Nieuwe vorm van autoriteit is hard nodig.

Onderaan dit bericht plaats ik een aantal links naar interessante artikelen over dit onderwerp.

Deze artikelen gaan over een ‘ nieuwe ‘ vorm van autoriteit en zijn bedoeld voor ouders van kinderen met probleemgedrag zoals agressiviteit en zelfdestructie.

 Als jouw frustratie, teleurstelling en woede over dit probleemgedrag meer en meer gaan overheersen in de relatie tot je kind en je zich steeds machtelozer voelt met de situatie, dan is het misschien de moeite waard om je eens in deze methode te verdiepen. 

Als de problemen zich maar blijven opstapelen en je niet meer bij machte bent om consequent, positief en liefdevol op je kind te reageren, je het gevoel hebt dat ieder contact tussen jou en je kind escaleert in verschrikkelijke ruzies, als je bang bent dat je jouw kind dreigt te verliezen, dan is dit misschien de bekende strohalm waar je naar op zoek bent.

In deze methode wordt met de ouders gewerkt en niet met het kind.

Voor de verandering wordt nu eens het welbevinden van de ouders centraal geplaatst. 

De ouders krijgen alle steun, de nadruk ligt niet op het veranderen van het negatief gedrag van het kind maar op het verminderen van het het lijden van de ouders.

Het goede nieuws is echter dat wanneer de ouders uit hun lijden worden verlost, ze beter in staat zijn de omgangsvormen met hun kind te veranderen, waardoor er voor het kind niets anders overblijft dan zich aan de ( in positieve zin) veranderde omgeving aan te passen.

Negatief gedrag van het kind veranderd dan wel degelijk in positief gedrag.

Dat is niet alleen heel fijn voor de ouders en het probleemkind zelf, maar ook voor de andere kinderen in het gezin. Zij hebben meestal ernstig te lijden onder het probleemgedrag van het moeilijk opvoedbare, agressieve, zelfdestructieve kind.

Met behulp van deze methode wordt de handelingsbekwaamheid van de ouders verhoogd.

De meeste ouders voelen instinctief aan dat preken, dreigen, straffen, schreeuwen, onvoorwaardelijke gehoorzaamheid afdwingen en zelfs slaan bij deze kinderen niet werkt.

Doordat ze zoveel liefde en begrip hebben voor hun kind worden ze net iets te toegeeflijk waardoor ze hun natuurlijke autoriteit dreigen te verliezen, maar voor een opgroeiend kind is het heel belangrijk om toch die gezonde, natuurlijke (liefdevolle) vorm van autoriteit te ervaren. 

Maar dan wel het liefst een vorm van autoriteit die gebaseerd is op aanwezigheid, zelfcontrole en waakzame zorg van de ouders en niet die van instanties.

Haim Omer, hoogleraar psychologie te Tel Aviv, schijnt deze nieuwe vorm van autoriteit te hebben gevonden.

In 1990 ontwikkelde hij een programma voor ouders, waarmee ze hun gevoel van machteloosheid konden doorbreken.

Hij inspireert zich op de sociaal-politieke sfeer waar onder andere Mahatma Gandhi en Martin Luther King, in hun strijd voor gelijkheid en rechtvaardigheid, ‘geweldloos verzet’ prediken.

De kern van deze benadering is een houding van aanwezigheid en investeren in je kind in combinatie met een duidelijke stellingname van ouders tegen het ongewenste gedrag op een vastberaden, maar strikt geweldloze en de-escalerende wijze. 

Anders gezegd: “wij geven niet op en we geven jou niet op; we zijn er van overtuigd dat er andere oplossingen zijn en dat jij die kunt en wilt vinden.”

 

Als je meer wilt lezen over deze methode:

www.lerenoverleven.org/bijdragen/Betrouwbaar-ouderschap-in-tijden-van-nieuwe-autoriteit-Jan-Hoet.pdf

www.newauthority.net/data/cntfiles/140_.pdf

lorentzhuis.nl/symposiumverslagen/Ouders_in_geweldloos_verzet_(Systeemtherapie,_2006).pdf

www.bol.com/nl/p/nieuwe-autoriteit/1001004011707402/

8 thoughts on “Nieuwe vorm van autoriteit is hard nodig.

  1. af en toe even een update pffff momenteel is het storm, harde wind en ijspegels die vallen wanneer je eronder staat.
    Klasgenootje heeft anorexia wat voor mijn puber een mooie gelegenheid is tot een nieuwe manier van “aandacht” trekken.
    Ze voelt zich eenzaam, tekt zich terug, zet zich af en wil de hele hand,maar de vingers ziet ze niet.

    De druk die erbij komt kijken wanneer een vriendinnetje wordt opgenomen omdat haar gezondheid in gevaar komt, afscheid nemen.
    Een telefoon die stuk valt, al je telefoonnummers kwijt, een vriendinnetje die belooft het nummer van de “eetprobleem-vriendin” door te geven en dit niet doet.
    Hetzelfde vriendinnetje wat even tussen neus en lippen door zegt dat ze zelf wel heeft gebeld met het vriendinnetje waar je beide zorgen om hebt.
    De sinterklaas-surprises die gemaakt worden voor een gezellige middag op school, waar zij niet bij is.
    De mededeling dat de mentor haar presentje zelf naar het ziekenhuis brengt.
    Zij die geen contact kan maken met degene waar ze zich zorgen om maakt.
    Het is nogal wat voor een puber in 1 week.
    Ondertussen zijn er die sites proudtobeme, proanna, anorexia enz enz en je wordt gevoed, gevoed door woorden, ervaringen van anderen, aanbiedingen van hoe je calorieën kunt gaan tellen of iemand die wel jouw afvalbuddy wil zijn.

    Als ouder merk je op dat je dochter stopt met ontbijten, stopt met eten mee naar school te nemen, calorieën gaat invoeren op een site en inmiddels iemand heeft als buddy, dat gaat niet goed.
    Je spreekt je kind erop aan, die woedend is en al vol zat met emoties, je bereikt er niks mee,maar wil het zo graag anders hebben.
    Met de basis nieuwe autoriteit in je hoofd twijfel je bij elke stap die je zet, en heb je je hulp van buitenaf erg hard nodig, bevestiging is wat je zoekt en steun.
    Als je de verkeerde stappen zet, de verkeerde woorden kiest kun je haar verliezen en dat is niet wat je wilt.

    Voor deze week hadden we een gesprek gehad met degene die ons vanuit de cursus steunt en eens per 2 weken bij ons over de vloer komt.
    Begrip als ouder, kenbaar maken dat jij je dochter ziet en van haar houdt is het enige wat je kunt doen.
    Zeggen dat je er bent, dat je haar volgt en dat je ervan uitgaat dat zij, als bijna 14 jarige de juiste beslissing neemt m.b.t. haar gezondheid.
    Ondertussen zie je allerlei stappen die maken dat je steeds vaker die valkuil ziet en de drang hebt om in te grijpen.
    Grote valkuil is de sites die zij bezoekt vind ik, als je gevoed wordt worden je gedachten overgenomen, en als je erin blijft hangen kon je nog wel eens een groot probleem erbij krijgen.

    De frustratie als ouder, dat je je kind wil helpen, volgen, sturen, afdwingen is geen optie, daardoor komt er nog meer verzet.
    Ondertussen een puber die in een week zoveel mee maakt dat ze zich afreageert door te snauwen en te zuchten, puffen, dodemansblikken, weg lopen, stoppen met eten, zichtbaar gefrustreerd zijn, waar bemoei je je mee,
    ik ben je moeder en ik maak mij zorgen, ik hou van jou, jij bent mijn kind, mijn verantwoordelijkheid.

    Hoe kun je een puber laten weten dat je haar graag ziet als ze elke handreiking afwijst, elk woord anders interpreteert.

    Afgelopen weekend was ze bij haar vader, die niet op de hoogte is, dat willen we aan haar zelf over laten, daarvoor heeft ze nog 10 dagen, anders doen wij het.
    Via haar vader is het haar gelukt contact te maken met de ouders van het opgenomen meisje en samen met een andere vriendin (die wel belde met) is ze erheen geweest.
    Ze kwam daarnet relaxed terug en wilde vertellen.

    Ik heb haar meegenomen naar buiten zodat ik even tijd haar voor haar had zonder gestoord te worden door de 4 en 5 jarige.
    Ze vertelde alles wat ze kwijt wilde, maakt zich niet veel zorgen, vindt de manier waarop ze haar daar aanpakken stom,maar snapt het wel.
    Ze heeft sondevoeding en kan vrijheid verdienen en dan naar de kliniek gaan, waar ze meer mag, zelf eet enz.
    Dan mag ze geen contact in het begin aldus mijn dochter.
    Ik heb geluisterd en geluisterd, daarna heb ik aangegeven verdrietig te zijn hoe het ging de afgelopen dagen.

    Ik heb haar medegedeeld dat wij haar ouders zijn en voor haar zorgen, dat wij bezorgd zijn.
    Dat wij willen dat ze ontbijt, dat ze eten mee neemt naar school.
    Verder dat wij sites die te maken hebben met calorieën tellen anorexia, eetadviezen enz. hebben geblokkeerd en wanneer we zien dat er meer zijn, dat we dit ook blokkeren.
    Wij zien dat zij goed voor zich zelf zorgt en wij haar helpen omdat we van haar houden.
    Ze zei daarop dat ze haar best doet en ik beloofde dat wij dat met haar mee doen.

    Ik blijf staan, met al mijn gevoel van verdriet, zorgen, onmacht enz., enz. waarom?

    Omdat ik je moeder ben, daarom!

    • Zo, wat een verhaal schrijf je hier neer.
      Om te beginnen wil ik je bedanken dat je jouw ervaring met ons wilt delen.
      Mijn lezers (en ik in het bijzonder) zullen jouw openheid zeer zeker waarderen dat weet ik zeker.
      Ten eerste vraag ik me af of je de bevestiging en de steun die jij zoekt,vanuit de cursus: De Nieuwe Autoriteit, nu ook krijgt?
      Ben je tevreden over de cursus want dat is me even niet helemaal duidelijk.
      Ik hoop in ieder geval van wel want je kunt alle hulp gebruiken zo te lezen.

      Zelf denk ik (en weet ik ook uit ervaring) dat, begrip voor het kind op kunnen brengen, momenteel het allerbelangrijkste (en het allermoeilijkste) is.
      Op die manier voelt zij zich in ieder geval door jullie wel gezien en gehoord.
      Als de wereld waarin een (moeilijk opvoedbaar) kind verkeert ‘duister’ is, kun je daar als ouder alleen maar heel veel licht tegenover stellen.
      Met veel licht bedoel ik:
      Een gezellige thuissituatie creëren (waarbij de gezelligheid voorlopig niet vanuit het kind moet of kan komen, want zij heeft het veel te druk met zich in deze wereld overeind te houden).
      Opbouwende woorden gebruiken (zoals jij ook al aangaf) zoals inderdaad zeggen dat jij er voor haar bent en haar volgt omdat je van haar houd (beter nog dan het te zeggen is het, om deze woorden ook echt in de praktijk te brengen).

      Helaas hebben we als ouders geen invloed op de omstandigheden zoals die zich op dit moment buiten de deur afspelen, maar wat thuis gebeurd bepalen we zelf.
      Wij kunnen proberen zoveel mogelijk gezelligheid te bieden, geborgenheid te scheppen en rust voor het kind te creëren.
      Gezonde maaltijden gebruiken in een aangename sfeer hoort daar ook bij, want gezonde voeding heeft een gunstige uitwerking op emotionele problemen.
      Veel kleur- smaak-en bewaarstoffen e.d in de voeding prikkelen namelijk in ernstige mate het zenuwstelsel van kinderen waardoor onrust nog eens extra wordt gestimuleerd.
      Het kind weet zich momenteel geen raad met zichzelf en slaagt er blijkbaar zelf niet in om tot rust te komen, daarom moeten wij als hun ouders hun baken van rust zijn.
      Wat natuurlijk weer heel erg moeilijk is met een opstandige puber in huis (vicieuze cirkel)😦

      Mede door alle Social Media lukt het onze kinderen niet meer om hun hoofden leeg te maken en zich op zaken zoals schooltaken e.d te concentreren.
      Ook daarin ligt voor ons een zeer zware en verantwoordelijke taak, Social Media beperken (zoals jij ook al hebt gedaan zoals ik kan lezen).
      Het kind geeft duidelijk het signaal af dat ze bloot staat aan teveel stress, dat ze problemen ondervindt en niet aan haar trekken komt zeg maar……

      Tijdens mijn opleiding heb ik geleerd dat de meest voorkomende oorzaken van stress bij kinderen ligt, in het gemis aan een warm nest (waarmee ik niet wil oordelen).
      Ik zeg dit meer om aan te geven dat ouders zich vaak (onnodig) machteloos voelen ten opzichte van hun situatie, terwijl ze zoveel voor het kind kunnen betekenen.
      Ouders hebben vaak niet in de gaten welk een machtig wapen zij in handen hebben, wat betreft de strijd tegen alle problemen die zich ‘buiten’ afspelen.
      Het gezin is bij uitstek de plaats waar kinderen tot rust moeten (willen)komen.
      Kinderen staan tegenwoordig zoveel bloot aan stress (ook al denken wij dat ze een luizenleventje hebben).
      De stress die onze kinderen tegenwoordig hebben is van heel andere aard ( zoals we in jouw verhaal kunnen lezen).
      Dat zijn gevaarlijke dingen die op de loer liggen.
      Daarom is een plek waar zij zich kunnen ontspannen (zonder Social Media),nieuwe krachten op kunnen doen, en waar ze hun stress even kunnen loslaten, hard nodig.
      Kinderen kunnen ons jachtige leven niet meer aan. Leuke dingen met ze gaan doen of dure vakanties lossen de problemen niet op, structuur wel!

      Kinderen zijn en blijven (tot aan een bepaalde leeftijd) afhankelijk van hun ouders wat betreft rust, regelmaat en gezonde voeding.
      Ouders denken vaak dat ze niet in kunnen grijpen wat de problemen van hun kinderen betreft, maar als je aan bovenstaande voorwaarden hebt voldaan, dan heb je je liefdevolle plicht als ouders gedaan lijkt mij.
      Door onze liefdevolle plicht te doen laten wij aan een kind (en zeer zeker aan een moeilijk opvoedbaar kind) merken dat we hun graag zien, hun de moeite waard vinden, dat we ze op de eerste plaats zetten en dat we ze zoveel mogelijk willen beschermen.
      Hoe jonger het kind is hoe meer het zich hiertegen zal afzetten, maar dat mag voor ons ouders geen reden zijn om dan maar niet meer aan deze voorwaarden te voldoen.
      Als het kind ouder wordt gaat het je (reuze) dankbaar zijn voor dat warme veilige nestgevoel (ik spreek uit ervaring en o, wat was het zwaar)😉

      Ik zie de puberteit (vooral van een moeilijk opvoedbaar kind) als een storm op zee, met hevige rukwinden die van alle kanten aan het kind trekken…..(lees verleidingen).
      Met vooral Noord-westenwinden die maar op het kind blijven inbeuken (Social media).
      Het kind probeert (vaak totaal onbeschermd) koers te houden in deze warboel van bedreigende golven, en is naarstig op zoek naar een stevig baken om veilig op te kunnen navigeren.
      Voorlopig moeten wij ouders dat stevig baken zijn want van de ‘maatschappij’ hoeven wij niets te verwachten.

      Zoals ik in jouw reactie kan lezen probeer jij van alle kanten dat stevige baken voor haar te zijn.
      Je neemt je dochter serieus, maakt tijd voor haar vrij, helpt en beschermd haar en boven alles houd je van haar.
      Waarom???? Inderdaad, omdat je haar moeder bent, daarom!!!!!!!
      Mijn complimenten en een welgemeend hart onder de riem.
      Heel veel liefs, sterkte en kracht van een collega-moeder (die ongeveer met hetzelfde te kampen heeft gehad).
      Blijf steeds zien hoe belangrijk het werk is dat jij doet🙂

  2. De cursus heeft ons veel handvaten gegeven, maar ook veel spiegels waardoor we onszelf tegen komen..
    Ook hier zit een stukje besef, verwerking en onmacht, teleurstelling, m.n. de dingen waarvan jij dacht het een plaatsje te hebben gegeven, maar wat zich toch uit in jouw eigen gedrag als ouder.
    Ik heb veel steun aan de cursus (gehad),maar nog meer aan degene die over de vloer komt en de spiegel omhoog houdt, ons laat zien en nadenken over ons gedrag als ouder.
    Waarom doe jij zoals je doet en hoe komt het dat jouw kind reageert, kies jij je woorden zorgvuldig uit, ga eens in de ander zijn schoenen staan met alle belevingen die er zijn op dat moment.

    Onze kijk veranderd, ons gedrag veranderd, wat ons erg is opgevallen is dat we duidelijker zijn, bijna niet meer schreeuwen, dreigen omdat je kind niet doet wat jij wil, loze beloftes, duidelijker zijn, grenzen aan geven.
    Jezelf laten zien met al je gevoel en mogen zijn, je kind mag zijn.
    Kinderen hebben een keuze, een keuze binnen de kaders die in dit gezin passen met de mogelijkheden die er zijn.
    Denken vanuit kunnen en doen vanuit wat wel kan.

    Vanavond is de aanplakpapa met dochterlief mee naar school om een informatieavond bij te wonen voor latere keuzes in de opleiding die ze volgt.
    Vorige week was er geen optie dat er ook maar iets bij zat.
    Door grenzen aan te geven, duidelijk te zijn en haar haar keuze te laten behouden, maakt dat zij open staat, open voor mogelijkheden.
    De hand is gegeven en aangepakt i.p.v. afgeketst wat normaliter het geval was.
    Incasseren is nog het lastigste als ouder, maar het is een vereiste, anders blijf je hangen, hangen in een gevoel van onmacht, boosheid en frustratie.

    Wat hebben we veel bereikt in 1 week alweer, alleen maar volle kracht vooruit.
    Het geeft trouwens ook energie, de volle emmer liep over 2 weken terug, maar er kan weer een liter of 2 bij inmiddels😉

    • Echt geweldig om te lezen dat jullie zoveel voordeel hebben van de cursus, of beter gezegd van de persoon die op huisbezoek komt.
      Dat lijkt mij persoonlijk ook de enige hulp te zijn die in zit geval ‘werkt’ zeg maar…..
      Je hebt het als ouder nodig om, tijdens cruciale momenten, inzicht te krijgen in je eigen houding ten opzichte van het kind, anders weet je niet wat je ‘fout’ doet.
      Volgens mij voelen jullie zich al een heel stuk minder machteloos, want dat machteloze gevoel slaat je helemaal lam.
      Je komt weer in je kracht op deze manier.
      Je hebt niet meer zo het gevoel dat je faalt als ouder.
      Incasseren is inderdaad het lastigste maar tevens ook het geheim van een betere relatie met je kind, ik wou dat ik die tactiek iets eerder onder de knoet had gekregen.
      Rustig blijven, bij je standpunt blijven (nadat je je standpunt van alle kanten hebt bekeken en tot de conclusie bent gekomen dat het een fair standpunt is).
      Alle negativiteit die je naar het hoofd krijgt geslingerd weerstaan, en denken : ‘het hoort erbij, moedig zijn, doorzetten, volhouden, het is voor zijn eigen bestwil’.
      Autoriteit uitstralen maar tegelijkertijd liefdevol zijn, een hele klus.
      Ik heb veel respect voor jullie dat jullie dit traject met jullie kind zijn aangegaan.
      Jullie dochter boft maar met zo’n ouders.

  3. Daarnet bezoek gehad van de cursustrainster nieuwe autoriteit.
    Incasseren van onze puber lijkt makkelijker dan datgene wat ik binnen krijg van mijn wederhelft.
    Blijf bij jezelf en kijk eens wat in mijn tuintje groeit is het weekmotto/doel geworden.

    Zoveel heb ik al bereikt door op gevoel te gaan, in te leven, begrip te hebben en daaruit handelen, toe te geven dat ik als ouder het ook niet altijd weet.
    Ik zie je, ik volg je, ik hoor je en ben er, ik houd van jou, ik heb zorg voor je, ik heb zorgen om je, ik help je, omdat ik je moeder ben.

    Inzicht krijgen in jezelf en weten waarom je doet wat je doet, bewust zijn van hoe je het doet, en blijven voelen.
    Het kost veel energie,maar levert ook wat op, steeds meer…………
    Loslaten en tegelijkertijd stevig in je schoenen blijven staan is een lastige wanneer iemand aan de boot trekt, terwijl jij hem recht probeert te houden.

    Ik kijk in mijn tuintje en zie…………………… kleine plantjes wat straks erg mooie bloemen worden.
    Erkenning is wat ik zoek, een stukje bevestiging van iets waarvan ik stiekem al weet dat het klopt,maar toch is er die drempel.
    Steun en een schouderklop is wat ik vraag en ik vraag het hardop!

    Ik blijf staan en geniet van dit moment, ik mag blijven staan en genieten van dit moment.
    Ik ben het waard, ik doe het goed, ik voel het goed, ik zie het goed.

    Zie jij wat ik zie…………………….

    • Tjonge, jonge, wat beschrijf je dat mooi, ik kan het helemaal voelen.
      Dit is precies waar het om draait.
      Dat de moeder support krijgt, want een moeder heeft voelsprieten en zit meestal goed met haar gevoel, maar niemand schijnt dat te zien, ik wil zwijgen serieus te nemen.
      Terwijl dat is wat je op die zware momenten het hardst nodig hebt.
      Jij voelt het als moeder het beste wanneer jouw kind (emotioneel) in de knoei zit, je kunt er weliswaar niet de vinger opleggen maar je voelt je innerlijk bedreigd, je kind is tenslotte in gevaar.
      Het is dan voor een moeder heel belangrijk om bevestigd te krijgen dat haar gevoel klopt.
      Haar manier van aanpak is voor anderen vaak niet te begrijpen maar dat hoeft ook niet.
      Een moeder die inzicht heeft in haar kind en beter nog, haar kind aanvoelt, weet instinctief dat het kind iets mist en iets nodig heeft.
      Ze gaat op zoek, uit onzekerheid omdat ze denkt dat haar skills waarschijnlijk niet voldoende zijn, omdat ze van iedereen te horen krijgt dat ze te zacht is, haar kind los moet laten, haar kind teveel verwend en blablabla….
      De hulp van een moeder aan haar kind gaat allemaal op gevoel, en lijkt irrationeel vanuit het oogpunt van anderen, so be it!
      Deze moeder (jij dus) is ingeplugd op haar kind, je ziet jouw kind.
      Dat maakt niet dat de problemen als sneeuw voor de zon verdwijnen want dat heeft tijd nodig (de puberteit moet eerst voorbij zijn)😦
      Maar het zorgt er wel voor dat de deur van het hart van jouw kind naar jou toe open blijft en vice versa, en dat is zeer voornaam.
      Zij weet dat er op zijn minst één iemand is die onvoorwaardelijk van haar houdt en alles voor haar over heeft, haar mama.
      Mama, die ook bereid is toe te geven dat zij het als ouder ook niet altijd weet.
      Jouw dochter voelt dat jij haar ziet, hoort, volgt, helpt, kortom van haar houdt.
      Het kost jou momenteel veel energie, heel veel energie, ik weet het uit ervaring.
      Ik dacht altijd maar zo: ‘ik steek nu liever heel veel energie in mijn kind, zodat ik straks (als het onverhoopt toch nog mis mocht gaan) met een gerust geweten kan zeggen, ik heb er alles aan gedaan om mijn kind te laten voelen dat hij de moeite waard is’!
      Ik kon hem eenvoudig niet aan zijn lot over laten en dat is voor hem heel voelbaar geweest, dat gevoel van geliefd te zijn, heeft bij hem altijd op de achtergrond mee gespeeld als hij voor foute keuzes kwam te staan.
      Hij maakte wel foute keuzes maar hij wist zijn grens daarin……want hij kon ons dat niet aandoen ( dat verteld hij nu allemaal)😉
      Dat zijn dan die mooie bloemen die jou straks ook te wachten staan door nu aan de zijde van je kind te staan, je voelt het goed🙂
      Je voelt het goed, je bent goed bezig (hoe kan liefde, tijd en energie in je kind steken fout zijn).
      Je doet het goed en je ziet het goed want ik zie het ook zo😉
      Van mij krijg jij in ieder geval die schouderklop (en nog wel meer dan één) want ik weet hoeveel energie het kost (en hoeveel verdriet ermee gemoeid is).
      De wallen onder mijn ogen beginnen nu gelukkig een beetje weg te gaan.
      Ik wens je nogmaals heel veel succes en sterkte en als je je hart wilt luchten op de momenten dat het allemaal wat minder positief aanvoelt, dan kun je hier terecht😉
      https://ondermoedersvleugels.wordpress.com/category/lucht-je-hart/
      ( hier mag jij voelen wat je voelt).

  4. gisteren was de laatste keer dat wij spraken met de cursusleidster “nieuwe autoriteit”, “geweldloos verzet”, “verbindend gezag”.
    Ik zelf vind de woorden “ de spiegel vanuit mijn hart” erg passen in mijn eigen taal.

    De cursus is erg belangrijk geweest voor ons om te komen waar we nu staan, als ouder.
    Wij als ouders staan er, hebben toezicht, volgens onze kinderen, kijken naar ons eigen gedrag.
    We nemen verantwoordelijkheid voor ons eigen handelen en durven hulp te vragen, wij zijn jouw ouders en wij zorgen voor jou, we zijn er en zien jou.
    Wij geven grenzen aan, willen niet winnen, maar volgen jou en laten niet los.

    Vorige week hadden we na lange tijd weer een escalatie en het is zo mooi om te ervaren dat de manier waarop je nu handelt en denkt, zoveel meer oplevert dan het voorheen dreigen en schreeuwen omdat je het ook niet meer wist!
    Het stilstaan bij wat het je oplevert,maakt dat je al snel kiest voor deescalatie, begrenzen, duidelijk zijn, steun zoeken en preventief handelen, niet loslaten.

    We hebben weer contact met onze puber, dit terwijl we voelden dat we wel even zonder haar wilden, zoveel escalaties en spanningen waren er, continue strijd in huis.
    Het bracht ons nergens behalve verder naar beneden.

    En nu ….
    Staan wij met beide voeten op de grond, als rotsblokken met een open houding.
    Mijn vriend en ik zitten op 1 lijn, zijn er voor elkaar en communiceren veel meer dan voorheen, we doen het samen!

    De cursus is confronterend, omdat jij als ouder naar jouw eigen handelen kijkt, jij bent degene die de verandering brengt en legt het niet neer bij het kind.
    Ik heb veel geleerd, over mezelf als moeder,maar ook als persoon.

    Ik raad hem elke ouder, professional aan, pak die spiegel en kijk vanuit je hart, doe wat je voelt, laat je zien!

    Verander je kind door jezelf te veranderen.

    • Wauw wat een positieve geluiden.
      Had ik maar eerder van deze cursus geweten (het is nu gelukkig niet meer nodig), maar dit soort hulp zou zeer welkom zijn geweest.
      Ik ben ontzettend blij dat je deze informatie met ons hebt willen delen.
      Ik weet zeker dat deze informatie meer ouders met kwetsbare kinderen kan inspireren…..

      Vooral deze zin vind ik mooi: Wij zijn jouw ouders, wij zorgen voor jou, we zien jou, wij geven grenzen aan, willen niet winnen, maar volgen jou en laten niet los. PRACHTIG GEWOON.
      Dit is volgens mij de meest liefdevolle oplossing in een notendop, dit is waar het om draait (zo hebben wij het ook gedaan en het werkt).
      Hartelijk dank voor het delen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s