ZomerTijd Puber(s)t(r)ijd

De zomervakantie is weer aangebroken. Links en rechts zie ik weer veel ouders worstelen met hun pubers. Pubers in huis hebben is al moeilijk genoeg, laat staan moeilijk opvoedbare pubers. In de zomervakantie lijkt het helemaal te escaleren.

Zeker als beide ouders ook nog moeten werken en er geen toezicht is, kunnen de conflicten hoog oplopen.
Pubers hebben dan de kans om precies te doen en laten wat ze willen. Door dat gebrek aan toezicht proppen ze zich vaak vol met junkfood. Dat en het chronisch slaapgebrek van de pubers maakt dat hun humeur er niet beter op wordt. Daardoor reageren ze nog bozer, brutaler en opstandiger dan dat ze normaal doen.

Nog meer grenzen worden overschreden omdat de puber over meer vrije tijd beschikt dan door het jaar heen, met daarnaast dus minder toezicht van de ouders.

Als de controle ontbreekt worden ( moeilijk opvoedbare) pubers helemaal oncontroleerbaar.
Het valt voor de ouders niet meer na te gaan waar hun kind mee bezig is, met wie het omgaat, welke ‘rommel’ het tot zich neemt en waar het naar kijkt.
Afspraken worden niet nagekomen want de ouders kunnen het toch niet controleren.

Wanneer de ouders na hun werk ineens weer op het toneel verschijnen met hun gezeur, krijgen ze  gesnauw van hun puber en een grote mond.

Ineens moet het kind zich aan de (opvoed) eisen van de ouders houden.
De puber is niet van plan om ook maar aan een enkel verzoek van de ouder gehoor te geven, want hij of zij heeft tenslotte de hele dag kunnen doen en laten wat het zelf wilde, waarom moet het nu dan ineens anders?
Omdat de puber de hele dag die vrijheid heeft ervaren is het voor hem of haar moeilijk om ineens te moeten omschakelen.

Uit machteloosheid over zo weinig respect van het kind naar jou toe, zou je ze het liefst een schop onder de kont geven maar je weet dat dat ook niets zal oplossen, dus blijft het maar bij schreeuwen…..

De spanningen in huis kunnen in de zomervakantie behoorlijk oplopen.

Maar moeten we de frustraties over dit feit wel volledig in de schoenen van het kind schuiven?
Op de eerste plaats wil ik een lans breken voor de (onhandelbare)pubers door (nogmaals) te zeggen dat de grootste reden van hun gedrag vaak ook te wijten is aan hun voeding.
Vaak willen ze zelf ook helemaal niet doen zoals ze doen. Het is niet normaal hoe pubers zich tegenwoordig gedragen.  Het hoort er helemaal niet bij!

Het is natuurlijk ook een hormonale kwestie maar wat verstoort de hormonenhuishouding ook alweer? Juist ja,  de moderne voeding! Deze onbalans in de hormoonhuishouding doet dus nog eens een grote schep bovenop de “normale” puber-perikelen, waardoor een moeilijk opvoedbaar kind helemaal alle kanten uit zwaait.

Bovendien wordt onze samenleving gekenmerkt door verbroken gezinssituaties (gescheiden ouders en/of eenoudergezinnen). Veel moeders zijn daardoor verplicht om buitenshuis te werken. Ik wil absoluut niet stigmatiseren maar gewoon eens de feiten op een rijtje zetten, en het hele zaakje eens vanuit de kant van de (moeilijk opvoedbare) puber belichten. Onthoud daarbij dat ik zelf door schade en schande wijs ben geworden. Ik wil gewoon eens kijken of het eerlijk is dat we alle problemen die deze kinderen veroorzaken, op hun bordje schuiven.

Ik zie over het algemeen in onze samenleving weinig geduld om met deze kinderen om te gaan. Door dit soort uitspraken maak ik mijzelf niet erg geliefd, daarvan ben ik mij terdege bewust. Dat vind ik best moeilijk want lief gevonden worden is ook in mijn leven (nog steeds) een hot item. Maar als je, op zoek gaat naar de waarheid, loop je nu eenmaal het risico niet lief gevonden te worden.

Volgens mij is het met deze kinderen net zo. Ergens diep van binnen zit bij hun een enorme verlatingsangst, een intens gevoel van niet geliefd te zijn en het gevoel geen liefde waard te zijn omdat ze van zichzelf donders goed weten dat het geen  lieverdjes  zijn.

Dat feit maakt het voor hun heel moeilijk om mensen aan zich te binden. Veel moeilijker dan voor kinderen die wel een meegaand karakter hebben. Mensen houden nu eenmaal eerder van een lief kind dan van een stout kind. Deze kinderen weten dat als geen ander.

Hoe vaak mijn zoon in het verleden (huilend) aan mij heeft gevraagd of ik hem nog wel lief vond en of ik wel van hem kon houden zoals hij was? Ik kan de keren niet meer tellen. Vooral op die momenten waarop hij zich onmogelijk had gedragen en weer eens niet voor rede vatbaar was geweest.

Ik ben hem altijd blijven bevestigen. Ja, mama houdt van jou, ook als je als een olifant in een porseleinkast tekeer gaat. Ook als je op al mijn ” buttons ” drukt. Hij zocht constant naar bewijzen van mijn liefde voor hem omdat hij er zelf van overtuigd was dat hij geen liefde waard was.Eigenlijk leefde hij (onbewust) constant in de overtuiging van ” niemand houdt van mij “.

Ondanks dat ik heel veel problemen heb ondervonden van zijn moeilijke gebruiksaanwijzing ben ik hem altijd blijven steunen en geruststellen. Ik vond het heel belangrijk dat hij zich in ons gezin veilig, gekoesterd en geliefd zou voelen. Ook in mijn relatie tot mijn kind gold voor mij ” In goede en in kwade dagen “.

Alle kinderen hebben grote moeite met disharmonie in hun omgeving, moeilijk opvoedbare kinderen kunnen daar helemaal niet mee omgaan. Zij voelen disharmonie direct aan ( ook al zijn zij vaak onbewust de oorzaak van de disharmonie in huis). Juist omdat ze zelf zo onzeker zijn versterkt dit hun onzekerheid nog meer.

Het doet hun vreselijk pijn te moeten zien dat de liefste mensen in hun omgeving met elkaar strijden, dat ze niet weten hoe ze van elkaar moeten houden. Hoe kunnen zij er dan zeker van zijn dat er wel van hun gehouden wordt?

Ik wil alleen maar zeggen dat, als er niet voldoende rust en tijd over blijft om een kind met een moeilijke gebruiksaanwijzing te begeleiden, je daar moeilijk het kind de schuld van kan geven. Misschien dat deze situatie bij de ouders door moeilijke omstandigheden is ontstaan, maar dan nog is het niet het probleem van het kind. Het kind moet het niet hoeven oplossen door makkelijker in de omgang te worden. Een kind kan het niet oplossen voor de ouders.

Als je voor een (moeilijk opvoedbaar) kind blijft knokken zal hij of zij je daar eeuwig dankbaar voor zijn. Geef het kind juist NIET ALLE VRIJHEID maar neem het voor zichzelf in bescherming. Vooral in de vakantieperiode. Hoe? Dat is een moeilijke vraag maar maakt het niet minder noodzakelijk.

Ik hoop niet dat ik al te betweterig over ben gekomen want zo is het niet bedoeld. Als mede-moeder voel ik met alle moeders mee die een moeilijk opvoedbaar kind hebben op te voeden (zeer zeker in de zomervakantie). Maar ik voel ook mee met het kind, ik kan het ook niet helpen. Ik heb nou eenmaal een zwak voor deze kinderen. Juist voor deze kinderen omdat ik er zelf ook ooit een was.

Aan de buitenkant LEEK het wel alsof het me allemaal niets kon schelen, de ruzies tussen mijn ouders en tussen mij en mijn ouders, maar van binnen ging ik er net zo goed kapot aan als hun (misschien nog wel meer). Ik ken als geen ander de houding en het gedrag van een opstandige (onhandelbare) puber. Ik zou zelfs de uitvinder ervan kunnen zijn geweest maar geloof me, onder dat gedrag voert de puber een zeer eenzame strijd met zichzelf. De Puber(s)T(r)ijd!

Ik wens alle moeders (en uiteraard ook vaders) veel sterkte, liefde maar vooral wijsheid en gezond verstand toe tijdens deze vakantieperiode.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s