook niet. Het enige wat zijn vader, een papa van 12 kinderen, heeft gedaan om zijn zoon op zijn ‘ taak als echte man ‘ voor te bereiden was: laten zien hoe een (verantwoordelijke) man zich ten opzichte van zijn gezin gedraagt. Hij was daarin een positief voorbeeld voor zijn zoon.

Dat voorbeeld bestond uit: hard werken en zorgen dat er brood op de plank kwam, dat was het volgens mij wel zo’n beetje.

Mijn schoonvader werkte nooit teveel omdat hij ook nog wat tijd met zijn gezin wilde doorbrengen, ‘s avonds was hij dan ook altijd thuis.  Eerst werd gezellig samen gegeten en gedronken en daarna lekker ravotten op de bank. Vervolgens kwamen de spelletjes tevoorschijn (vooral kaarten, dobbelen, scrabble en yahtzee). Hij zei nooit tegen zijn kinderen: ik heb geen tijd of zin in jou of het komt me nu niet uit (al zal hij dat best af en toe zo gevoeld hebben met 12 kinderen). 

Mijn schoonvader is nooit met mijn man gaan survivallen (wij ook niet met onze zoon trouwens) of erop uit getrokken om een vader-zoon weekend te hebben, hoe had mijn schoonvader dat moeten trekken met negen zonen? Ik denk dat zijn persoonlijke aanwezigheid al voldoende was om een positieve bijdrage te leveren aan de ontwikkeling van zijn zoons, want het zijn stuk voor stuk fantastische mannen (en vaders) geworden. Zo simpel kan het zijn blijkbaar.

Natuurlijk heeft mijn man onze zoon ook wel eens bij iets ‘ mannelijks ‘ betrokken, maar dat was meer op mijn verzoek omdat in mij (ook) steeds een stemmetje zeurde van: ‘ moet je niet eens een echte man van hem maken ‘ ? Die gezamenlijke mannedingen zijn maar sporadisch voorgekomen omdat ze zich dan meestal (bijna) de kop insloegen van frustratie (of was dat nou juist het mannelijke eraan, dat zou ook zomaar kunnen bedenk ik me nu).

Ik heb het thema ‘ wanneer ben je een echte man ‘ hier ook maar even op tafel gegooid met de bedoeling om wat tips (van mannen) los te peuteren.
Volgens mijn man en mijn zoon bestaat er niet zoiets als je zoon opvoeden tot een echte man.
We hebben dan ook even gebrainstormd over de echte man.

Volgens hun is iemand die als jongetje wordt geboren al een echte man, want hij is geen meisje geworden en dus geen vrouw, dus moet het wel een man zijn  
Dus daar heb ik ook niks aan, maar volgens mijn zoon komt het wel goed met een zoon als hij mag zijn wie hij is.
Of dat nou stoer, lief, zacht, ruig, macho, nerderig (spreek je uit als nurderig) of wat dan ook is.

Zelf ben ik (nu in ieder geval wel, vroeger was ik ook nog niet zo overtuigd) van mening dat wat er IN een zoon zit er uiteindelijk ook wel uit zal komen ondanks zijn opvoeding en niet dankzij zijn opvoeding.

Ik denk dat wij als ouders maar één hele grote fout in de opvoeding kunnen maken en dat is afwezig zijn en niet (met ons hele hart) betrokken zijn bij het welzijn van ons kind (of het nou een zoon of dochter betreft), zowel op lichamelijk als geestelijk gebied. Ik denk dat dat belangrijker is dan de vraag of het kind met schietgeweertjes (of ook met poppen) mag spelen. Of dat zonen wel of geen oorlogje op het speelplein mogen doen.

Ook denk ik dat urenlang doorbrengen op Social Media ( of überhaupt voor de computer of tv zitten) niet echt bijdraagt aan het man-zijn, want ik hoor steeds meer verhalen van mannen (tussen de 30 en 35 jaar) die nog steeds hun verantwoordelijkheid ten opzichte van hun gezin niet willen nemen. In plaats daarvan gamen ze (soms wel 8 uur per dag) of hangen ze in de sportschool rond. 

Ze zijn dat nu eenmaal vanuit hun jeugd zo gewend (en zijn er echt verslaafd aan ). Dat vind ik in ieder geval geen uiting van mannelijkheid( maar ze waren wel met 19 jaar al zogenaamd zelfstandig, lees: het huis uit). Of (erger nog) ze gaan weer thuis wonen nadat ze eerst een puinhoop van hun leven hebben gemaakt (torenhoge schulden hebben en fysiek verwaarloosd zijn ).

Misschien komt de vraag van die moeder wel voort uit dit (niet onterechte) schrikbeeld, omdat dit is wat zij om zich heen met zonen ziet gebeuren? Daar kan ik me best iets bij voorstellen.

Mijn antwoord op haar vraag:’ hoe voed je een zoon op tot een echte man ‘ zou dus kunnen zijn:

  1. Goed voeden, daardoor blijft hij dicht bij zichzelf (zijn eigen natuurlijke staat van zijn, of dat nou hard of zacht is).

  2. Verantwoordelijkheid leren nemen voor zijn daden.

  3. Duidelijke grenzen trekken wat betreft media-gebruik, want volgens mij is er niets wat zo verwijfd maakt als dat hangen voor die tv en pc…..

  4. En vooral veel aanwezig zijn (want zonder dat lukt punt 1 , 2 en 3 ook niet).

Je zoon ondersteunen op weg naar zijn autonomie en daardoor zijn man-zijn, is volgens mij het mooiste geschenk wat je hem als ouders zou kunnen geven, en dat kost TIJD, veel TIJD!

Als mijn zoon later de verantwoordelijkheid neemt voor zijn eigen keuzes, en doet wat er gedaan moet worden ( inzake zijn relatie, zijn werk, zijn kinderen, kortom die dingen waar hij zelf voor heeft gekozen) dan vind ik hem in ieder geval al mans genoeg, doet hij dat niet dan kan hij wat mij betreft de boom in .

 DSCN1298 DSCN1315 DSCN1313

Hè, hè dat was weer een hele mond vol.

Interessant thema trouwens, volgens mij is hier het laatste woord nog niet over gezegd😉

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s