Er is geen banger hart, geen banger hart dan dat van mij

Mijn zoon is vanmorgen om 8:30 de deur uit gegaan.

De eerste dag van zijn opleiding is aangebroken. Na een heel jaar thuis gezeten te hebben, althans niet gestudeerd te hebben, breekt voor hem een hele andere periode aan, het begin van een nieuwe toekomst gaat van start.

Waarom zit ik hier dan met gemengde gevoelens?

Enerzijds ben ik blij dat hij weer regelmaat krijgt, zodat hij weer op tijd moet opstaan, een vaste dagindeling krijgt en dat hij min of meer verplicht wordt om een geregeld leven te leiden. Maar er zit tevens ook een ander gevoel (dat heb ik weer).

Ik vraag me namelijk serieus af of het wel zo’n geregeld leven gaat worden…..

Hij heeft het afgelopen jaar zo hard aan zichzelf gewerkt met de bedoeling zich te bevrijden uit de wurggreep van al die ‘groepsdruk’. Dat is hem aardig gelukt. De rust en regelmaat van een huiselijk leven hebben hem zichtbaar goed gedaan.

Gisteren vertelde hij dat hij morgen, na schooltijd, met een paar vrienden op een terrasje gaat zitten (drinken dus denk ik dan….). Zo op het eerste oog niets aan de hand zou je denken, moet kunnen…..!

Maar…… en nu komt mijn angst om de hoek kijken, ik ben bang dat het weer een sneeuwbaleffect gaat worden van een aaneenschakeling van dit soort ‘activiteiten’ en dat hij daardoor weer in oude patronen zal vervallen.

Hij heeft het afgelopen jaar duidelijk laten zien wie hij in werkelijkheid is.

  • Een knul met het hart op de juiste plaats.

  • Iemand die wel wilt maar daar wat extra hulp bij nodig heeft.

  • Een persoon die eigenlijk heel tevreden is met weinig en die juist de kleine dingen in het leven weet te waarderen.

  • Die blij wordt van zijn gitaar, een plekje in de zon, een luie stoel en een goed boek.

  • Die heel goed in het moment kan blijven en weet hoe hij van iedere minuut moet genieten, eigenlijk heel Zen dus.

Het zal toch niet zo zijn dat alles weer van voren af aan gaat beginnen? Hij is nu bijna vier weken gestopt met roken en heeft daar geen greintje moeite mee gehad. Toch zei hij vanmorgen: ‘op zo’n moment als vandaag, mis ik het roken ‘.

Twee vrienden van hem gaan op dezelfde school hun opleiding volgen (gelukkig niet dezelfde opleiding, maar ze zitten wel in hetzelfde gebouw als ik het tenminste goed heb begrepen). Ze roken allebei en het zijn stevige drinkers. Ik zie de bui dus alweer hangen….

Op het moment merk ik aan mijn zoon dat hij (weer) onzeker wordt en dat maakt hem onrustig. Onrust wordt veroorzaakt door stress, maar wat veroorzaakt die stress bij hem? De groepsdruk misschien?

Ik vraag me af of hij al zover is dat hij op een gezonde manier met stress om kan gaan. Met een gezonde manier bedoel ik zonder hulpmiddelen zoals sigaretten, drank en eventueel andere dingen die een bepaalde mate van ‘houvast ‘ bieden in dit soort situaties.

Ik kan me dat wel afvragen maar wat kan ik eraan doen? Niets !? Mijn verstand zegt dat ik hem het vertrouwen moet schenken en dat hij heus niet in zeven sloten tegelijk zal lopen , maar mijn hart is bang…..

Als hij zulke uitspraken doet zoals ‘ na schooltijd op een terrasje zitten ‘ kan ik eenvoudigweg niet vol overgave reageren met: ‘ ja hoor, gezellig toch, lekker een terrasje pikken’ want mijn hart spreekt een andere taal en zegt: ‘ wat???? op een doordeweekse dag, terwijl je de volgende dag naar school moet, ‘ iets’ gaan drinken en onnodig het risico lopen dat je weer in de verleiding komt om te gaan roken???? ‘. De stem van mijn hart zaagt maar door en gaat natuurlijk weer uit van the  wurst scenario ( ik schrijf het maar even zoals je het in het Engels uitspreekt anders staat er worst scenario ).

Mijn bange moederhart schetst mij wederom een beeld ( wat natuurlijk nog zit opgeslagen op de gevoelige plaat) van ‘ tijdens de hele opleiding lekker chillen, niets uitvoeren, wel gaan stappen en aan alles meedoen wat daarbij komt kijken ‘, nu gaat mijn (angst) fantasie dus met me op de loop. Zucht…..hele diepe zucht…..wat maak ik het mezelf toch moeilijk.

Ik hoop gewoon dat de komende vier jaren geen herhaling gaan worden van zijn middelbare schoolperiode, want die waren ronduit verschrikkelijk. Anyway, ik zal de komende tijd weer eens moeten accepteren dat ik zogenaamd machteloos sta en dat het loopt zoals het loopt. Het is nu aan hem.

Ondertussen ga ik door met dat, waarvan ik nu eenmaal geloof dat het het sterkste tegengif is tegen ‘duistere machten’ namelijk:

  • Liefde geven

  • Genegenheid tonen

  • Begrip hebben

  • Belangstelling tonen

  • Betrokken blijven

  • Vertrouwen in hem blijven houden

  • Optimisme uitstralen (vind ik de moeilijkste)

  • Zorgen voor stabiliteit en gezelligheid

Want beschermen kan ik hem toch niet. Dit is zoals ik het tot nu toe heb aangepakt en ik ga daar maar mee door.

Ik ben nog een punt vergeten. Creativiteit hoort ook nog in mijn lijstje thuis. Creatief blijven in het zoeken naar ‘zinvolle bezigheden’.

Daarom heb ik een afspraak gemaakt met een (86 jarige) oom van mij die in Nederlands-Indië heeft gediend. Iedere keer als mijn oom (de broer van mijn vader) bij mijn ouders op bezoek kwam, was mijn zoon vol van zijn (traumatische) verhalen.

Heel vaak werd gezegd dat we dan maar eens een keertje langs moesten komen om de foto’s uit die periode te bekijken, helaas kwam het er nooit van. Tot twee weken geleden, het gebeurde heel spontaan, het thema kwam weer ter sprake. Mijn zoon stond ervoor open om een bezoek te brengen aan die oom. Ik heb meteen de koe bij de hoorns gevat en een afspraak gemaakt. Wie weet brengt het hem op andere gedachten en hij heeft weer even iets ‘om handen’.

Want…. ledigheid is des duivels oorkussen (zei mijn moeder altijd).

O ja, ik zou bijna één van de belangrijkste dingen uit het rijtje nog vergeten. Tadaaaa…tromgeroffel…gezonde voeding, wordt afgezaagd maar blijft super belangrijk. En natuurlijk GEDULD (van mijn kant) dan komt het zeker goed! Ik moet mezelf maar weer eens in de kraag grijpen en me eraan herinneren dat mijn ‘ goed ‘ niet zijn ‘ goed ‘ hoeft te zijn.

Zo!!!! Dat geeft nieuwe power, ik sta er nu heel anders in en zeg dan ook, lieve zoon:

‘Er is geen sterker hart, geen sterker hart dan dat van mij. Wanneer jij ‘ low ‘ bent ben ik ‘ high ‘. Genoeg voor allebei😉

Klik op de afbeelding om de link te volgen

12 thoughts on “Er is geen banger hart, geen banger hart dan dat van mij

  1. Marion,
    Ik begrijp goed wat je voelt en levenservaring laat je zaken zien die iemand zonder die ervaring niet ziet.
    Vandaar de onrust die je voelt wanneer Mitchell dingen wilt doen, die hij eigenlijk zou moeten kunnen doen, zonder in een oud patroon te vervallen.
    Hij zal dan uiteindelijk de juiste keuzes moeten maken op basis van zijn fundamenten,en die zijn volgens mij steviger geworden(voeding,thuisfront,respect etc.).
    Iedere keer dat hij een juiste beslissing neemt,een beslissing van en voor hem, zonder dat deze zijn leven ondermijnd, zal hij groeien.
    Maakt hij een verkeerde beslissing en valt hij, dan zorgt zijn fundament ervoor dat hij de kracht heeft om weer op te staan.
    Succes komt van een keer vaker op staan dan dat je valt.
    Nederlands-Indie. Daar heeft een broer van mijn opa ook gezeten.Nooit veel van gehoord,ik denk veel oud zeer.Daar tegen over wel vroeger veel gehoord over 2 wereld oorlogen van mijn opa .
    Wanneer mensen dat alles kunnen doorstaan(nu nog trouwens wereldwijd),dan moeten wij ons leven toch zeker op orde kunnen houden.
    We zien echter dat dit niet zo is terwijl er zoveel gemakken zijn in het leven.Verkeerde voeding en leefstyle brengt ons duidelijk van het juiste pad af.

    ad

    • Ad,
      Bedankt voor het reageren.Jouw woorden doen me echt goed, het helpt enorm.
      Je hebt gelijk, ik moet meer vertrouwen hebben in dat stevige fundament.
      Dat stevige fundament hebben wij hem meegegeven maar het huis moet hij zelf bouwen😉 en dat gaat nou eenmaal met vallen en opstaan.
      Het was trouwens een zeer geslaagde middag bij mijn oom die in Nederlands-Indië heeft gediend.
      Dit soort gesprekken zijn zo waardevol voor de moderne opgroeiende mannen, dan horen ze eens waartoe een mens (man) in staat is.
      Mitchell was enorm onder de indruk. Mijn oom heeft ontzettend veel meegemaakt tijdens die periode.
      Mijn oom was toen 20 jaar, even oud als Mitch nu.
      Deze jongens werden weggerukt uit hun vertrouwde omgeving en rechtstreeks in de hel gedumpt.
      Eerst hebben ze 30 dagen op een boot gezeten voordat ze op de plaats van bestemming waren.
      Dat moet je zich eens voorstellen, dat onze zonen dat zou overkomen. Mijn arme oma (zijn moeder).
      Mijn oom heeft op gruwelijke wijze veel kameraden verloren en heeft dat met eigen ogen moeten aanschouwen.
      Zelf is hij ook heel erg gewond geweest.
      Dit gesprek zal mijn zoon niet meer snel vergeten denk ik.
      Mijn oom kan prachtig vertellen en heeft ook veel humor, dus op sommige momenten hebben we ook ontzettend moeten lachen.
      Vooral toen hij vertelde dat ze in een plaatsje waren waar geen brood te krijgen was, wel heeeeel veel eieren.
      Er werd een weddenschap afgesloten,wie de meeste eieren kon eten.
      Mijn oom heeft die weddenschap gewonnen omdat hij in twee weken tijd 215 eieren had gegeten (15 eieren per dag).
      En ze dronken daar heel veel kokosmelk, rechtstreeks uit de kokosnoot.
      Misschien kon mijn oom het daarom allemaal zo goed aan en is hij daardoor wel zo oud door geworden🙂
      Als je die verhalen hoort denk je inderdaad: wat zijn wij eigenlijk ‘watjes’.
      Mitchell had ook zoiets van: ‘wat kunnen wij ons aanstellen, we hebben alles en nog zitten we steeds te klagen’.
      Kijk dat bedoel ik nou als ik zeg, misschien brengt zo’n gesprek hem op andere gedachten…..
      Zijn eerste schooldag is hartstikke goed verlopen (hij heeft in ieder geval niet gerookt, mijn grootste zorg op dit moment).

      Groetjes van Marion.

  2. Marion,
    Angst is een slechte raadgever!
    Maarrrr….deze mama krijgt al een knoop in de maag bij het lezen van je verhaal. Gewoon omdat ik weet hoe het voelt.
    Ik weet ook dat het niets brengt.
    Jouw lieve zoon leest je blind en ondanks alle moeite het te “verbloemen” voelt hij jouw angst en daarbij behorende onrust feilloos aan.
    Tegen mij zeggen ze steeds loslaten. Ik denk dan, is iets losser laten ook goed😉 ???
    Als hij op wat voor manier dan ook een terugval krijgt dan gebeurt het toch. Klinkt lullig maar ook hier spreek ik uit ervaring.
    Inderdaad wat Ad al aangeeft dan zijn wij er weer om ze op te rapen…..
    Wij willen het liefst die matras al aanschuiven als ze uitglijden. Ze hebben nog lessen te leren. En wij ook. Ik leer nog elke dag.
    Bij het ene kind kun je waarschuwen en dat is genoeg.
    Onze jongens leren ervarend…eerder niet. En dat is (vaak) frustrerend.
    Probeer de rampscenario’s weg te sturen. Het gaat steeds anders dan je bedenkt. Hij is enorm gegroeid en jij ook.
    Laat moeders vleugels iets vieren hoe moeilijk ook.
    Ik heb me een soort “techniek” aangeleerd om het te pakken hoe het voorbij komt en niet meer zo van tevoren te malen.
    Lukt steeds beter en spaart energie. Wat je zelf ook al schrijft, blijf vertrouwen dat het goed komt want dat weet ik zeker!!! HET KOMT GOED
    Heel veel liefs van deze kant xx

    • Hoi Petra,

      Bij mijn antwoord op de post van Ad kun je al een beetje lezen hoe het is gegaan.
      Mijn zoon leest mij inderdaad blind en voelt mijn angst aan, dat vind ik nog het ergste.
      Je woorden inspireren me heel erg en ik zou graag willen weten welke techniek jij jezelf hebt aangeleerd om van tevoren niet meer zoveel te malen….
      Vooral als ik ‘s avonds in bed ligt worden de beren op de weg alsmaar groter en groter….
      Ik wil niets liever dan Moeders Vleugels laten vieren, ik wil uitvliegen, letterlijk en figuurlijk, maar ik besef ook dat ik niets kan forceren, het heeft zijn tijd nodig.
      En komt tijd komt raad, dat zie je nu wel weer, krijg ik van die mooie adviezen van jullie.
      Wat fijn dat jullie zo meeleven, dat doet me hartstikke goed. Samen staan we sterk.

      Heel veel liefs terug.

  3. Wat beschrijf je een mooi proces van jezelf.
    Het komt vast goed met jullie, je hebt hem zoveel meegegeven…een mooie basis van waaruit hij, soms met vallen en opstaan,vast de juiste keuzes maakt voor zichzelf.
    Ik wens je alle vertrouwen toe.

    • Hartstikke bedankt Marian.
      Dat vertrouwen in hem heb ik nu echt nodig.
      Maar het gekke is dat ik hem blindelings vertrouw.
      Hij heeft het afgelopen jaar echt laten zien dat hij zo helemaal niet is en dat hij het ook anders wil, maar hij is/was zo gevoelig voor die groepsdruk.
      Nou, ik hoop maar dat het afgelopen tussenjaar hem innerlijk sterker en krachtiger heeft gemaakt voor druk van buitenaf.
      Hij zei gisteren wel al dat hij eerst bij ‘zo’n figuren’ was gaan staan want hij vindt die mensen prachtig (dat heb en had ik zelf ook).
      Helaas stonden zij de hele tijd met hun mobiel te klooien en zeiden ze niet veel.
      Op een andere plek stonden ‘gewone’ mensen en die voerden wel een interessant gesprek.
      Daar is hij naderhand bij gaan staan, het bleken hartstikke leuke mensen te zijn😉
      Die vriend die eerst alleen maar in hetzelfde gebouw als hem zat, heeft het zo geregeld dat hij vanaf vandaag in dezelfde klas zit als mijn zoon.
      Dat zijn twee sjieke bij mekaar, ooooo…..daar begint het malen weer.
      Bedankt voor het reageren.

  4. Zoooooo herkenbaar!!!! Maar heb vertrouwen, hij heeft sprongen gemaakt en jij ook!
    Het vervelende is dat je soms zelf in het oude patroon valt. (daar weet ik alles van!)
    Maar zoals mijn zoon zou zeggen: “Komt goed schatje!!!”😉
    Heb vooral vertrouwen in hem en in jezelf, kijk eens terug waar jullie doorheen zijn gegaan….

  5. Hallo Marion,

    Mijn zelf aangeleerde techniek.
    Ook ik heb heel wat monsters, beren in één woord negatieve gedachten gehad.
    Het was mijn grootste valkuil, struikelblok. Ik werd er doodmoe van.
    Ik heb me min of meer bevrijd van die negatieve gedachten door ze steeds opnieuw (in gedachten) weg te sturen.
    In het begin heel moeilijk. Mindfulness helpt hierbij enorm. Youtube staat vol met deze filmpjes.
    Je kiest de stem die bij je past en luistert. Hierdoor ontspan je, iets wat ik niet meer kon.
    Mijn negatief denken van dat moment gaf eigenlijk aan dat ik geen mogelijkheden zag, slechts beperkingen!
    Ik zag vooral wat niet kon en niet wat wel kon. Hierdoor had ik, achteraf gezien, helemaal geen ruimte voor vertrouwen en positieve gedachten.
    Ik ben het een beetje gaan zien als: “de goden verzoeken” .
    Ik verzocht dus steeds om het verkeerde. Het was een gewoonte geworden, ik had het in mijn systeem geautomatiseerd als het ware.
    Alles wat fout zou kunnen gaan kwam voorbij in mijn gedachten. Uiteindelijk tegen de ochtend viel ik dan uitgeput in slaap.
    Hierdoor was ik nooit meer uitgerust.
    Maarrrrr hierdoor was er ook geen ruimte voor mogelijkheden en waarom het zomaar WEL goed kon gaan.
    Ik stopte zoveel tijd en energie in het eventueel komende probleem dat ik niet eens dacht aan een oplossing.

    In het begin kwam steeds als ik het positief omboog, de welbekende ja maar… dat vulde ik dan in met: dat zien we dan wel.
    Dat is wat ik probeer te zeggen met: neem het zoals het komt.
    Verder heb ik me ontzettend geholpen met Schüssler celzouten. De nrs. 5 en 7 (magnesium daar is tie weer😉 hebben mij door de nachten gesleurd.
    Het heeft mijn geest gesteund en ontspannen. Alle beetjes helpen.
    Achteraf denk ik ook dat het mijn angst was om niet weer teleurgesteld te worden. Ik vroeg al van tevoren om een negatieve bevestiging.
    Positief denken. Elke vorm van negatieve gedachte ombuigen in positief.
    Voorbeeld. Jouw grootste angst gisteren was dat hij dronken thuis zou komen en gerookt zou hebben. Ik dacht dan bijvoorbeeld in zo’n situatie. Als dat het ergste is wat hem in dit leven gebeurt teken ik daarvoor.
    Dan is er morgen weer een nieuwe dag en kan hij kiezen of hij hiermee door wil gaan. Leermomenten.

    Het is een heel verhaal geworden. Ik hoop dat het jou helpt in je proces.
    En het wil niet zeggen dat ik me nooit meer zorgen maak hoor. Dat blijft denk ik, maar door er anders tegenaan te kijken geeft het mij ruimte en mijn kind waarschijnlijk ook, die moe werd van mijn goedbedoelde raad die hij helemaal niet wilde horen.

    Hoop dat je er iets mee kunt. Ik kom snel weer voorbij op je mooie blog
    Liefs en dikke knuffel
    Petra

    • Dank je voor deze minicursus Petra.
      Je hebt het perfect uitgelegd. Hier kan ik echt iets mee, ik heb het zelfs al toegepast.
      Het geeft rust.
      Eigenlijk had ik bij mijn vorige antwoord nog willen toevoegen, dat al het malen over mijn zoon ook positieve kanten had, daardoor bleef ik naar creatieve oplossingen zoeken.
      Op het moment dat de angst toesloeg lukte dat niet maar naderhand, als ik wat rustiger werd, ging ik kijken naar wat mijn mogelijkheden waren.
      Ik ging dan aan de slag om het negatieve om te buigen naar het positieve, zodat ik mij niet meer zo beperkt en machteloos zou voelen.
      De nachten waren meestal het ergste en magnesium helpt inderdaad.
      Daarom maak ik altijd een ‘sole’ van Keltisch zeezout, daarmee krijg ik alle mineralen binnen in de juiste verhouding en het is goedkoop.
      Soms neem ik ook wat extra magnesium (citraat).
      Magnesium is inderdaad het antistress mineraal. Eigenlijk een natuurlijke spierverslapper.
      Jouw verhaal heeft mij zeker geholpen want ik zocht nog een ‘techniek’ die ik kon gaan toepassen op momenten dat de negatieve gedachten met me aan de haal gingen.
      Onze zoons zijn zorgen ‘kinderen’, de zorgen over hun zullen nog wel even blijven, daar zijn we moeder voor, maar de zorgen mogen niet de overhand gaan krijgen want dat verlamd.
      Je bent dan niet meer in staat om op zoek te gaan naar positieve oplossingen,iets wat juist wel heel hard nodig is.
      Heel erg bedankt dat je jouw ‘techniek’ hier hebt willen delen.

      Liefs en dikke knuffels terug.

  6. Aanvulling/aanpassing omdat mijn voorbeeld van ombuigen niet geheel duidelijk/juist was.
    In jouw angst van gisteren zou het beter kunnen zijn: oké het kan gebeuren dat hij dronken en weer rokend thuis komt, maar dat zien we straks.
    En als dat het ergste is….blabla wat er al staat.
    Maar er is ook een mogelijkheid om mooie nieuwe mensen te ontmoeten waar hij de komende jaren mee optrekt.
    Denk dat dit, gemixt met de leermomenten beter over komt. Tot zover, groetjes

    • Dit komt inderdaad hartstikke goed over.
      Vooral dit:

      Maar er is ook een mogelijkheid om mooie nieuwe mensen te ontmoeten waar hij de komende jaren mee optrekt

      Deze mogelijkheid zie ik, op het moment dat ik me zorgen over hem maak, inderdaad vaak niet.
      Te gek deze online hulp van jou.
      Nogmaals super bedankt.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s