Soms zitten gevoelens hoog en wil je even je hart luchten

Zwaan met kleintje

Naar aanleiding van een reactie op mijn blog heb ik besloten om een nieuwe categorie aan te maken met de naam Lucht Je Hart!

Op deze plek kun je een berichtje achterlaten over iets dat jou gevoelsmatig bezig houdt wat betreft het ouderschap ( van een moeilijk opvoedbaar kind) of wat de relatie met je eigen ouders (moeilijk opvoedbare ouders) betreft.

Het kan een hartenkreet zijn of iets wat je je kinderen (of je ouders of ander familielid) altijd al had willen zeggen maar niet durfde, iets wat je bijvoorbeeld al heel lang dwars zit. Het mag uiteraard ook een bedankje zijn of iets anders van dien aard.

Ik wil een soort van ‘platform’ zijn voor:

Moeders van (moeilijk opvoedbare) kinderen maar…..

Ook voor de ‘ moeilijk opvoedbare ‘ kinderen zelf (omdat ik er zelf ook één was)😉

Als je last hebt van ‘ moeilijk opvoedbare ‘ ouders dan kun je hier ook terecht. 

Onder Moeders Vleugels mag wat mij betreft best een plek worden waar we onze gemeenschappelijke problemen (die onherroepelijk ontstaan als je een (moeilijk opvoedbaar) kind hebt of bent ) gezamenlijk kunnen bespreken. Of als je problemen hebt met je ouders. 

Door een plek te hebben waar je in ieder geval al eens je hart kunt luchten kunnen we elkaar misschien vooruit helpen.

Ik weet het, in de maatschappij rust nog steeds een groot taboe op het uiten van onze diepste emoties. We houden met zijn allen het liefst de schijn mooi op maar toch helpt het vaak om bepaalde gevoelens met anderen te delen.

Vooral die dingen die we niet zouden mogen voelen of denken, we horen het allemaal maar binnen te houden want het hoort er nu eenmaal bij.

Mensen die wel openlijk voor hun gevoel durven uitkomen worden al snel als ‘ klagers ‘ bestempeld. Natuurlijk lost het ‘ klagen ‘ niets op maar alleen al het gevoel dat je ergens niet alleen in staat doet vaak al wonderen !

Onthoud één ding, je kunt als ouders je duisterste gevoelens nog zó goed weten weg te stoppen en te verdringen, ze nog zo goed voor jezelf en je omgeving verborgen weten te houden, maar er is altijd iemand die deze gedachten en gevoelens (weliswaar onbewust) van jou oppikt en dat is jouw kind.

Kinderen voelen hun ouders feilloos aan.

Ouders en hun kinderen zullen altijd tegenstrijdige behoeften hebben, en het vergt nu eenmaal zelfinzicht om de behoefte van het kind voor te laten gaan.

Het kind met al zijn kinderlijke behoeften roept ons op om terug te keren ‘naar huis ‘. Het kind wil dat we tot ons ZELF komen, dat we ons ZELF zijn!

Het kind heeft ons lief zoals alleen een kind kan lief hebben: onbevreesd, intens, zonder terughoudendheid en zonder een spoor van sarcasme.

Nu wij nog.

Schrijven over onze diepste gevoelens kan ons daarbij helpen.

Ik maak deze rubriek aan omdat ik heel veel reacties krijg van mensen (van ouders maar ook van ‘moeilijk opvoedbare kinderen ‘) die zeggen dat ze zoveel waarde hechten aan de herkenning die ze op mijn blog vinden.

Die ervaring heb ik zelf ook. Door bepaalde reacties van mensen op mijn berichten, krijg ik voor mezelf bepaalde dingen (meestal gevoelens) duidelijk die ik tot aan dat moment nog niet duidelijk had.

Dus lieve mensen willen jullie mij helpen om elkaar de spiegel voor te houden zodat we van elkaar kunnen leren?

Stel het loopt goed dan ben ik er nu al over aan het denken om een aparte categorie aan te maken namelijk een: Lucht je Hart Plek voor (moeilijk opvoedbare) kinderen.

Wat zouden we dan veel van elkaar kunnen leren, wij van de ware gevoelens van deze kinderen en zij van de ware gevoelens van ons.

Als voorbeeld plaats ik hieronder een paar voorbeelden van reacties die ik zoal van mensen krijg (ik zet er bewust ook een reactie van een jong iemand bij om te laten zien wat ik bedoel)😉

Plaats datgene wat jij graag kwijt wilt ( eventueel tegen iemand wilt zeggen zoals je kind of het kindje dat je nooit hebt gekregen, je ouders, je omgeving of de maatschappij) door even op het hartje rechtsboven in dit artikel te klikken).

Let op! Als je je naam vermeld bij jouw hartenkreet, kan deze gevonden worden in de zoekmachines van het internet. Als je dit niet wilt, plaats jouw reactie dan onder Anoniem of een schuilnaam! 

Voorbeeld 1

Het bodemloze put-syndroom.

Terwijl je als kind bezig bent de bodemloze put van je ouder te vullen, blijf je zelf met lege handen staan.
Met twee lege handen.

Eén omdat je zelf te weinig gehad hebt en de tweede omdat je harde werk voor je ouder ongezien blijft.
De ouder kan zelfs boos en verdrietig worden als je jezelf op de eerste plek gaat zetten.

Omgekeerde wereld. En o zo moeilijk voor de eigen-weg-zoeker.
Je hebt het nooit geleerd, je bent daarin zelfs ontmoedigt en nu wordt er zelfs negatief op gereageerd.
Vervolgens wordt je op een dag zelf ouder.

Alle verdriet, boosheid en verongelijktheid komt weer naar boven, je wilt het beter doen, maar je hebt geen goed voorbeeld gehad en je zit je zelf zo dwars.
Onderwijl sporen schoonmoeders en consult-mensen je aan om je kind te laten huilen, je moet duidelijk zijn.
En dat weet je wel van hoe dat moet, maar eigenlijk wil je dat niet. En heb je dan weer verdriet over de valse start die je je weerloze kind geeft.
Pfff het is even een ‘dat moet ik kwijt dagje’.

Voorbeeld 2

Hier op internet ben ik best wel open🙂 Waarschijnlijk toch doordat ik me hier wat anoniemer voel.
Wat je schrijft over de omgekeerde ouder-kindrol, dat herken ik best wel.
Qua voeding heb ik alles zelf uitgezocht en ik kook bij het avondeten vaak ook iets voor mezelf erbij.

Soms wou ik dat mijn ouders dezelfde denkbeelden deelden over gezond eten, dat ze ook kookten naar die inzichten en dat ik niet alles zelf hoefde te doen.
Wat dat betreft mis ik wel een stukje zorg. Ik ben aardig zelfstandig, maar heb er nog niet altijd behoefte aan om al zo zelfstandig te zijn.

Ik voel me eigenlijk ook inderdaad schuldig over mijn niet zo heel geweldige band met mijn ouders… maar dat is doordat ik naar hen toe ook niet open ben (net zoals zij naar mij toe dat niet zijn) over wat ik voel. Hoewel, ze vragen er ook niet naar…
Verder vind ik het trouwens een heel interessant stukje wat je daar geschreven hebt over ouders en kinderen🙂

En wat verveling betreft, dat vind ik ook hoor. Ik had de eerste helft van de basisschool nog geen computer en mijn vrije tijd werd dan ook voornamelijk gevuld met buitenspelen, lezen en knutselen. Dat laatste gebeurde vooral als ik me verveelde, dan kreeg ik allerlei creatieve ideeën om van alles en nog wat te maken/bouwen/schrijven🙂. Ik ben erg dankbaar voor het feit dat ik niet van jongs af aan ben opgegroeid met de computer en de tv, dat ik pas later die apparaten ging gebruiken. Want nu ontkom je er bijna niet meer aan, ook als klein kind niet meer.

Voorbeeld 3

Als ik me echt rot voel, ben ik eerder geneigd dit met een paar vriendinnen van internet of vriendinnen uit ‘real life’ te delen, dan mijn ouders in te lichten. En daarin ben ik niet de enige volgens mij.

Eigenlijk best vreemd als ik er zo over nadenk. Dat ik mijn ouders blijkbaar minder vertrouw dan mijn vriendinnen. Maar het is ook zoveel makkelijker, gevoelsmatig dan, om je zorgen op een toetsenbord te tikken dan een serieus gesprek met je familie/ouders aan te gaan. Vind ik dan. Eigenlijk is het gewoon ‘de makkelijke weg’.

Mijn familie vindt mij inderdaad (soms) best vreemd vanwege mijn ‘rare eetgewoonten’ en dergelijke. Dan voel je je toch minder op je gemak.
Bij mijn vriendinnen kan ik veel meer mezelf zijn. Ik denk dat het maar goed is dat ik in elk geval een paar echt goede vriendinnen heb, waarmee mijn band erg sterk is.
Alleen de band tussen mij en mijn ouders is nog niet zo geweldig. Zij zijn totaal niet open en mede daarom ben ik dat ook helemaal niet.

Ik heb laatst wat meer gevraagd over hun jeugd, want daar wist ik eigenlijk helemaal niets over! Dit is nog een puntje waar ik echt aan kan werken: mijn band met mijn ouders.

Voorbeeld 4

Ow ow ow wederom herkenbaar …..in het heetst van de strijd …..explosiegevaar met alle gevolgen van dien en naderhand twee mensen met gevoelens van onmacht, verdriet en teleurstelling.
Hier is het erg heet momenteel, ik (we) zitten op de wip en het wiebelt erger en erger lijkt het wel.
Als de boel geëxplodeerd is dan is er boosheid, onmacht, frustratie, verdriet, onbegrip en woede.
Dan is er schaamte, verdriet, schuldgevoel en eenzaamheid bij alle partijen.
Contact maken en behouden is het moeilijkste wat er is, als het zo heet wordt, dat je vervalt in oude gevoelens, vervallen in oude woorden, vervallen in ….en de cirkel is weer rond.

Het niet meer in de hand hebben…..en dan is er weer die wip, het blijft hier behoorlijk wiebelig.
Vast zitten hoort er ook bij denk ik dan, zolang ik niet loslaat…..kan ik niet vallen.

Ik ben ik
Jij bent jij
Ik ben jij

Afbeelding zwaan gekopieerd van rammelaars2.blogspot.nl

7 thoughts on “Soms zitten gevoelens hoog en wil je even je hart luchten

  1. Hoi Marion,
    Ik heb dit gelezen.
    Lijkt me wel interessant als mensen iets kwijt kunnen van zichzelf.
    Een vraag en zoektocht naar roots, jeugd en belevenissen van ouders.
    Het is ook beter dingen van je af te schrijven.
    Gedeelde smart is halve smart en gedeeld plezier is ook voeding voor een ander.
    Ik was vanmorgen op een plek en gaf mijn oren en ogen de kost bij wat ik om mij heen zag en soms hoorde.
    Daar kun je bedenkingen uit creëren iets van opsteken ,of niets mee doen, gewoon knop om en leegte vullen in jezelf.
    Als er al leegte is wordt dat alleen maar meer.
    Dan ben je weer waar je begon: ogen en oren de kost geven, luisteren en kijken.
    Ik wil iets opsteken iets vullen iets voelen.
    Gewoon er mogen zijn als persoon betekend iets voor jezelf en nog mooier als je wat voor een ander kan betekenen.
    Lijkt me echt mooi deze mogelijkheid te bieden op dit medium.
    Succes.
    Ik sta achter jou, naast jou, voor jou, kortom in de buurt.
    Veel sterkte ermee.
    grt Jeannie

  2. Dat spiegeltje is zo hard nodig ,maar ook het gewoon even mogen zijn……………….
    Zijn met boosheid, zijn met verdriet, zijn met radeloosheid, zijn met eenzaamheid.
    Er wordt vaak gereageerd met gedachtes gecreëerd vanuit oplossingen, dat is niet altijd de vraag.

    Alleen even luisteren of even mogen zijn, mogen zijn met heel je hart, lijf en hoofd laten gaan.
    In de realiteit kom je wel weer, is het niet door je eigen innerlijke (on)rust, dan wel door die ander met die spiegel, of net dat duwtje dat je zo nodig bent.
    Begrepen worden in dat gene wat je voelt, niet in hoe het zou moeten zijn.

    Kom maar op met die spiegels😉

    Soms twee benen op de grond, soms vliegende moeder met een hoop frustraties, woede, verdriet en onbegrip.

  3. Beste Onder Moeders Vleugels,
    Wat fijn dat er een plek is waar je je hart even kunt ‘luchten’…
    Ik herken het dat mensen in mijn omgeving vaak met ‘goedbedoelde raad’ komen, wanneer ik mijn gevoelens probeer te verwoorden.
    Dit is iets wat ik bovendien heel erg lastig en moeilijk vind, vooral omdat dit in mijn omgeving nauwelijks gedaan wordt.
    Mijn familieleden praten vrijwel nooit over hun gevoelens en wanneer ik dit probeer, wordt hier al gauw aan voorbij gegaan door te kijken naar oplossingen zoals: ‘Je moet wat meer “afleiding” zoeken, dan zul je je beter voelen” of “Je moet niet zoveel nadenken en meer genieten van het leven”.
    Ik weet dat ze dit dan goed bedoelen, maar meestal hebben deze adviezen een averechts effect en voel ik mij daarna nóg eenzamer…
    Ik vind het dan ook heel fijn dat ik op uw blog mijn hart mag en kan luchten en dat ik hier anoniem mijn gevoelens kan uiten…
    Het is namelijk zo dat ik al lange tijd niet lekker in mijn vel zit. Ik volg momenteel een studie waarin ik mij niet “thuis” voel en die veel ‘druk’ op mij legt.
    Hierdoor ervaar ik gevoelens van depressiviteit en ik heb veel negatieve gedachten.
    Soms vraag ik mij zelfs af wat het “nut” van mijn leven is en waarom ik hier eigenlijk ben.
    Ik schaam me hier best wel voor, maar merk wel dat het “oplucht” om dit eerlijk te durven zeggen.
    Bedankt dat ik dit op uw blog mag delen!

  4. Een vraag die mij al enkele dagen bezig houdt.
    Hoe komt het dat wij als vrouw een “beter” empatisch vermogen bezitten, hoe komt het dan de man hier geen apart vakje voor heeft.
    Wanneer mijn puber de regels aan der laars lapt, en wij bekend maken dat wij dit zien en ingrijpen wanneer ze haar afspraken niet na komt, dit bij een man blijft hangen in een volgende situatie.
    Ik koppel het “probleem” van dat moment los van gedragingen eerder.
    Ik zal een voorbeeld geven.
    Mijn dochter komt haar afspraak niet na, wij melden dit en zeggen te gaan ingrijpen voor haar wanneer ze hier niks mee doet.
    Vervolgens gebeurt er iets in haar leven waardoor ze verdrietig wordt, als moeder voel je dit aan en probeert te achterhalen waardoor dit komt en wat ze ermee zou kunnen doen.
    Nagaan wat haar behoefte is op dat moment en samen kijken, hoe een oplossing te vinden.

    Mijn vriend kan zich op zo’n moment niet verplaatsen in haar, hij zit met zijn gevoel zij-komt-de-afspraken-niet na, er is geen ruimte voor het moment, haar gevoel, haar probleem.
    Eerst laten zien dat je goed voor jezelf zorgt dan voel ik weer mee.

    Ik kan daar niks mee, een middenweg zoeken is dan erg lastig als moeder.
    Ik zie de afspraken niet nakomen los van het probleem wat er daarna speelt.
    Wie o wie heeft inzicht en kan mij zeggen hoe dit komt of hoe men ermee omgaat.

    ratel

    • Bedankt voor het stellen van je vraag en wat goed van je dat je van dit plekje gebruik maakt om je hart te luchten.
      Ik hoop dat je heel veel reacties gaat krijgen.

      Ik heb ook even op jouw vraag gereflecteerd.
      Zelf denk ik niet dat het zo is dat vrouwen meer empathisch vermogen bezitten dan mannen.
      Ik denk dat empathie iets is dat je hebt of niet, los van het feit of je een man of een vrouw bent.
      Sommige mannen zijn nu eenmaal haantjes en sommige mannen weer helemaal niet.

      Als ik bijvoorbeeld in mijn eigen omgeving kijk:
      Mijn dochter heeft twee totaal verschillende vriendjes gehad.
      De één was zo empathie-loos als maar wat en de ander barstte al in huilen uit bij het zien van een zielige film.
      Er zat geen spatje kwaad in die knul en veel dingen raakte hem oprecht, hij was zeer empathisch.

      Je schetst een duidelijk voorbeeld, ik kan het helemaal voelen.
      Blijkbaar kan jouw vriend dat niet (is ook niet erg en misschien kan je het hem niet eens kwalijk nemen) het is wat het is.
      Ik vind dat je groot gelijk hebt als je zegt dat jij het probleem van je dochter van ‘ de afspraken niet nakomen ‘ los ziet van het probleem dat erna speelt.

      Je zegt dat je het als moeder moeilijk vindt om een middenweg te zoeken.
      Een middenweg tussen wat of wie?
      Waarschijnlijk voel je zich tussen twee vuren staan.
      Je wilt het goed doen voor je dochter maar je wilt ook je vriend niet afvallen.
      Mijns inziens is er in deze geen middenweg.

      Ik kan alleen maar zeggen hoe ik ermee om zou gaan, of dit een correct antwoord is laat ik even in het midden.
      Ik zou TEN ALLE TIJDEN mijn moedergevoel volgen want je hebt daar een enorm krachtig wapen ter beschikking.
      Die vrouwelijke intuïtie en dat moederlijke instinct heb je niet voor niets gekregen.
      Wat is er mis met het feit om jouw dochter te helpen op de manier zoals je hierboven beschrijft?
      Samen kijken naar wat haar behoefte is om samen tot een oplossing te komen.
      Ik neem aan dat je met samen jou en je dochter bedoeld?

      Persoonlijk vind ik dat jouw vriend dat heeft te respecteren en jou daarin zou moeten steunen.
      Ik vind niet dat hij (of de vraag of hij wel of niet empathisch is) bepalend zou moeten zijn voor de keuzes die jij maakt wat betreft jouw dochter.
      Ik kan me heel goed voorstellen dat jouw vriend dit moeilijk vind.
      Maar het kind gaat voor toch? (ik weet dat jij hier als haar moeder, diep in jouw hart, ook zo over denkt);-)

      Waarschijnlijk zit je niet eens op tips te wachten over hoe je hiermee om moet gaan, en zoek je alleen maar bevestiging voor het feit of je wel of niet goed zit met jouw gevoel.
      Ik weet ZEKER dat je goed zit wat jouw gevoel betreft.
      Wacht niet totdat iemand jou groen licht geeft om dat gevoel te volgen, maar grijp alles aan om dit gevoel sterker te maken.
      Jij voelt jouw dochter aan, als jouw vriend jou daarin wilt steunen prima, als niet, zijn tekortkoming.
      Is niet erg, mag van jou, je vind het wel moeilijk maar ook dat mag er zijn.
      Jij laat jouw vriend hierin in zijn waarde en andersom zou dat ook zo moeten zijn.

      Ik heb eens een aflevering gezien van Dr.Phil waarin hij zei dat de nieuwe partner van de moeder totaal niets te zeggen heeft over haar kinderen.
      Hij mag haar steunen maar de moeder bepaalt uiteindelijk hoe zij met haar kinderen omgaat. De nieuwe partner staat daar buiten.
      Mijn vader is ook niet de echte vader van mijn broer en mijn zus en heeft zich ALTIJD aan deze code gehouden.
      Hij steunde eerder nog de kinderen als ze in conflict waren met mijn moeder😉
      Met als gevolg dat mijn broer en mijn zus hem nu op handen dragen (dat is de beloning die in het verschiet ligt voor de nieuwe partner als hij zich erbuiten houdt).

      Het is een heel lastig onderwerp dit.
      Ik wens je heel veel kracht en moed toe.
      Bedankt voor het vertrouwen.

  5. Mijn vriend en ik proberen op 1 lijn te zitten in de omgang met de kinderen, zowel naar onze eigen” kinderen als naar mijn dochter.
    Zo ook reageer ik op zijn kinderen of wijs ik hem op de regels die afwijken van datgene wat wij hier in huis toepassen.
    Dat is soms lastig en ondanks dat ik de “stempel” aanplakmoeder en zij mijn aanplakkinderen zijn, voel ik mij dan de boze stiefmoeder.
    Wat betreft mijn dochter staan wij ook redelijk op 1 lijn volgens mij, al blijf ik met bovenstaande stuk soms zitten.
    Inderdaad het gevoel tussen 2 vuren te staan.
    Ik blijf op mijn gevoel reageren en doe wat mijn hart zegt, al is dat soms niet wat hij vindt dat moet gebeuren, doordat hij blijft hangen in wat is geweest en los staat van de volgende gebeurtenis.
    Uitleggen hoe ik het zie en denk wat mijn dochter voelt, beleeft en hoe dit voor haar kan zijn, probeer ik hem duidelijk te maken.
    Dat je kind voorgaat blijkt wel, ik volg mijn hart hierin, anders kom ik als moeder vast te zitten.

    Wanneer de cursusleidtser komt morgen gaan we eens kijken hoe onze ouders met hun gezin omging en wat wij als “geleerde” hebben mee gekregen m.b.t. normen/waarden respectvol omgaan met elkaar enz.
    Puur om te kijken of het gedrag wat wij laten zien een stuk aangeleerd is of werkelijk is hoe wij willen zijn en reageren naar elkaar.
    thx voor jou snelle reactie!!

    Bevestiging is het ook denk ik,maar ben ook benieuwd hoe anderen dit zien.

    greetz ratel

    • Het lijkt me heel vermoeiend allemaal.
      Ik vind het super dat het jou, ondanks alles, toch lukt om je hart hierin te blijven volgen.
      Dat je steeds opnieuw weer de moed kunt opbrengen, om aan jouw vriend duidelijk te maken hoe het voor jouw dochter moet voelen, en hoe zij bepaalde dingen ervaart.

      Klinkt heel interessant wat je vertelt over wat de cursusleidster vandaag met jullie gaat doen. Waar ze naar gaat kijken.
      Ik ben heel benieuwd wat daar uit gaat komen (hoef je uiteraard niet te delen als je dat niet wilt)😉
      Ik hoop echt dat deze dag jouw weer wat meer helderheid gaat brengen.
      En ik ben benieuwd of er meer lezers op mijn blog zijn die dezelfde ervaringen hebben als jou (aanplakmoeder zijn met aanplakkinderen en een nieuwe partner hebben dus).
      Het is altijd fijn om ervaringen te delen zodat je erachter komt hoe anderen hiermee omgaan.
      Samen sta je sterk🙂
      Succes.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s