Sinterklaas Sentiment

DSCN1413

Wat de seizoenstafel betreft vind ik dit maar een beetje een rare periode.

Sint Maarten is nog niet uit beeld, de herfsttafel staat nog vol herfstachtige spulletjes (die ik van al mijn wandeltochten mee op huis aan heb gesleept) en dan komt ineens Sint Nicolaas al in het land.

Voor ik het weet beginnen Jozef, Maria en hun ezeltje al aan hun barre tocht naar Bethlehem en moet de adventskrans ook nog ergens een plekje krijgen…….

Vanaf de eerste Zondag van advent komen er vervolgens iedere Zondag nieuwe dingen bij zoals mooie stenen, plantjes, dieren (os en de schaapjes) en als laatste schuiven de mensen aan (de herdertjes en Jozef en Maria). Het kribbetje blijft nog even leeg.

Op Heilige Avond komt dan eindelijk het kindje Jezus erbij (daar maakte ik vroeger een heel ritueel van). Eerst las ik het geboorteverhaal voor en daarna mochten de kinderen, heel voorzichtig uiteraard, het kindje Jezus  in zijn kribbetje leggen.

Tja, voorlopig wordt het dus flink proppen op mijn seizoenstafel.

Langzaam maar zeker veranderd de sfeer, niet alleen op de seizoenstafel maar ook hier in huis wordt het drukke(nde)r….

Het naar binnen keren is begonnen…..ik merk dat ik er een beetje melancholisch van word.

Ik steek maar snel wat kaarsjes aan en zet de Pieterballetjes (die paar die nog over zijn) alvast op tafel en zet een lekkere pot thee voor mezelf.

Totdat iedereen dadelijk weer beneden staat geniet ik nog even van mijn Me-time.

Ik kijk tevreden naar mijn (volgepropte) seizoenstafel . Mijn oog valt op het prentenboek: Nicolaas van Myra.

DSCN1411

Terwijl ik een slok neem van mijn ( bij weer en wind ) thee, die overigens heerlijk is, denk ik terug aan de periode waarin ik dit boek kocht.

Mijn zoontje was negen jaar en geloofde nog ‘ heilig ‘ in Sinterklaas maar begon ook af en toe te twijfelen. Toen mijn dochter zover was dat ze ‘ het wilde weten ‘ heb ik het haar maar eerlijk verteld. Ze vroeg ernaar omdat kinderen hadden gezegd ‘ dat het gewoon je ouders zijn die de cadeautjes kopen ‘😦

Achteraf gezien was het niet zo’n goed idee om het haar maar zo prompt verloren te vertellen, het gebeurde te abrupt . Ze voelde zich behoorlijk in de maling genomen door ons, daarnaast wilde ze  ‘ het ‘ eigenlijk helemaal nog niet weten en was ze van mening dat we nog een tijdje  door hadden moeten gaan met  ‘ liegen ‘, kortom ze was behoorlijk boos. Om die reden wilde ik het bij mijn zoontje anders doen.

Op het moment dat hij perse wilde weten hoe het nou eigenlijk zat met die Sint en Piet liep ik per ‘ toeval ‘ tegen dit prachtige prentenboek aan.

Op een dag was het weer eens  zover dat hij ( ook altijd bij mij hè)  naar de waarheid begon te ‘ vissen ‘. Dus nam ik hem apart en zei: ‘ volgens mij wordt het tijd dat ik jou eens een mooi verhaal ga voorlezen, kom maar eens lekker naast mama op de bank zitten ‘.

Ik begon hem de legende van Nicolaas van Myra voor te lezen en hij luisterde zeer aandachtig (wat op zich al een wonder was).

Hij vond het prachtig om te horen hoe Nicolaas de matrozen hielp toen ze in nood waren en hoe hij een jongetje redde dat in zee was gevallen.

So far so good dus, totdat we op de bladzijde waren aanbeland waar Nicolaas            ( nadat hij was gestorven) lag opgebaard. Daar lag Nicolaas dan in zijn, met rode rozen bezaaide, priestergewaad.

DSCN1415 DSCN1416

Terloops keek ik eens naar opzij, naar het gezicht van mijn zoontje. Hij verroerde zich niet maar ik zag zijn onderlip vervaarlijk trillen en dacht o jee…..hij heeft het begrepen. Kort daarop kwamen de waterlanders. Ik heb verder niets maar dan ook niets gezegd of gedaan. Ik heb hem alleen maar de ruimte gegeven zodat hij het beeld van de dode Nicolaas goed in zich kon opnemen.

Heel stil en heel kwetsbaar zat mijn (stoere) jongen naast mij te treuren om de dood van deze Goed(e) Heilig(e) man . Het leek wel of hij geen genoeg kon krijgen van het beeld van de opgebaarde Nicolaas van Myra.

Na een poosje keek hij (eindelijk) naar mij op, ik zal de blik in zijn ogen nooit meer vergeten, hij zag er zo intens verdrietig uit…….

Ik pakte hem lekker vast en vroeg: ‘ zal mama weer verder gaan met lezen ‘ ? Toen knikte hij (nog wat na snikkend) ‘ ja ‘  sloeg de bladzijde om en ik vervolgde mijn verhaal.

De magische sfeer die al die tijd duidelijk voelbaar was geweest verdween en werd weer ‘normaal ‘.

We kwamen bij onderstaande bladzijde aan

DSCN1418

Ik las heel rustig verder zodat hij deze woorden goed in zich op kon nemen:

En opeens staat hij aan de deur: een man, verkleed als Sinterklaas, met een staf in de hand en een mijter op zijn hoofd, zoals een bisschop eruit ziet. Hij zegt dat hij uit Spanje is gekomen en leest de kinderen voor uit het grote boek.

Verder hebben we er nooit meer een woord over vuil gemaakt behalve dan dat hij af en toe kwam vragen of hij zijn schoen nog eens mocht zetten😉

Dit boek vond ik een mooi hulpmiddel om mijn kind te vertellen dat Sinterklaas niet (meer) bestaat.

Och, ineens kan ik ook het melancholische gevoel bij mezelf verklaren, het hoort helemaal bij het ouder worden denk ik dan maar. Het terug kijken op je leven, een beetje verdrietig zijn om dit soort speciale momenten die voorbij zijn en nooit meer terugkeren……

Ach, ik stop nog maar een Pieterballetje in mijn mond, de pure chocolade zal er snel voor zorgen dat ik me weer iets vrolijker voel. Bovendien begint over tien minuten de intocht van Sinterklaas op de tv, dus dat wordt weer ouderwets genieten van romantische sentimenten🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s