Circling

Op mijn vakantiebestemming lees ik op dit moment een artikeltje over ‘Circling’. Het gaat hierbij om een methode waarbij je toegang krijg tot het hart (ook  tot het hart van iemand anders).

Als ik de eerste zinnen heb gelezen raak ik helemaal enthousiast. Dit is namelijk precies de methode die ik al jaren toepas als ik in contact ben met mijn kinderen ,en waardoor zij hun hart als vanzelf openen. Ik was me er niet eens van bewust dat ik dit deed, tot op het moment waarop ik dit artikel lees.

Circling gaat zo. Je focust een tijdlang je volledige, liefdevolle aandacht op een persoon. Deze persoon wordt door jou volledig gezien en erkend.

Alles wat naar boven komt in die persoon, positief of negatief, wordt volledig (stilzwijgend in mijn geval) verwelkomd. Dit heet onvoorwaardelijk van iemand houden.

Ik doe dit al zo lang als ik kinderen heb. De resultaten overstegen alle verwachtingen en ik vroeg me zelf honderden keren af hoe ik dat deed. Ik kon er ook geen woorden aan geven als ik het aan iemand wilde uitleggen.

Het klonk dan al snel “zweverig”. En het laatste wat ik wil is “zweverig” overkomen.

Op het moment dat ik bezig was met dat ,waarvan ik nu weet dat het Circling heet🙂 kon ik echt voelen dat na een tijdje onze gescheidenheid als het ware oploste. Het was alsof de buitenwereld even niet meer bestond.

Ik voelde me op zo’n moment ook niet meer de moeder van mijn( puber) kind. Mijn kind voelde veel eerder aan als een gelijkwaardige ziel. Dat is het woord, er was gelijkwaardigheid tussen ons.

Dit lukte overigens alleen maar op die momenten dat ik ook echt kon voelen dat alles, positief of negatief aan mijn kinderen, er mocht zijn. Er zijn ook zat momenten geweest dat ik zo diep verankert zat in mijn eigen angsten of afkeuringen (vooral wat betreft de levensstijl van mijn zoon) dat “het” (‘Circling’ dus) mij absoluut niet lukte en dat ieder gesprek tussen ons escaleerde.

Op de momenten waarop het wel lukte merkte ik altijd aan mezelf dat door de stilte ,die er tussen mij en mijn kind ontstond, onze ademhaling vanzelf dieper werd. Meestal slaakten  we beiden op een bepaald moment een diepe zucht en dan wist ik intuïtief dat het moment was aangebroken, dat er op dieper niveau contact mocht ontstaan, eerst nog heel subtiel maar naderhand werd het krachtiger.

Door samen volledig (onbevooroordeeld) in het moment te blijven en niet te willen vluchten, ontstond er een bepaalde verbondenheid.

Maar wel pas nadat we het stadium van het ongemakkelijke gevoel (wat er meestal voor zorgt dat je wilt vluchten), of die ongemakkelijke stilte (die je meestal wilt doorbreken), voorbij waren. Het is een gevoel van weerstand tegen nabij contact. Angst dat iemand te dicht bij komt.

Als ik in stilte, in deze staat van zijn, naast mijn kinderen zat, probeerde ik absoluut niet hun problemen te ontlokken, dat was helemaal niet mijn bedoeling. Als dat de hele opzet was geweest zou ‘het’ ook niet zijn gelukt, mijn zoon zou dat meteen in de gaten hebben gehad, hij prikt daar dwars doorheen. Als hij het idee had gekregen dat ik hem wilde ‘uithoren’ zou hij meteen ‘op slot’ zijn gegaan om vervolgens nog erger gefrustreerd te raken.

De basisgedachte erachter was om mijn kinderen in moeilijke momenten nabij te zijn, en ze op een dieper niveau te steunen, juist door geen moeite te doen en al helemaal niet door hen iets te willen ontfutselen. Juist in het niets anders doen dan alleen maar aanwezig te zijn, schuilde een liefdevolle kracht.

Op dat moment was ik mij niet eens bewust dat ik toch iets ‘deed’, het was voor mij net zo vanzelfsprekend om te doen als,wat zal ik zeggen, ademhalen! Pas na afloop van ons ‘gesprek’ verbaasde ik me altijd  weer over het resultaat. Ik kon merken hoe opgelucht mijn kinderen waren na zo’n ‘gesprek’.

Tijdens het ‘Circlen’ kon alles vrij stromen (meestal tranen). Alles wil gezien worden en alles mocht ook gezien worden. Zaken zoals kwetsbaarheid, verdriet en boosheid maar natuurlijk ook vreugde.

Ik probeer een gevoel te omschrijven, dus ik besef dat ik beperkt ben als ik dat met woorden probeer te doen😉 Het draaide op die momenten niet om de juiste woorden te gebruiken (praten) maar meer om het feit, dat je samen ruimte creëert voor dat wat gezien en of geleefd wil worden. En dat mijn kinderen zich op die momenten ‘gedragen’ voelden. Niet alleen door mij maar ook door datgene wat tijdens ons ‘gesprek’ nog meer in die ruimte aanwezig was.

Mijn man en ik en zelfs mijn dochter hebben wel eens samen aan ‘Circling’ gedaan. Als we aan mijn zoon merkten dat hem iets ‘hoog’ zat (vooral in de periode dat het heel slecht met hem ging) stemden we ons op hem af en gingen dan alleen maar stilzwijgend naast hem zitten en deden niets anders dan luisteren (ook al zei hij niets). Dat alleen al gaf hem een gevoel van steun, geborgenheid en een gevoel van één zijn.

Is dat niet de definitie van het woord familie? Personen die duurzame en affectieve banden hebben met elkaar en die elkaar onderling steun en verzorging verlenen?

Willen we toegang krijgen tot het hart van onze aller dierbaarsten? Dan zullen we volgens dat artikel minder moeten gaan praten (ja ,ook minder  moeten gaan Social Networken) en meer aan ‘Circling’ moeten gaan doen. Trouwens niet alleen volgens dit artikel maar ook volgens mij ,want ik ben het er persoonlijk roerend mee eens.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s