Geraakt door een Engel

Nog een reden om je (moeilijk opvoedbare) kinderen onder je hoede te nemen,  te beschermen en ze zo lang mogelijk veiligheid te bieden. Kortom ze Onder Moeders Vleugels te houden zolang als ze dat nodig hebben, en op zoek te gaan naar de juiste (humane) hulp.

Dit filmpje toont aan wat er kan gebeuren als je ‘de hele situatie’ uit handen geeft.

Ik kreeg het filmpje toegestuurd door een moeder die al jaren moeite heeft met de problemen rondom haar opgroeiende zoon (wie niet tegenwoordig, vraag ik me langzaam af).

Haar zoon maakt een moeilijke (puber) tijd door. Ze heeft slapeloze nachten over hem,  zit vaak met haar handen in het haar, staat met haar rug tegen de muur en weet niet hoe ze met de situatie om moet gaan.

Het voelde de afgelopen jaren voor haar vaak aan alsof ze de problemen met haar zoon niet alleen aankon, en dat ze hulp nodig had van buitenaf. Deze moeder heeft in het verleden dan ook links en rechts wat hulp ingeschakeld maar steeds met onbevredigend resultaat. Haar laatste redmiddel leek Bureau Jeugdzorg te zijn.

Omdat ik haar zoon al vanaf zijn geboorte ken, en ik zo bevoorrecht was om in zijn hart te mogen kijken, heb ik haar gesmeekt om dat niet te doen. Ik kon niet goed uitleggen waarom, het was een gevoel in mij. Bij het idee alleen al sloegen al mijn alarmbellen op tilt.

Hetzelfde gevoel had ik ook altijd bij mijn zoon als ik eraan dacht om eventueel hulp te moeten gaan inschakelen. Alles in mij schreeuwde dan om dat niet te doen, dat het niets zou oplossen en dat het de situatie alleen maar zou verergeren. Dit gevoel was nergens op gebaseerd, het was puur intuïtief. Het was een zeer intens en sterk gevoel dat aangaf dat ik mijn zoon niet uit handen moest geven.

Ik heb veel met deze moeder gesproken (en we hebben samen veel gehuild)  we hebben veel mailcontact gehad in die periode. Ik heb geprobeerd haar uit te leggen dat zij zichzelf sterk moest gaan maken, zodat ze opgewassen zou zijn tegen deze hele situatie. Haar zoon zou haar de komende jaren namelijk harder nodig hebben dan ooit tevoren.

Met sterk maken bedoelde ik te zeggen dat ze ervoor moest zorgen dat ze weer ging geloven in haar eigen kracht als moeder, en in het feit dat zij de meest aangewezen persoon was om haar kind te begeleiden (uiteraard samen met de andere leden van het gezin).

De moeder wist in haar hart ook dat haar kind een goed mens was en dat er (eigenlijk) geen greintje kwaad in hem schuilde. Ze voelde ook dat hij met dingen zat waar hij niet over wilde of kon praten. Hij stond bloot aan de gevaren van de samenleving (drank, drugs, rock and roll, Social Media en bergen fastfood) zoals iedere puber tegenwoordig. Deze kinderen hebben het echt niet gemakkelijk. De groepsdruk is enorm. Overal liggen de verleidingen op de loer en je moet als puber wel heel sterk in je schoenen staan, wil je zich aan al die verleidingen kunnen onttrekken.

Ondanks de vele gesprekken die zij met haar zoon heeft gehad stapelde de problemen zich op. Hij bleek niet opgewassen te zijn tegen deze groepsdruk, het is vreselijk om als moeder machteloos te moeten toekijken hoe je kind zichzelf ten gronde richt. Haar verhaal was mijn verhaal en we hebben dan ook veel steun aan elkaar gehad. 

Doordat we beiden op hetzelfde moment in deze situatie zaten, konden we praktisch gezien niet zoveel voor elkaars kinderen betekenen. We hadden amper energie over voor ons eigen gezin, ik wil zwijgen voor nog wat anders., daardoor hebben we ons vaak heel eenzaam gevoeld. We hadden sterk het gevoel dat we helemaal alleen stonden in de problemen met onze kinderen.

Gelukkig heeft haar zoon, door alle gesprekken die ze met hem heeft gevoerd, wel duidelijk kunnen voelen dat zijn moeder van hem houdt en dat is heel belangrijk in dit hele verhaal. Tot op de dag van vandaag is de hele situatie nog steeds redelijk ‘onder contrôle’ doordat zij haar zoon laat voelen dat ze (nog steeds) in hem gelooft en dat ze erop vertrouwt dat hij van binnen een goed mens is. Ze laat hem duidelijk merken dat ze begrijpt dat hij het moeilijk heeft om zich in deze maatschappij te handhaven.

Blijkbaar hebben mijn woorden, om haar zoon niet onder toezicht te stellen van Bureau Jeugdzorg, impact gehad, want nog steeds probeert ze samen met haar man en haar oudste zoon, de problemen met haar jongste zoon het hoofd te bieden. Ik heb enorm veel respect voor haar, want ze werkt daarnaast ook nog fulltime.

Ik kan me heel erg in haar verplaatsen maar een kant en klare oplossing heb ik jammer genoeg ook niet. Zij is onder andere een van de redenen geweest dat ik met mijn blog ben begonnen. Het gaat mij enorm aan het hart wat tegenwoordig met onze jongeren gebeurd als ze eenmaal de middelbare schoolleeftijd bereiken. En dit zijn niet alleen maar onschuldige puberperikelen. Veel kinderen zijn tegenwoordig totaal de weg kwijt.

Het feit dat deze moeder mij vanmorgen dit filmpje stuurde geeft volgens mij aan dat ze blij is dat ze Bureau Jeugdzorg destijds niet heeft ingeschakeld. Het is niet mijn bedoeling om de mensen van Bureau Jeugdzorg in een zwart daglicht te plaatsen want deze mensen doen goed werk en willen echte hulp bieden, maar helaas zijn zij vaak beperkt in hun mogelijkheden en zijn ze afhankelijk van andere instanties.

Met dit filmpje wil ik alleen maar waarschuwen voor wat er kan gebeuren als je de problemen met je kinderen uit handen geeft. Door dit filmpje te delen hoop ik ook mensen te inspireren, want het filmpje toont duidelijk aan dat moeilijk opvoedbare kinderen hun problemen wel degelijk kunnen overstijgen.

Voorkomen is natuurlijk altijd beter dan genezen, dus laat je kinderen niet te vlug los, bescherm ze waar nodig tegen de ‘hardheid’ van onze tegenwoordige maatschappij. Koester ze, neem ze onder je hoede en laat ze zo lang mogelijk veilig vertoeven Onder (jouw) Moeders Vleugels😉 Zeker en vooral in de pubertijd, want dit is bij uitstek de moeilijkste periode voor een kind. En misschien nog een tip, ga op zoek naar (humane) hulp,  bid voor een engel (in mensengedaante) een vertrouwenspersoon voor jou en je kind. 

Nu ik dit zo schrijf krijg ik meteen weer een idee. Misschien zijn er mensen die zich geroepen voelen om een kind (puber) een tijdje onder hun hoede te nemen, ze wat van hun persoonlijke tijd en aandacht te schenken, iets gezelligs met ze te doen of eens een vertrouwelijk gesprek met ze te voeren (of juist alleen maar een luisterend oor te bieden).

Misschien zijn er nog meer (lieve) mensen die het aan hun hart gaat dat er zoveel kinderen ontsporen en die hierin (vrijwillig) iets zouden willen betekenen. Verwacht er niets groots van want het zijn en blijven pubers maar een beetje persoonlijke, positieve aandacht van mensen uit hun omgeving kan al zoveel goed doen.

Pubers staan meestal meer open voor andere mensen in hun omgeving dan voor hun ouders.

Als er mensen zijn die dit een leuk idee vinden mogen ze op mijn blog een berichtje achter laten🙂

Voor de naam ‘ Geraakt door een Engel ‘ heb ik mij laten inspireren door een Amerikaanse tv-serie Touched by an Angel.

download (1)

10 thoughts on “Geraakt door een Engel

  1. Ik heb het verhaal van Laura bekeken en meteen aan een paar mensen doorgemaild. Een bekend verhaal. Ik heb zeer veel van die verhalen gehoord! En ze komen er nog mee weg ook. Een alternatieve zou eens iets dergelijks moeten doen!
    Ik word helemaal blij als ik hoor hoe jij die moeder steunt en hoe ze daardoor haar kind heeft thuisgehouden. Dat kind is niet voor niets bij die moeder terechtgekomen, ze mogen van elkaar leren. Daar zouden moeders hulp bij moeten kunnen krijgen. Gelukkig is niet alle hulpverlening rot! Hoewel ik me nog dagelijks verbaas als ik de verhalen hoor van mensen en ik hoor er heel wat. Ach ja, en ik zou er zelf een boek over vol kunnen schrijven wat ik ben tegengekomen toen ik zelf hulp zocht voor mijn autistische jongetje. Te gek voor woorden. Ik heb tegen heel wat instanties en hulpverleners moeten zeggen: nee, liever geen hulp, jij krijgt mijn kind niet!! En ik heb er zo enorm veel van geleerd en ben daar zo blij mee!!!
    Datzelfde kun jij ook zeggen. Datzelfde kan ook die moeder misschien over een tijd zeggen!
    We gaan in onze vrouwenpower staan, laten ons niets meer wijsmaken door welke hulpverlener ook.
    Heel veel succes moeder met jouw zoon, heel veel succes alle moeders. Wij willen alleen nog maar hulp van mensen die ons helpen om in onze kracht te komen en om nog meer te leren vertrouwen op onze gevoelens.

    • Hartelijk bedankt Gerda voor deze mooie en bemoedigende woorden.
      Ik ben het helemaal met je eens als je zegt dat moeders hulp en ondersteuning zouden moeten krijgen en dan inderdaad de hulp van mensen die ons helpen in onze kracht te komen.
      Wij staan er tegenwoordig maar helemaal alleen voor.
      Misschien geldt dat niet voor iedereen, ik mag niet generaliseren maar in grote lijnen komt het hier wel op neer.
      In sommige gezinnen gaat misschien alles van een leien dakje, dat hangt ook van de persoonlijkheid van het kind af.
      Maar in gezinnen met moeilijk opvoedbare kinderen is een hand hulp geen overbodige luxe.
      Ik weet dat er een instantie bestaat die deze moeders ondersteunt, ik meen dat dit project Home start heet.
      http://www.home-start.nl/pages/Home-start/Home
      Helaas is dat maar voor kinderen tot 7 jaar (dacht ik).
      Zelf heb ik ook heel veel geleerd van de ervaringen die ik heb opgedaan bij het opvoeden van mijn zoon, van beide kinderen trouwens, maar mijn zoon heeft mij laten inzien wat onvoorwaardelijk liefde geven inhoudt.
      Als je een kind moet opvoeden dat het heel moeilijk heeft met zichzelf, moet je wel uit een heel ander vaatje tappen wat opvoeding betreft, dan werken de gewone huis-tuin-en keukentips echt niet.
      Nu ik erop terugkijk kan ik zeggen, ik had er geen minuut van willen missen en had ik toen maar geweten wat ik nu weet.
      Maar toen ik nog midden in dat proces zat, o jongens, ik kan de momenten niet meer tellen dat ik wanhopig was en maar niet kon zien waar dit allemaal toe moest dienen.
      Het heeft er uiteindelijk toe geleid dat mijn ontwikkelingsproces kon beginnen, ik ben er een ‘beter’ mens door geworden.
      Hetzelfde geldt voor die moeder in mijn verhaal, ze is ook aan een ontwikkelingsproject begonnen.
      Het kan gewoon niet anders, als je met deze kinderen te maken hebt kun je niet star blijven vasthouden aan oude principes.
      Ze willen ons iets leren, en hoe paradoxaal het ook klinkt, ze leren ons iets over ware liefde.
      Wat ware liefde echt inhoudt.
      Daarbij vertonen ze zelf niet altijd liefdevol gedrag, ik weet het als geen ander, maar dat komt ook doordat wij hun boodschap niet oppikken en dat frustreert.
      Hoe jonger ze zijn hoe moeilijker het voor hun is om dit naar ons te communiceren, maar als ze ouder worden gaat dat gelukkig al stukken beter.
      Nogmaals hartstikke bedankt voor je uitgebreide reactie. Liefdevolle woorden zijn een geschenk aan anderen.

  2. Ja, heb je helemaal gelijk in. Ik weet niet hoe je quote, maar het komt erop neer, dat de “gewone huis-, tuin- en keukentips” gegeneraliseerd zijn en niet afgestemd op ieders unieke zijn.
    Het komt er op neer dat wij met zijn allen, al eeuwenlang, systematisch ontdaan zijn van onze natuurlijke vrouwenkracht, in feite van onze ziel, mede dankzij die zogenaamde godsdiensten.
    Dat geldt ook voor al die soms best goedbedoelende hulpverleners en artsen.
    Ook zij zijn beroofd van hun vrouwelijke innerlijke kracht en kunnen dus niet meer invoelen en afstemmen op de ander.
    En als je hun gegeneraliseerde tips niet aan kunt nemen dan worden ze wanhopig en projecteren hun onmacht op jou.
    Dan ben jij de “moeder of cliënt die niet wil”.
    Intussen heb je wel hulp nodig, maar in plaats daarvan krijg je ook nog eens hun onmacht op je dak.
    Pfffff…… mijn leven, zelf moeder met een groot probleem en dan drie kindjes met grote ontwikkelingsproblemen.
    Ik heb alle goedbedoelende, projecterende hulpverleners van mijn dak gegooid en ben daar heel sterk door geworden.
    Heb het zelf maar uitgezocht. en vond toen ook de goed mensen op mijn pad.
    En ben nu een Wetend mens geworden. Jij toch ook!!
    Moeders van Nederland, als je je ontwikkeling aangaat dan kun je van je zwakte je kracht maken.
    Mijn hart gloeit van blijdschap en dankbaarheid als ik nu reguliere hulpverleners in mijn opleiding krijg.
    Dat zijn de hele goede! Zij verspreiden de goede energie op hun werkplek. Dat is echt wauw….. En ja mijn nieuwe boek gaat natuurlijk helemaal over dit thema: hoe kom je weer in die verloren vrouwelijke kracht.
    Wij moeders moeten het gaan doen! Of beter gezegd: wij vrouwen. Of wij mannen, die het ook durven aangaan om hun vrouwelijke kracht te ontwikkelen.
    Wij krijgen ook steeds meer mannen in onze opleiding. Dat is geweldig, dat werkt zo genezend voor de innerlijke vrouwelijke kracht van zowel de mannen als de vrouwen.

    • Wat een geweldig mooi stuk tekst Gerda.
      In feite voelden we precies aan wat onze kinderen nodig hadden maar konden we het niet alleen af (eigenlijk ook weer wel blijkt nu achteraf).
      Onze kinderen hebben ons geholpen om die vrouwen power te ontwikkelen.
      Jeetje je had me af en toe moeten zien worstelen hier (letterlijk soms).

      Maar een lieve humane mens als extra versterking in de buurt van onze kinderen, die ook een oogje in het zeil had kunnen houden, was lang niet verkeerd geweest.
      Bedankt hoor voor deze mooie wijze woorden.

    • Prachtig dat die moeder wil stoppen met werken om voor dat jongetje te kunnen zorgen.
      Ik hoop dat het hun lukt om Bureau Jeugdzorg op andere gedachten te brengen.
      Er wordt te snel geoordeeld en te weinig gedaan om mee te helpen met het oplossen van de oorzaak van de problemen.
      Bedankt voor het plaatsen van dit artikel.

  3. Hoi Marion,

    Graag wil ik je uit de grond van mijn hart bedanken voor het mooie stukje op je blog. Ik heb het vandaag pas gelezen.
    En natuurlijk hield ik het weer eens niet droog. Je omschrijft het inderdaad precies zoals het is.
    Ik hoop (en bid) nog steeds dat ook mijn zoon door een engel wordt aangeraakt. Dat hij de vertrouwenspersoon of een “echte vriend of vriendin” vindt die hem laat zien dat hij de moeite waard is om te vechten, of de switch te maken.

    Maar ik wil jou toch even zeggen dat ik, nu ik er zo over nadenk, ik eigenlijk door jou ben aangeraakt.
    Jij bent in die periode mijn engel geweest.
    Ik ben je nog steeds heel erg dankbaar dat wij samen die lastige tijd hebben kunnen delen.
    Daarom hoop ik dat door alles wat jij op je blog deelt, anderen kunnen voelen dat ze ook een beetje door jou worden aangeraakt.
    In ieder geval zul je voor menigeen een steun zijn. (Precies wat ik je jaren geleden al gezegd heb) Jij bent een super engel!!!!

    Ik heb dan ook vandaag (onder het poetsen, dan kan ik het beste alles relativeren hahaha) nog eens over de situatie nagedacht.
    Twee jaar geleden was ik (nu ik terug kan kijken) volkomen in paniek!!!
    Ik moest en zou mijn kind redden van alle ellende.
    Ik wilde alles op alles zetten om mijn kind van alle kwaad weg te houden en te beschermen.
    Daarom twijfelde ik wel eens en dacht:” doe ik zelf wel genoeg, of moet ik hulp inschakelen. Stel dat het niet goed afloopt, dan zeggen ze misschien: Ja… je had ook veel eerder aan de bel moeten trekken “.
    Ik ben in ieder geval blij dat ik dat niet gedaan heb, (ik twijfelde zelf toen namelijk ook al aan Bureau Jeugdzorg), maar ook omdat jij dat dan steeds zei.
    Ook hoorde en zag ik in die tijd heel veel “verkeerde voorbeelden/verhalen” om me heen, waarvan ik zag dat ook BJZ geen uitkomst bood…

    Nu pas weet ik dat ik mijn zoon niet kan behoeden voor alle ellende, hij moet ook zijn eigen “ik” ontdekken, fouten maken en zijn neus vele, vele malen stoten!!!
    En dat is precies waar ik hem voor wil beschermen.
    Zoals iemand eens tegen mij heeft gezegd: “jij bent eigenlijk verslaafd aan je zoon.” En eigenlijk klopt dat ook…
    Je wilt dat het goed met hem gaat op alle gebieden.
    Juist dat verlangen in mij heeft in die periode voor menig conflict tussen hem en mij gezorgd.
    Die conflicten liepen zo hoog op dat ik soms zelfs weleens dacht: ” kan ik zo nog wel van hem houden “?
    Door alles wat er gebeurd is en ook door de vele gesprekken tussen ons en de cursus karakterstructuren bij Like, heb ik inderdaad veel geleerd en ben tot vele inzichten gekomen.
    Ook Like zei altijd: “het is de liefde die geneest!” Precies wat jij ook altijd zegt!

    We zijn er nog niet,ik hoop dat ik het allemaal zo vol kan houden en dat ook ik over een paar jaar met een goed gevoel kan terugkijken op deze zware maar zeer leerzame periode.
    Grappig trouwens dat je deze tv-serie aanhaalt, het was vroeger altijd mijn lievelingsserie, vandaar mijn naam ‘ Angel Tess ‘😉

    • Ik ben diep geroerd door jouw reactie, zo erg zelfs dat ik er stil van word ( is dat mogelijk hoor ik je denken)?
      Het zijn hele mooie woorden die je hier hebt neergezet en heel duidelijk.
      Ik ga er niets meer aan toevoegen, behalve dat ik er vrijwel zeker van ben dat jij straks ook met een goed gevoel kunt terugkijken op deze zware periode.
      En ik blijf hopen dat er ook voor jouw zoon ergens een ‘ Engel ‘ rondloopt die hem graag iets van zijn tijd en aandacht wilt schenken.
      En blijf erop vertrouwen dat de liefde geneest.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s