Bezinning op al dat digitale fastfood

De laatste tijd merk ik een beetje aan mezelf dat ik last heb van een overload aan informatie op het World Wide Web. Ik verlies me steeds meer in allerlei interessante zaken die ik op internet kan vinden. Al snel vergeet ik dan ook  alle tijd en ruimte als ik aan het surfen ben.

Sinds ik zelf een blog bijhoudt komt ‘dat ‘ er ook nog eens bij en bovendien is naar aanleiding van mijn blog mijn persoonlijk email-contact met mensen vertienvoudigt. 

Allemaal heel leuk en aardig dat wel maar ook ontzettend tijdrovend. Is dit realistisch vraag ik me steeds vaker af?

Als ik ‘s morgens (in alle vroegte) uit mijn bed stap en de gang naar mijn computer maak voelt het alsof ik naar mijn werk ga. Voordat ik alles heb gecheckt (inclusief Facebook), heb beantwoordt (mails en reacties op mijn blog) en mezelf heb ‘ bij ‘ gelezen ( gezondheidssites) ben ik een paar uur verder.

Ik merk heel goed aan mijn energiehuishouding dat dit gedrag mijn gezondheid niet ten goede komt. Als ik voor de computer uitstap voel ik me totaal uitgemolken (ondanks dat ik toch heel veel rauwe melk drink). 

Vaak voel ik me dan als een vaatdoek en geen nieuwe zal ik je vertellen maar als zo’n slap vod. Dan voel ik me als iemand zonder ‘karakter’, zonder eigen wil. Als iemand die niet bij machte is haar leven positief te ‘sturen’.

Ik vraag me dan ook serieus af of dit nu wel de bedoeling is?

Mijn definitie van ‘leven’ staat tegenwoordig haaks op mijn internet ‘verslaving’. Ik ben een vrijdenker, een onafhankelijk mens en ik haat het als ik aan mezelf merk dat ‘iets’ mij totaal in beslag dreigt te nemen.

Vóór ik het weet stapelt de was zich op, kan ik niet meer door mijn ramen kijken, verdwijnt mijn zin om te kokkerellen en moet mijn gezin volstaan met een kort, vaag en binnensmonds gemompel van mijn kant als antwoord op hun vragen.

Op het moment voel ik dus een haat-liefdeverhouding met internet en alles wat daarbij komt kijken (vooral Facebook is véél te leuk).

Het voelt alsof ik niet meer de baas ben over mijn eigen leven en dat alles afhangt van de juiste informatie op de juiste tijd. Als ik bepaalde informatie mis ben ik de klos en loop ik hopeloos ‘achter’.

Veel sites zijn op een bepaalde manier ontzettend ‘voedend’ voor mijn geest maar mijn ziel geeft op het moment aan dat ik ook best met wat minder toe kan.

Aangezien ik iemand ben die altijd gehoor geeft aan haar zielenroerselen neem ik dit gevoel zeer serieus en wil daar de komende tijd eens voorrang aan gaan geven. Ik heb namelijk al heel lang het gevoel dat al die straling mij geen goed doet😦

Eens even kijken wat het me brengt om minder ‘verdooft ‘door de wereld te stappen.

Ik stond altijd met beide benen in het (mijn) leven en deed precies die dingen die op dat moment moesten gebeuren en juist die manier van leven beviel mij zo goed.

Kijk, een uurtje computeren is natuurlijk niet erg, het ontspant om even uit de realiteit te zijn maar het moet geen doel op zich worden. Dat ene uurtje computeren worden er al snel twee, drie en zelfs meer (sinds ik blog).

Als ik bezig ben met (op afstand) naar dingen te kijken, informatie te lezen en met mensen te ‘praten’ krijg ik persoonlijk toch het gevoel dat ik niet echt aan het leven deelneem. 

Als mijn dochter ‘s ochtends rondloopt en ik aan haar kan merken dat ze niet zo lekker in haar vel steekt, en ik daar bewust niet naar informeer omdat ik geen tijd heb (vanwege mijn digitale verplichtingen) ben ik voor mijn gevoel toch niet goed bezig.

En als mijn man een hele doodnormale vraag aan mij stelt en hij moet volstaan met een ongeduldige reactie van mijn kant omdat ik net middenin een digitale discussie zit lijkt me dat ook niet echt bevorderlijk voor ons contact.

En wanneer mijn zoon aan mij vraagt wanneer ook ik nog eens gezellig samen met ons viertjes televisie kom kijken dan zet mij dat toch wel aan het denken….

Dan wordt het voor mij weer eens tijd dat ik me ga bezinnen op mijn eigen handelen en mezelf de vraag ga stellen (die ik me al héél wat keren gesteld heb). ‘Is dit wat ik wil ‘?

Leven in een virtuele wereld met virtuele vrienden, vol virtuele (alleen maar positieve) bevestiging (wat trouwens heel leuk is, heel goed voelt en tevens de reden is dat internet zo verslavend is).

Is dit wat ik wil?  Me laten overladen met alle kennis en wijsheid die ooit door andere mensen is bedacht en waardoor ik voorbij ga aan het feit dat ik alleen maar volgens mijn eigen wijsheid kan LEVEN?

Internet inspireert ook heel erg, dat is voor mij ook de reden dat ik bewust alleen maar die sites bezoek met een hoog inspirerend gehalte en met alleen die inhoud die mij bevestigd in wie ik als mens ben.

Maar precies daarin schuilt ook het gevaar van internet. ‘ BEN ‘ ik nog wel? Ben ik nog wel creatief bezig met mijn leven of sta ik op ‘non-actief ‘?

Alle informatie wordt mij op dit moment iets teveel, ik hoef toch niet van alles op de hoogte te zijn? Datgene wat ik leer wil ik ook in daden kunnen omzetten en in de praktijk kunnen brengen, ik wil het aan den lijve ervaren.

De komende tijd wil ik er meer op gaan vertrouwen dat alle ‘informatie’ die ik nodig heb voor mijn persoonlijke ontwikkeling zich als vanzelf zal aandienen als de tijd daarvoor rijp is.

Ik hoef niet meer bang te zijn dat ik was mis ( toen ik het artikeltje nalas zag ik deze type-fout staan ‘was mis’ in plaats van wat mis, maar ik laat hem staan want ik vind het wel een leuke woordspeling want ik hoef nu inderdaad niet meer bang te zijn dat ik nog wat was mis🙂 want alles is er al. Mijn gezellige huis, mijn gezin, mijn hobby’s en mijn huishouden (waar ik tegenwoordig veel te weinig aan toe kom).

DSCN1227

Voor nu lijkt het me dan ook een goed plan om de w.c rollen eens te gaan aanvullen, het gehakt uit te leggen, de stofzuigerzak te legen, een herfststukje te maken en de was op te vouwen.

Nog maar te zwijgen over hoe slecht al dat digitale junkfood is voor mijn ‘broodnodige’ beweging.

Gezien het mooie weer stel ik het achterstallige (huishoudelijk) onderhoud nog maar even uit en begin ik mijn offline leven met een fikse, zonnige, kleurrijke herfstwandeling.

Fijn weekend allemaal🙂

 

20 thoughts on “Bezinning op al dat digitale fastfood

  1. Dit is herkenbaar, zeg!
    Door school ontkom ik er niet aan om minstens 1 à 2 uur per dag achter de computer te zitten (op school zelf en door huiswerk thuis), maar ik zit er ook door al die interessante websites over gezondheid heel veel achter.
    Ik heb via een website bijgehouden hoe lang dan, en ik kwam uit op gemiddeld 4,5 uur per dag… oei.
    Er is zo veel leuks! Maar het lijkt inderdaad alsof mijn leven zich grotendeels af gaat spelen op de computer en dat is niet goed meer.
    De computer – en vooral internet – heeft gewoon een ontzettende verslavende werking op mij.
    Ik was al van plan om minder te gaan computeren en dit blogje helpt mij daar weer bij🙂. Dus, dankjewel.
    Ik ga NU van de computer af🙂

    • Hoi Midori,
      Leuk dat je nog steeds meeleest.
      Ik vind het namelijk super dat ook jonge mensen iets hebben aan de verhalen van een ‘oude vrouw’😉
      Als iemand intensief gebruik maakt van internet (voor school, werk of gewoon om informatie op te zoeken, spelletjes te spelen of wat dan ook) ben je inderdaad al gauw 4 tot 5 uurtjes van je dag ‘kwijt’.
      Wat kun je in die tijd niet allemaal doen? Heel veel, heb ik gisteren nadat ik de computer had afgesloten, gemerkt.
      De tijd gaat dan ook veel langzamer voorbij, terwijl als ik achter de computer zit vier uurtjes maar vier minuten lijken te zijn (ik houd van een beetje overdrijven).
      Maar je snapt wel wat ik bedoel.
      Ik heb me gisteren echt al stukken beter gevoeld, alsof ik meer geduld had om de dingen te doen die ik moest doen.
      Alsof ik er met mijn hoofd meer ‘bij’ was, ik merk aan mezelf dat ik de dingen dan veel bewuster doe.
      Ik heb ook weer eens een ouderwets lang gesprek gevoerd met mijn zoon (na het eten lekker nagetafeld),normaal verdween ik na het avondeten achter mijn pc.
      Hij vond mij de hele dag zo ‘relaxed’.
      Ik hoop dat hij mijn goede voorbeeld een beetje gaat volgen want hij kan er ook wat van.
      Nou wie weet, als één schaap over de dam is……in dit geval zijn het er al twee namelijk jij en ik🙂
      Succes met je voornemen om minder te gaan computeren.
      Ik moet nog wat reacties gaan beantwoorden en dan ben ik ‘weg’.
      Ik wens je een super relaxte Zondag en ik ben benieuwd wat het off-line zijn je brengt🙂

      • Hoi Marion,

        Ik lees zeker nog mee, alleen ik ben een stille lezer😉. Hetzelfde geldt voor het Weston Price forum, ik ben er wel maar ik laat me niet zo vaak horen, hihi.

        Ik heb zeker een relaxte zondag gehad🙂. ‘s Middags lekker buiten geweest, kastanjes gezocht met mijn broertjes, typisch een herfstactiviteit. ‘s Avonds naar een feestje van een vriendin. Verder amper meer gecomputerd. Nou nog volhouden.
        Klopt wat je zegt ja, de tijd vliegt echt als je lekker aan het internetten bent! Tegenwoordig klaagt iedereen zo weinig tijd te hebben, ik denk dat dat deels te wijten is aan de computer ;D.
        Ik hoop dat mijn broertjes wat dat betreft ook een beetje mijn voorbeeld gaan volgen. Zij zitten nu van jongs af aan al erg lang achter zo’n scherm, ze computeren (en tv kijken, maar dat is niet veel beter) vaak langer dan ik!
        Het probleem is dat er zó veel leuke sites zijn! Ik ben geabonneerd op allerlei nieuwsbrieven van allerlei websites, maar ik kom er helemaal niet aan toe om ze allemaal te lezen! Tijd om ze eens op te schonen.

        Ik bedenk me trouwens ook, als ik op vakantie ben (en geen computer of internet of wat dan ook heb), heb ik zo veel meer rust in mijn hoofd. Ik ben ook vrolijker, slaap beter (vooral dat!) en kom veel meer in beweging.

        Ik wens je verder veel succes met het ‘afkicken’ van de computer!😀 En nu ga ik lekker naar buiten, want het zonnetje schijnt en het ziet er helemaal niet zo koud uit…

      • Dat klinkt als een ouderwetse Zondag (in de goede zin van het woord).
        Ik denk ook dat het aan internet te wijden is dat mensen klagen dat ze geen tijd (meer) hebben.
        Ik merk het aan mezelf, als ik een paar uurtjes op internet heb vertoeft voelt dat niet echt aan als ‘vrije tijd ‘, sterker nog ik word er doodmoe van.
        Ik denk dat de belangrijkste reden dat wij mensen ‘en masse’ internet-verslaafd aan het worden zijn is: omdat we ons ‘daar’ (in die andere wereld) gewaardeerd en gerespecteerd voelen.
        We zoeken natuurlijk bewust die sites en forums op waar we gelijkgestemden ‘aantreffen’ met dezelfde normen en waarden (of taboes, dat bestaat natuurlijk ook)😉
        In de echte wereld gaat het er vaak net ietsje anders aan toe, ‘daar’ voelen we ons vaak niet gezien, gehoord en begrepen en dat maakt eenzaam.
        Uitgerekend ‘daar’ in die andere wereld (waar alles wel goed lijkt te gaan) krijgen we bijval, erkenning en bevestiging in wie we zijn (of zouden willen zijn).
        We voelen ons ‘moediger’, lijken over meer zelfvertrouwen te beschikken, ik voel me zelfs slanker tijdens het computeren (want ik voel totaal niets zelfs geen honger), we durven ons meer ‘bloot’ te geven ( soms zelfs letterlijk en figuurlijk).
        Maar wanneer ‘het doek valt ‘ is daar dan toch ineens weer die ‘leegte’ en dat eenzame gevoel.
        De eenzaamheid doet zich (volgens mij dan) het meest gelden op die momenten dat we ons het sterkst afgewezen voelen door die mensen, die eigenlijk onvoorwaardelijk van ons zouden moeten houden. Zucht, wat een zin, volg je het nog?
        Dus eigenlijk proberen we de pijn daarover te ontvluchten, denk ik hoor. Misschien overdrijf ik het ook wel (daar schijn ik namelijk goed in te zijn volgens de mensen om mij heen).
        Maar ik zie daar toch een verband.
        We verkiezen liever massaal het World Wide Web op te gaan dan ‘samen te zijn’ met onze familie. Meestal is het toch de familie door wie we ons afgewezen voelen?
        Maar vandaag bedacht ik me ineens dat een gebrekkige familieband altijd nog beter is dan een virtuele familie.
        Virtuele familie en vrienden bestaan eigenlijk niet, als je de pc afsluit ben je nog net zo eenzaam als daarvoor.
        Het is zelfs zo dat als ze een tijdje niets van je ‘horen’ ze je niet eens bellen of het wel goed met je gaat (en dat doet echte familie gelukkig nog wel).
        Een echte familie (of je nou een hechte band met ze hebt of niet) is tenminste echt, puur en doorleefd. Ze horen bij mijn verleden en mijn huidige leven en ik ga ze beslist missen als ze er niet meer zijn.
        Misschien moet ik maar eens gaan accepteren dat ik nou eenmaal de vreemde eend in de (familie) bijt ben en dat ik de pijn daarover er helemaal laat zijn.
        Dan hoef ik niet meer te vluchten in één of andere realiteit die helemaal niet realistisch is.
        Jammer dat jouw broertjes nog meer tijd aan de computer en de televisie besteden dan jij.
        Kun jij zien welke pijn zij ontvluchten? Of ga ik nou te diep? Zo ja, negeer dit bericht dan maar gewoon😉

      • Hoi Marion,

        Daar heb je wel een punt ja, op internet ben je toch als het ware anoniem dus mensen durven dan veel meer van zichzelf bloot te geven.
        Als ik me echt rot voel, ben ik eerder geneigd dit met een paar vriendinnen van internet of vriendinnen uit ‘real life’ te delen, dan mijn ouders in te lichten. En daarin ben ik niet de enige volgens mij.
        Eigenlijk best vreemd als ik er zo over nadenk. Dat ik mijn ouders blijkbaar minder vertrouw dan mijn vriendinnen. Maar het is ook zoveel makkelijker, gevoelsmatig dan, om je zorgen op een toetsenbord te tikken dan een serieus gesprek met je familie/ouders aan te gaan. Vind ik dan. Eigenlijk is het gewoon ‘de makkelijke weg’.
        Mijn familie vindt mij inderdaad (soms) best vreemd vanwege mijn ‘rare eetgewoonten’ en dergelijke. Dan voel je je toch minder op je gemak.
        Bij mijn vriendinnen kan ik veel meer mezelf zijn. Ik denk dat het maar goed is dat ik in elk geval een paar echt goede vriendinnen heb, waarmee mijn band erg sterk is.
        Alleen de band tussen mij en mijn ouders is nog niet zo geweldig. Zij zijn totaal niet open en mede daarom ben ik dat ook helemaal niet. Ik heb laatst wat meer gevraagd over hun jeugd, want daar wist ik eigenlijk helemaal niets over! Dit is nog een puntje waar ik echt aan kan werken: mijn band met mijn ouders.
        Nu ben ik wel een beetje afgedwaald van het onderwerp, maar ach😉.

        Mijn broertjes zijn eigenlijk nog erg jong. Ik denk dat ze eerder bang zijn zich te vervelen en daarom iets gaan doen wat ze urenlang kunnen doen.

      • Nou ja, de hoofdzaak is dat er een plek is waar je over je zorgen en gevoelens kunt ‘praten’ en waar je je begrepen voelt.
        Soms wel jammer dat ‘vreemden’ vaak beter op de hoogte zijn van wat er in een ‘kind’ omgaat dan de ouders.
        Het komt helaas veel voor.
        Ik wijt het aan: te weinig echt in contact zijn, en te weinig tijd doorbrengen met elkaar (internet draagt hier zeker zijn (nogal negatieve) steentje aan bij).
        Ik vraag me dan ook serieus af of het wel de ‘makkelijke weg’ is om als kind je zorgen, pijntjes en verdrietjes op een toetsenbord te moeten tikken om ze op die manier aan ‘anderen’ toe te kunnen vertrouwen.
        Daarom zet je deze woorden waarschijnlijk ook tussen haakjes😉
        Persoonlijk denk ik (of voel ik) dat ieder mens ergens heel diep van binnen de behoefte voelt door zijn familie (bloedverwanten) onvoorwaardelijk geaccepteerd te worden.
        Het feit dat kinderen het moeilijk vinden om een gesprek aan te knopen met hun ouders geeft al aan dat het kind zich niet bij hun op het gemak voelt.
        Ik heb al heel veel gesprekken gevoerd met kinderen en jong volwassenen en hoor deze ‘klacht’ heel vaak.
        Maar het grappige is dat ik dezelfde ‘klacht’ ook weer van heel veel ouders hoor.
        Zij zitten vaak met hetzelfde probleem.
        Jij geeft ook al aan dat je ouders niet open zijn over zichzelf en dat jij daardoor ook gesloten bent.
        Althans in ‘Real life’, hier vind ik je toch verrassend open🙂
        Je schrijft

        Dit is nog een puntje waar ik echt aan kan werken: mijn band met mijn ouders.

        Volgens de natuurlijke rangorde van ‘het leven’ zou het eerder omgedraaid moeten zijn.
        De ouders zijn en blijven ten allen tijde hoofdverantwoordelijke voor de band tussen hun en hun kinderen.
        Helaas is het zo dat kinderen het zichzelf gaan verwijten als de band met hun ouders ‘slecht’ is. Daardoor dragen zij (vaak onbewust) een enorm schuldgevoel met zich mee.
        Ook al is het kind niet gemakkelijk in de omgang, moeilijk opvoedbaar, moeilijk te begrijpen, een vreemde eend in de bijt, snel boos, bazig, dwingend, snel gefrustreerd noem maar op, het is en blijft de taak van de ouders om hiermee om te leren gaan.
        Dat ze leren de omgeving van het kind zodanig ‘in te richten’ dat er voldoende tijd (en rust) is om het kind te begeleiden tot aan hun volwassenheid.
        Absoluut geen gemakkelijke opdracht maar wel de realiteit, als je het tenminste vanuit menselijk en natuurlijk oogpunt bekijkt ( bewust opvoeden vanuit gezond verstand noemen ze dat).
        Ik begrijp dat jij gezond wilt eten en dat jouw ouders dat maar ‘raar’ vinden?
        Oké, volgens mij klopt hier iets niet in de natuurlijke orde van jouw familiesysteem.
        Is het normaal gesproken niet zo dat de ouders er juist op moeten toezien dat hun kinderen gezond eten?
        Niet om te veroordelen hoor, want ik weet uit eigen ervaring en uit mijn eigen (ongezonde) verleden hoe moeilijk het is om in deze (Westerse) wereld kinderen gezond te laten opgroeien.
        Maar het is geen excuus om het als ouders niet te hoeven doen of de verantwoordelijkheid hierover af te schuiven op de maatschappij (dokters, diëtisten, specialisten lossen het wel op).
        Helaas gebeurd dit maar al te vaak.
        Het geeft denk ik aan dat jij veel bewuster in het leven staat dan je ouders. Je ouders zouden heel veel van jou kunnen leren mits zij zich daarvoor open durfden te stellen.
        Ik zeg met opzet durven want ouders voelen zich vaak bedreigd door de wijsheid van hun kinderen.
        Zij voelen zich hierdoor vaak ‘aangevallen’ of terecht gewezen (ik spreek uit ervaring) en zijn bang dat jij de boel gaat overnemen, dat jij de ouder wordt en zij de kinderen.
        Juist doordat (veel) ouders bepaalde verantwoordelijkheden laten liggen wordt het kind gedwongen de ouderrol op zich te nemen, het is een vicieuze cirkel (circle of life?).
        Als ouders, in het familiesysteem, hun natuurlijke plek weer gaan innemen ( doen zoals de natuur het bedoeld heeft) kunnen de kinderen weer ontspannen en gewoon dat doen waar zij nou eenmaal het beste in zijn: kind zijn met alle strubbelingen die daarbij horen.
        Niks om je schuldig over te hoeven voelen hoor.
        Als kinderen volwassen worden komen ze voor dezelfde uitdagingen te staan (mits ze kinderen krijgen) en mogen ze het stokje doorgeven.
        In het meest ideale geval is dat een stokje van gezondheid, onvoorwaardelijke liefde, dienstbaarheid, onzelfzuchtigheid, mildheid en alles wat een kind nodig heeft om (gezond) op te groeien.

        Wat je broertjes betreft: jammer dat ze bang zijn om zich te vervelen want tijdens dat ‘zich vervelen’ worden vaak de mooiste en creatiefste ideeën geboren😉
        Zo nu moet ik gaan want ik zit alweer aan mijn max wat mijn computertijd betreft.

      • Klopt, hier op internet ben ik best wel open🙂. Waarschijnlijk toch doordat ik me hier wat anoniemer voel.
        Wat je schrijft over de omgekeerde ouder-kindrol, dat herken ik best wel.
        Qua voeding heb ik alles zelf uitgezocht en ik kook bij het avondeten vaak ook iets voor mezelf erbij.
        Soms wou ik dat mijn ouders dezelfde denkbeelden deelden over gezond eten, dat ze ook kookten naar die inzichten en dat ik niet alles zelf hoefde te doen.
        Wat dat betreft mis ik wel een stukje zorg. Ik ben aardig zelfstandig, maar heb er nog niet altijd behoefte aan om al zo zelfstandig te zijn.
        Ik voel me eigenlijk ook inderdaad schuldig over mijn niet zo heel geweldige band met mijn ouders… maar dat is doordat ik naar hen toe ook niet open ben (net als zij naar mij toe dat niet zijn) over wat ik voel. Hoewel, ze vragen er ook niet naar…
        Verder vind ik het trouwens een heel interessant stukje wat je daar geschreven hebt over ouders en kinderen🙂.

        En wat verveling betreft, dat vind ik ook hoor. Ik had de eerste helft van de basisschool nog geen computer en mijn vrije tijd werd dan ook voornamelijk gevuld met buitenspelen, lezen en knutselen. Dat laatste gebeurde vooral als ik me verveelde, dan kreeg ik allerlei creatieve ideeën om van alles en nog wat te maken/bouwen/schrijven🙂. Ik ben erg dankbaar voor het feit dat ik niet van jongs af aan ben opgegroeid met de computer en de tv, dat ik pas later die apparaten ging gebruiken. Want nu ontkom je er bijna niet meer aan, ook als klein kind niet meer.

      • Qua voeding heb ik alles zelf uitgezocht en ik kook bij het avondeten vaak ook iets voor mezelf erbij.

        Chapeau Midori daar neem ik mijn petje voor af.

        Soms wou ik dat mijn ouders dezelfde denkbeelden deelden over gezond eten, dat ze ook kookten naar die inzichten en dat ik niet alles zelf hoefde te doen.
        Wat dat betreft mis ik wel een stukje zorg. Ik ben aardig zelfstandig, maar heb er nog niet altijd behoefte aan om al zo zelfstandig te zijn.

        Dat kan ik me zo goed voorstellen. Als kind moest ik ook al jong zelfstandig zijn, ik kon het wel en deed het ook allemaal maar niet ‘van harte’ zeg maar.
        Het was nog (veel) te vroeg om zoveel verantwoordelijkheid te moeten dragen.
        Psychologen, filosofen en wie weet ik allemaal nog meer, zouden nu zeggen: ‘het heeft je wel gemaakt tot wie je nu bent’ dat is natuurlijk ook wel zo, je komt er sterker uit.
        Maaaar…..wie weet hoe het eruit had gezien als ik onder ‘normale’ omstandigheden zou zijn opgegroeid.
        Als ik (al veel eerder) aangemoedigd zou zijn geworden om dat te doen wat ik nu door schade en schande (zelf) heb moeten leren…..
        Dit zijn zomaar wat ‘hersenspinsels’ van mij hoor.

        Ik voel me eigenlijk ook inderdaad schuldig over mijn niet zo heel geweldige band met mijn ouders… maar dat is doordat ik naar hen toe ook niet open ben (net als zij naar mij toe dat niet zijn) over wat ik voel. Hoewel, ze vragen er ook niet naar…

        Hierover hoef jij zich volgens mij niets te verwijten. Ouders moeten het goede voorbeeld geven toch? Als zij niet open zijn over hun gevoelens naar jou toe hoe wil jij dan leren hoe dat moet?

        Want nu ontkom je er bijna niet meer aan, ook als klein kind niet meer.

        Ja, erg hè? Heb je dat filmpje op Youtube gezien van die psychiater die waarschuwt voor de gevolgen van al die media op kinderhersenen?

        Midori, volgens mij ben jij hartstikke goed bezig en ben je zich al heel erg bewust van veel dingen.
        In ieder geval lig je al mijlenver voor op mij (in de periode dat ik nog jouw leeftijd had);-)

      • Dat filmpje op YouTube heb ik geloof ik wel gezien, klopt het dat het van een Duitser was, iets met Digitale Demenz?

        En dank je voor de lieve woorden, ik voel me toch wat minder schuldig nu. Maar ik wil wel een keer het gesprek met mijn ouders aangaan.
        Dan moet het maar van mijn kant komen. Anders gebeurt er niks en woon ik straks op mezelf en zijn we nog niet verder😦.

      • Klopt dat filmpje heet inderdaad zo.

        Dan moet het maar van mijn kant komen. Anders gebeurt er niks en woon ik straks op mezelf en zijn we nog niet verder

        Heel moedig van jou en bovenal heel liefdevol naar je ouders toe.
        Ik wens je heel veel succes en ik wilde wijsheid zeggen maar je posts getuigen ervan dat je daar al enorm veel van bezit.
        Ik geef je een digitale knuffel.

  2. Hallo Marion,

    Wat heb je weer een prachtig stuk geschreven, herkenbaar en toch moet ik ook om je lachen….heerlijk.
    Ik gun jou een hele fijne offline zondag.

    • Dank je Marian.
      Gelukkig maar dat er mensen zijn die met me kunnen lachen, het zou anders al snel wat ‘zwaar’ worden.
      De boodschap komt toch wel over ook als je het een beetje ‘leuk’ aankleedt (hoop ik tenminste).
      Ik wens jou ook een hele fijne (offline?) Zondag.

  3. In die stukjes tikken kan ook nog flink tijd gaan zitten he?
    En dan die -vooral leuke- reacties, twitter… ik twitter zelf weinig maar volg wel interessante mensen en dan blijf ik lezen!
    Maar je hebt helemaal gelijk, het moet geen moeten worden, of je van andere zaken afhouden.
    In de zomer ga ik ‘s avonds wat doen in de tuin of in de keuken, maar nu heb k daar weinig zin in…. ik zit veel achter de laptop deze maanden.
    Nou vind ik schrijven ook echt leuk maar toch. Je zet me aan het denken. Misschien ga ik wel vaste tijden instellen ervoor ofzo.

    • Ik vind schrijven ook superleuk. Er zijn mensen die wel acht uur per dag schrijven maar ja, die verdienen er dan ook wel hun brood mee😉
      Ik zie mezelf ook best wel de hele dag zitten schrijven, ik heb inspiratie genoeg.
      Toch voelt het niet goed om het ook daadwerkelijk te doen, waarschijnlijk doordat er geen financiële beloning aan vastzit heb ik dan al snel het gevoel dat het dan niet ‘van waarde’ kan zijn.
      Of ik ga me al snel ‘schuldig’ voelen ten opzichte van de rest van mijn gezin (en mijn huishouden).
      Moeilijk hoor.
      Vaste tijden instellen, ja dat is misschien een idee.
      Voordat ik met bloggen ben begonnen computerde ik ‘s ochtends 1 tot 2 uurtjes (ik ben altijd heeeel vroeg op) en ik deed er niemand kwaad mee.
      Ik zag het als uitgebreid ‘mijn krantje’ lezen.
      Sinds ik blog en met mijn pagina Onder Moeders Vleugels op Facebook zit dreigt het uit de hand te lopen…..
      Ik merk aan mezelf dat mijn gedrag er op één of andere manier ook door veranderd en dat vind ik nog het ergste.
      Van een ijverige bewust in het leven staande tante verander ik langzaam in een ‘doedelzak’ die maar voor die computer ‘hangt’.
      Even dit checken, even dat mailtje beantwoorden, even de laatste berichten op het forum volgen, even een knutselpakketje bestellen, even inspiratie opdoen over gezond leven, recepten opzoeken, nou ja je kent het zelf wel.
      Ik heb er onderhand een dagtaak aan.
      Het beangstigd me dat de invloed zó sterk is. Tot nu toe was ik behoorlijk verslavings-ongevoelig.
      Natuurlijk heb ik ook mijn verslavinkjes gehad (koffie, veel eten, roken, geregeld een glaasje alcohol) maar dat had ik ‘onder controle’ zeg maar en uiteindelijk ben ik met al die ongezonde gewoonten kunnen stoppen.
      Dit voelt alsof het nog heel moeilijk gaat worden. Dat komt door de positieve bevestiging die je van de mensen krijgt, dat werkt zeer verslavend😉
      Sinds twee dagen ben ik weer terug gegaan naar die maximaal twee uurtjes op de computer en ik voel me meteen weer een stuk ‘rustiger’, minder ‘verdooft’ ook.
      Ik ben meer aanwezig, ik kan meer ‘hebben’.
      Schrijven kan ik tenslotte ook op papier daarvoor hoef ik niet perse op de computer te zijn.
      Het ergste vind ik dat de tijd zó snel voorbij gaat als je voor dat ding zit. Ik was om 6:30 opgestaan en nu ben ik alweer bijna een uur verder en voor mijn gevoel heb ik nog niets ‘zinnigs’ gedaan (op de computer).
      Uren lijken minuten te zijn, de tijd tikt weg, zeer kostbare tijd die ik beter kan gebruiken om het leven van de mensen om mij heen wat aangenamer te maken.

  4. Hi Marion,
    Wat een herkenbaar verhaal. Ik ben al een tijdje aan het denken een (globaal) dagschema op te stellen voor mezelf.
    Niet omdat ik perse volgens regeltjes wil leven, maar ik zit net als jij veel te vaak achter de computer.
    En ik wil er ook heel graag vanaf😉 Voor ik het weet ben ik uren verder.
    Mijn kleine meisje kan goed alleen spelen, en als ik dan eenmaal stop met computeren ga ik “aan de bak” in huis, en is de dag voor ik het weet alweer om. Zonde.
    Nu ik je blog heb gelezen weet ik het zeker: ik ga mezelf even streng toespreken en aan een strak schema houden😀
    Ik heb me voorgenomen dagelijks een uur te wandelen met mijn dochter, dat lukt al een paar weken (als het weer het toelaat).
    Nu die computer nog meer met rust laten. We kunnen elkaar steunen, en zo te lezen hebben meer mensen last van de internetkwaal. We gaan ervoor!

    • Wat is het toch fijn als mensen inspiratie halen uit de stukjes die ik schrijf (weer een reden om er niet mee te stoppen)😉
      Super dat je zichzelf hebt voorgenomen om de computer wat meer met rust te gaan laten.
      Ben jij er voor jezelf al achter waarom je zoveel op internet ‘zit’?
      Ik hoop echt dat het ons gaat lukken om van die vervelende internetkwaal af te komen.
      Internet ‘zuigt’ mij in ieder geval helemaal ‘leeg’.
      Op het moment dat ik ‘erop’ zit voel ik me blij en relaxed maar als ik er ‘vanaf’ ga overvalt me een soort ‘leegte’.
      Na een uur begint het dan alweer te kriebelen en is het net of dat ding weer begint te ‘zuigen’.
      Het serpent sist de hele dag: ‘ kom maar, het kan nog wel even, je hebt nog wat tijd, die was loopt niet weg, even checken terwijl je je kopje thee opdrinkt, dan doe je morgen toch gewoon wat minder lang op de computer’.
      Terwijl ik weet dat het morgen weer precies hetzelfde gaat.
      Ik zal beginnen met dat kreng overdag eens uit te laten zodat ik zijn verleidelijke ‘stem’ niet meer kan horen.
      Bah, ik voel me ineens net Eva in het ‘paradijs’ die verleidt wordt om toch maar die appel te eten.
      En dat is precies wat ik nu ga doen, een lekkere appelsmoothie maken voor iedereen, van kefir en met een vleugje kaneel.
      Mijn computertijd zit er alweer (bijna) op, het kreng gaat dadelijk uit.
      Ik wens je een heerlijke off-line dag en wandel ze met je kleine meisje.

    • Wat fijn om te ‘horen’.
      Dankjewel voor je reactie.
      Ik zal mijn stinkende best blijven doen ( maar eerst nog even een goede balans vinden tussen internet en The real life)😉
      Liefs terug.

  5. Marion,
    Inderdaad ,je moet structureel gaan werken.Channel alles naar een bepaalde tijd en niet meer.
    je ondersteunt je zoon met allerlei verslavingen(roken , games etc.)en het gaat met hem steeds beter.
    Ik daag je uit om niet meer dan 3 uur per dag te besteden aan je blog en het internet.Maar dan wel alleen met de zaken die er echt toe doen.Inspiratie doe je op in het echte leven dat weet jij ook wel.
    De uitdaging bestaat erin dat je als voorbeeld voor je zoon moet gelden en zelf dus ook van je ‘verslaving’ af moet komen en blijven.
    Of wil je altijd horen; en jij dan mam!!!
    Die hele zooi heet niet voor niets het world wide WEB. Eruit voordat je erin verstrikt raakt.
    Kom op marion je kunt het.
    Succes,
    ad

    • Cool Ad, een uitdaging. Ellen en de anderen horen (of beter gezegd lezen) jullie dit ook?
      Hier spreekt een echte personal coach.
      We krijgen zomaar gratis advies van hem. Ik ga ervoor doen jullie mee?
      En niet smokkelen hè?
      Ik heb nog een kwartiertje😉
      Super metafoor dat WEB inderdaad; snel eruit voordat ik erin verstrik raak.
      Dank je Ad voor je support en bedankt dat je mij eraan laat herinneren dat wat ik met mijn zoon ‘doe’ ook niet bepaald makkelijk is.
      Maar zoals je zegt, het gaat (gelukkig) steeds beter met hem maar dat komt niet alleen door mij😉 Jij hebt daar ook je aandeel in gehad en nog steeds trouwens.
      THANKS.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s