Ik blijf ‘draken’ verslaan.

Deze spreuk sluit mooi aan bij het thema waar ik op dit moment innerlijk mee worstel.

Innerlijk ‘ gebeurd ‘ zoveel bij mij. Ik heb bijvoorbeeld enorm veel inspiratie om te schrijven. Toch kan ik me er niet toe zetten. Het voelt alsof ik de mensen in mijn omgeving tekort doe als ik hier gehoor aan geef.

De dingen waarover ik wil schrijven hebben meestal te maken met waar ik in geloof, wat mijn overtuigingen zijn, hoe ik met bepaalde situaties om ga en om ben gegaan, en wat gezonde voeding daarin heeft betekend, zowel voor mij als mijn gezin.

Het schrijven biedt mij een uitlaatklep voor mijn gevoelens, door het schrijven kan ik mijn gevoelens ordenen, ik kan ze daardoor zelfs beter voelen.

Mijn blog is eigenlijk mijn creatie van wie ik als mens ben. Ik stop (te) er enorm veel tijd in omdat ik de behoefte voelde om iets van mezelf achter te laten.

Ik hoop dat mijn blog ‘ later ‘ een blijvende herinnering is aan mij, ik doe het hoofdzakelijk voor mijn kinderen ( misschien willen ze me later ook wel het liefst zo snel mogelijk vergeten, dat kan natuurlijk ook hè😉 ) maar dan hebben andere mensen er misschien nog iets aan.

Waar wil ik nou eigenlijk naartoe? Ik worstel met het feit dat ik meer tijd in mijn blog zou willen steken maar  dat ik me daardoor afgesloten voel van mijn omgeving (en me daar ook schuldig over voel), daar komt het een beetje op neer.

Het schrijven houdt me af van ‘ belangrijkere ‘ zaken zoals (praktische) hulp bieden aan en tijd vrijmaken voor mijn gezin, familie en vrienden. Enfin daar heb ik het pas nog over gehad.

Mijn innerlijke vraag is eigenlijk ben ik een  beter mens als ik (altijd) voor mijn omgeving klaar sta, overal hand en spandiensten verricht en ervoor zorg dat het niemand aan iets ontbreekt? Bij mij heeft het idee post gevat dat dat zo is, dat ik daarvoor op deze wereld ben.

Helaas ben ikzelf echter nooit een erg ‘ praktische hulp biedende ‘ persoon geweest, mijn vorm van hulp bieden bestaat meestal uit troosten, knuffelen, begrip tonen, een schouder bieden om op uit te huilen, lieve positieve woordjes uiten, lekker koken voor mijn gezin als het buiten stormt en regent of als het – 10 graden is ( trouwens ook als het + 34 graden is). Gezelligheid creëren, van mijn huis een oase van rust maken waar liefde (meestal) de overhand heeft ( trouwens niet alleen voor mijn gezin maar juist ook voor vrienden en familie).

Mijn ‘ Liefdestaal ‘ is dus eigenlijk tijd en aandacht schenken aan de mensen om mij heen, ook dienstbaar zijn maar dan toch meer op emotioneel vlak (ze eens lekker verwennen als ze zich niet lekker in hun vel voelen, met ze meeleven               ( lachen , huilen of allebei ), voorzien in hun essentiële behoeften en daarvoor laat ik echt alles (meteen)uit mijn handen vallen, dat is wie ik ben!

Ik vraag me af of het zin heeft om bij een ander te gaan verbouwen, klussen, strijken, een vijver aanleggen als het niet vanuit een gewillig hart komt, of dat hetgeen ik (vanuit mijn hart) te bieden heb ook al voldoende is om een ‘goed mens ‘ te zijn.

Ik merk dat ik mijn kinderen ook nooit heb aangespoord om bijvoorbeeld naar een bejaardenhuis te gaan om daar hun hulp aan te bieden. Ik heb ze ook nooit gedwongen om een tekening te maken voor opa’s, oma’s, ooms en tantes, het moet vanuit hunzelf komen is altijd mijn motto geweest, anders heeft het geen waarde.

Toch bood mijn zoon eergisteren zijn (praktische) hulp aan mijn ( 80 jarige) vader aan en heeft hij twee uur lang aardappels voor hem gerooid, wat best een zwaar werkje was. Dat kwam omdat Opa aangaf dat die joekel van een moestuin nu toch echt wel wat te zwaar voor hem werd (goh). 

Wat zegt dit verhaal nu over mijn houding ten opzichte van werken en dienstverlening? Ik verleen de hele dag behoorlijk wat diensten en toch voelt het voor mij niet alsof ik werk verricht of dat ik hierdoor een beter mens wordt of ben.

Ik denk dus dat alleen ‘ echt werk waarvan het zweet me op het voorhoofd staat ‘ (wat trouwens ook best wel het geval is als ik in mijn omgeving alleen maar diensten verleen) en bezig zijn voor anderen van mij een beter mens zouden maken.

Wat heeft mijn blog en het schrijven hier nu mee te maken? Doordat ik (veel wil) schrijven kan ik minder tijd en aandacht aan mijn gezin en familie besteden en/ of emotionele diensten aan hun verlenen (mijn liefdes-taal), op die manier uit ik dus mijn liefde voor hen. Door dit minder te gaan doen ben ik eigenlijk bang dat zij gaan denken dat ik minder van ze houdt.

Waarschijnlijk zijn hun hier niet eens mee bezig en hebben ze mijn soort van dienstverlening niet eens als Liefde ervaren omdat hun ‘ liefdes-taal ‘ misschien wel heel anders is.

Misschien voelen zij zich pas geliefd wanneer ik me (zonder dat zij daarom hoeven te vragen) kom afbeulen in hun huis, boodschappen voor hun doe, eens lekker gezellig de keukenkastjes kom uitsoppen of de ramen kom wassen (terwijl ik zelf al niet meer door die van mij kan kijken), wie zal het zeggen?

Mijn hulp bestaat in ieder geval daaruit dat ik er voor een ander ‘ wil zijn ‘ op de momenten dat het de ander emotioneel gezien niet zo voor de wind gaat ( en dat doe ik heel goed al zeg ik het zelf) maar dat dat voor mij voelt als ‘ niet waardevol genoeg ‘.

Ik verwijt mezelf constant dat ik (vooral mijn vrienden en familie) te weinig praktische hulp biedt, zoals helpen met verbouwen, verhuizen, grote schoonmaak houden als iemand ziek is en dergelijke, daardoor ga ik me vaak echt een ‘slecht’ mens voelen. Ik kan me er echter ook niet toe zetten om dit in mij te veranderen, het voelt alsof ik ‘het’ niet in me heb.

Zelf voel ik me trouwens ook ontzettend geliefd als iemand tijd voor mij vrij maakt, me aandacht schenkt, me positief bekrachtigt, eens lekker voor me kookt, naar mijn verhalen luistert en me bevestigd om wie ik ben en niet om wat ik doe. Heerlijk vind ik dat, lekker gezellig wat tijd met elkaar doorbrengen, samen een spelletje doen (eigenlijk houd ik helemaal niet van spelletjes maar ik zou er een keer een uitzondering voor maken), zonder dat ik daarom hoef te vragen.

Mijn Liefdes-taal werkt dus naar beide kanten, het is wat ik te geven heb maar het is ook wat ik nodig heb om me geliefd te voelen maar waar ik nooit om zou durven vragen. 

Het lijkt me heerlijk om zeker te weten dat mensen ook van me houden wanneer ik iets niet doe ( omdat ik ‘ het ‘ misschien niet in me heb)? Of maak ik me er nu te gemakkelijk vanaf?

Voor mij werkt het zo wel in ieder geval, ik meet mijn liefde voor andere mensen niet af aan wat ze voor mij doen, ik houd gewoon van ze om wie ze zijn.

Ik denk dat ik er in ieder geval geen beter mens door wordt als ik hierover blijf zwijgen en opkroppen en nergens over durf te praten, al is het alleen maar dat ik zoals opa (ineens na 80 jaar doet) ga aangeven dat datgene wat ik tot nu toe altijd als vanzelfsprekend en van harte heb gedaan ineens niet meer zo goed lukt. Omdat ik na 26 jaar onvoorwaardelijk liefdevol (mag ik gerust van mezelf zeggen) moederschap nog andere (schrijvers-en blog) prioriteiten heb.

Ik wil me daar eigenlijk tegenover niemand meer schuldig over hoeven voelen. Als ik ergens nodig ben hoor ik het graag, als het voor emotionele steun is laat ik meteen alles uit de handen vallen maar is het voor praktische hulp zoals de woonkamer helpen behangen, dan had ik daar graag een gegronde reden voor want mijn woonkamer moet namelijk ook hoognodig ‘gedaan’ worden, maar doordat ik andere prioriteiten stel blijft de boel wat dat betreft een beetje liggen.

In mijn hart zou ik dus heel graag willen dat ik naast mijn verplichtingen als echtgenote, drukdoende, onvoorwaardelijk liefde gevende moeder, (inmiddels populair blogster) tuinierster en huishoudster (van mijn eigen huishouding) ook nog praktische hulp zou kunnen bieden aan alle belangrijke mensen in mijn leven maar ik zou eerlijk gezegd niet weten waar ik ‘het’ en de tijd vandaan moet halen.

Wat dat betreft ben ik waarschijnlijk een humanist, iemand die vindt dat ieder mens vrij, waardevol en gelijkwaardig is en dat iedereen zelf verantwoordelijk is voor zijn leven (maar dat klinkt dan weer zo ‘ hard ‘) .

Lieve God ik hoop nu niet dat ik een slecht mens ben want ik hoop stiekem toch wel op een plaatsje bij u in de hemel.

Het is voor mij misschien een goed idee om de komende tijd eens te gaan proberen ontdekken wat de liefdes-taal van mijn gezin (familie en vrienden) eigenlijk is, misschien hebben ze wel helemaal geen behoefte aan wat ik hun ‘ schenk ‘ misschien is hun liefdes-taal wel : CADEAUTJES, dan zou ik me de komende tijd ook geen zorgen meer hoeven te maken of ik ze te weinig aandacht en praktische hulp biedt. Maar dan wordt het wel tijd dat ik eens ga sparen🙂

6 thoughts on “Ik blijf ‘draken’ verslaan.

  1. Hoi Marion,
    Zojuist heb ik op het Weston Price forum de term ‘durf wijs te zijn’ geplaatst.
    Ik ben van mening dat jij dat ook voluit moet durven. Daar moet je geen concessies over doen.
    Ben je dan alsnog onzeker of je alles ‘juist doet voor iedereen’? VRAAG wat ze van je willen en ZEG wat jij wilt.
    Succes,
    ad

    • Jouw term dekt precies de ‘lading’ Ad.
      Als kind bezat ik al heel veel wijsheid en waren de praktische zaken van het leven niet zo aan mij besteedt.
      Ik zat liever in een hoekje met een goed boek terwijl iedereen om mij heen druk bezig was met socializen.
      Als puber ben ik de gehele andere kant opgeslagen en ben ik mee gaan doen om maar niet af te wijken van de rest van de mensheid.
      Toen het moment aanbrak dat ik moeder werd is mijn leerschool in praktische vaardigheden begonnen, tjonge jonge, wat kwam er op me af, nu moest ik wel….
      Niet dat ik als kind nooit iets in huis deed, nee verre van dat, wij moesten altijd behoorlijk mee aanpakken, wat ik niet verkeerd vind overigens (al vond ik mijzelf toch wel te jong voor zoveel verantwoordelijkheden) dus ik stond mijn mannetje wel als huisvrouw en als moeder.
      Wat mij denk ik nu opvalt is dat ik nooit iets met ‘mijn’ wijsheid heb kunnen doen (behalve mijn kinderen ermee steunen).
      Als kind moest ik al teveel, als puber moest ik ook heel veel (meedoen om erbij te horen), als drukdoende, in het begin nog meewerkende, moeder moest ik (héél) veel……
      Nu de tijd aanbreekt dat er eindelijk iets meer ‘rust’in mijn leven komt merk ik aan mezelf dat ik het gevoel heb dat ik daar om één of andere reden geen recht op heb.
      Een stemmetje in mij zegt dat ik die schamele uurtjes in andere mensen moet gaan stoppen, voor hun MOET gaan zorgen, heel raar is dat….
      Het zorgen voor… is mij blijkbaar zo aangeboren dat ik er niet meer mee kan stoppen, maar in mijn hart wil ik eindelijk eens voorrang geven aan dat ‘creatieve proces’ in mij.
      Het moederschap heeft mij heel wat bloed, zweet en tranen gekost daar durf ik eerlijk voor uit te komen, het was vaak to hard to handle dat mag je van me aannemen.
      Toch heb ik alles op alles gezet om een huishouden op rolletjes te krijgen, of ik dat nou leuk vond of niet, het was mijn PLICHT, klaar!!!!!
      Nu voelt het voor mij als dat ik ben uitgegeven, het is op er is niets meer over (voor anderen) mijn energie wil een andere kant op merk ik.
      Terwijl veel mensen om mij heen nu gebrekkig en hulpbehoevend worden (waar ik mijn ogen dan weer niet voor kan sluiten) schreeuwt mijn ziel om voorrang…..
      Wat een dilemma’s maar ik denk niet dat ik de enige ben met dit soort overwegingen.
      Ben ik het nu moreel verplicht om de rest van mijn leven andere mensen (dichter bij huis mijn familie) te steunen of mag ik gehoor geven aan mijn innerlijke stem.?
      Daar ging mijn stukje een beetje over. Wanneer ben je een goed mens en van waarde voor deze wereld?
      Als je tegemoet komt aan de nood van anderen?
      Daarmee bedoel ik niet mijn gezin hè, die staan voor mij altijd op de eerste plaats en als die gaan uitvliegen komt er ook nog genoeg op ons af.
      Dan zal er nog vaak genoeg een beroep op ons worden gedaan,dus ik bedoel maar te zeggen, wanneer krijgt de ziel de ruimte om haar zielsverlangen te mogen volgen?
      Mogen we ons zielsverlangen volgen wanneer we klaar zijn met onze aardse taken?
      Maar waar en wanneer houden deze aardse taken op?
      Is er geen gebruiksaanwijzing voor? Dat zou wel even handig zijn.
      Dan kom ik toch weer uit bij het humanisme.
      Ieder mens is vrij, waardevol en gelijkwaardig maar iedereen blijft zelf verantwoordelijk voor zijn leven.
      Misschien dat wellicht ieder mens dat in zijn hart weet en voelt en daarom niets aan andere mensen durft te vragen.
      Ze voelen misschien instinctief aan dat het ‘teveel gevraagd’ is.
      Ik persoonlijk leef hier naar.
      Ik ben en blijf bijvoorbeeld zelf verantwoordelijk voor mijn gezondheid, als ik er maar op los leef en straks begin te sukkelen kan ik niet van anderen verwachten dat zij hun leven opofferen om mijn leven aangenamer te maken.
      Dat klinkt hard, ik weet het, maar persoonlijk zal ik ook nooit iets van anderen verwachten. iedereen heeft zijn eigen ‘last’ te dragen.
      Natuurlijk ben ik niet van mening dat je nooit eens iets voor een ander kunt doen maar het moet in balans zijn denk ik en het moet wederzijds zijn.
      Ik verwacht overigens niet dat je hierop reageert want het is weer best een uitgebreid antwoord geworden😦
      Je zegt VRAAG wat ze van je willen en ZEG wat jij wilt.
      Maar daar durf ik eerlijk gezegd niet aan te beginnen.
      Op de eerste plaats omdat ik zelf niets wil van anderen en op de tweede plaats omdat ik bang ben dat zij wel heel veel van mij willen😉
      Wat is wijsheid! Ik ga nog maar een tijdje door met erover te voelen en sluit jouw slogan daarbij in mijn hart: Durf wijs te zijn, dat is een hele goeie, dankjewel🙂

  2. Hoi Marion,

    Ik ben nog eens digitaal “op bezoek” en lees je innerlijke strijd of je het wel goed doet!?!
    Lieve, lieve Marion…. je handelt vanuit je hart…puur en eerlijk. Hoe zou dat niet goed kunnen zijn???
    Je bent zoals je bent en goed is goed genoeg.

    Ook lees ik je inzichten over verrijking of verarming door internet en daarmee de afhankelijkheid ervan.
    Je hebt ingezien dat je op de oude weg niet verder wilt en dat is al heel wat. Respect hiervoor.

    Misschien tijd (leuke woordspeling omdat het daar uiteindelijk aan ontbreekt) om een nieuwe verdeelsleutel te maken tussen alle dingen die voor jou belangrijk zijn.
    Je schrijft geweldig en dat wil je liever niet opgeven dat is duidelijk.
    Je gezin staat en blijft op nummer één ook duidelijk. Nu nog je eigen plekje hierin vinden zonder jezelf tekort te doen.
    Een of twee keer per week een mooi stuk schrijven voor je blog zou je 5 dagen de ruimte geven om je andere lievelingsblogs en sites bij te houden en mails beantwoorden in je eigen opgelegde maximum computertijd per dag. Dit is slechts een voorbeeld…

    Ik vul het aan met de jaarfeesten van de vrije school.
    Na het Michaëlsfeest komt St. Maarten. Ik hoef het jou niet verder uit te leggen😉
    Martinus moest met het leger een zware tocht ondernemen. Ze kwamen aan bij de stad. Het was koud, bijna donker, de poorten zouden gaan sluiten dus…haasten.
    Op dat moment zag Martinus een arme bedelaar. Hij had hem niets te geven, geen brood of aalmoes. Hij aarzelde niet en sneed zijn mantel in twee en gaf een helft aan de bedelaar.

    Jij en ook ik (in het verleden) zouden de HELE mantel hebben gegeven wat niet verstandig zou zijn in zo’n koude nacht.
    Maarten was een verstandig man, hij deelde de mantel en hield ook nog wat voor zichzelf!
    Mooie (gekopieerde) tekst via internet:
    Als bedelaar krijg je een halve mantel, die van buitenaf naar je toe kan komen, de andere helft zul je zelf door EIGEN innerlijke activiteit moeten laten ontstaan.
    Een ander kan jou niet geheel omhullen, je zult er zelf ook aan moeten bijdragen.
    Anderzijds moet de schenker niet onverstandig zijn. Het is goed te delen, maar niet zo, dat je zelf bevriest.
    Roofbouw op jezelf plegen door je helemaal weg te schenken maakt je uiteindelijk tot een bedelaar!
    De omhulling die wij iemand schenken moet niet verstikkend zijn, maar de ander in zijn waarde laten en hem/haar innerlijke kracht geven om door te gaan en uiteindelijk zelf weer het heft in handen te nemen.
    (Bovenstaande tekst van jaarfeesten overgenomen)

    Oeioei, ik ben ook van de lappen tekst hihi…
    JA tegen een ander is NEE tegen jezelf.
    Ik zie jou in dit verhaal als de gever. Nu nog de wijsheid van Martinus toevoegen dat je niet alles hoeft te geven om een goed mens te zijn.
    Zorg goed voor jezelf zoals je voor je gezin en/of beste vriendin zou doen ☺️
    Succes en ik kom vast weer langs op je mooie blog.

    Liefs, en groetjes Petra

    • Petra,

      Wat leuk dat je weer eens op bezoek bent geweest. Gelukkig hebben we daar digitaal wel de tijd voor😉
      Bedankt voor je bemoedigende woorden en voor je tip om een nieuwe verdeelsleutel te maken.
      Dat is hard nodig want ik heb zoveel interesse gebieden😉
      De thuissituatie is nog niet zo dat ik aan al mijn impulsen gehoor kan geven. Ik moet (van mezelf) mijn (moederlijke) schouders er nog (even) onder zetten.
      Mijn gezin staat hierin inderdaad op de eerste plaats (is dat zo duidelijk zichtbaar?)🙂
      Ik voel wel dat er een verschuiving plaats vindt en dat zal ook wel heel normaal zijn, ik moet hier nog een gulden middenweg in zien te vinden.
      Ik zit constant op de wip van: ‘ik of de ander’.
      Dat is ook heel normaal en iets waar ik tijdens het moederschap weleens vaker tegenaan gelopen ben, maar dan was het snel over zeg maar.
      Children first, punt uit, geen concessies voor mij wat dat betreft.
      Maar nu?
      Mijn innerlijke drijfveer om mijn eigen ruimte op te ‘eisen’ wordt sterker en sterker, dat merk ik heel goed, en na zoveel jaren trouwe ‘dienst’ beangstigd mij dat best een beetje.
      Ik ben een ‘gever’in hart en nieren, ik word blij van het blij maken van ‘anderen’.
      Dat is wat ik het liefste doe en ook wat ik altijd gedaan heb. Eigenlijk is het dan redelijk in balans zou je denken.
      Maar waar komen deze gevoelens dan ineens vandaan? Het gevoel van: mijn eigen (wijze) weg te willen gaan?
      De vrijheid lonkt als nooit tevoren.

      Ik voel me vaak zoals Martinus in jouw verhaal.
      Ik heb een ander niets te geven, geen brood, geen aalmoes maar van mijn ‘omhulling’ mag iedereen van harte mee genieten.
      Maar de nachten worden kouder en ik merk dan ook aan mezelf dat ik iets van die ‘warme omhulling’ voor mezelf mag (of moet) gaan houden.
      Ik ga jouw tip in ieder geval opvolgen want ik voel er natuurlijk helemaal niets voor om te bevriezen🙂
      Ik ga mijn tijd goed verdelen tussen mezelf en de ander(en).
      Ik hoop je snel weer eens aan te treffen in Onder Moeders Vleugels.
      Normaal gesproken geef ik hier weleens wat tips maar met jou is het omgekeerd.
      Je schrijft dat je van de lappen tekst bent, wanneer kan ik dan eens op jouw blog langskomen ?🙂

  3. Wow Marion wat een prachtig antwoord weer!
    JAAAA, jij moet (lees mag) blijven schrijven wat dat is zeker een gave van jou.
    Met alle respect van kids first maar volgens mij zijn ze beiden volwassen.
    Dan mogen we nog ondersteunen voor altijd voor blijvend voor steeds, een soort levenslang hihi maar dan anders.
    Ook hierin is mijn persoonlijke ervaring (en Marion, wij hebben veel raakvlakken qua onze kinderen) niet ten koste van jezelf!!!

    Mijn blog, tja… Het is me vaker gevraagd. Ga een boek schrijven….open een blog. Zoals ik er nu over denk is het nog steeds NEE.

    Ik ben met andere dingen bezig. Afgelopen zaterdag gestart met een geweldige opleiding, Gua Sha is de naam.
    Een therapie om als het ware ziekte uit het lichaam te schrapen. Klinkt aparter dan het is.
    Komt uiteindelijk neer op afvalstoffen losmaken waardoor blokkades opgeheven worden en alles weer kan stromen.
    Hierdoor kan er weer zuurstofrijk bloed stromen! De resultaten met deze behandelingen zijn verbluffend.
    Sluit mooi aan bij de andere dingen.
    Je ziet ook ik blijf geven, iets wat ik heel graag doe.
    Ik krijg nu meer handvaten en de allereerste module van deze opleiding gaat over zelfbehandeling en preventieve behandeling (zeg maar onderhoud).
    Voor mij belangrijk. Want als ik iets geleerd heb van de afgelopen zware periode is dat je eerst goed voor jezelf moet (hier geen mag maar blijft moet) zorgen, anders kun je het niet voor anderen doen.

    Wil je er meer over weten hoor ik het graag van je.
    En jaaa, we kunnen best eens afspreken voor live bezoek anders komt het er niet van ben ik bang.
    Ik blijf je volgen, je hebt een prachtig blog met zoveel tips en wijsheden. DANKJEWEL dat je dit met anderen deelt.
    We spreken ons weer, liefs Petra.

    • Die opleiding klinkt goed.
      Wanneer ik tijd heb ga ik er eens op ‘googlen’.
      Zuurstofrijk bloed is van levensbelang voor onze cellen, want het bloed voedt de cellen, ALLE cellen!
      Ziekte ontstaat wanneer het lichaam een tekort heeft aan water-en zuurstof (H2O2),daardoor ontstaat uitdroging en verstikking op celniveau.
      Een gebrek aan waterstof en zuurstof (H2O2)betekent degeneratie, dat is veroudering (dus rimpelvorming)😦
      Als je cellen te weinig waterstof (geen water) en zuurstof krijgen worden ze zwak, vervuild en sterven af.
      Dan komen de ‘aasgieren’ (de micro-organismen) zoals bacteriën, schimmels en virussen, (de zogenaamde ziekteverwekkers) om die dode, verzwakte en vervuilde cellen op te ruimen.
      Micro-organismen zijn de vuilnismannen van Moeder Natuur, ze zijn dus eigenlijk onze helpers.
      Niet zij zijn de oorzaak van ziekte maar wel de vervuilde en verzwakte (zuurstofarme) omgeving (cellen), die was er eerst!
      Ziekte is niets anders dan dat het lichaam zich wilt ontdoen van al zijn afvalstoffen via alle mogelijke wegen.
      Ik wens je heel veel succes met je nieuwe opleiding en dat er maar heel veel afvalstoffen mogen vrijkomen😉
      En bedankt voor je complimentjes.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s