Niet alleen moeder moet haar vleugels spreiden maar het hele familiesysteem.

Family

De afgelopen jaren ben ik erachter gekomen dat  je het als moeder heel moeilijk hebt als je er, wat betreft de opvoeding van je moeilijk opvoedbare kind, helemaal alleen voor staat.

Dat kan maken dat je zich als moeder heel eenzaam gaat voelen, dat je zich niet gesteund voelt en dat je het gevoel krijgt dat je er ‘ niet bijhoort ‘.

Volgens mij heeft die eenzaamheid van de moeder ook weer consequenties voor het gedrag van het (moeilijke) kind.

Omdat een kind zich altijd aan de ouders spiegelt en vice versa, kunnen de gevoelens van eenzaamheid ook op het kind overslaan.
Het kind voelt heel goed aan dat het (zeer) moeilijk in de omgang is, en dat het de veroorzaker is van allerlei problemen in het gezin.
Het kind kan zich daardoor schuldig gaan voelen en wordt op die manier de zondebok, dat schuldgevoel werkt bij het kind natuurlijk ook weer eenzaamheid in de hand.

Ik denk dat een moeilijk opvoedbaar kind zijn familie extra hard nodig heeft, en zeer zeker een oudere broer, zus of beiden.
Het kind weet van zichzelf dat het niet gemakkelijk is in de omgang.
Onbewust veroorzaakt dat een verwijdering tussen het kind en tussen de mensen die hem het dierbaarst zijn (ook al doen ze alsof het hun niets kan schelen).

Familie is heel belangrijk voor het moeilijk opvoedbare kind, het kind heeft het nodig om ergens bij te horen.
Hij of zij wil het gevoel hebben dat het, ondanks zijn moeilijke gedrag, toch de moeite waard is om wat tijd mee door te brengen (ook al schoppen deze kinderen zelf de boel iedere keer weer op zijn zachts gezegd danig in de war.

Moeilijk opvoedbare kinderen weten van zichzelf verdomd goed dat ze probleemgedrag vertonen en dat ze op de één of andere manier niet goed in het plaatje passen.
Ze weten heel goed dat ze hun vader, moeder, broers, zussen, opa’s en oma’s keer op keer weer teleurstellen. 

Volgens mij zijn deze kinderen juist heel erg gevoelig voor wat de oudere familieleden van hun denken, vooral  een oudere broer of zus tegen wie ze vaak enorm opkijken.
Een oudere broer of zus zou weleens een heel groot verschil kunnen maken in het gedrag van deze kinderen en een heel centrale rol kunnen spelen in hun leven (alleen al door wat tijd met ze door te brengen). 

Helaas is het in de praktijk vaak zo, dat de oudere broer of zus zich heel erg verantwoordelijk voelt voor het geluk van de ouders, en meent hij of zij het voor de ouders te moet opnemen, zeker als ze zien dat de ouders bepaalde verantwoordelijkheden omtrent het moeilijk opvoedbare kind laten liggen, of de hele situatie niet aankunnen.

Onbewust gaan de oudere kinderen dan naast de ouders staan, om hen te ‘beschermen ‘ tegen het opstandige gedrag van het jongere broertje of zusje, terwijl hun plaats eigenlijk naast hun broertje of zusje zou moeten zijn.
Onbewust ontstaat er bij de oudere broer of zus een gevoel van antipathie ten opzichte van het moeilijke broertje of zusje.
Het kind voelt die antipathie en minachting van zijn oudere broer of zus aan wat de problemen alleen nog maar meer versterkt.

Het kind met de moeilijke gebruiksaanwijzing heeft duidelijk alle hulp en steun nodig van zijn oudere broers of zussen (en andere oudere familieleden), maar zal dat nooit en te nimmer laten blijken (omdat ze het zichzelf hoogstwaarschijnlijk niet eens bewust zijn).
Terwijl het voor het kind o zo belangrijk is dat het zich innerlijk ‘gedragen’ voelt, het liefst door het hele familiesysteem.

Vroeger was het vanzelfsprekend dat de ouderen in het gezin de jongeren mee op ‘sleeptouw ‘ namen, daardoor genoten de jongeren vanzelfsprekend een natuurlijke bescherming.
Het zal niet altijd rozengeur en maneschijn zijn geweest maar op de één of andere manier had het kind wel het gevoel dat het ‘erbij hoorde’.

Tegenwoordig, door de uitvinding van de computer, internet en Social Media zit iedereen van het gezin maar zo’n beetje op zijn eigen ‘eilandje ‘, en leeft zijn eigen ‘leven’.
Niemand weet meer van elkaar wat er in hem of haar omgaat.

Laatst had ik met mijn dochter van 25 jaar een lastig gesprek over dit thema, hun broer-zus relatie stond ter discussie.
De aanleiding was een kleine ruzie tussen die twee wat enorm escaleerde.
Mijn dochter heeft (onbewust) de neiging zeer neerbuigend tegen haar broer te doen, er heerst duidelijk een hiërarchie tussen die twee.

Terwijl mijn zoon wel steeds trouw is aan mijn dochter, en haar altijd bij ons hoog houdt en haar ten alle tijden zal verdedigen in ons bijzijn,  is dat omgedraaid niet zo.
Mijn dochter schaart zich (onbewust) altijd achter ons, houdt samen met ons, en veroordeelt haar broer om zijn gedrag.
Ik kan haar dat ook niet kwalijk nemen want ze heeft in het verleden veel moeten meemaken.
Zij uit haar liefde jegens ons door het voor ons op te nemen, hoewel wij liever zouden zien dat ze het voor haar broer zou opnemen.

Mijn dochter verwacht (waarschijnlijk terecht) dat ik mijn zoon hetzelfde behandel als haar.
Dat ik van hem hetzelfde moet ‘eisen’ als dat ik van haar verlang, meestal gaat het om huishoudelijke taken.

Ik vond het mijn plicht als moeder om mijn dochter op haar (huishoudelijke) taken in het leven voor te bereiden en ik had graag gezien dat mijn man deze plicht als vader ook op zich zou hebben genomen ten opzichte van mijn zoon. 

Mijn man vindt dat echter moeilijk, hij doet alles liever zelf en heeft geen zin in ‘gezeur’, terwijl ik vind dat het zijn plicht als vader is om onze zoon iets van ‘mannenwerk’ bij te brengen.
Mijn zoon doet heus wel eens iets in huis hoor, zoals stofzuigen, de w.c poetsen en het gras maaien en in de zomer pakken ze meestal een iets grotere klus aan, maar het is een feit dat mijn dochter meer in het huishouden doet dan mijn zoon, hoewel ik vind dat dat ook best wel meevalt.

Misschien is het ook wel een man\vrouw conflict of zoiets, want mijn man heeft vroeger bij hun thuis ook nooit iets hoeven uitvoeren terwijl ik me een slag in de rondte moest werken.
Dat vond ik absoluut niet leuk maar ben achteraf blij dat het zo gegaan is, daardoor stond ik wel mijn mannetje.

Meerdere keren heb ik aan mijn dochter proberen uit te leggen, dat ik mijn zoon niet hetzelfde kan behandelen als haar.
Als ik iets aan mijn dochter vraag, doet ze het zonder te morren. Vraag ik iets aan mijn zoon? Dan is (was) het huis te klein.
Mijn man en ik hebben ons de afgelopen (puberteit) jaren als doel gesteld, onze zoon van de straat te houden en hem in zoverre te begeleiden dat hij niet in zeven sloten tegelijk zou lopen, daar hebben we onze handen vol aan gehad en dat heeft ons al onze energie gekost.

Als ik dan ook nog van iedere huishoudelijke taak in huis een issue had moeten maken, was mijn zoon gegarandeerd het huis uit gevlucht en dat wilde ik, vóór alles, voorkomen.
Daarom probeer je als moeder, als ouders, de gulden middenweg te bewandelen…wat niet betekent dat ik het goed wil praten.

Mijn dochter vindt dat ik van onze zoon meer kan verdragen, in feite is dat ook zo. Ik moest wel, anders was hij (gegarandeerd) ontspoort.
Het heeft mij altijd zoveel energie gekost om het in ons gezin ‘draaglijk ‘te houden, ik kon daarnaast niet ook nog de energie opbrengen om mijn zoon aan te sporen huishoudelijk werk te doen, ik vond dit dus de taak van mijn man.

Ik ben me bewust dat ik daar blijkbaar in tekort ben geschoten, maar het feit dat ik dit tegen mijn dochter zeg, neemt bij haar natuurlijk niet het gevoel weg dat zij zich oneerlijk behandeld voelt. Dat kan ik heel goed begrijpen.

Ik heb mijn zoon geaccepteerd zoals hij is, mijn dochter kan dat blijkbaar niet opbrengen, zijn gedrag frustreert haar.
Ik weet dat ze, als het er op aan komt, zielsveel van haar broer houdt, maar niet zo onvoorwaardelijk als ik dat doe, misschien mag ik dat na alles wat in het verleden gebeurd is, ook niet van haar verwachten.

Toch is het een stille wens van mij dat zij , nu ze volwassen is, zou kunnen zien dat zijn gedrag uit andere zaken is voortgekomen en dat de puberteit ook veel in de melk te brokkelen heeft gehad.
Ik zou het fijn vinden als ze zou proberen in het moment te blijven en hem blijft behandelen aan de hand van wie hij nu is, want hij heeft zeker het afgelopen anderhalf jaar heel hard aan zichzelf gewerkt (en dat kost ook heel veel energie)😉

Het spijt me in ieder geval oprecht als ik mijn dochter verdriet heb gedaan, en ik hoop van harte dat ze op een zekere dag zal beseffen dat je twee totaal verschillende kinderen nooit gelijk kunt behandelen. Misschien dat het je als ouders lukt als je twee (of meerdere) volgzame kinderen hebt, maar dat lukt je absoluut niet met een kind dat vanaf de eerste dag van zijn leven op alle fronten dwars ligt ( of beter gezegd lag).

Persoonlijk ben ik van mening dat we, zeker als volwassenen, meer rond moeten denken en niet moeten blijven hangen in onze ‘hokjesgeest ‘ en dat we meer moeten kijken naar ‘ dat wat is ‘.

Op een dieper niveau hebben de gedragsproblemen van mijn zoon ook met mij te maken gehad, door mijn onverantwoordelijke gedrag in het verleden, op het gebied van mijn gezondheid, is er bij hem ook het een en ander mis gegaan, daar ben ik absoluut van overtuigd!

Als ik nog verder kijk, kan ik zien dat hij ook wat mee heeft gekregen van mijn vader (zeer recalcitrant geweest in zijn jonge jaren).
Mijn zoon heeft een slechte start gehad door de weeën-remmers die ik wekenlang tijdens mijn zwangerschap heb moeten nemen, en God weet waar hij nog meer allemaal gevoelig voor is geweest, dingen waarvan wij toen nog geen weet hadden zoals zijn gluten intollerantie.

Wat gebeurd is kan ik niet meer terugdraaien, ik kan mijn dochter wel in haar gevoel tegemoet komen en proberen begrip voor haar gevoel te hebben.
Het voelt voor haar oneerlijk en als ik nog een laagje dieper ga voelt het voor haar waarschijnlijk alsof we meer van onze zoon houden dan van haar.
Ik kan alleen maar zeggen dat dat niet zo is, maar hoe kan ik haar dat laten voelen?

Als ouder besef ik dat het mijn taak is, dat ik haar dat moet laten voelen, maar aan de andere kant vind ik ook dat zij als ‘oudere zus’ de taak heeft om haar jongere broer te laten voelen dat zij van hem houdt.

Zeggen alleen is vaak niet genoeg.

Wat doe je voor de ander zodat de ander zich door jou geliefd voelt?
Hoe laat je merken dat je van de ander houdt? Dat is schijnbaar de grote vraag.
Het antwoord is volgens mij simpel, met de ander bezig zijn en iets van je tijd met hem of haar doorbrengen ( en ik kan me vergissen maar volgens mij heb ik mij altijd zéér goed aan die code gehouden)🙂

Als je het zo bekijkt kan je misschien als oudere broer of zus, opa, oma en andere familieleden zien dat een moeilijk opvoedbaar kind niet alleen het probleem is van de moeder maar dat daar een taak ligt voor het hele familiesysteem.

In de natuur is het altijd zo geregeld dat de ouderen voor de jongeren verantwoordelijk zijn niet omgedraaid. Ook al veroorzaakt de jongere telg problemen, dan nog ligt de verantwoording (mijns inziens) bij de volwassenen om het ‘probleemkind’ in bescherming te nemen, of in ieder geval op zijn minst onder zijn of haar hoede te nemen totdat het kind laat zien dat hij (of zij) het alleen aankan.

Als iedereen zich aan deze hiërarchie zou houden, zou elk afzonderlijk familielid in zijn familiesysteem eigenlijk maar een heel klein beetje verantwoordelijkheid hoeven te dragen.
De ouders naar de kinderen toe (niet omgedraaid dus, want dat is tegennatuurlijk) en de oudere zussen en broers naar de jongeren toe.  

Met verantwoordelijkheid dragen bedoel ik niet: ‘de baas spelen over’, want dan gaat het onherroepelijk mis😉

Met verantwoordelijkheid dragen bedoel ik het schenken van wat liefde, tijd en aandacht aan de jongere gezinsleden, en ze op die manier een beetje begeleiden en steunen bij hun problemen.
Ze een beetje op weg helpen naar een onafhankelijk en zinvol leven.
Hoe moeilijker een jonger kind het heeft des temeer zouden wij ,ouderen, moeten geven.

Als we dat niet doen kunnen we straks , als we oud en versleten zijn, ook niet verwachten dat de jongsten uit het gezin ons hun liefde, tijd en aandacht komen schenken.
Zo zijn nou eenmaal de ‘natuurwetten ‘.
Dus besef goed aan wie en wat je jouw liefde, tijd en aandacht schenkt in het leven.

Afbeelding komt van InspirationalQuotes.

8 thoughts on “Niet alleen moeder moet haar vleugels spreiden maar het hele familiesysteem.

  1. Lieve Marion,

    Dit bericht (blog) was de moeite waard te lezen. Zoals je het steeds tegen komt, zoeken mensen boosdoeners heel vaak om hun eigen gemoedsrust te stillen.
    De oplossing ligt denk ik niet daar, maar in het inzien van je eigen ik,in je eigen doen en laten.
    Natuurlijk zijn er van vroeger ook dingen die je mee draagt, dat is geen exuus nergens wat aan te doen.
    Open staan voor vernieuwing is de oplossing denk ik.
    Hoe kun je open staan. Ja eerst bij jezelf te raden gaan wat je in je macht hebt.
    Liefde is geen gebaar maar een gevoel dat niks kost, want alles kost geld, inspanning en energie.
    Wat goed dat het mooiste gebaar in het leven niks kost wat een rijkdom is dat zeg.
    De oudere in een familie nemen vaak onbewust gedrag over en handelen er naar.
    Als ze man zijn (kind), is de eerste waar ze mee te maken krijgen hun vader. En bij meisjes is het de moeder.
    Hoe vaak zegt men niet ja dat deed mijn moeder ook of vader, of dat fout is of niet is niet aan derde jij beleefd het zo.
    Het word pas interressant als jij andere wegen durft te bewandelen, een zijweg van het eerst genoemde, met altijd de eerste als leidraad,de opvoeding door Pa en Ma.
    Ook al is dat niet naar jouw zin geweest.
    Het is altijd jouw keuze het anders te doen, anders te leven en liefde en energie te geven,naar jou gevoel.
    Ik geloof niet als kinderen zeggen, ik had een slechte jeugd, dan rook, drink en gebruik ik maar drugs of ga stelen en roven.
    Je kan zwarte sneeuw gezien hebben in je leven, slaag, verkrachting, huis en huisraad kwijt raken.
    Wat je daarna ermee doet is jouw keuze en tegen de maatschappij aanhikken brengt je bergafwaarts.
    Schouder eronder en maak wat van jezelf. Oudere kinderen bemoederen altijd de jongere.
    Komt ook door ons ouders, wij zeggen of zeiden: ‘ pas op je jonger broer of zus’. En ineens mag je dat niet meer als de pubers gaan protesteren. Haal het er maar eens uit dan.
    Uiteindelijk komt een tijd dat ze, ook al is de een jonger dan de ander dat je je op gelijke voet voelt als persoon.
    Dat heeft leefjaren nodig met ups en downs. Maar de man is gegroeit in de loop der jaren. Beter communiceren samen.
    Nee, dat gaat helemaal goed komen, de tijd dat de oudste er zich niet meer aan stoort dat de jongste toch anders is komt geheid, en dan is er vrede en begrijp je het. Dan zeg je uiteindelijk WAAR GAAT HET OM, NIEMAND HEEFT GELIJK, HET GAAT OM LIBERTY VRIJHEID GELIJKHEID BROEDERSCHAP dank voor je blog liefs Jeannie

    • Mooi gesproken Jeannie,
      Liefde geven is inderdaad een gebaar dat niets kost.
      Ik verheug me al op de tijd dat ze zich niet meer aan elkaar storen, en dat vrede en begrip voor elkaar hier de overhand gaan krijgen😉
      Heel veel liefs terug en hartstikke leuk dat je hebt gereageerd.

  2. Lastig dilemma lijkt me dat Marion, als je twee hele verschillende kinderen hebt.
    Ik begrijp heel goed dat je dochter vraagt om gelijke behandeling. Het is ook lastig omdat je toevallig de oudste bent een bepaalde rol te moeten uitvoeren, kan me daar goed in verplaatsen.
    Maar ik denk dat als zij tzt op zichzelf gaat wonen het al een stuk minder wordt. Dan heeft ze meer haar eigen leven, eigen dingen, en kan zij alles regelen zoals ze wil.
    Je zoon heeft ook een rol, namelijk die van jongste. En ik heb het idee dat van de jongste vaak minder verwacht wordt (ik zeg niet dat dat in jouw situatie perse zo is, maar ik zie het regelmatig).
    Ik merk dat bij mijn zwager, de jongste thuis. Er wordt meer voor hem gedaan, er wordt vaker gedacht: “Oh wij regelen dat wel, want ….. vergeet het toch”.
    Hij heeft meer mogelijkheden om dingen te vergeten, om anderen zaken te laten regelen. Hij blijft langer thuis plakken, en vindt het allemaal wel prima.
    Hij mocht bijv. een scooter, terwijl mijn vriend, de oudste, die niet mocht (overigens geen scheve gezichten, het is een harmonieus gezin).
    Heb me afgevraagd hoe dat toch kan, dat die rolpatronen van oudste, middelste, jongste, zo vaak zo duidelijk aanwezig zijn.
    Daarom vind ik dit blog ook heel interessant, omdat het bij jouw kinderen zo duidelijk naar voren komt. Heb er veel interesse in, o.a omdat ik ooit hoop een tweede kindje te krijgen, dan heb ik natuurlijk ook te maken met die rolpatronen. En omdat ik zelf enigs kind ben, maar toch een soort “oudste”, heb namelijk twee halfzusjes en een broertje.

    • Het is inderdaad een lastig dilemma.
      Vanuit mijn opleiding familie-opstellingen, weet ik dat er een natuurlijke rangorde bestaat in familiesystemen.
      Voor een gezonde interactie in het gezin (familie) is het heel belangrijk dat gezinsleden hun ‘plaats’ weten.
      Als bijvoorbeeld de oudste (innerlijk) de taak van de ouders gaat overnemen ontstaat er onrust in de familie, er ontstaat een onnatuurlijke ‘beweging’ zeg maar.
      Dat veroorzaakt spanningen.
      Niemand is hier natuurlijk schuld aan, deze dingen gebeuren gewoon.
      Maar om een harmonieus gezins-en familieleven te hebben en te houden is het heel belangrijk dat iedereen zijn verantwoording in het gezin draagt.
      Vroeger was het inderdaad zo dat de oudsten over de jongeren gingen moederen, maar dan op een manier van ‘zich ermee bemoeien ‘, tot zelfs slaan aan toe.
      Nogmaals het gebeurd, maar het is niet hoe het eigenlijk zou moeten zijn (denk ik).
      Wel in de trant van broeder of zusterliefde en affectie geven, maar niet dat de ouderen in de schoenen van de ouders gaan staan en het gaan overnemen.
      Dat zou betekenen dat de last van de oudste ook veel minder en draaglijker zou zijn, want hij of zij hoeft dan alleen maar een leuke broer of zus te zijn en geen plaatsvervangende ouder, zo is mijn bericht zeer zeker niet bedoeld.
      Dat zou ik nooit van mijn dochter vragen.
      Ze zou kunnen proberen de (gedrags) problemen van mijn zoon (die hij in het verleden had) te vergeten en ieder moment weer als een nieuw begin zien om er iets van te maken.
      En tja, dat die verantwoording bij de oudsten ligt is blijkbaar door de natuur zo bepaald, het initiatief daarvoor moet vanuit de oudsten komen.
      Ga maar na, als de oudste alleen maar aan de jongste ‘iets’ hoeft te geven wordt het heel overzichtelijk volgens mij.
      Dan ontstaat er rust in het familiesysteem.
      Iedereen weet dan wat zijn taak is, diegene die jonger is dan jou zo gelukkig mogelijk zien te maken. Jij wordt dan, in het ideale geval gelukkig van jouw opa’s, oma’s, oudere broers en zussen, en omdat jij daar zo gelukkig van wordt geef jij dat weer door aan jouw jongere broers en of zussen en aan jouw kinderen.
      Zo weet iedereen ten alle tijde wat van hem of haar wordt verwacht🙂
      Dan zouden er misschien niet zoveel familieverst(r)ikkingen bestaan. Ik mijmer zomaar wat voor me uit natuurlijk…..ik ga het in ieder geval proberen waar te maken, vanaf nu voel ik me alleen nog maar verantwoordelijk voor alles wat beneden mij komt.
      Wat een rust geeft dat alleen al als ik eraan denk….ik ben de jongste en tot nu toe heb ik me steeds verantwoordelijk gevoeld voor alles wat er in mijn familiesysteem ‘fout’ging (was ik daarom misschien zo recalcitrant?).
      Alleen ik was schuld, anderen hadden geen verantwoordelijkheid naar mij toe maar ik wel naar hun want ik was de jongste. Ik moest investeren wilde ik de liefde niet verliezen, ik moest gaan, bellen, iets organiseren wilde ik dat er iets zou gebeuren.
      Dit werkte naar mijn ouders zo, naar mijn oudere broer en zus toe werkt het zo, vervolgens krijg je kinderen en dan werkt het naar hun toe ook weer zo (dit vind ik terecht) en dan heb ik nog geeneens kleinkinderen. Voor je het weet voel je zich overbelast en vraagt iedereen zich af waarom je als 52 jarige ineens zo ‘raar’ doet want dat zijn ze niet van jou gewend:-(
      O jee, dit opschrijven werkt echt als therapie merk ik, er komt weer iets naar boven, ik ga maar liever stoppen. enne….ik moet nog even langs mijn (oudere) zus want daar ben ik ook alweer een paar weken niet geweest valt me in, oeps, daar ga ik weer…..😉
      Hartelijk dank Ellen voor je reactie.

  3. Hoi Marion,
    Sorry voor mijn late reactie. Goed dat je nu voor jezelf hebt gekozen, knap van je! Je omgeving zal er aan moeten wennen, maar je kunt niet altijd de motor zijn voor mensen. Naar je kinderen toe is dat heel anders, tenminste ik ben het helemaal met je eens dat je voor je kinderen wel lange tijd de motor moet zijn, dat wil ik zelf ook. ik heb jaren geleden daarom afscheid genomen van een aantal vrienden die energie uit me zogen. Het was in het begin lastig, maar uiteindelijk een grote opluchting. Schrijven werkt inderdaad therapeutisch, dat ervaar ik ook😉 Het lijkt dan misschien alsof ik op je blog weleens een klaagzang afsteek, maar ik merk dat als ik het getypt heb ik me al een stuk lichter voel. En jij geeft dan ook vaak een fijne reactie, hoppa, weer wat “rommel” eruit. Mooi dat we elkaar op die manier kunnen helpen, en dan bedoel ook de mensen van het forum, en de lezers van je blog. Iedereen heeft zo iets aan elkaar op een goede manier. Wat jij zegt over de rolpatronen vind ik mooi: dat de oudste soms gewoon opnieuw moet beginnen om de jongste te ondersteunen. Momenteel ervaar ik ook zoiets met mijn oudste halfzusje, en je reactie laat me inzien dat het inderdaad goed is om soms als oudste dan maar de verstandigste te zijn en weer opnieuw te beginnen.

    Zo, dat was ook weer een verhaal. Wie schrijft die blijft😀

    Liefs Ellen

    • Je kunt inderdaad niet de motor zijn voor ALLE mensen in je omgeving.
      Dat zou ik het liefste wel willen, ik draag mijn naam ‘Onder Moeders Vleugels’ tenslotte niet voor niets😉
      Ik vang hier en daar ook soms wat vrienden op van mijn zoon, dat vind ik heerlijk om te doen.
      Als ik met deze jonge mensen praat, die stuk voor stuk ook niet echt gemakkelijk in de omgang zijn geweest,word ik vaak bevestigd in mijn gevoel, namelijk dat ze zich het grootste deel van hun jonge leven erg eenzaam hebben gevoeld.
      Nu zijn ze twintig jaar en worden serieuzer, rustiger en verstandiger en kunnen ze voor zichzelf zien waar het ‘mis’ is gegaan.
      Meestal was dat toch door gebrek aan tijd en oprechte aandacht van de kant van hun ouders.
      Dit zeg ik niet om te veroordelen maar meer om te waarschuwen.
      Mijn mening is dat het geen wereld is om, zeker zeer jonge kinderen, zonder toezicht te laten en ze maar zelf te laten bepalen wat goed voor hun is.
      Hoe lang ze gamen, wat ze eten en drinken, waar ze naar kijken en luisteren…..
      Juist die jonge mensen die nu twintig jaar zijn en zelf zo’n leven achter de rug hebben, zeggen dat zij hun kinderen beter zullen gaan beschermen, omdat zij natuurlijk bij uitstek de generatie zijn die met deze ‘gevaren’ zoals loverboys ( en tegenwoordig ook al lovergirls) zijn opgegroeid.

      Enfin, ik weet uit ervaring dat als je in deze tijd je kinderen goed wilt begeleiden, je ogen en oren tekort komt.
      Wat extra hulp vanuit het hele familiesysteem zou daarom goed van pas komen😉

      Ik heb nooit het gevoel dat je een hele klaagzang afsteekt hoor, blijf vooral zo doorgaan, zeker als je ook nog merkt dat je zich daarna lichter voelt.
      Daar dient Onder Moeders Vleugels tenslotte voor. We zijn er om elkaar te steunen.

      Vandaag was ik aan het koken en kreeg ik ineens een visioen dat in de toekomst ieder gezin een ‘oude ervaren bes’ als hoedster van het gezin kreeg. Iemand die voor perfect gezonde maaltijden zorgt, iemand die de tijd heeft om naar de kinderen (en de moeder) te luisteren.
      Iemand die toezicht houdt, vooral op gezonde maaltijden🙂 maar die niet hoeft te poetsen😉

      Die rolpatronen, tja, dat blijft lastige materie, maar hoe moeilijk kan het zijn om iemand die jonger is dan jezelf wat van jouw liefde, tijd en aandacht te schenken?
      Blijkbaar heel moeilijk als ik zo eens om me heen kijk. Maar iedereen staat wel altijd direct klaar met zijn oordeel (inclusief ikzelf hoor, ik wil me daar niet van vrij spreken).
      Tegenwoordig gaat het wel veel beter sinds ik naar mijn eigen (filosofische) principes leef😉

      Liefs terug van Marion.

  4. Ik herken wel wat je schrijft, en volgens mij is er geen eenduidige oplossing voor. Ik moet zeggen dat ik het soms ook best lastig vind; een kind van een kennis van mij gaat, ik meen elke week een dagdeel of meer, naar een zorgboerderij waar het zich dan bezig mag houden met het verzorgen van oa pony’s. Dat wordt vergoed, omdat het kind een ‘zorgvraag’/’stickertjes’ heeft, of hoe je het ook wil noemen. Mijn dochter zei dat ze het ook wel leuk zou vinden om daar wekelijks heen te gaan, ze zit op ponyrijles, en natuurlijk betalen wij dat zelf. Het duurde best even voor ik had uitgelegd dat dat kindje dat mag (en betaald krijgt) vanwege zijn zorgvraag. Ze snapte gewoon het verschil niet, dat dit kind dat wel krijgt/mag, omdat het dan ‘anders’ is, en omdat zij dat niet is, mag ze dat niet. En ergens kon ik haar heel goed volgen, ook al weet ik hoe het ‘werkt’ wb ‘probleemkinderen’. Je ‘bent’ er niet door alleen te zeggen ‘wees maar blij dat jij gezond bent’ oid tegen een kind.

    Wb broers/zussen relatie vind ik dat ook best lastig. Ik denk dat het vooral belangrijk is om naar je (onze) dochter(s) open en eerlijk te blijven, ook over dingen die lastig zijn, en waar je wel eens faalt, en daarnaast positieve 1 op 1 aandacht investeren. Zowel als moeder, als als vader. Die eerlijkheid/openheid heb ik vroeger gemist, en daarom vind ik het soms best een opgave (ook al zijn mijn kinderen nog vrij jong) maar toch, als ik soms de ‘vruchten’ er al van zie (wederzijdse openheid is het gevolg) dan geeft dat toch weer moed om zo door te gaan😉

    • Ik kan me heel goed voorstellen dat jouw dochtertje niet begrijpt dat dat ene kindje iedere week ‘gratis’ naar de zorgboerderij mag gaan om een pony te verzorgen en zij niet.
      Tja, hoe leg je dat uit aan een kind. Moeilijk hoor.
      Ik ben inderdaad steeds eerlijk en open geweest naar mijn dochter toe. Ik heb haar steeds mijn gevoelens omtrent de hele situatie uitgelegd.
      En er is steeds veel 1 op 1 aandacht geweest, voor beide kinderen maar zeker ook voor haar. Daar ben ik steeds heel alert op geweest. Daardoor ontstaat inderdaad wederzijdse openheid.
      Het is voor een zus of broer van een ‘moeilijk opvoedbaar kind’ echt niet gemakkelijk om te merken dat de meeste energie van de ouders (onbewust) naar het moeilijke kind gaat.
      Maar dat zal ergens ook wel weer onderdeel zijn van hun levensplan, daar troost ik me dan maar mee.
      Al bij al hebben mijn man en ik toch het gevoel dat we alles met de beste intentie hebben gedaan, in ieder geval vanuit ons hart en vanuit heel veel liefde.
      Waarschijnlijk was het allemaal niet perfect, maar dat ligt er maar aan vanuit welke point of vieuw je het bekijkt of het wilt bekijken.
      Nogmaals, iemand kan met een vinger naar dat kind of deze kinderen blijven wijzen maar je kunt zich (als familielid) ook de vraag stellen: ‘wat heb ik persoonlijk bijgedragen om de hele situatie draaglijker te maken’?
      We zijn niet voor niets familie van elkaar, welke lessen liggen daar voor ons, waarom komen we juist in dit gezin/familie terecht, hebben we daar nog wat ‘schuld in te lossen?
      Ik geloof in dit soort dingen, het heeft er bij mij in ieder geval voor gezorgd dat ik ergens de kracht en moed vandaan wist te halen om dóór te gaan,en dit tot een goed einde te brengen🙂
      Bedankt voor je fijne reactie.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s